Beni Gerçekten Sevdin mi?

Deniz’den

Aras’a yetişebilmek için hızlı adımlarla yürümeye başladım.Ama o çoktan izini kaybettirmişti.Okulda onu araken az önce yaşananları sindirmeye çalışıyordum.Teoman’ın gözünün bu kadar dönebileceğini,bu kadar vahşileşebileceğini düşünmüyordum.Onun gözündeki korkunç karanlığı görmüştüm.Yapabileceklerinin artık sınırı olmadığını düşünüyordum.

Az önce ona söylediğim o ağır cümleler umrumda bile değildi.Teoman’ın böyle birine dönüşmüş olması beni gerçekten incitmişti.Bu yüzden söylediklerimden pişman değildim.

Üstelik Aras’ın hiçbir suçu yoktu.Aptal bir kıskançlık yüzünden onu hastanelik edebilirdi ve en kötüsüde bu yaşananların hepsi benim yüzümdendi.Aras’ın haberinin bile olmadığı,bir daha açılmamak üzere kapanmış bir defterin sorumlusu o değildi.Ama görünen o ki ona patlamıştı.Aras’ı daha fazla geçiştirmeyecektim,ona yaşananları ne olursa olsun anlatacaktım.

Deniz bahçeye çıktığında her zaman oturdukları ağacın altında onu gördü.Hemen yanına gitti ve oturdu.Aras kulaklığını takmış birşey dinliyordu ve bir yandan gözünden damlalar düşüyordu.Deniz Aras’ın bir kavga için ağlamayacağını biliyordu.Başka bir şey vardı.Deniz oturduğunda bir süre hiç konuşmadılar.Deniz en son dayanamayıp sordu:

“Ne dinliyorsun?”

Aras cevap vermedi,gözünden yaşlar süzülmeye devam ediyordu.

“Kavgadan dolayı ağlamadığın kesin.”

Aras yine cevap vermedi.

“Ya Aras ben seni böyle görmeye alışık değilim.Hem tam tersi olması gerekmiyo mu?”

Aras’ın yüzünde küçük bir tebessüm belirdi.

“Deniz ben sana bir şey söyleyeceğim ama burda söyleyemem.Akşam sahilde buluşalım mı?”

“Olur,çok iyi olur hatta benim de seninle konuşmak istediğim bir konu vardı”

“Tamam o zaman,akşam görüşürüz”

“Görüşürüz…”

Teoman’dan

Leyla beni banka oturttu ve kendiside yanıma oturdu.Sanırım o an ne yaşadığımı bitek Leyla anlamıştı.

“Teo,iyi misin?”
Dudağımın kenarı yukarı kıvrıldı ve gözümden yaşlar dökülmeye başladı.Bir yandan kahkaha atıyordum,bir yandan ağlıyordum.Resmen sinirlerim bozuldu.sadece bir kelime “iyi misin”.Bunu duymaya o kadar ihtiyacım vardı ki…
Anlık bir duygu boşalması yaşadım.
Leyla doğal olarak bu halime anlam veremedi.Yüzüme endişe ile bakıyordu.O an beni kim görse o gözlerle bakardı.

“Teo,kendine gel”
“TEO!”
Leyla’ın uzun uğraşları sonunda sakinleşmiştim.O bu kavganın sebebini de neden bu halde olduğumuda gayet iyi biliyordu.Aslında bilebilecek tek kişiydi.

“Teo bak biliyorum zor zamanlar geçiriyorsun,hem evde hem okulda ama çözümü bu değil”

“Ne?çözümü ne?”

Leyla cevap veremedi,başını eğdi.

“Bilmiyorsun…Gerçi nerden bileceksin hiç yaşamadın ki”

“Teoman…”

“Leyla sen bu evin hep aydınlık tarafında büyüdün,orasını biliyorsun.Bense karanlığa hapistim.Bunca yıl sonra bana iyi gelen,beni o karanlıktan çıkaran tek bir şey,tek bir kişi vardı ama o da ellerimden kayıp gitti.”

