Bölümler 15Şu an: 9. Bölüm ''Mahfil''
- 1 Tanıtım67 kelime
- 2 1. Bölüm ''Kanla Yazılmış Kader''2.642 kelime
- 3 2. Bölüm ''Davet''2.023 kelime
- 4 3. Bölüm ''Aile Her Şeydir''3.082 kelime
- 5 4. Bölüm ''Çilekli Pasta''3.271 kelime
- 6 5. Bölüm ''Nişan''2.657 kelime
- 7 6. Bölüm ''Otel Odası''1.946 kelime
- 8 7. Bölüm ''Yarım Adımlar''2.032 kelime
- 9 8. Bölüm ''İkinci Kadın''1.816 kelime
- 10 9. Bölüm ''Mahfil''2.608 kelime · Okuduğun bölüm
- 11 10. Bölüm ''İlk Adım''1.615 kelime
- 12 11. Bölüm ''Karaca'nın Dünyası''2.233 kelime
- 13 12. Bölüm ''Sekreter''2.190 kelime
- 14 13. Bölüm ''Bir Ay''2.160 kelime
- 15 14. Bölüm ''Maske''1.978 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
9. Bölüm ''Mahfil''
Aradan geçen beş gün boyunca heyecanımdan yerimde duramamıştım.
Takvimde günler ağır ağır ilerlerken ben her sabah gözlerimi açtığımda aklımda aynı düşünceyle uyanıyordum. 10 temmuz.
Mahfil'in toplanacağı gün.
Yıllar sonra ilk kez Mahfil, parçalanmışlığını bir kenara bırakıp yeniden tek bir çatı altında toplanacaktı. Yıllardır birbirine sırtını dönmüş, aralarına duvarlar örmüş aileler aynı masanın etrafında oturacaktı ve o masanın üzerinde konuşulacak en önemli konu, benimle Dolkan Asaf Karaca'nın evliliği olacaktı.
Düşüncesi bile midemi düğümlemeye yetiyordu. Bu yalnızca iki insanın evlenmesi değildi.
Bir anlaşmanın, yıllardır kanayan bir yaranın üzerine çekilmeye çalışılan dikişti.
Mahfil, farklı ailelerin güçlerini bir araya getirerek oluşturduğu, yıllar boyunca İstanbul'un Avrupa ve Anadolu yakasında söz sahibi olmuş büyük bir yapıydı. Her ailenin kendi sınırları, kendi adamları ve kendi çıkarları vardı. Fakat hepsinin üzerinde Mahfil'in adı bulunurdu. Birbirlerinden farklıydılar ama dışarıdan bakıldığında tek bir güçtüler.
Ta ki Karacalar annemi öldürene kadar.
O gece yalnızca annemi kaybetmemiştim. Mahfil'in de omurgası kırılmıştı.
Annemin ölümüyle birlikte aileler birbirlerine olan güvenlerini kaybetmiş, yıllardır ayakta duran birlik paramparça olmuştu. Herkes kendi tarafına çekilmiş, Mahfil'in adı zamanla fısıltılara dönüşmüştü. Bir zamanlar tek bir iradeyle hareket eden insanlar, artık birbirlerinden şüphe eder hâle gelmişti. Mahfil iki yakaya bölünmüştü.
Yıllar geçmişti ama bazı yaralar zamanla kapanmıyordu. Sadece üzeri kabuk bağlıyordu. Şimdi ise o yaranın tam ortasında benim adım duruyordu.
Ben ve Dolkan Asaf Karaca.
Bizim evliliğimiz, yıllar önce birbirine düşman olan iki tarafın yeniden aynı masaya oturabilmesi için kurulacak köprüydü. Mahfil'in yeniden Mahfil olabilmesi için atılacak ilk adımdı.
Fakat kimse bilmiyordu ki o köprünün diğer ucunda ne vardı.
Ben biliyordum.
İçimde taşıdığım öfkeyi, yıllardır içimde büyüttüğüm büyüttüğüm intikamı ve annemin ölümünden sonra kendime verdiğim sözü yalnızca Selim biliyordu.
