02

Ben hala Arda'ya bağırıyordum.
"Gerizekalı bıraksana ya!" Arda kulaklarını kapattı. "Kızım sen de ne çirkef çıktın 2 dakikacık sus be." Dedi. Bir yandan kolumu çekiştiriyordum fakat gücüm yetmiyordu. Sonunda çatıya getirdi bizi. Kolumu sertçe bıraktı "Yavaş lan hayvan!" Diye bağırdım. "Söylemiş miydim bilmiyorum ama adım Arda." Göz devirdim. "Evet niye geldik buraya?" Diye sordum. Gökyüzüne bakarak düşündü. "Hmmm, bilmem öylesine." çok sinirliyim şuan (ih izleyicileri anlar) "Arda seni şu çatıdan atmam için bir sebep söyle, vallahi atmayacağım." Dediğin de kapıya yöneldim, gidecektim fakat arkamdan bir el durdurdu beni. "Adın ne bu arada?" Diye sordu. Söylesem mi söylemesem mi? Neyse bu gerizekalı şimdi birde bana lakap takar uğraşamam bununla "Aren." Dedim. Kafasını salladı ve elimi bıraktı.
Arda'dan
Aren gidince mırıldandım.
"Aren..." Devam ettim. "Güzel isim."
Sonra kendi kendime konuştuğumu fark edip başımı iki yana salladım.
"Ne saçmalıyorum lan ben?"
Elimi saçlarımın arasından geçirip kapıya yöneldim. Tam çıkacakken aklıma az önceki kız geldi.
Aren.
Ulan, insanın iki dakikada sinirlerini altüst etme yeteneği olabilir miydi? Oluyormuş demek ki."Hay ananı..." diye mırıldanıp merdivenlerden inmeye başladım.
Ben kafayı yedim. Başka açıklaması yok. Efe'lerin yanına gittim. "Ooooo Arda beyimiz gelmiş" diye söze başladı Barış reels kaydırırken. "Ayy Arda'm hoşgeldin" deyip yanıma koştu Efe.
"Oğlum, bir daha Arda'm dersen seni okulun çatısından aşağıya atarım.
E: Ayyy, şiddete temellim benim!
Barış reels kaydırmayı bırakıp kafasını kaldırdı.
B: Oooo, bizim beyefendi neden sinirli? Yoksa çatıdaki kızımız mı kalbini kırdı?
"Ne kızı lan?"
Efe'yle Barış birbirlerine baktılar.
Sonra ikisi aynı anda sırıttı.
"Ne sırıtıyorsunuz? Ayrıca Milan nerde?" Diye sormamla Efe'nin bana dönüşü bir oldu.
E:"He o Zeynep'in yanına gitti"
"Bu da Zeynep'e aşık oldu ya"
Deyiverdim. Sonra da ne bakıyorsunuz dercesine kafamı salladım.
"Allah aşkına ikiniz de sabah sabah benimle uğraşmayın."
Efe omzuma kolunu attı.
"Tamam be oğlum, ne bu gerginlik? Çatıda ne konuştunuz kızla?"
Kolunu üzerimden ittim.
"Ne konuşacağız lan? Adını sordum, söyledi, gitti."
Barış'ın kaşları havalandı.
"Sen kızın adını mı sordun?"
Bir an sustum.
Hass-
"Ee? Sordum lan. Suç mu?"
Efe, Barış'a baktı. Barış, Efe'ye baktı. Ardından ikisi de aynı anda sırıttı.
"Ne sırıtıyorsunuz lan?"
Efe iki elini havaya kaldırdı.
"Şanslısın lan."
Barış yanıma gelip omzuma vurdu.
"Kolay gelsin, Arda."
"Ne için?"
"E, Aren için"
Diyince arkasından küfür savurdum.

Merve hemen yanıma geldi.
"Kızım, ilk günden çatıya çıkmak ne? Daha okulun yerini doğru düzgün öğrenmedin."
"Ben mi istedim sanki?"
Zeynep gülmemek için dudağını ısırdı.
"Tamam, ya. Çocuk sana çıkma teklif etmedi ya."
"Cidden ya ama birşey diyeyim mi Arda kızlara böyle yakın davranmaz genelde"
Merve'nin gözleri büyüdü.
"Bir dakika, Harbiden lan?"
"Niye her kıza ilgi mi gösteriyor çünkü beni çatıya çıkardı kolumdan tutarak."
Mira kahkaha attı.
"İlk günden temas, maşallah tü tü tü."
Elimde ki kalemi ona doğrulttum fakat
Milan sınıfa girdi ve Zeynep'e doğru gelmeye başladı.
"Selam Zeynep'ciğim." Dedi. Zeynep Milan'ın yeşilimsi ve mavimsi karışık gözlerine baktı ve, "Sen nerden çıktın şimdi ya?" Dedi. Tam o sırada geri kalan üçüde geldi. Arda'nın gözleri doğrudan beni buldu ve göz kırptı. Arda'nın bana göz kırptığını görünce kaşlarımı çattım.
Arkama döndüm ki başka biri var mı acaba diye ama yoktu. Arda'ya baktığımda hala sırıtıyordu. Dudaklarımı oynatıp konuştum.
"Salak"
Arda dudaklarını oynatarak cevap verdi.
"Gördüm."
GÖRDÜM NE LAN?!
Merve koluma dokundu.
M: Kızım, ne oluyor?
"Hiçbir şey."
M: Aren.
"NE VAR?"
M: Kızım, çocuğa bakıp kendi kendine konuşuyorsun.
"Yok bir şey dedim ya Merve sen git Efe ile uğraş" Dediğim de Merve bana alaycı bir ifade ile bakıp kulağıma eğildi.
"Ben gideyim de Arda ile yalnız kal." Dedi ve hayır dememe kalmadan kızları da alıp çıktı ve gerçekten sınıfta ikimiz kaldık. Tam o sırada önümde bir gölge belirdi.
Başımı kaldırdım.
Arda.
Allah cezasını versin.
"Ne var?"
Arda ellerini cebine sokup sırıtışını yüzüne yerleştirdi.
"Bir şey mi yaptım?"
"Yaptın."
"Ne yaptım?"
"Doğdun, yani sonuçta doğduğun da otomatikmen... Allah'ım ne saçmalıyorum ben ya!" Dedim. Arda, elleri cebinde beni izliyordu.
A: Otomatikmen ne?
Başımı kaldırıp ona baktım.
"Ne?"
A: Cümlenin devamını getirsene. Merak ettim.
"Merakını başka yerde gider."
A: Niye? Benim doğmamla ilgili bir problemin var gibi geldi de.
Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım.
Allah'ım, bana sabır ver. Mümkünse bolca ver çünkü bu çocuğun yanında hayatta kalmam imkânsızdı.
"Arda, bak..."
A: Efendim, Aren?
"Şu sırıtışını sil yüzünden."
A: Niye? Beğenmedin mi?
"Hayır."
A: Üzüldüm. Ya of.
Bir süre Arda'yı izledim. Yakışıklıyd- of ben ne saçmalıyorum be!
A: Sen niye beni izliyorsun, aşık mı oldun?
Diye sorunca dayanamadım ve konuştum.
"Ya Arda, ben sana çok aşığım, Allah, aşkına koş peşimde- Oğlum sen mal mısın? Dünya'da tek erkek tercihi kalsan bile seni seçmem!
A: Büyük konuşma Aren.
Dedi sadece.
Büyük konuşma Aren.
Ve sınıftan çıktı. Ben ise donakaldım. Sanki hiç birşey dememiş gibi sakince çıktı sınıftan. Arda Soydoğan sonunu ve getireceğim!