“Tamam,Deniz sert konuştu ama o anlık bir şeydi.Sabah senin için ne kadar endişelendiğini görsen böyle düşünmezdin.Hatta saçma gelcek ama seni unutamamış bile olabilir”

“Leyla ne saçmalıyorsun ya yüzüme bile bakmadı”

“Anlaşılan sen hiç bir şey hatırlamıyorsun.”

“Neyi hatırlamam lazım?”

“Kimse sana gelip anlatmadımı?”

“Leyla söylesene şunu!”

“Ya ben orda değildim ama bütün okul sizi konuşuyor.Sen bayıldığında Deniz varmış yanında,onun kucağına bayılmışsın.”

“Ne?”

“Deniz çok ağlamış hatta,elini tutmuş hiç bırakmamış”

Yüzümde bir tebessüm belirdi.Benim elimi mi tutmuş?.Ben ayılana kadar beni beklemiş,benim için ağlamış…
Beni aklından tamamen silmemiş.Bunları duymak o an en çok ihtiyacım olan şeydi.Bana en son söylediği şeyleri unutmuştum bile.Aklımda bir tek Leyla’nın söylediği şeyler vardı.Keşke ayık olsaydım diye düşündüm.Bana dokunmuş…2 yıl sonra bana dokunmuş ve ben bunu bilmeyecektim.O heyecanla hemen ayağa kalktım ve koşmaya başladım.

“Teo!,Nereye?”

“Deniz Kızı neredeyse oraya!”

Deniz Aras gittikten sonra o ağacın altında oturmaya devam etti.İçinde hala huzursuzluk vardı.Gördüğü manzarayı kolay kolay unutamayacaktı.Gözlerini kapatıp biraz olsun sakinleşmeye çalışırken Teoman onu buldu ve yanına oturdu.Deniz o kadar odaklanmıştı ki Teoman’ı duymamıştı.Teoman dayanamayıp Deniz’e seslendi.

“Deniz kızı,gözlerini açacak mısın artık?”

Deniz Teoman’ın sesiyle irkildi.
“Sen nasıl bir gurursuzsun ya.Nasıl hala gelip dibimde bitebiliyorsun?”

“Açık konuşmak gerekirse konuşman etkileyiciydi doğruya doğru.Ama benden saklanan bazı şeyler varmış o yüzden geldim”

“Ne saklıyormuşum ben senden?Ne kadar nefret ettiğimi falan mı?”

“Yok o saklı değil beni her görüşünde belirtiyorsun zaten de ben başka bir şeyi merak ediyorum”

“Ne diyeceksen de sonra defolup git”

“Deniz kızı sen beni dinlemiyorsun ama bak kırılıyorum.Ben senin bana demeni bekliyorum”

“Ya sen gerçekten gerizekalı olabilir misin?”

“Tamam,şöyle yapalım ben sana biraz yardımcı olayım.Ben birinin kucağına bayılmışım ve o biride benim başımda beklemiş,elimi tutmuş,okşamış baya ağlamış falan ben sana o “birisini”soruyorum”

Deniz Teoman’ın öğrendiğini anlamıştı.Bunun doğru olduğunu hemen kabul etmeyecekti.İtiraz etmeye başladı.
“Ben o birisini tanıyorum ama olay sana yanlış aktarılmış ö-öyle bir şey yok”
Teoman Deniz’in titreyen sesinden ve kaçırdığı gözlerinden yalan söylediğini anlamıştı.
“Tamam,doğrusu anlat o zaman”

“Göz yanılgısı olmuş işte ben senin elini tutmuyordum!”

“Senin kollarına bıraktım yani kendimi”
Deniz pot kırdığını fark etti.

