AHU kitap kapağı

7. bölüm / 15

6. Bölüm ''Otel Odası''

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 15Şu an: 6. Bölüm ''Otel Odası''

6. Bölüm ''Otel Odası''

Otelin koridorunda tek başıma duruyordum. Saat gece yarısını birkaç dakika geçmişti.

Koridorun sessizliği, nişanın gürültüsünden sonra neredeyse gerçek dışı geliyordu. Burada ne müzik vardı ne kahkahalar ne de birbirine karışan konuşmalar. Sadece tavandaki loş ışıkların altında uzanan uzun halı ve uzaktan gelen klimanın belli belirsiz uğultusu vardı.

Elimde Karaca'nın verdiği kartı tutuyordum.

Parmaklarım kartın kenarlarını o kadar sıkıyordu ki bir ara onu farkında olmadan kıracağımı düşündüm.

Kartın üzerinde yalnızca otelin adı ve oda numarası vardı.

Hepsi buydu. Ama o küçücük kart, gecenin başından beri zihnimde büyüyüp durmuştu.

Başparmağımı kartın üzerinde gezdirdim. Bir kez daha baktım.

Oda numarası. Sonra önümdeki kapıya baktım. Kapının üzerinde aynı numara yazıyordu. Buraya kadar gelmiştim, artık geri dönmek çok daha kolay görünüyordu.

Çantamın askısını düzelttim. Derin bir nefes aldım.

Sonra kapıya baktım. Hiçbir ses gelmiyordu. Karaca içeride miydi? Beni gerçekten bekliyor muydu? Yoksa bu kartın anlamı benim düşündüğümden tamamen farklı mıydı?

On gündür onu görmemiştim, bu geceye kadar.

On gündür bu adamın hayatımda yaratabileceği tehlikeyi düşünmüş, onun güvenini nasıl kazanacağımı hesaplamıştım. Şimdi ise bütün o hesapların sonunda yalnızca birkaç santim ötemde bir kapı duruyordu ve o kapının ardında Karaca vardı. Eğer gerçekten içerideyse...

Bu gece söyleyeceği tek bir cümle bile planlarımın yönünü değiştirebilirdi.

Elimdeki kartı avucumun içine kapattım. Kalbim öylesine hızlı atıyordu ki sesini gerçekten duyabileceğimi düşündüm.

"Sakin ol Ahu."

Kendi kendime fısıldadım ama bedenim beni dinlemiyordu. Bir adım attım. Sonra durdum. Kapıya biraz daha yaklaştım ve elimi kaldırdım. Parmaklarım kapıya birkaç santim kala havada asılı kaldı.

Bir an boyunca öylece bekledim.

Ya içeride değilse? Ya beni beklemiyorsa? Ya bu kartın ardında benim düşündüğümden çok daha farklı bir şey varsa?

Bütün ihtimaller zihnimde birbirinin üzerine binerken elim yavaşça aşağı indi.

Henüz kapıyı açmaya hazır değildim.

Son kez elimdeki karta baktım. Karaca'nın yüzü gözlerimin önüne geldi. Sakin bakışları, ne düşündüğünü asla ele vermeyen ifadesi ve gece boyunca bana bıraktığı o küçük, anlaşılmaz işaret.

Gece yarısı seni bekliyor olacağım.

Yutkundum. Sonra derin bir nefes aldım. Bu kez elimi kapıya kaldırdım. Parmaklarım kapıya değmeden hemen önce içeriden çok hafif bir ses geldi.

Bir hareket.

Ardından sessizlik.

Kalbim göğsümün içinde sertçe çarptı. Elim havada kaldı. Gözlerimi kapattım. Artık kaçacak bir bahanem yoktu, Karaca gerçekten içerideydi.

Kartı kapının yanındaki okuyucuya tuttum. Kısa bir bip sesi duyulduktan sonra kilit açıldı. Elimi kapı koluna uzatırken birkaç saniye tereddüt ettim. Sanki o kapının ardında yalnızca Karaca değil, geri dönüşü olmayan bir karar da beni bekliyordu.

Kapıyı yavaşça ittim.

Odanın içinden yayılan loş ışık koridora süzüldü. Ardından kapının kapanırken çıkardığı tok ses, gecenin sessizliğinde olduğundan çok daha yüksek yankılandı. Bir an olduğum yerde kaldım.

Otel odası beklediğimden daha sessizdi. Ne televizyon açıktı ne de fonda bir müzik vardı. Yalnızca klimanın belli belirsiz uğultusu ve camların ardından şehrin uzak, boğuk sesi duyuluyordu.

Başımı kaldırdığımda onu gördüm.