Çünkü bu evlilik benim için bir son değildi. Tam tersine, her şeyin başlangıcıydı.
Mahfil'in içinde bulunduğu durum ise düşündüğümüzden çok daha tehlikeliydi. Yıllar önce bölünen yapı, şimdi dışarıdan gelen görünmez bir tehdidin altında eziliyordu. Kim olduklarını bilmiyorduk. Kaç kişi olduklarını bilmiyorduk. Ne istediklerini bile tam olarak çözememiştik.
Bildiğimiz tek şey vardı.
Bize ulaşabilecek kadar güçlüydüler.
Ailelerimizin çevresindeki hareketlilik artmış, yıllardır dokunulmamış dengeler sarsılmaya başlamıştı. Bazı isimler ortadan kaybolmuş, bazı bağlantılar bir gecede kopmuş, yıllardır güvenli kabul edilen yerlerde bile tedbirler artırılmıştı.
Düşmanımızın yüzünü görememek, onu görmekten daha korkutucuydu. Çünkü göremediğin bir düşmana karşı kendini savunamazdın.
Sadece beklerdin ve ben beklemekten nefret ediyordum.
Mahfil'in önünde iki seçenek vardı.
Ya yeniden birleşecektik ya da tamamen yok olup gidecektik.
Bu nedenle bugün yapılacak toplantı yalnızca benimle Karaca'nın evliliğinin konuşulacağı sıradan bir aile toplantısı değildi. Bu, yıllardır parçalanmış bir yapının kaderinin belirleneceği gündü.
Ve ben o masaya oturduğumda herkes benim Karaca'nın gelini olmaya hazır olduğumu düşünecekti.
Kimse içimde başka bir hesap taşıdığımı bilmeyecekti.
Kimse, Karaca'nın yanında otururken zihnimde onun ailesinin geçmişini parça parça yeniden kurduğumu fark etmeyecekti.
Kimse, annemin yüzünü her hatırladığımda içimde yeniden yanan öfkeyi göremeyecekti.
Çünkü benim için bu evlilik bir fedakârlık değildi.
Bir görevdi.
Ve görevimi tamamladığımda Karacaların sonunu kendi ellerimle getirecektim.
Selim'le anlaşmamız buydu.
Önce Mahfil'in karşı karşıya olduğu düşmanı bulacaktık. Önce ailelerimizin üzerine çöken tehdidi ortadan kaldıracaktık. Mahfil yeniden birleşecek, herkes kendisini güvende hissedecekti.
Sonra sıra Karacalara gelecekti.
O gün geldiğinde kimse beni durduramayacaktı. En azından ben öyle olduğuna inanıyordum.
Fakat aklımın bir köşesinde, son birkaç gündür susturamadığım başka bir düşünce vardı.
Dolkan Asaf Karaca.
Onun gözlerini, sesini, kendinden emin tavrını düşündükçe içimde anlamlandıramadığım bir huzursuzluk oluşuyordu.
Benden beklediği şey açıktı. Ben de ondan ne istediğimi biliyordum. Ama iki tarafın da birbirini kullandığı bu oyunda, kimin önce gerçekten kaybedeceğini bilmiyordum.
Belki de asıl tehlike, düşmanımızın kim olduğunu henüz bilmiyor olmamız değildi.
Belki de asıl tehlike, bu oyunun içinde kalbimin de bir taraf seçmeye başlamasıydı.
Oysa ben, intikamımı tamamlayabilmek için kalbime asla güvenmemem gerektiğini biliyordum.
Dolkan Asaf Karaca'nın hayatındaki kadın için kalbim en derinden üzülüyordu. Onu hiç tanımıyordum. Adını bile bilmiyordum. Yüzünü görmemiştim. Buna rağmen, onun yerinde olmayı düşündüğümde içimde ince bir sızı beliriyordu. Çünkü sevdiğin adamın başkasıyla evleneceğini bilmek, hangi şartlarda olursa olsun kolay bir şey değildi.
Ama bu savaşta çoktan kayıpları göze almıştım. Savaşların masumları yoktu.