“Ee,şey…”

“Sen kendini hiç yorma Deniz Kızı ben anlayacağımı anladım.Sonra görüşürüz”

Deniz’den

Ne bekliyordum ki.Eninde sonunda öğrenecekti.Of Deniz,kendine bi türlü hakim olamıyorsun sonra böyle kalıyorsun karşısında.Ben malım ya,gerçekten bir insan hiç mi ders almaz.Yüzüne sövüyorum ama en ufak birşeyde yine bütün yaşattıklarını unutuyorum. Bu böyle nereye kadar ya.

Sonunda bu uzun ve yorucu gün biter ve herkes evlerine dağılır.Deniz eve geldiğinde hemen hazırlanmaya başlar,işini bitirdiğinde Aras’ı beklemek için salona geçer.Deniz pencereden Aras’ın yolunu gözlerken annesi gelir.

“Kız,Deniz ne güzel olmuşsun böyle.Nereye?”

“Aras’la sahile gideceğiz”

“Aras mı?şu yetim olan çocuk?”

“Anne!”

“Ya ne dedim sanki,yalan mı?neyse sen onu boşverde ne işin var bu çocukla”

“Bir işim yok Anne arkadaşım sadece”

“Bana bak sen bu çocuğa tutulmadın dimi.Bak sakın aklından bile geçirmiyorsun.Teoman’dan sonra hiç yakışmaz yani.”

“Anne ne saçmalıyorsun?ne diyorsun ya.Ben çıkıyorum Aras da gelmiştir zaten.”

“Iyi tamam”

Annemin daha fazla saçmalamasını dinlememek için kendimi dışarı attım.Aras aslında daha gelmemişti.Ben de beklememek için sahile doğru yürümeye başladım.Aras’ın bizim eve değil direk sahile gelmesi için ona mesaj attım.

Deniz sahile geldiğinde hava kararmaya başlamıştı.Gördüğü ilk banka oturdu ve Aras’ı beklemeye başladı.

“Deniz,çok mu beklettim ya.Acil bir işim çıktıda”

“Yok sorun değil,ben de yeni geldim sayılır.Eee ilk kim başlıyor?”

“O zaman ben direk konuya giriyim.Deniz ben bunu hep saklamaya çalıştım ama birileri bir şekilde öğrendi.Bu benim hayatımın sırrı.Ben bunun için yaşıyorum,bunun için bodruma geldim.Deniz ben kardeşimi arıyorum”

“Ne?senin kardeşin mi var?”

“Ben geçirdiğim kazada onu kaybettiğimi sanıyordum ama yaşıyormuş.Deniz ben o günden beri onu arıyorum ve aramaktanda hiç vazgeçmedim.Bana bir telefon geldi ve kardeşimin burada bodrum’da olduğunu söyledi”

“Aras ben ne diyeceğimi bilmiyorum.Başka bir şey buldun mu kardeşinle ilgili bir iz,fotoğraf,belge falan”

“Bir gazete haberi buldum,bide küçükken yaşadığı evi buldum.”

“E bu çok iyi haber.Evde kimin oturduğunu bilen biri vardır heralde”

“Yok.Sorunda bu Demir’i hatırlayan biriyle konuştum oda evlerinin yandığını sonra taşındıklarını söyledi.”

“Olsun yine de çok iyi ilerliyorsun.Aras sana söz veriyorum kardeşini bulmak için elimizden ne geliyorsa yapcaz.”

“Deniz çok sağol.Sen gerçekten çok iyi bir arkadaşsın”

Arkadaş...Aras’ın Deniz’i sadece arkadaşı olarak görmesi Deniz’in keyfini kaçırmıştı.Belkide daha fazlası olmak istiyordu ya da Aras’ı yarabandı olarak kullanacaktı.Bir tek onun yanında Teoman’ı unutuyordu ve Deniz’de bunu kullanarak Teoman’ı kendinden uzaklaştırmak istiyordu.Ama Deniz bu isteğini sevgi sanıyordu.

“Sen de birşey anlatacaktın?”

