Yeniden “Deniz Kızı”

Deniz’den

Şu an yaşananlar gerçekmiydi?yani kafamda kurmaktan halüsinasyon falan görmüyordum heralde.Kendimden bunu da beklerdim ama o bütün gerçekliğiyle karşımda duruyordu.O pencereden içeriye yansıyan güneşin vurduğu sapsarı saçları,bir zamanlar bakmaya doyamadığım kahverengi gözleri…

Ben ondan kaçmayı planlarken aynı sınıftamıydık?Evet,daha sınıfa ilk adımımı atmamdan itibaren herşey olabildiğince kötü başlamıştı.

“Deniz Aras’ın yanı boş oraya geçebilirsin”
Hocanın bu cümlesinden sonra Teoman’ın bakışları biranda sertleşti.Resmen nefretle bakıyordu.Ama bana değil Aras’a…

Nolduğunu anlamadım ama sorgulamadımda.Hızlı adımlarla yerime doğru ilerlerken Teoman’ın bakışlarının tekrar bana doğru kaydığını gördüm.Arkamı dönüp sırama yerleşmeye çalışırken o keskin,beni adeta süzen bakışlarını sırtımda hissedebiliyordum.
Sonunda oturabilmiştim.

“Selam,ben Aras”Daha önce de bu okula gittiğim için sınıftaki nerdeyse herkesle tanışıyordum ama Aras’ı ilk defa görmüştüm.Sanırım o da bu sene yeni gelmişti.Ama çoktan Teoman’ın nefretini ve sınıfın ilgisini kazanmıştı.

“Selam,ben de Deniz,çok memnun oldum tanıştığıma”o bu okuldakilere benzemiyordu,farklıydı.Diğerleri gibi baba parasıyla buraya gelmediği belliydi.

Sınıftaki uğultu yükselmeye başlayınca hoca herkesi susturdu ve derse başladı.

Teoman’dan

Ders boyunca gözümü ondan bir saniye bile ayırmadım.Her hareketini izledim.Bu iki yıl bile onu o kadar değiştirmişti,o kadar güzelleştirmiştiki.İstesemde gözümü ondan alamıyordum.Ona bir kez olsun bir daha dokunabilmeyi,saçlarının kokusunu içime çekmeyi,çekinmeden sarılabilmeyi,öpebilmeyi o kadar çok isterdimki…

Ama canımı en çok yakan şey bunlar değildi.Artık bana bakarken gözlerinin içi parlamıyordu.Bana o herşeyi unutturan, yaşama isteği veren gözlerle bakmıyordu.

İşte bu beni parçalıyordu.Üstelik bunu ben kendi ellerimle yok etmiştim.Aslında kendimi açıklamama bir kere izin verse,beni dinlese…
Bu saatten sonra zaten anlamsızdı hepsi.Boşuna hayal kuruyordum.Ben tam bu düşüncelere dalmışken o şerefsizle konuştuğunu gördüm.
Gülüyordu,onla konuşurken hem de.

Tam o sırada zil çaldı.

Sonunda sohbeti bırakıp ayrılcaklarını sanarken sınıftan beraber çıktılar,BERABER.
Onları birlikte görmek en son aklıma gelecek şeydi.Tırnaklarımı avcuma öyle sert bastırıyordumki biraz daha zorlasam kanatcaktım.Tam ayağa kalkıp yanlarına gidecekken biri bileğimden tuttu.
Sıla’ydı

“Aşkımm,sen bu ara beni iyice boşladın ama, fark etmedim değil.Sevgilini bu akşam bir yemeğe mi çıkartsan?”
Yine başladık.Şu kızın sesini duymaya tahamülüm yoktu.Annem zaten bizi zorla yapmaya çalışıyordu.Bir süre ona direndim ama Deniz’den ayrıldıktan sonra gidip ben teklif ettim kıza.Malım işte,o ara sağlıklı düşünüp verdiğim doğru düzgün tek bir karar yok.Şimdide kurtulamıyordum.