Her savaş, birilerinin hayatından bir şey koparırdı. Kimi zaman bir insanı, kimi zaman bir aileyi, kimi zaman da yıllarca saklanmış bir sırrı beraberinde götürürdü.
Benim için ilk kayıp, hiç tanımadığım o kadın olacaktı.
Bunu düşünmek canımı acıtıyordu. Fakat acım, kararımı değiştirecek kadar güçlü değildi. Henüz değildi.
Büyük ahşap kapının tam karşısındaki siyah deri koltukta otururken bütün bu düşünceler zihnimde birbirine dolanıyordu.
O kapı, Mahfil'in toplantı salonuna açılıyordu. Kalın, koyu renkli ahşaptan yapılmıştı. Üzerindeki oymalar yılların izini taşıyor, kapının iki yanında duran pirinç aplikler loş ışıklarıyla duvarlara titrek gölgeler düşürüyordu. Kapının ardında ise yıllardır ailelerin kaderini belirleyen insanların sesleri yükseliyordu.
Ben o seslerin arasında değildim.
Henüz.
Koridorun ağır sessizliği, içeriden zaman zaman süzülen boğuk konuşmalarla bölünüyordu. Bazen bir sandalye geriye çekiliyor, bazen masaya bırakılan bir bardağın tok sesi kapının ardından duyuluyordu. Fakat hiçbir kelimeyi seçemiyordum. Belki de seçebilsem, içeri girmeyi daha fazla isterdim.
Mahfil'in resmi bir üyesi değildim.
Bu yüzden içeride konuşulan diğer meselelerin hiçbirine dahil olamazdım. Benim için kapı ancak benimle Karaca'nın evliliği gündeme geldiğinde açılacaktı. O ana kadar burada bekleyecektim.
Ellerimi dizlerimin üzerinde birleştirmiştim fakat parmaklarımın birbirine kenetlenmesi bile içimdeki huzursuzluğu gizleyemiyordu. Avuç içlerim terlemeye başlamıştı. Parmaklarımı birkaç kez açıp kapattım. Derin bir nefes aldım. Sonra bir tane daha.
Faydasızdı.
Kalbim göğsümün içinde olması gerekenden daha hızlı atıyordu.
Bu korku değildi.
En azından kendime söylediğim buydu.
Bu, yıllardır hazırlanmasını beklediğim bir anın ağırlığıydı.
Çünkü bu kapının ardında yalnızca Mahfil yoktu. Annemin ölümünün başladığı yer, ailemin parçalanmış geçmişi ve yıllardır susturulan hesaplar da o kapının ardındaydı.
Birazdan ben, bütün bunların ortasına adım atacaktım. Babam beni yıllarca Mahfil'in işlerinden uzak tutmuştu. Bunun sebebini artık çok iyi anlıyordum, Karaca'nın beni bir tehdit olarak görmesini istememişti.
Ben onun için bir aile üyesinden çok daha fazlasıydım. Aynı zamanda korunması gereken bir sırdım.
Babam, Mahfil'in içinde benim adımın gereğinden fazla duyulmasına hiçbir zaman izin vermemişti. Toplantılara katılmamış, ailelerin arasındaki güç dengelerinin içine sokulmamıştım. İnsanlar beni yalnızca babamın kızı olarak biliyordu. Mahfil'in geleceğinde söz sahibi olabilecek biri olarak değil.
Oysa babam beni hiçbir zaman hazırlıksız bırakmamıştı, sadece bunu gözlerden uzakta yapmıştı.
Çocukluğumdan beri bana insanların söylediklerinden çok söylemediklerini dinlemeyi öğretmişti. Bir odaya girdiğimde önce kimin konuştuğuna değil, kimin sustuğuna bakmam gerektiğini söylerdi. Bir insanın gözlerinin, ağzından çıkan kelimelerden çok daha fazla şey anlatabileceğini öğretmişti.
Bana sabrı öğretmişti.
Sessiz kalmayı, gerektiğinde geri çekilmeyi, karşımdaki insanın kendisini güvende hissetmesini sağlamayı...
Ve en önemlisi, hiçbir zaman bütün kartlarımı aynı anda açmamayı.