“Seninkinin yanında benimki hiç birşey”

“Olsun olsun,hadi söyle”

“Aras sen bana bu okuldan neden ayrıldığımı sormuştun ya”

“Evet”

“Teoman…”

“Biliyordum o şerefsizin sana bir şey yaptığını biliyordum.Ne yaptı zarar mı verdi.O yüzden sürekli senle uğraşıyor”

“Aras hayır düşündüğün gibi bir şey değil.Teoman…O benim exim”

“Ne?Deniz nasıl?”

“Ya Aras nasıl oldu,ne oldu bilmene gerek yok sadece bugün yaşananlarda benim yüzümden.Seni benim yanımda gördüğünde deliriyor ve benim yüzümden zarar görmene ben dayanamam sadece seni korumak için bilmeni istedim.Benle arkadaşlığını bitirebilirsin yüzüme bakmak istemeyebilirsin ama ben bilmeni istedim”

“Deniz saçmalama.olmuş bitmiş birşey beni ilgilendirmez ayrıca bugün yaşananların senle ilgili olduğunuda düşünmüyorum zaten fark etmişsindir Teoman’la aramızda bitmeyen bir kavga var.O yüzden kendini suçlama”

Teoman’dan

Bugün yaşananlardan sonra evde duramadım.Duvarlar üstüme üstüme gelmeye başlamıştı.Ben de basket oynamaya karar verdim.Sahilin yanındaki sahaya gittim.Ama gittiğim sahada ışık yoktu ve havanın karanlığından topu bile göremiyordum.Ben de sahilde yürümeye karar verdim.Yürürken bankta oturan iki kişi gördüm.Biraz daha yaklaştığımda onların Aras ve Deniz olduğunu gördüm.Okulun dışındada buluşuyorlarmış,kim bilir kaç kez böyle başbaşa kaldılar.Parmaklarımı avcuma öyle sert bastırıyordumki…Tabiki Deniz’i o herifle biraz daha yalnız bırakmayacaktım.Yanlarına doğru hızlı adımlarla yürümeye başladım.

Deniz’den

“Deniz ben sadece öyle birini nasıl sevdiğini anlamıyorum.”

Aras’ın bu cümlesiyle eskilere daldım.Onu çok güzel sevmiştim…Herşeyi,herkesi unuttururcasına…
Ben ona kimseye bakmadığım gibi bakıyordum.Bana kimsenin hissettirmediği şeyleri hissettiriyordu.
Ayrıldığımız güne kadar hayatımın en güzel yazıydı belkide.O günlere dönmek,tekrar öyle hissetmek istermiydim.

Keşke hayır diyebilsem…

“Deniz bi daldın sanki iyi misin”

“Iyiyi-“

“Oo,okulumuzun en popüler çifti okuldan sonrada buluşuyor demek”

Yok,yani delirmiş olamam.Bu onun sesi dimi.Hemen arkamı döndüm.Yine karşıma çıkmıştı.Ben ondan uzaklaşmaya çalışırken sanki o daha da yaklaşıyordu.Ben ağzımı açmadan Aras cevap verdi.

“Boş boş konuşma,uza”

“Ama canım hiç gitmek istemiyor.Siz böyle ne kadar yakışıyormuşsunuz ya”

“Allah’ın belası bir bizi sal artık ya her yerde karşımıza çıkmak zorunda mısın”

“Maalesef Denizcim,bir süre benden kurtulamayacaksın”

Aras ayağa kalktı ve Teoman’ın karşısına geçti.

“Bak zaten kıza neler yaşattında o okuldan ayrıldı bilmiyorum ama bir daha onu üzersen karşında beni bulursun.”

“Sen kimsin lan Deniz’i benden koruyorsun”

Demesiyle Aras’a kafa attı.Aras geri çekildi,elini burnuna götürdü kanıyordu.Tam oda karşılık verecekken Deniz durdurdu.Sabah olanların bir kez daha yaşanmasını istemiyordu.

“Aras!yeter,Teoman’la beni yalnız bırakır mısın?”

“Deniz…”

“Aras lütfen.”

