05

Arda'dan...
Aren bana yaklaştığı an da kantindeki bütün sesler sustu sanki. Sadece o ve ben.
"İçimin gitmesini sağlayabilirdin he?" Diye mırıldandım sırıtarak. Olduğum yerden kalktım ve Efe'lerin yanına gittim. Efe beni görür görmez yanıma koştu. "Ardaaaa" Efe benim için bu hayatta her arkadaşımdan önce gelirdi. Benim için çok özeldir kendisi. "Efe'm" dedim ve sarılmasına karşılık verdim. Efe benden ayrıldı ve yüzüme baktı. "Efe'm mi dedin sen bana?" Diye sordu.
"Evet?" Efe bana daha sıkı sarıldı sırıta sırıta. Ben de güldüm. Milan ve Barış dedi ki, "E bunlar bizi unuttu." Kollarımı açtım ve diğer ikiside geldi. Yaklaşık 10 saniye sonra ayrıldık. Efe zıplaya zıplaya sırasına geçti. Son dersti.
Bu çocuk harbi normal değil.
Mila bana ima ederek, "Aren'lerin yanına mı gitsek acaba?" Dedi.
"Sen git Zeynep'ine!"
Barış da diğer tarafımdan yaklaştı.
"Olum, kızla kantinde resmen göz göze kilitlendiniz."
"Ee?"
"Ee'si, kız sana yaklaştığında beynin durdu."
"Sen nereden biliyorsun lan beynimin durduğunu?"
Milan kahkaha attı.
"Çünkü sen normalde o kadar konuşuyorsun ki insanın konuşacak kelimesi kalmıyor ama sen Aren'in yanında sustun."
"Ulan ikiniz de kesin sesinizi."
Efe sırasından kafasını uzattı.
"Hadi gidelim Aren'leree."
"Ya sen git bir Merve'ne!" Deyiverdim. Efe bir anda sustu.
Milan'la Barış birbirine baktıktan sonra aynı anda sırıttılar.
"Oooooo!" dedi Milan.
Efe kaşlarını çatarak bana döndü.
"Ne alaka lan Merve?!"
Omuz silktim.
"Ne bileyim? Sürekli Aren'lerin yanına gitmek istiyorsun. Merve de orada sonuçta."
Efe bir elini göğsüne koydu.
"Koy elini vicdanına hakettiysem eyvallah." Dedi numaradan ağlak bir sesle. Kafamı iki yana salladım ve kitabın köşesi ile oynamaya başladım. Bu benim sıkıldığım anlamına geliyordu ve Barış anlamış olacak ki, "Oğlum, Arda neye sıkıldın lan?" Dedi. Kafamı Barış'a çevirdim. "Bilmiyorum sıkıcı." Dedim. Son dersin hocasıda geldiğinde ayağa kalktık. Son ders matematikti.
Hay Allah benim de en sevdiğim derstir kendisi.
Başımı koyup uyudum.

Merve'lere hala söyleniyordum. "Ya siz nasıl başka bir şey sanarsınız ki?!" Merve'ler bu durumdan şikayetçi değilerdi ki her dediğime laf yetiştiriyorlardı. "O değil de 'İçinin gitmesini sağlayabilirdim ama şimdi olmaz' demeni de duyduk bu arada."
Deyince otomatik olarak göz devirdim. Sınıfa geldiğimiz de matematikçi çoktan girmişti ve ondan özür dileyip yerine yani Arda'nın yanına geçtim. Arda uyuyordu. Uyurken yüz ifadesi aşırı sakindi. Ve çok yakışıklıydı. AY NE DİYORUM BEN? Uyuduğu pozisyondan rahatsız olup hareket ettiğinde eli benim koluma denk geldi.
Şansımın ta ortasına ben-
Bir koluma bir de Arda'ya baktım. İnşallah Efe'ler izlemiyordur diye arkamı döndüğümde Efe kocaman bir sırıtış ile bizi izliyordu. Efe kağıda bir şey yazıp sırama gönderdi.
"Kızım şuan senin yerinde başka bir kız olsa mutluluktan bayılırdı."
Gözlerimi devirdim ve Efe'ye baktım.
