20

Aren'den
2 gün sonra...
Merve'ler bize gelmişti. Birlikte oyunlar oynayıp kahkahalar atıyorduk.
"Yok, ben masumum valla masumum!" Dedim bir anda. "Değilsin, vampir Aren." Dedi Mira. Zeynep gülmeye başladı. "Ya, hayır vampir Zeynep." Dedi Merve. Böyle böyle oyunlar oynamıştık bir süre...

Arda'dan...
Milan'larla buluşmuştuk. Karşıyaka'da öylesine geziyorduk. "Ya, oğlum geçen saç köpüğümü kaybettim, var ya evde 3 saat saç köpüğünü aradım." Dedi Barış.
"Oğlum, sen harbi malsın." Dedi Efe ve Milan aynı anda. Sonra birbirine çak yaptılar. Ben güldüm arkalarından. Karşıdan iki tane çocuk geliyordu. Milan hemen yolunu değiştirmeye çalıstı.
"Hayırdır oğlum, ne oldu?" Dedim kaşlarımı çatarak.
"Şunlar..." Dedi kısık sesle.
Karşıdan gelen çocuklara baktım. İkisini de tanımıyordum.
"Tanıyor musun?"
Milan cevap vermek yerine başını hafifçe salladı.
"Ne istiyorlar senden?"
"Uzun hikâye."
Efe araya girdi.
"Lan, tanıdığın insanlar mı? Selam ver geç işte."
Milan kolumdan tuttu.
"Arda, boş ver. Gidelim."
Tam bir şey söyleyecektim ki çocuklardan biri seslendi.
"Milan!"
Olduğumuz yerde durduk. Çocuklar yanımıza doğru gelmeye başladı.
"Vay, vay, vay kimleri görüyoruz lan" dedikten sonra güldüler. Çocuklardan biri ellerini cebine soktu.
"Ne oldu lan? Bizi görünce yolunu mu değiştirdin?"
"Seninle konuşacak bir şeyim yok."
Diğeri kahkaha attı.
"Geçen sefer öyle demiyordun ama."
Efe kaşlarını çattı.
"Birader, ne istiyorsunuz çocuktan?"
Çocuk ona dönüp baktı.
"Sen kimsin?"
"Eben" dedi Efe. Çocuk Efe'nin üstüne yürüyecekken bir tanesi tuttu. "Tamam Buğra, yeter." Dedi içlerinden biri. "Yetmez lan, hesap verecek o."
"Oğlum ne hesabı düzgüncene açık açık söyle işte." Dedim en sonunda dayanamayıp. "Arda, tamam gidelim" dedi Milan. O sırada içlerinden birisi kesici alet çıkardı. "Milan, son duanı et." Dedi çocuk. "Hey, hey tamam dur lan!" Dedim. Çocuk tam Milan'a yaklaşacakken Milan'ın önüne atladım ve karnımda hissettiğim acı ile inledim. Sonra karnıma baktım sonrasını hatırlamıyorum.
Aren'den...
Merve'ler ile eğlenirken Barış'tan bir telefon geldi. Telefonu açtım.
"Efendim, Barış?" Barış ağlıyordu.
"A-Aren, A-Arda..." Dedi. Hemen ayaklandım. "B-Barış ne oldu Arda'ya?" Arkadan ambulans sesi geldi. "Barış ne oldu söylesene!" Diye bağırdım. "Arda, bıçaklandı..." Başımdan kaynar sular döküldü sanki. İçimde öyle bir his oluştu ki... Yüzüm karıncalanmıştı.
"N-ne?" Sesim titredi. Telefon bir anda elimde düştü ve dizlerimin üstüne düştüm. Mira, Zeynep ve Merve koşa koşa yanıma geldi. "Aren!" Merve hemen yanıma çömeldi. Gözlerimden yaşlar süzülüyordu. "Aren, noldu?" Dedi Zeynep. Hemen ablamı çağırdılar.
"Ceyda abla!" Ablam koşa koşa yanıma geldi.
"Aren, noldu?!"
"Arda, Arda'ya g-götürün beni!" Dedim. Herkes kolumdan kaldırdı beni. Ayakta duramıyordum
"Aren, sakin ol. Ne oldu Arda'ya?"
"Abla, bıçaklanmış... Hastanedeymiş. Beni ona götür, ne olur!" Dedim. Hıçkıra hıçkıra ağlıyordum. Mira, Merve ve Zeynep şok olmuştu. Hemen ayaklandım ve Efe'yi aradım.
"E-Efe hangi hastane?"
