Yandı tüm ışıklar yeniden

Küçük,lacivert ve dışı kadife kaplıydı .Komidine iyice yaklaştım ve kutuyu elime aldım,etrafını incelerken altında sarı bir postite yazılmış not buldum.

“Bazı şeyleri ne kadar çabalasakta hayatımızdan çıkartamıyoruz.Ya da çıkarmak istemiyoruz.Bu kolyede benim için onlardan biri.Ben iki yıl boyunca seni unutmaya çalıştım ama yapamadım çünkü hep bir parçan bendeydi.Ama ben sana o parçayı senin bir parçan olarak değil benim bir parçam olarak geri veriyorum.”

Bu Deniz’in el yazısıydı ama notun kimin için olduğunu yazmamıştı.Kutunun içindeki şeyi merak etmiştim ,yapmamam gerekiyordu ama özel eşyalara saygı duymadığımı kendime hatırlatarak kutuyu gönül rahatlıyla açtım.Kapağını kaldırdığımda kutunun tam ortasında eskiden Deniz’e aldığım gümüş,belirli yerleri taşlı Deniz Kızı kolyesi duruyordu.

Gördüğüm şeyle sanki tüm ışıklar yeniden yandı.Bu not banaydı,bahsettiği parçanın sahibi bendim.Nota hızla bir daha göz gezdirdim,unutamadığı unutmak istemediği kişi bendim.Bizim için hala bir şans vardı,her şey eskisi gibi olabilirdi.Benden nefret ettiğini söylüyordu ama ben onun itirafını dolaylı yoldan da olsa almıştım.Ve bu itirafı benim yüzüme karşı da yapabilmesi için onu zorlayacaktım.Bana sevmeyi öğreten kızı yeniden kazanmak için bu sefer daha çok çabalayacaktım.

Onun bana bakarken gözlerinde oluşan ışığı tekrar görene kadar durmayacaktım.Hiç kimseninde buna engel olmasına izin vermeyecektim.
Kolyeyi elime aldım,ona bakarken Deniz Kızını görüyordum.

Eski ve kesinlikle yağlanmaya ihtiyacı olan kapının cızırtısını duyduğumda ani bir hareketle elimdeki kolyeyi cebime attım ve kutuyu geri yerine koydum.Arkamı döndüğümde kapıda biri yoktu,odaya yaklaştığımda açık olan camdan içeri giren serinletici rüzgarın araladığım kapıyı hareket ettirdiğini gördüm.Kapıyı iyice açtım ve hareket etmemesi için masanın üstündeki kağıdı altına sıkıştırdım.

Evden çıkmadan Deniz’e son kez baktım.O kadar derin uyuyordu ki akşama anca uyanacağına emindim.Kapıdan çıkıp gidecekken dayanamadım ve geri döndüm.Deniz’e biraz daha yaklaştım,bütün yüz hatlarını inceledim,elimle onu uyandırmayacak şekilde saçını kulağının arkasına aldım,parmaklarımla kulağının arkasından yanaklarına doğru yavaşça aşağı indim,dudaklarına vardığımda Deniz’in gözlerini açmasıyla kendimi korkuyla geriye attım.

Deniz’den

Parmaklarıyla yüzümü okşadığının farkındaydım ve buna izin veriyordum.Bana dokunuşu beni dış dünya’dan çekip çıkartıyordu.Onun o narin,gyme gitmekten hafif nasır tutmuş parmakları bana evde olma hissinin karşılığını veriyordu.Daha doğrusu bu hissi yeniden hatırlatıyordu.
O ilgiye muhtaç,sadece sevilmek isteyen kızı korumak için oluşturduğum asi kız tavrını yıkıp geçiyordu ve bunu sadece dokunuşlarıyla yapıyordu.

Bu belirsiz durumdan,git gellerden,kendimi ondan korukmaktan çok sıkılmıştım ve bu beni fark etmeden yıpratıyordu.O an bütün bu karmaşaya son verip ben de seni hiç unutmadım diyebilmeyi çok istedim ama yapamadım,olmadı.Yine mantığım duygularımın önüne geçti.