Fakat babamın bana öğrettikleri bunlarla sınırlı değildi.
Benim Mahfil'den uzak tutulduğumu sanan herkes, aslında yıllar boyunca ne kadar ağır bir eğitimden geçtiğimi bilmiyordu. Babam beni gözlerden uzak tutmuştu ama boş bırakmamıştı. Tam tersine, beni bu dünyanın içine gireceğim gün için hazırlamıştı.
İlk kez elime silah verdiğinde henüz çocuk sayılabilecek yaştaydım.
Silahın ağırlığı avucumda dururken ellerimin titrediğini hatırlıyordum. Babam karşımdaki birkaç adım ötede durmuş, yüzünde en ufak bir yumuşama olmadan beni izliyordu.
"Korkuyorsan söyle." demişti.
Korkuyordum.
Ama söylememiştim.
Çünkü o gün bana silah kullanmayı değil, korkunun karşısında ne yapacağımı öğretiyordu.
Sonraki yıllarda eğitimlerim giderek ağırlaştı. Atış talimleri, yakın dövüş, refleks çalışmaları, uzun süre uykusuz ve yorgun kaldığım anlarda bile karar verebilmem için yapılan sınamalar... Babam hiçbir zaman kolay olanı seçmedi. Yorulduğumda dinlenmeme izin vermediği günler oldu. Vazgeçtiğimi düşündüğüm anlarda karşıma yeni bir sınav çıkardı.
Bazen saatlerce aynı hareketi tekrar ettirdi. Bazen hata yaptığımda her şeyi baştan başlattı. Bazen tek bir kelime bile söylemeden karşıma geçip beni saatlerce izledi.
Ne zaman dayanamayacağımı, ne zaman öfkeme yenileceğimi, ne zaman korkup kontrolümü kaybedeceğimi görmek istiyordu.
Beni yalnızca bedenimle değil, zihnimle de eğitiyordu.
Çünkü babama göre insanın en kolay kırılan yeri kemikleri değil, zihniydi.
Bu yüzden beni defalarca psikolojik sınamalardan geçirdi.
Güvendiğim insanların bana ihanet ettiğine inandırıldığı geceler oldu. İçinde bulunduğum durumdan çıkamayacağımı düşündüğüm anlar yaşadım. Bazen günlerce cevabını vermediği sorularla baş başa bırakıldım. Bazen en çaresiz olduğumu düşündüğüm anda önümde bir çıkış kapısı olduğunu fark ettim.
Ama o kapıyı görebilmem için önce paniğimi susturmam gerekiyordu. Babamın amacı beni korkusuz yapmak değildi. Korkunun varlığında bile düşünebilen biri yapmaktı.
Bir gün beni karşısına alıp çok daha ağır bir şey söyledi.
"Bir gün seni konuşturmak isteyen biri olursa ne yapacağını bilmelisin."
O cümlenin ne anlama geldiğini o yaşta tam olarak anlayamamıştım.
Sonra anladım.
Beni işkenceye hazırlıyordu.
Bunu hiçbir zaman açıkça söylemedi. Söyleseydi belki daha kolay olurdu. Bunun yerine zihnimi, insanın dayanma sınırlarını ve çaresizlik hissini tanıyacak şekilde eğitti. Acının kendisinden çok, acı karşısında zihnimin nasıl davranacağını öğrenmemi istedi.
Bana sır vermemeyi öğretti.
Korktuğumda konuşmamayı değil, korkunun beni konuşturmamasını öğretti.
Bazen eğitimler sırasında gözlerimi kapatıp yalnızca sesleri takip etmek zorunda kaldım. Bazen ne kadar süreceğini bilmediğim sınamalara sokuldum. Bazen önümde hiçbir seçeneğin olmadığını düşünmem istendi.
Her defasında aynı şeyi anlamamı istiyordu.
İnsan, en çaresiz olduğunu düşündüğü anda bile zihninin kontrolünü elinde tutabilirse hâlâ kaybetmemiş demekti.
Bunun bedelini ise ben ödedim.