"İzmir, özel hastanesi" Efe zar zor konuşuyordu. Hemen ayakkabılarımı giydim ve taksi çağırdım. Hastaneye vardığımızda Arda'yı ameliyata almışlardı. Hemen Efe'ye doğru koştum.
"Ne oldu, nasıl oldu?!" Efe'nin elleri kıpkırmızıydı.
"Efe, konuşsana!" Milan'lar kolumdan tutup beni geriye çektiler. Ben kendimi tamamen onlara bıraktım. Beni koltuğa oturtturup su verdi. Suyu içmeyi reddettim. Merve yanıma oturdu ve elimi tuttu.
"Aren, lütfen biraz su iç."
Başımı iki yana salladım.
"İstemiyorum..."
"Aren, kendine gelmen lazım."
Gözlerim ameliyathane kapısındaydı. Bir an bile başka tarafa bakamıyordum.
"Nasıl oldu?" Diye sordum tekrar. "Kim yaptı bunu?"
Efe başını kaldırdı. Gözleri dolmuştu.
"Milan'ın önüne atladı..."
Milan hemen başını eğdi. Ellerini yüzüne kapattı.
"Benim yüzümden..." Diye mırıldandı.
"Hayır Milan!" Dedim titreyen sesimle. "Arda bunu kendi istediği için yaptı. Kendini suçlama."
Bunu söylerken bile içimdeki korku dinmiyordu.
Barış yanıma gelip karşımdaki koltuğa oturdu.
"Arda iyi olacak Aren. O güçlüdür."
"İnanıyorum..." Dedim.
6 saat sonra...
Ameliyat bitmişti ve doktor çıkmıştı.
"Arda Soydoğan'ın yakınları?"
"Biz." Dedim ayaklanarak.
"Arda Soydoğan hayati tehlikeyi atlattı. Normal odaya alacağız sadece 1 kişi girebilir bu gece kalmak için yaklaşık 2 gün sonra taburcu olur." Herkesin gözü bana döndü. Ne demek istediklerini anlamış olacaktım ki,
"Tamam, ben kalırım doktor bey." Dedim. Arda'yı normal odaya aldıklarında ilk Milan'ları soktum odaya, zaten ben 2 gece onunla kalacaktım. Milan'lar çıktıktan sonra eve gittiler ve ben odaya girdim. Arda uyuyordu. Yanındaki sandalyeye oturdum. Dakikalarca onun uyanmasını bekledim. Arda'nın yüzüne baktım. Normalde hiç susmayan, sürekli benimle uğraşan çocuk şimdi karşımda sessizce yatıyordu.
Elimi yavaşça elinin üzerine koydum.
"Arda..." Diye fısıldadım. "Bebeğim, hadi uyan artık."
Cevap vermedi.
Gözlerim doldu. Başımı yatağın kenarına yasladım. Arda'nın yüzüne baktım. Milan ne yapmıştı ki Arda önüme atlamıştı? Arda'nın elini tuttum. "Arda, nolur uyan..." Serumu bitmişti. Ben ise doktor çağırmaya gitmek için tuttuğum eli bırakacaktım ki elimi bir anda sıktı Arda.
"Gitme..." Bir anda arkamı döndüm ve Ardaya baktım. Gözünü açmıştı.
"A-Arda?"
"Güzelim." Dedi yorgun yorgun.
"Uyandın!" Dedim. Yanına koştum ve sarıldım. Arda bir an olsun irkilince hemen geri çekildim.
"Ç-çok özür dilerim, acıdı mı?" Arda hafifçe başını salladı.
"Biraz..." Dedi, ardından gülümsemeye çalıştı. "Ama sarılmana değdi."
Gözlerimi devirdim. Ağlamaktan kızarmış gözlerimle ona baktım.
"Sen hâlâ şaka yapıyorsun ya!"
"Ne yapayım güzelim? Seni görünce kendime geldim."
Elini tuttum ve başparmağımla elini okşadım.
"Çok korktum Arda..."
Gülümsemesi yavaşça kayboldu.
"Özür dilerim."
"Özür dileme. Sadece bir daha böyle bir şey yapma, olur mu?"
"Ne yapmayayım?"
"Arda!"
"Tamam, tamam. Bir daha seni korkutmayacağım."
Başımı hafifçe salladım.
"Yok, sen akıllanmassın." Dedim. Arda'ya yaklaştım yanağına bir buse kondurdum.
Ve gruba bir fotoğraf attım.