"Niye bu adam Dünyanın en yakışıklı adamı falan mı?" Deyip kağıdı Efe'ye gönderdiğim de gözlerini büyüterek bana baktı. Ne demiştim ki?
Valla ben masumum!
Efe kağıda yazdı.
"Konuştukça yakalanıyorsun bu arada."
Yazdığında Efe'ye bakıp dudaklarımı oynattım.
"Niye yakalanıyorum ki?"
Efe karşılık verdi.
"Hoşlanıyorsun kızım." Şuan tek istediğim senin üzerine atlamak!
Arda'ya döndüm. Kolumu hafif kıpırdatmaya çalışınca daha da sıkı tuttu. Mecburen öyle kalmak zorunda kaldım. İçimde bilmediğim bir his vardı. Heyecan gibi. Ay ben salak salak konuşmaya başladım yine. Kolumu her çekmeye çalıştığımda daha da sıkı tutuyordu. Bir kez daha çekmeye çalıştığım da sadece sıkı tutmakla kalmadı. "Gitme..." Dedi uykulu bir sesle. "Ne?" Dedim. Arda'ya baktığımda gözleri kapalıydı. "Arda, uyuyor musun?" Diye sordum. "Hıhı." Dedi uykusunda. Ya bu çocuk uyuyor mu uyumuyor mu? Bir saniye. Bir saniye, sakin ol Aren. Derin nefes al. Bu çocukla başa çıkabilirsin. Alt tarafı Arda Soydoğan.
"Ee, o zaman kolumu bırakır mısın acaba?"
"Hayır."
Gözlerimi büyüttüm.
Bu çocuk uyumuyor. kesinlikle uyumuyor.
"Arda."
"Efendim?"
"Uyumuyorsun değil mi?"
"Uyuyorum." Dediğinde bir heycanlandım. Ay ne oldu bana?
"E o zaman nasıl konuşuyorsun?"
"Telepati canım." Dedi. Canım derken?
Merve'ye baktığım da sırıtıyordu. Mira ve Zeynep'te aynı şekilde. Gözlerimi devirdim ve diğer kolumu koyup bende uyudum.
Yarım saat sonra...
"Aren..."
"Aren..."
"Aren..." Gibi dürtülmelere uyanmadığım için son çare Merve'nin bağırışı oldu.
"Aren!" Öyle bi bağırdı ki irkildim.
"Gerizekalı sana bir şey oldu sandım ya!" Diye bağırdım. Yanımda ki Arda yoktu büyük ihtimalle eve gitmişti. Bende çantamı hazırlayıp kızlarla ev yoluna koyuldum. "Kızım Arda senin kolunu bırakmadı, ayyy keşke hiç bitmeseydii." Dediğinde duraksadım ve işaret parmağımı Merve'ye gösterdim. "Kızım seni burda bırakıp kendim giderim!" Dedim ve yürümeye devam ettim. Yol boyunca Arda ve beni konuştukları için başım şişti. Eve vardığımda dua ettim. "Bay kızlar." Dedim ve koşa koşa eve girdim. Annemler yemek yiyordu. Bende aralarına katıldım. "Eee ilk günün nasıl geçti kızım?" Diye sordu babam. "İyi ya güzeldi." Ablam bana kaş göz yaptığında ne demek istediğini anladım. "Erkek var mı?" Diye soruyordu adeta. "Abla daha içeri yeni girdim ya." Dedim dudaklarımı oynatarak.
Ablam kulağıma eğildi.
"Adı ne?"
Çatalımı tabağa bıraktım.
"Kim?"
"Erkek."
"Ya bir erkek olduğunu bile söylemedim!"
"Demene gerek yok. Suratından belli."
Suratımdan mı?!
Benim suratımın Arda'yla ne alakası vardı?!
"Sen kafayı yemişsin."
"Tamam, anlatmayacaksan ben de kendim öğrenirim."
Şüpheyle ona baktım.
"Nasıl öğreneceksin?"
Ablam sırıttı.
"Bir yolunu bulurum."
Aklıma Arda'nın gitme diyişi, elini koluma koyuşu geldi ve daldım. Overthink yani. Ablam tabi ki fark etti.
"Daldın, heey" dedi ve elini gözüme salladı.