Çocukluğumun büyük bir kısmını diğer çocuklar gibi geçirmedim. Onların oyun oynadığı saatlerde ben atış poligonlarında durdum. Onların korkularını ailelerinin kollarında unutabildiği yaşlarda ben korkunun gözlerinin içine bakmayı öğrendim.
Babam beni Mahfil'den sakladı ama Mahfil'in dünyasına hazırladı.
Beni koruduğunu söylerken aslında beni bir gün onların karşısına çıkabilecek kadar güçlü hâle getiriyordu.
Bunların hiçbirini Mahfil bilmiyordu.
Karaca ise hiç bilmiyordu.
Onların gözünde ben yalnızca yıllarca babasının arkasında tutulmuş, Mahfil'in kirli işlerinden uzak büyütülmüş bir kadındım.
Öyle olduğuma inanmalarını istiyordum, benim avantajım ise tam olarak buydu. Beni hafife almaları gerekiyordu.
Karaca'nın beni yalnızca evlenmesi gereken bir kadın olarak görmesi gerekiyordu.
Beni kırılgan sanması, tehlikeli olmadığımı düşünmesi gerekiyordu. Çünkü yıllar boyunca babamın bana öğrettiği bütün o ağır derslerin tek bir amacı vardı.
Günün birinde biri beni köşeye sıkıştırdığında, karşısında korkmuş bir kız değil, ne yapacağını bilen bir kadın bulmalıydı.
Ve o günün ne zaman geleceğini artık biliyordum.
Çok yakındı.
Benim yıllardır görünenden çok daha fazlasını bildiğimi, babamın beni yalnızca korumadığını, aynı zamanda bu dünyanın kurallarına göre yetiştirdiğini bilmiyordu.
Belki de bugün bu yüzden bu kadar gergindim.
Çünkü yıllardır saklanan tarafımı ilk kez onların önünde gizlemek zorunda kalacaktım.
Başımı kaldırıp yeniden kapıya baktım. Kalın ahşabın ardında Karaca vardı.
Belki şu an o da benim gibi bu toplantının evlilik konusuna geçmesini bekliyordu. Belki son derece sakindi. Belki de benim aksime, ne olacağından emindi. Karaca'nın yüzünü düşündüğümde aklıma her zaman o sakin ve kendinden emin ifade geliyordu. Sanki hiçbir şey onu hazırlıksız yakalayamazmış gibi...
Oysa birazdan aynı masada oturacaktık.
Ben, annemin ölümünün hesabını sormak için oturacaktım o masaya. O, Mahfil'i yeniden bir araya getirmek için oturacaktı o masaya.
İkimizin de bilmediği tek şey, bu evliliğin bizi nereye sürükleyeceğiydi.
Avuçlarımı elbisemin üzerinde hafifçe sildim. Tam o sırada içeriden gelen sesler kesildi.
Koridordaki sessizlik bir anda daha ağır bir hâl aldı.
Kapının diğer tarafında bir sandalye hareket etti. Ardından birkaç alçak ses duyuldu.
Sonra...
Büyük ahşap kapının kolu yavaşça aşağı indi.
Nefesimi tuttum.
Beklediğim an sonunda gelmişti.
Kapı ağır bir gıcırtıyla açıldığında içeriden yayılan loş ışık koridora süzüldü. Bir an olduğum yerde kaldım. Sanki o kapının ardında beni bekleyen şey yalnızca bir toplantı değilmiş gibi, içimde tarif edemediğim bir ağırlık oluştu.
Sonra gözlerim odayı taradı ve ilk gördüğüm kişi Selim oldu.
Masanın başındaki sandalyede oturuyordu. Her zamanki gibi sakindi. Sırtını sandalyeye yaslamış, ellerini masanın üzerinde birbirine kenetlemişti. Yüzündeki ifade dışarıdan bakıldığında değişmiyordu ama beni gördüğü anda gözlerinin içinde beliren o kısa hareketi fark ettim. Beni bekliyordu.
Selim'in hemen karşısında ise Karaca oturuyordu.