Siz:Hayata tutunmaya çalışırken Arda;
Sendegidersenmilan:Ayyy uyanmis bal petegem
Burnunundikinebcy:AYYYYYY UYAN KULAK BURUN BOĞAZ
Canımın dışı Mira 🥰:ooo uyanmis seninkii
Efeshines:ayip arda'cım niye 🖕 yapion?
Mervemm: AAAAA Arda imanlidoğan
Siz;KSNZKSNSKSNSNS
Beyinsis Zeynozi💍:Arda imanlidoğan ne Merve JEZJDJDNXKDNX
Mervemm: Arennnn
Mervemm: Arda'ya söyle kendine gelsin
Mervemm: Daha beraber kahve içeceğiz onunla
Siz: Kız çocuk daha yeni uyandı ne kahvesi
Mervemm: OLSUN
Efeshines: Arda, geçmiş olsun kardeşim. Bir daha bizi böyle korkutma.
Sendegidersenmilan: Aynen oğlum. Bir daha böyle bir şey olursa seni ben döverim.
Beyinsis Zeynozi💍: Milan sen önce kendini suçlamayı bırak.
Canımın dışı Mira🥰: Aren, sen de biraz dinlen olur mu?
Siz:Ben zaten dinleniyorum askm
Canımın dışı Mira🥰: tamammm

Telefonu bırakıp Arda'ya baktım. Uyuyordu. Yanına yaklaşıp saçlarını okşadım. Onu o kadar çok özlemiştim ki... Tam o sırada annemler geldi.
"Kızım, nasıl oldu Arda?"
"İyi, çok şükür anne." Dedim. Annem dern nefes aldı. Ben Arda'nın saçlarını okşamaya devam ederken Arda uyandı. Hemen doğrulmaya çalıştı. Ben omuzlarından tutarak geri oturttum.
"İyi misin yavrum?" Dedi annem.
"İyiyim Hale abla." Dedi Arda.
"Aren'im halini görmeliydin, komaya girdi sandık." Dedi ablam. Arda bana baktı. Bak duy duy der gibi hareket yaptım
"Bir şeye ihtiyacın var mı oğlum?" Dedi babam.
"Çok sağolun hiç bir şeye gerek yok." Dedi Arda. Annemler biraz daha durduktan sonra eve gittiler. Ben Arda'nın başında kalıp saçını okşadım. Arda'nın saçlarını okşarken gözlerimi yüzünden ayıramıyordum. Birkaç dakika sonra gözlerini açtı.
"Ne bakıyorsun öyle?"
"Bir şey yok."
"Var ama."
"Yüzüne bakıyorum işte."
Hafifçe gülümsedi.
"Özledin mi beni?"
Gözlerimi devirdim.
"Yok, hiç özlemedim. Hatta biraz daha uyusaydın keşke."
"Yalancı."
"Arda!"
Gülmeye çalıştı ama hemen yüzünü buruşturdu.
"Tamam, tamam. Gülmüyorum."
Elini tuttum.
"Acıyor mu?"
"Biraz." Dedi. Elimi karnının üstüne koydum.
"Geçecek..." Dedim sessizce.
"Aha, geçti." Dedi.
Gözlerimi devirdim.
"Benim elim mi geçirdi."
"E, tabi."
Tam o sırada Merve yazdı.
Mervemm: ARENNN
Mervemm: Arda nasıl oldu
Mervemm: İyi mi gerçekten
Siz: İyi kızım merak etme
Mervemm: Konuşabiliyor mu
Siz: Konuşuyor hatta susmuyor
Mervemm: BSZKBDSKJX
Mervemm: ARDA'YA SÖYLE YARIN ONA GELİYORUZ
Siz: Önce doktor izin versin
Mervemm: TAMAM TAMAM
Arda çoktan uyumuştu. Nedense saçlarını okşadığımda hemencicik uyuyordu. Ve bu özelliği o kadar tatlıydı ki... Onu çok seviyordum. Hemde hiç düşünemeyeceği kadar...

Yazar notu; yazarken aglicaktim... Bölüm nasildiii