Karaca, odanın en ucundaki geniş pencerenin önünde durmuştu. Arkası bana dönüktü. Ellerinden biri cebindeydi, diğeri gevşekçe yanında duruyordu. Siyah gömleğinin kolları dirseklerine kadar sıyrılmıştı. Omuzlarının genişliği, pencerenin önündeki karanlık silueti daha da belirginleştiriyordu.

Şehir onun arkasında uzanıyordu.

İstanbul'un gecesi ayaklarının altına serilmiş gibiydi. Boğaz'ın üzerinde süzülen ışıklar, köprüden geçen araçların kırmızı ve beyaz izleri, uzaktaki binaların pencerelerinden taşan sarı ışıklar camda birbirine karışıyordu.

Karaca ise bütün o manzaraya sırtını dönmüş, sanki şehrin tamamından daha önemli bir şeyi bekliyordu.

Beni.

Kalbimin hızlandığını hissedince parmaklarımı istemsizce sıktım. Elimde hâlâ bana verdiği siyah kart vardı. Onu buraya getiren şey birkaç kelimeden ibaretti. Bir otel adı. Bir oda numarası. Ve ne anlama geldiğini hâlâ çözemediğim bir cümle.

"Gece yarısı seni bekliyor olacağım."

Şimdi gerçekten bekliyordu ama neden beklediğini anlamıyordum?

Kapının önünde birkaç saniye daha sessizce durdum. Karaca ise arkasını dönmedi. Sanki odaya girdiğimi görmesine gerek yokmuş gibi davranıyordu. Sanki varlığımı, nefes alışımı bile hissedebiliyordu.

Sonunda sesi odanın sessizliğini parçaladı.

"Geç kaldın."

Donuk ve soğuk sesi, az önceki koridorun sessizliğinden bile daha ağır geldi.

Bir an cevap vermedim. Kaşlarımı hafifçe çattım.

Beni buraya çağıran oydu. Ne istediğini söylemeyen de oydu. Buna rağmen geç kalan taraf yine bendim.

Bakışlarım sırtında gezindi. Karaca hâlâ pencerenin önündeydi. Kımıldamamıştı bile.

"Beni beklediğini bilmiyordum." dedim sonunda. Sesimi olabildiğince sakin tutmaya çalıştım.

Karaca birkaç saniye sessiz kaldı. Ardından başını çok hafif yana çevirdi. Camdaki yansımasından yüzünün bir kısmını görebiliyordum.

"Bilmen gerekiyordu."

İçimde küçük, sinir bozucu bir öfke kıpırdadı. Dudaklarımı birbirine bastırdım.

Ne kadar inkâr edersem edeyim, buraya kendi isteğimle gelmiştim. Elimdeki kartı çöpe atabilir, Selim'i arayabilir, babamın söylediklerini görmezden gelebilir ya da otelin kapısından geri dönebilirdim. Hiçbirini yapmamıştım.

Çünkü merak ediyordum, Karaca'nın benden ne istediğini merak ediyordum.

Bu gecenin nedenini ve belki de en çok, onun beni neden gerçekten buraya çağırdığını.

Karaca nihayet pencerenin önünden ayrıldı. Ağır ve sakin adımlarla bana doğru dönmeye başladı.

Göz göze geldiğimiz anda odadaki bütün mesafe bir anda anlamını yitirdi.

Siyah gözleri üzerimde durdu. Yüzünde okunması güç, soğukkanlı bir ifade vardı.

"Kapıyı kapat, Ahu."

Elimdeki kartı biraz daha sıktım ve ilk kez bu gece, buraya gelmekle ne kadar büyük bir adım attığımı gerçekten hissettim.

Sözü, anında yerine getirilmesi gereken bir emirmiş gibi, titreyen vücudumla içeri girdim ve kapıyı ardımdan kapattım.

Kapının kilitlenirken çıkardığı küçük ses, içimde tuhaf bir yankı bıraktı. Parmaklarımı kapı kolundan çekmekte birkaç saniye zorlandım. Avuçlarım terlemişti. Kalbim öylesine hızlı atıyordu ki, göğsümün içinde çırpınan ritmin odadaki sessizliğe karışacağından korktum.

Derin bir nefes almaya çalıştım.

Başaramadım.

Aldığım nefes yarıda kaldı.

Çünkü arkamı döndüğümde Karaca hâlâ bana bakıyordu.

Bakışları yüzümde birkaç saniye durduktan sonra ağır ağır aşağı kaydı. Üzerimdeki elbiseyi fark ettiğini anlamam uzun sürmedi. O bakışın üzerinde bıraktığı sıcaklık, omuzlarımdan başlayıp sırtıma doğru yayıldı. Elbisemin ince askılarını bir anda gereğinden fazla fark eder olmuştum.