Önümde o ilişki yüzünden heba olan kocaman bir iki yıl vardı,o acıyı ikinci kez çekmekten korkuyordum.Kötü olanda bir kez daha bunu yaşarsam bu sefer ayağa kalkmam öncekinden de zor olurdu ki bu süreçte kendimi ne kadar hırpaladığımı en iyi ben biliyordum.Korkumun yoğunluğu ona karşı hissettiğim o kontrolsüz sevginin önüne geçmeye başlamıştı.

Parmaklarının dudağıma deydiğini hissettiğimde savunma mekanizmamın yerini alması uzun sürmedi.Hemen gözlerimi açıp aceleyle yerimden doğruldum.Ondan nefret ettiğim yalanına devam etmekten başka çarem yoktu.Kendimi böyle koruyabiliyordum.

“Deniz Kızı ödümü kopardın”

“Sapık mısın ya,girmişsin dibime bir de okşuyorsun”

Gözlerini gözlerimle buluşturdu ve cilveli bir ses tonuyla“Hoşuna mı gitti?”dedi

“N-ne saçmalıyorsun”yanaklarımın kızarmasına yine engel olamamıştım,en nefret ettiğim özelliğim olma yolunda emin adımlarla yürüyordu.

Hafif bir kahkaha attı ve yüzüme yeniden yaklaştı“Bu sol kaşının kalkma olayıda yeni çıktı heralde daha önce görmemiştim”

“Ne kaşı,ne diyorsun yine”

“Yalan söyleyince sol kaşın kalkıyor”

“Biryerlerinden uydurma,yok öyle bir şey”

“Bak,bak yine kalktı.Mimiklerin seni ele veriyor Deniz Kızı,yanaklarının kızardığınıda fark etmedim sanma”

“Sen iyice paranoyağa bağlamışsın.Hem senin benim evimde hala ne işin var,git hadi”

“Seni benden daha iyi tanıyan birini bulursan dediklerimi bir sor”

“Sen mi beni tanıyorsun?yani tanıdığını sanıyorsun”

“Hı,hı.Neyse ben artık gidiyim sen de dinlen”

“E zahmet oldu”Teoman kalktı ve kapıya doğru yürümye başladı,ben de yataktan kalkıp onu uğurlamak için peşinden gittim.Ayakkabılarını giydi,çekeceği yerine koydu ve tam kapıyı açtığında arkasını dönüp bana baktı.

Alaycı bir tebessüm etti

“Deniz Kızı bu kadar da belli etme ya”

“Bu sefer nerem oynadı?neyimi gördün?”

Kulağıma doğru eğildi ve fısıldadı

“Bir parçamın sen de olduğunu”dedi ve sırıtmaya devam ederek gitti.Ne dediğini anlamamıştım,daha fazla onla uğraşmamak için hemen kapıyı kapattım.Kafamı sağa çevirdiğimde kutuyu gördüm.O an bütün taşlar yerine oturdu.Ne demeye çalıştığını anladığımda başımdan aşağı kaynar sular döküldü.Yazdığım notu okumuştu.

“Ya Allah kahretsin,hayır ya!”Artık ne desem ondan nefret ettiğime onu inandıramazdım.Hemen kutuyu alıp açtım ama kolye içinde değildi.

“Ne bekliyordun ki,tabiki yanına aldı”Ondan kendimi koruma mesaimin onun gözünde ne kadar anlamsız kalacağını anlamıştım.Yani zor günler geride kalmıştı ve beni daha da zor günler bekliyordu.

Teoman’dan

Kapının kapanmasıyla telefonum çaldı.Cebimden telefonu çıkardım,arayan Leyla’ydı.Muhtemelen nerede kaldığımı soracaktı.Oldukça rahat ve umursamaz bir ses tonuyla telefona cevap verdim.

“Leyla şimdi çıktım geliyor-“

“Teo annem bir şeyler öğrenmiş,acil gelmeni söyledi”Leyla’nın sesi hiç iyi gelmiyordu.

“Ne?ne öğrenmiş?”