Sırtı bana dönüktü. Geniş omuzları sandalyesinin arkasını dolduruyor, siyah takım elbisesinin kumaşı omuzlarından beline kadar kusursuz bir şekilde uzanıyordu. Başını hafifçe yana çevirmişti. Henüz beni fark etmemişti.
İki uç.
Masanın iki ucunda oturuyorlardı.
Ne ironik ama.
Bir tarafta yıllardır en çok güvendiğim insanlardan biri, Selim.
Diğer tarafta ise yıllardır nefret etmem gerektiğine inandırıldığım ailenin varisi, Dolkan Asaf Karaca.
Ve ben, ikisinin arasındaki boşluğa doğru yürümek üzereydim.
Odanın geri kalanına baktığımda masanın etrafında oturan diğer isimleri gördüm. Koyu renk takım elbiseler, ağır yüz ifadeleri, yılların verdiği sertlikle keskinleşmiş bakışlar... Hiçbiri bilmiyordu ama ben her birini tanıyordum. Bir insanı tanımak o insanın en derindeki zaaflarını bilmekti ve ben her birinin en derindeki zaafını biliyordum.
Masanın üzerinde kristal bardaklar, yarısı dolu su sürahileri ve önlerine bırakılmış dosyalar vardı. Fakat odadaki asıl ağırlık masanın üzerinde duran hiçbir şeyden kaynaklanmıyordu.
İnsanlardan kaynaklanıyordu.
Duvarlar koyu ahşapla kaplıydı. Tavandan sarkan büyük avize odanın tamamını aydınlatmak yerine belirli noktalara düşen sarı ışıklarla gölgeleri daha belirgin hâle getiriyordu. Pencerelerin önündeki ağır perdeler tamamen kapalıydı. Dışarıdaki dünyayla bağlantımız kesilmiş gibiydi.
Burası bir toplantı odasından çok, kararların verildiği bir mahkeme salonunu andırıyordu ve ben birazdan o mahkemenin önüne çıkacaktım.
Kapının eşiğinde birkaç saniye daha durdum. Selim gözlerini benden ayırmıyordu.
Bakışlarında "Sakin ol." diyen sessiz bir uyarı vardı.
Ben de belli belirsiz başımı eğdim. Sonra gözlerimi Karaca'ya çevirdim. Henüz yüzünü göremiyordum. Ama nedense yalnızca sırtına bakmak bile onun orada olduğunu hissetmeme yetiyordu.
İçimde tuhaf bir gerilim yayıldı. Bu adamla evlenecektim. Bu adamın ailesi annemin ölümünden sorumluydu. Ve ben, onun karşısına geçip bütün bunların hiçbirini umursamıyormuş gibi davranacaktım.
Dudaklarımı birbirine bastırdım. Sonra masaya doğru ilk adımımı attım.
Topuklarımın ahşap zeminde çıkardığı ses odadaki sessizliği böldü.
Karaca'nın omuzları hafifçe gerildi. Başını yavaşça bana doğru çevirmeye başladı.
Hareketleri aceleci değildi. Sanki arkasından gelen kişinin kim olduğunu zaten biliyor, yalnızca yüzünü görmek için doğru anı bekliyordu.
Sonunda başını tamamen çevirdi.
Gözlerim onun gece karası gözleriyle buluştu.
Yalnızca birkaç saniye sürdü bu. Belki iki, belki üç saniye. Ama o kısacık süre, odadaki bütün sesleri susturmaya yetti.
Karaca'nın bakışlarında ne şaşkınlık vardı ne de tereddüt. Yüzü her zamanki gibi sakin, ifadesi neredeyse okunamayacak kadar kapalıydı. Sanki karşısında hayatını değiştirecek kadın değil de önceden hakkında kararını vermiş olduğu bir mesele duruyordu.
Ben de bakışlarımı kaçırmadım. Kaçırırsam ilk savaşı kaybetmiş olacaktım. Oysa ben kaybetmek için buraya gelmemiştim.
Gözlerimi ondan çekip masanın diğer tarafına çevirdim. Ardından benim için boş bırakılmış sandalyeye doğru ilerledim.