“Tamam ama bak bir şey olursa-“

“Benim yanımda ona bir şey olmaz merak etme sen”

“Ona zaten sen hariç kimse zarar veremez”dedi ve gitti.

Deniz’den

Artık dayanamıyordum.bu belirsizlikten çok yorulmuştum.O kadar tükenmiştimki,ayağa kalkmaya çalışırken sürekli düşüyordum.Biri dokunsa ağlayacaktım.Ama bu konuşmayı yapmak zorundaydım.Ağzımı açmamla gözümden yaşlar düşmeye başladı.Sesimin titremesine engel olmaya çalışıyordum ama yapamadım.

“Teoman yeter,yeter ben bıktım.Sürekli böyle davranmandan bıktım ya.Neden böyle yapıyorsun?,ne istiyorsun benden?”

“Deniz ben sadece seni bu piçin yanında görmek istemiyorum”

“Neden?Seni neden ilgilendiriyorki?Sana ne benim hayatımdan”

Ellerim,bacaklarım,bütün vücudum titremeye başladı.Hava biranda soğudu,deli gibi rüzgar esiyordu ama benim içimdeki yangın o kadar büyüktüki hepsini bastırıyordu.

“Deniz ben… ben sizi öyle görmeye dayanamıyorum biliyorum artık haddim değil ama olmuyor Deniz olmuyor ben seni başkasının gözlerine bana baktığın gibi baktığını görmeye katlanamıyorum”

“Ya neden,neden.Beni bir oyun olarak gören kullanan sen değil miydin?O aptal arkadaşlarınla eğlenmek için kurduğunuz oyunun bir parçası değil miydim ben?”

“Deniz ben sana açıklamaya çalıştım öyle bir şey yok-“

“BEN GÖRDÜM.Teoman ben ssleri gördüm kendi ağzınla demişsin ya sen.Ben seni bu kadar severken sen bana bunu nasıl yaptın ya.Ben inanmak istemedim ben kaç gün kabullenemedim.Ben gelip sana sordum dimi bu doğru mu dedim,sen…sen ne dedin?ben söyliyim istersen evet dedin”

“Deniz başta öyleydi ben anlatmak istedim ama sen beni dinlemedi-“

“Duymak istemedim belkide.Hiç düşündün mü?gerçeklerle yüzleşmek istemedim ben senin bana nasıl baktığını gördüm,beni görünce gözlerinin içinin güldüğünü gördüm.Sen o kadar güzel oynadın ki ben inandım.BEN O KADAR APTALIMKİ SANA İNANDIM”

“Deniz onlar oyun değildi!”

“Sana inanmamı bekleme benden.Ben kaç ay ruh gibi dolaştım ama sen biz ayrıldıktan 1 hafta sonra gidip Sıla’yla oldun ya.1 haftada mı sevdin onu?1 haftada mı tanıdın onu?ya sen benim ne hissettiğimi hiç mi önemsemedin?hadi onu geçtim sen bize bu kadar mı değer vermedin?yaşadıklarımızında mı hatrı yoktu sende?”

“Deniz ben kendimde değildim.Ben senden sonra bir gün bile mutlu olmadım ya kimse bana senin kadar iyi gelmedi,seninki gibi hissettirmedi.Ayrıca ben Sıla’yı sevmiyorum ki o annemin zoruyla olmuş bişey kızın eli elime değmedi.”

“Tamam herşeyi geçtim sana bir şey sorcam bana doğruyu söyle”
Teoman tamam dercesine başını salladı.
ikimizde o kadar tükenmiştik ki,o kendini bana açıklamaya çalışıyordu bense ona inanmamak için var gücümle savaşıyordum.

“Beni gerçekten sevdin mi?”

Umarım bölümü beğenmissinizdirrr.Bu bölüm biraz uzun oldu bide kitaptan bağımsız 14.bölüm MÜKEMMELDİ fragman da aynı şekilde çok güzeldi dizinin eski seyir zevkinin geldiğini düşünüyorumm💕