“Bilmiyorum”

“Tamam yoldaymış,geliyormuş de”

Telefonu kapattı.Konu Deniz’se annemin ne kadar ileri gidebileceğini biliyordum.Bütün bu yaşananların sorumlusunu o olarak görüyordu ve Nuray ablaylada iyi anlaştıkları söylenemezdi.Annemin Deniz’i incitecek bir şey yapmasından korkuyordum,kafasındaki o aile tablosunun bozulmaması için yoluna çıkan bütün pürüzleri ezip geçebilirdi.Ama ikimizi birden tekrar o karanlığa mahkum edeceği aklımın ucundan geçmezdi.

Arabadan indiğimde stresim yüzümden okunuyordu.Kapıyı çalmamla kapının açılması bir oldu.İçerden gelen soğuk hava dalgası tüylerimin diken diken olması için yeterliydi.

Annemin yüzü beş karıştı,babam ortalıkta yoktu,Leyla’nın yüzü gerginlikten bembeyaz olmuştu.Ona onun için çok büyük bir sorumluluk yüklediğimi başından beri biliyordum, küçüklüğünden beri yalan söylemekte zorlanırdı.Ama işlerin bu denli sarpa saracağını düşünmemiştim.Benim yüzümden o da zor durumda kalmıştı.Annem oldukça keskin ve kararlı bakıyordu.Onun o yargılayıcı bakışları altında ezilmemem mümkün değildi,vücudum kaskatı olmuştu.

“Geç içeri!”Sebebini bilmediğim mahcubiyetle kafamı öne eğdim.

“O fakir kızla bir daha görüşmeyeceksin,duydun mu beni!”

“Anne-“

“Sıla gelip her şeyi anlatmasa haberim bile olmayacak”Leyla’ya döndü”sen de gittin ona uydun”

“Ya anne”Leyla’nın gözü dolmuştu ve sesi ağlamaklı çıkıyordu.Ben gelmeden önce kıza ne dediyse annemin yüzüne bile bakamıyordu.

“Sizin bu fakirlerde ne bulduğunuzu anlamıyorum.O metresi hayatından çıkartıyorsun”

“Ne metresi ya?”

“Geldiğinden beri peşinde dolanıyormuş,gözü sendeymiş.Gerçi niye şaşırıyorsam annesine çekmiş işte”

“Nuray Ablayla ne alakası var?”

“Nerden ablan oluyor o senin!ilk gitti seni terk etti sonra erkek bulamadı sana geri döndü,hala anlamıyor musun tek isteği senin şöhretin”

“Deniz öyle bir kız değil!”

“Çok mu iyi tanıyorsun onu?”

“Senden iyi tanıdığım kesin”

“Bu laflarını sana hatırlatıcam,o metres kız yüzünden mi ayrıldın Sıla’dan”Ona metres demeye devam ettikçe sinirlerime engel olamıyordum ama var olan o biraz saygımı da korumaya çalıştım.

“Anne doğru konuş”

“Soruma cevap ver!”

“Ben Sıla’yı hiç bir zaman sevmedim,Deniz’le alakası yok!”

“Seveceksin!gerekirse zorla ama sana uygun olan kişi Sıla”

“Sıla bana falan uygun değil size uygun!”

“Senin için neyin doğru olduğuna ben karar veririm,aynı şey senin içinde geçerli.Bir daha seni o serserinin yanında görmeyeceğim.Bundan sonra ben ne diyorsam o olcak”

“Neden sürekli bizim hayatımıza sen karar veriyorsun!neden hep sizin istedikleriniz olmak zorunda!”diye çıkıştı Leyla,sesi sinirden titriyordu.Gözlerindeki yaşın düşmemesi için büyük bir savaş verdiği belliydi.

“Çünkü sizin hayatınız diye bir şey yok!Her şey bizim,biz olmasak o elinde tuttuğun çantaya bile sahip olamazdın.”