Her adımımda topuklarımın ahşap zeminde çıkardığı tok ses, odadaki sessizliğin içine düşen küçük taşlar gibiydi. Kimsenin konuşmadığı o birkaç saniyede kendi nefesimi bile duyabiliyordum.
Sandalyeye ulaştığımda ellerimi masaya dayamadan önce kısa bir an durdum. Sonra ağırbaşlı bir hareketle oturdum.
Sırtımı sandalyeye yasladım. Çenemi hafifçe kaldırdım. Ellerimi önümde birleştirip masanın üzerine bıraktım. Dışarıdan bakıldığında sakin görünüyordum.
İçimdeyse kalbim kaburgalarımın arasına sığmayacakmış gibi atıyordu.
Masanın etrafındaki adamlara tek tek baktım.
Hepsi yıllardır bu dünyanın içinde olan adamlardı. Kimisinin saçlarına aklar düşmüş, kimisinin yüzüne yaşadığı yılların sertliği yerleşmişti. Bazıları beni açıkça inceliyor, bazıları ise gözlerini üzerimde yalnızca birkaç saniye tuttuktan sonra önlerindeki dosyalara dönüyordu.
Ama hepsinin bakışında aynı şey vardı.
Ölçüp biçmek, tartmak ve karar vermek.
Sanki ben karşılarında bir insan değil, üzerinde anlaşmaya varılması gereken bir meseleymişim gibi.
İçimden acı bir gülümseme geçti. Benim hayatımdı söz konusu olan.
Benim geleceğim, benim evliliğim. Ama bu masada benim dışımda herkesin söz hakkı vardı.
Önümde duran kristal bardağın içindeki suya baktım. Yüzeyindeki küçük titreşimleri izlerken ellerimi sabit tutmaya çalıştım. Birkaç dakika önce koridorda beklerken hissettiğim gerginlik hâlâ içimdeydi fakat artık onu belli etmemeliydim.
Çünkü burada zayıflık gösterdiğim her saniye, birilerinin eline koz verecekti.
Selim'e baktığımda o da bana bakıyordu.
Bakışlarımız bir anlığına kesişti.
Sonra gözlerimi yeniden masanın karşısındaki Karaca'ya çevirdim.
O ise beni izliyordu.
Yüzünde hâlâ o anlaşılması güç ifade vardı. Ne düşündüğünü okuyamıyordum. Bu durum hoşuma gitmiyordu.
Çünkü ben insanları okumaya alışkındım. Karaca ise okunmayı reddeden bir kitap gibiydi.
Masada kısa bir sessizlik daha oluştu.
Sonunda adamlardan biri boğazını temizledi. Önündeki dosyayı kapattı ve ellerini üzerine koydu.
İşte o an anladım. Şimdi herkesin gözleri üzerimdeydi ve birazdan bu adamlar ve kadınlar benim kaderimi konuşmaya başlayacaktı.
Kodaman insanlar...
Yıllardır ailelerin kaderini, güç dengelerini ve insanların hayatlarını birkaç cümleyle değiştirmeye alışmış insanlardı.
Şimdi aynı şeyi benim için yapacaklardı.
Ben ise karşılarında sessizce oturup kendi hayatım hakkında verecekleri kararı dinleyecektim. Evliliğime karar vereceklerdi.
Kiminle yaşayacağıma, hangi ailenin parçası olacağıma, hangi soyadını taşıyacağıma karar vereceklerdi.
Sanki bütün bunlar benim hayatım değilmiş gibi. Sanki ben bu masanın üzerindeki dosyalardan yalnızca biriydim.
Dudaklarımı birbirine bastırdım. Onlara izin verecektim.
Şimdilik.
Çünkü herkes benim kaderimi onların çizdiğini sanacaktı. Oysa kimsenin bilmediği bir şey vardı. Ben bu masaya kaderimin çizilmesine izin vermek için oturmamıştım. Ben, kendi ellerimle onların kaderlerini değiştirmek için buradaydım.
Odadaki sessizliği bölen Selim'in tok sesi oldu.
"Herkes burada olduğuna göre..." dedi gözlerini üzerimden çekip Karaca'ya bakarken. "Başlayalım mı?"
***
Bölüm etkileşimi
