11

Arda, Efe'yle konuşmaya devam ederken ben de önüme döndüm.
Ama aklım hâlâ ondaydı.
Bir kez daha gözlerim ona kaydı. Saçlarını eliyle geriye itti, sonra Efe'nin söylediği bir şeye güldü.
Of.
Of, bu çocuk neden gülüyordu?!
İçimde bir şeyler kıpırdadı. Boğazım düğümlendi, gözlerimi ondan ayıramadan belli belirsiz yutkundum.
Sanki çok uzun zamandır aradığım bir şeyi sonunda bulmuşum da kaybetmekten korkuyormuşum gibi…
Ben ne yaşıyorum ya? Tam o sırada önümdeki defteri kapatıp başımı çevirdim.
Arda hâlâ Efe'yle konuşuyordu. Benden haberi bile yoktu.
Ben ise kalbimin sesini susturmaya çalışıyordum.
Merve'den...
"Aren."
"Hı"
“Aren."
“Kızım iki kere söyledin, duydum!”
Merve gözlerini kıstı.
“Sen Arda'ya mı bakıyorsun?”
Bir anda ona döndüm.
“NE ALAKASI VAR?!”
“Bağırma be, kulağımın dibindesin!”
Mira da konuşmamıza katıldı.
“Ne oluyor?”
Merve gözleriyle Arda'yı işaret etti.
“Bizim kız yine Arda'yı kesiyor.”
“Kesmiyorum!”
"Kızım Arda'ya bakarken nasıl yutkunduğunu gördük."bir anlığına kalbim öyle hızlandı ki yerinden çıkacak sandım. "Eeee ben bir tuvalete gideyim evet şey tuvalet." Diyip kaçmaya çalıştım. Tam kapıya gelmiştim ki arkama bakmak için döndüm ve önüme döndüğümde uzun bir şeye çarptım.
Arda.
"Önüne baksana Aren'cik." Dedi. Kafamı kaldırdığımda Arda ile bakıştım. Anlam veremediğim şekilde heycanlandım. Hemde çok. "Eeee şey ben tuvalete gidiyordum. Aynen tuvalet." Tam sola kaymış geçiyordum ki arkamda arkamdan tuttu. "Hani benden kaçmayacaktın?"
"Ya tuvalete gidiyorum, sende mi geleceksin?" Diye sordum.
"İyi tamam git." Dedi ve bileğimi bıraktı. Aktif olarak şuan da bana trip atıyordu.

Arda'dan
Aren arkasını dönüp sınıftan çıkarken gözlerimi ondan ayırmadım.
Cidden mi ya?
Benden kaçmayacaktı hani?
Ona trip atacaktım. Evet trip. Hep o mu atacak? Sınıfa girdiğim an Barış yüzümün düşük olduğunu fark etti. Hemen yanıma geldi. Ben silgimle oynuyordum. "Arda?"
"Hı."
"Noldu, sana?"
"Birşey olmadı."
"Birşey oldu."
"Olmadı."
"Oldu."
"Olmadı dedim ya."
"Oldu dedim ya!" Dedi. Birbirimize birkaç saniye baktık.
Sonra gözlerimi devirip önüme döndüm.
"Salak."
"Eyvallah, kardeşim. Şimdi anlat bakalım."
"Anlatacak bir şey yok."
"Tamam, Arda. Seninle inatlaşılmaz."
Tam o sırada Aren geldi.

Sınıfa girdiğim an Arda'nın triplerini çekmeye başladım. Ama yaptığı tek hareket dikkatimi dağıttı. Elleriyle saçlarını geriye attığı an bütün dikkatim dağıldı. Arda da bunu farketmiş olacak ki sırıtarak bana baktı. Arda ile Efe kavga etmeye başladı.