Dehşetle onları izliyordum.Annemin dediği şeyler korkunçtu,gözünün bu kadar dönmesine sebep olan şeyin sadece Sıla’nın söyledikleri olduğunu düşünmüyordum.Kafamı Leyla’ya çevirdim,kendine engel olamamıştı.Gözünden yaşlar süzülüyordu,anneme resmen hayal kırıklığıyla bakıyordu.Ama annemin son cümlesinden sonra gözlerindeki endişe yerini daha saf bir duygu olan öfkeye bıraktı.Leyla’yı hiç böyle görmemiştim.

“Öyle mi?”içinden konuşuyor gibiydi sesi oldukça kısık çıkmıştı.Gözlerinde öfkeyle beraber tükenmişlikte vardı.Annem de ben de Leyla’nın bakışları altında buz kesilmiştik.Git gide anneme yaklaşıyordu.

“Olmiyim o zaman”
Bağırmaya başladı“Ben bu çantaya da senin bu mutlu aile tablona da bu iğrenç hayatına da dahil olmiyim!”

Cümlesini kurarken elindeki çantayı içindeki öfkeden aldığı güçle sert bir şekilde yere fırlattı.Çantanın içindekiler tamamen etrafa saçılmıştı.Sadece Deniz’e karşı hissettiğimi sandığım duygularımı uzun zaman sonra Leyla için de hissetmiştim.Onun bu hali benimde canımı yakıyordu,onla beraber ben de boğuluyordum.

“Iğrenç mi?iğrenç…madem bu hayat sana iğrenç geliyor git o çok sevdiğin serserinin yanına iğrenç ne demekmiş gör!”

Aras’ın aşağılandığı bir ortamda kendimi bu kadar kötü hissedeceğim aklımın ucundan geçmezdi.Leyla dediği sözleri ben bile kaldıramamıştım ki bu cümlelere babamdan alışıktım.Ama onun için çok farklıydı.Ve en çok canımı yakanda Leyla’nın kurduğu cümlede söylediği tek bir kelimede bile haksız değildi.

Annemin o kontrolünü kaybetmiş,Leyla’nın söylediklerini hazmedemeyen halini bir kenara bırakıp kafamı Leyla’ya çevirdim.
Dizlerinin üstüne çöküp nefesi kesilir gibi hıçkırarak ağlamaya başladığını gördüğümde içimde bir şeylerin koptuğunu hissettim.Kendimden beklemediğim bir şey yaptım.Gidip ona sarıldım,ben de yere çöktüm ellerinden tuttum.

“Böyle olmak zorunda olduğu için nefret ediyorum”Leyla’nın sesi zar zor çıkıyordu.Bedenide gözlerindeki ışık gibi tükenmişti.

“Böyle olmak zorunda değil”dedim.Onu sakinleştirmeye çalışıyordum,arkamı döndüğümde annem gitmişti.Tek kelime etmeden,gelip kızına iyi misin bile demeden gitmişti.Hep beni babamdan koruduğu için ona güvendim,bağlandım ne derse yaptım ama bugün bizle konuşan sanki benim annem değildi.O mükemmelliyetçi hali onu ele geçirmişti.

“Leyla iyiysen kalkalım mı?”onu incitmemek için ses tonumu iyice inceltmiştim.Elinin tersiyle göz yaşlarını silerken bana kafasını olumlu anlamda salladı.

“Teo,teşekkür ederim”
Belki ona sevgi sözcükleri söylemiyordum veya belli etmiyordum ama o benim ikizimdi.Kalkmaya ihtiyacı olduğunda elinden tutacak ilk kişi bendim,bunu asla inkar edemezdim.Onu kaldırdım ve odasına götürdüm.İyi olduğundan emin olduğumda ben de kendi odama geçtim.Bugün insanlık duygularım kibirime ağır basmıştı.Buna alışık değildim.

Odama gittiğimde bu yoğun geçen günün stresini üzerimden atmak için soğuk bir duş aldım.Yatağıma uzandığımda yatağımın üstüne bıraktığım şortumun cebindeki kolyeyi çıkardım ve ona bakarak düşünmeye başladım.

Umarım bölümü beğenmissinizdirrr.Yarın bölüm yetismez büyük ihtimalle zaten Daha 17 de izleyemiycem.Yarınki bölümü spoiler yemeden izleyebilirsem çok mutlu olucam🫶💕💗