“Benim akşam antrenmanım var başka zaman”diyip geçiştirdim.
hemen sınıftan çıktım.Deniz’in o yetimle başbaşa kaldığının düşüncesi bile beni deli ediyordu.

Deniz’den
Aras’la ders boyu sohbet etmiştik.Birbirimizden,hayatlarımızdan bahsetmiştik.Bu koca okulun içinde kendimi güvenli hissettiğim tek yer onun yanıydı sanki.Teneffüstede bahçeye çıktık ve bir ağacın altına oturduk.Orda da devam ettik.Benle en büyük yarasını paylaşmıştı.
Gerçekten yaşadığı şey çok zordu,ailesini kaybetmişti.Ona kendini yanlız hissettirmemek için elimden geleni yapacaktım.
Daha tanışalı bir ders olmuştu ama ona karşı bir samimiyet hissetmiştim.Sanki bunca zaman sonra kalbimin o boş kalan kısmını dolduruyor gibiydi,ya da ben öyle sanıyordum.

(İlahi bakış açısı)
Aras ve Deniz dersin başlamasına yakın ayrılmışlardı ve deniz dolabına gitmişti.Aras ve Deniz’i aramak için hızla sınıftan çıkan Teoman ise sınıftan sağa döndüğünde dolabını düzenleyen Denizi gördü.Aras’la birlikte olmadığını görünce rahatladı.Sınıfın kapısına yansıyan görüntüsünden ceketini ve saçını düzeltip Deniz’in yanına gitti.

Deniz’den

Kitaplarımı dolaba yerleştirirken o tanıdık sesi duydum.
“Deniz Kızıı”
İşte bu duymaktan en çok korktuğum şeydi.Kalp ritmimin hızlandığını hissettim,nefes alış verişim bile düzensizleşti.Bunca zaman sonra hala mı?O an orda ağlamaya başlayabilirdim.Kendime engel olmaya çalıştım,sadece bir lafıyla darmadağın olmuştum.Ne kadar çabalasamda başaramadım.Biranda gözümden bir damla yaş düştü.

Bana hayatım boyunca ilk ve tek “Deniz Kızı” diyen kişi oydu ve bunun bana onu hatırlatmaması imkansızdı.Bir anda bana ilk kez böyle hitap ettiği an gözlerimin önüne geldi.Dudağımın kenarı yukarı doğru kıvrıldı.

Başkası için sadece bir lakaptı ama benim için…

Bana doğru yaklaştığını anladığımda kafamı,yüzümü görmemesi için dolabın içine soktum ve elimin tersiyle yanağıma düşen göz yaşımı sildim.Kafamı kaldırdım,dolabı kapatmamla karşımda o belirdi…

O alaylı ve bir o kadar sinir bozucu ses tonuyla“Bakıyorumda geri dönmüssün.Özledin mi beni?”dedi ve sırıttı.

“Sen hala hangi yüzle benim karşıma çıkıyorsun ya”
Onun bu umursamaz tavrına gıcık olmustum.Nasıl bu kadar rahttı?sanki aramızda hiçbirşey yaşanmamış gibi.Beni ne kadar kırdığının farkında bile değildi sanırım.Gerçi onun ne kadar kalpsiz bir insan olduğunu unutmuştum.

“Tamam,sakin ol Deniz Kızı ya.Ayrıca benim ayağıma kadar gelen sensin”

“Keyfimden geldim sanki.Sınav senesi olmasa o yüzünü görmeye niyetim yoktu”

“Peki,öyle olsun.Ama söyliyim daha benim yüzümü çok göreceksin.Sonra görüşürüz Deniz Kızı”dedi ve göz kırptı.

“Umarım görüşmeyiz”

Bilerek bu kadar bastırarak söylediğinin farkındaydım.O da bunun beni tetiklediğini biliyordu ve inadına bunu yapmaya devam edicekti.Benim duygularım tabiki onun umrunda değildi.Onun için sadece bir oyuncaktım…

Bölümleri daha uzun yazmaya başlayacağım sözz.Bir de bir sonraki bölüm Deniz ve Teomanın ayrılığının sebebini öğreneceksinizz.Umarım beğenmissinizdir💕