1. bölüm / 15
Aynı Denizde Boğulmakilk karşılaşma
Bölümler 15Şu an: ilk karşılaşma
- 1 ilk karşılaşma536 kelime · Okuduğun bölüm
- 2 Yeniden “Deniz Kızı”707 kelime
- 3 Kıskanç991 kelime
- 4 İyi olacaksın1.324 kelime
- 5 Beni Gerçekten Sevdin mi?1.773 kelime
- 6 Keşke dönsek o yaza1.296 kelime
- 7 Fırtına öncesi sessizlik1.750 kelime
- 8 Kendimden bir parça1.445 kelime
- 9 Beni bırakmazsın dimi?1.285 kelime
- 10 Küçük kıvılcımlar1.183 kelime
- 11 Yandı tüm ışıklar yeniden1.466 kelime
- 12 Yaralarımı Saran Tek Bandaj O1.450 kelime
- 13 Söz veriyorum1.388 kelime
- 14 Deniyorum ama1.316 kelime
- 15 En baştan1.543 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Deniz’in,Teoman’la ayrılığından sonra onun yüzünü görmeye,sesini duymaya bile tahamülü yoktu.Teoman’ın ona yaşattığı şeyler o kadar ağır gelmiştiki; ona dair herşeyi unutmaya,onu kendinden korumaya çalışıyordu.
Buna daha fazla katlanamayacağını anladığında okul değiştirmeye karar verdi ve evlerine yakın,sokak arasında bir devlet okuluna geçiş yaptı.Bu iki yıl onu görmemek Deniz’e iyi gelmişti hatta onu unutmuştu ya da kendini buna inandırmaya çalışıyordu.Fakat lise sona geçtiğinde annesi kayıdını eski okuluna aldırdı ama Deniz’in bundan haberi yoktu.
Deniz’den
“Denizz!”annem sesleniyordu.
“Bi mutfağa gel senle önemli bir şey konuşacağım”sabah sabah daha evdeki kimse uyanmamışken bu kadar önemli ne konuşacağını gerçekten merak ediyordum.
“Efendim anne noldu yine?”
“Deniz ben senin kaydını aldım”
“Ne?naptın?son sene okul mu değiştiricem?”Duyduğum şey aslında beni çok şaşırtmamıştı.Öğrencilik hayatımda birçok kez okul değiştirmiştim ve bu duruma alışkındım.
“Bu yıkık,dökük binada mı hazırlancan sınava Deniz?doğru düzgün derste görmüyordun zaten. Hem ben seni daha iyi eğitimi olan, çok başarılı bir koleje yazdırdım.”Aslında ne kadar kabul etmek istemesemde haklıydı.Bu okulda pek te iyi eğitim aldığım söylenemezdi.Ama yine de bana danışmadan hareket etmesi hoşuma gitmemişti.
“Ya anne neden bana sormadan iş yapıyorsun,ayrıca hangi okula yazdırdın artık söyler misin?”
Oldukça heyecanlı bir ses tonuyla annem cevap verdi:”Eski okuluna”
Duyduklarıma bir süre inanmak istemedim.O an sadece donup kaldım.Dizlerimin bağı çözüldü,boğazım düğümlendi,tek bir kelime edemedim.Bunca zaman sonra onu bir daha mı görecektim,tam herşey biraz olsun yoluna girmeye başlamışken.Hayatım tekrar alt üst mü olacaktı?
Kafamda bu düşüncler dönüp dolaşırken annemin bana bağırırcasına seslendiğini duymamıştım.
“DENİZ!duymuyor musun ya sen beni?”
Bu kadar yol katetmişken herşey başa dönemezdi.Bir şey yapmalıydım o okula gidemezdim,anneme yalvarmaya başladım
“Olmaz,anne o okul olmaz lütfen oraya gitmeyeyim”
“Nedenmiş o?ayrılmak istiyorum dedin tamam dedik ,sorgulamadık ama buraya kadar Deniz Hanım.O okula
gidilecek.”
“Ben o okula gidemem!”
“Of, Deniz yeter.Ya o okula gidersin ya da burda dizimin dibinde bütün gün oturursun”
İşte bunu beklemiyordum.Köşeye sıkışmıştım,yapacak bir şeyim yoktu.Kabullenmek zorundaydım.
Belkide onu görmek zorunda kalmazdım.Sadece derslerime odaklanacaktım,başka çarem yoktu.Elimden geldiğince ondan kaçmaya çalışacaktım.
O gün geldi.Sabah kalktım,tekrar o formaları giydim.Sadece bir kumaş parçası bile bana o kadar çok şey hatırlatıyordu ki.Bunları aştım,unuttum sanmıştım ama nafile.Daha bir forma bile bana böyle hissettirecekse işim çok zordu.Saçımı yaptım.Hafif,okul için uygun bir makyaj yaptım ve kardeşimide alıp evden çıkdım.
Yol boyunca kendimi sakinleştirmeye çalıştım.Ama beynim sürekli onu düşünüyordu.Onu tekrar görcek olmak o kadar canımı yakıyordu ki.Nefesim kesiliyordu adeta.Tam bu sırada gözüm telefonumun açılan ekranındaki saate kaydı,geç kalmıştım.
Üstelik daha ilk günden.Hızlıca okula yürümeye başladım okula vardığımda koşarak sınıfa doğru gittim ve kapıyı çaldım.
Teoman’dan
Her zamanki gibi dersi dinlemiyordum.Kafamı sıraya koymuş elimdeki kalemle oynuyordum.Sadece hocanın yeni gelecek birinden bahsettiğini duydum ama çokta oralı olmadım.O sırada kapıyı çalma sesi geldi,açıkçası kafamı kaldırcak halim yoktu ve sıramda yatmaya devam ettim.
“Gel”
“Hocam çok pardon,kardeşimi okula bıraktımda o yüzden geciktim”
Duyduğum sesle biranda irkildim.Bu oydu,onun sesi…
Geri mi dönmüştü?,bunca zaman sonra.O an ne hissettiğimi tarif edemem.Onun o içimi ısıtan sesini o kadar özlemiştim ki,belki uzun süredir ilk defa bu kadar huzurlu hissettim kendimi.
Yüzüne bakmaya cesaret edemiyordum eğer onu görürsem bir daha kendimi kontrol edemezdim.Evet,belki herkese onu unuttuğuma inandırdım ama ben ne onu,ne de sesini unutmamak için elimden geleni yapmıştım.Çok direndim ama o an sanki vücudum benden bağımsız hareket ediyordu.
Kafamı kaldırdım ve iki yıl sonra ilk kez göz göze geldik.
Bu bölüm baya kısa oldu ama diğer bölümler çok daha uzun olcak umarım beğenmissinizdir💗
Bölüm etkileşimi