Ecrin:Ya Arda boyun kaç, Ay Efe de bugün yüksek taban giymiş
Arda: Normalde çünkü benden uzun
Efe: Ya Allah aşkına kendisi 1.76 tamam mı
Arda Efe'ye, "hayır onu söyleme"diyerek ağzını kapattı.
*Küçük bir gülme krizi*
Efe:Kendisi 1.76, bana çektiği muamele 1.65
Arda: ama kısasın.
Efe: Ama tamam da 2-3 cm var aramızda.
Arda birbirinin boyunu karşılaştırarak,
"2-3 cm" diyerek dalga geçti.
Araya Merve girdi.
"Barışın, bir barıştığınızı göreyim."
Arda ile Efe tokalaşıp sarıldı.
Ben ise olanları sadece izliyordum. Arda benden uzaklaşıyordu ve bu beni üzüyordu. Belki de ben yanlış anlamıştım.
Belki de bana karşı hiçbir şey hissetmiyordu.
Belki de bütün bunlar sadece benim kafamın içindeydi.
"Aren."
Başımı kaldırdım.
Merve bana bakıyordu.
"Ne oldu?"
Hiçbir şey söylemeden başımı iki yana salladım.
"Yok bir şey."
Ama içimden geçen tek bir cümle vardı.
Keşke bana da öyle gülseydi.

Arda'dan...
Telefonumu çıkarıp Aren'e mesaj attım.
Siz: Aren iyi misin?
Yaklaşık 1 dakika sonra cevap verdi.
🤍:Sanane?
İçimde garip bir hissiyat oluşmuştu. Ben ona trip atayım derken fazla mı ileri gitmiştim?
Siz:Aren, özür dilerim. Haklısın...
🤍: Özür dilemen eski bizi getirmiyor Arda.
Siz:Aren...
🤍:Ne Aren, Aren ya. Ben artık yoruldum Arda. Ben kimseyi üzmemek için yakında deliler hastanesin de ziyarete geleceksiniz. Ben herşeyden yoruldum artık. Senden de zaten...
Senden de zaten... Ne?
Telefonu bıraktım ve Aren'e bakmaya başladım. Onu üzmüştüm. Kendime o kadar kızıyordum ki. Ta ki Aren gelene kadar. Aren yanıma geldi ve ayağa kaldırdı beni. Ve bir anda hiç beklemediğim şekilde sarıldı. Sınıfta ki bütün kızlar ve erkekler bakakaldı.
Aren'in bana sarıldığını ilk başta anlayamadım.
Öylece kalakaldım.
Az önce mesajlarında benden yorulduğunu söyleyen kız, şimdi kollarını bana dolamıştı.
Ne yapacağımı bilmiyordum.
Sonra yavaşça kollarımı ona sardım.
Sıkıca.
Sanki biraz gevşetirsem benden uzaklaşacakmış gibi.
"Aren..." diye fısıldadım.
Cevap vermedi.
Aren bedenimden geri çekildi ve yüzüme baktı.
"Arda..."
"Efendim?"
"Sen bazen gerçekten çok aptalsın."
Bir an durdum.
Sonra istemsizce güldüm.
"Ya, sarılmanın ortasında da hakaret etmezsin be kızım."
Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.
O gülümsemeyi ne kadar özlediğimi biliyor musun acaba Aren'im...
"Oha ben aylardır şu sarılma için hapis yattım!"
Efe.
Tabii ki Efe.
Başka kim olabilir ki Efe'den?
Gözlerimi kapattım ve açtığım gibi Efe'nin arkasından kovaladım.
"Efe, gel lan buraya!"
"Oğluum, gerçekleri söylemek suç mu?!"
"Ananı—"
"Arda! hoca geliyor!"
Olduğum yerde durdum.
Efe de durdu.
İkimiz de kapıya baktık.
...
Hoca yoktu.
Arkamı döndüğümde Efe çoktan diğer sıranın arkasına saklanmıştı.
"Efe, senin ben—"
"Arda bir de kızın yaninsa!"
"LAN GEL BURAYA!"
Efe'nin peşinden koşarken sınıftaki herkes gülüyordu. Barış masaya vuruyor, Ecrin ise gülmekten konuşamıyordu.