Kollarımı istemsizce bedenime biraz daha yaklaştırdım.

Ne yaptığımı fark edince daha da gerildim.

Buraya neden geldiğimi biliyordum. En azından bildiğimi sanıyordum. Karaca'nın dünyasına girmek, onun güvenini kazanmak, evlilik ihtimalini gerçeğe dönüştürmek ve planım için ihtiyaç duyduğum kapıları açmak istiyordum.

Ama bu oda...

Bu gece...

Bunların hiçbirinin planın güvenli bir parçası olduğunu hissettirmiyordu.

Gözlerim odanın içinde gezindi. Büyük yatak. Koyu renk mobilyalar. Pencerenin önündeki koltuklar. Loş ışık. Şehrin camlara vuran yansımaları.

Sonra bakışlarım yeniden Karaca'ya döndü.

Aklıma istemediğim bir düşünce geldi.

Beni buraya neden çağırmıştı? Bütün bu gizemli tavrın sebebi neydi?

Bir konuşma yapmak isteseydi bunu herhangi bir yerde yapabilirdi. Bir restoranda, bir ofiste, hatta babamın evinde veya kendi evinde bile. Fakat o, gece yarısını seçmiş ve beni bir otel odasına çağırmıştı.

Üstelik bana ne istediğini söylemeden. Boğazım kurudu. Karaca'nın bana baktığı her saniye, zihnimde istemediğim ihtimaller çoğalıyordu.

Belki benimle evlilik hakkında konuşacaktı. Belki planımın farkına varmıştı ve beni buraya hesap sormak için çağırmıştı.

Belki de...

Düşüncenin devamını getirmeye cesaret edemedim. Kalbim göğsümde daha sert çarptı.

"Neden buradayım?" diye sordum sonunda.

Sesim beklediğimden daha düşük çıkmıştı.

Karaca cevap vermedi.

Sadece birkaç adım attı.

Her adımında içimdeki gerilim biraz daha sıkılaştı. Geri çekilmek istedim ama ayaklarım sanki zemine çivilenmişti. Aramızdaki mesafe azaldıkça nefes alışlarım düzensizleşti. Onun yakınlığı, daha bana dokunmadan tenimde hissedilen bir sıcaklık gibiydi.

Başımı kaldırıp gözlerine baktım.

"Karaca..."

Lakabını söylemek bile kalbimin ritmini değiştirdi. O ise yüzünde hâlâ çözemediğim o sakin ifadeyle bana baktı.

Sanki benim ne düşündüğümü biliyordu. Sanki aklımdan geçen bütün ihtimalleri tek tek okuyabiliyordu ve bu, beni onun vereceği cevaptan çok daha fazla korkutuyordu.

Karaca birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemeden bana baktı. O sessizlik uzadıkça, odadaki havanın ağırlaştığını hissediyordum.

Sonra bir adım daha attı.

Aramızda artık yalnızca birkaç adım vardı. Geri çekilmek aklımdan geçti fakat bunu yapmadım. Ne kadar gerilirsem gerileyeyim, bu gecenin nedenini öğrenmek için burada olduğumu kendime hatırlattım.

Karaca'nın bakışları yeniden yüzümden aşağı indi. Bu kez bakışını saklamaya çalışmadı.

Nefesimi tuttum.

"Bana neden öyle bakıyorsun?" diye sordum.

Dudaklarının bir kenarı belli belirsiz kıvrıldı.

"Nasıl bakıyorum?"

Cevap vermedim. Çünkü söyleyeceğim her şey beni ele verecekmiş gibi hissediyordum.

Karaca başını hafifçe eğdi.

"On gündür seni düşünüyorum, Ahu." Kalbim bir anlığına ritmini şaşırdı. Sesi alçaktı. Sakinliğinin altında insanı huzursuz eden bir kesinlik vardı. "Bu evlilik meselesini düşünüyorum."

İçimdeki gerilim bir nebze olsun dağıldı. Fakat yalnızca bir anlığına.

Karaca gözlerini üzerimden çekmeden devam etti.

"Bir insanla aynı hayatı paylaşmaya karar vermek, iki ailenin yaptığı bir anlaşmadan ibaret değil."

Yutkundum.

"Biliyorum."

"Hayır." dedi sakince. "Henüz bilmiyorsun."

Bir adım daha yaklaştı.

Artık sesini duymak için odanın sessizliğini aşmam gerekmiyordu. Sözleri doğrudan aramızdaki mesafeye düşüyordu.

"Evlilik, aynı evin içinde yaşamaktan daha fazlası."

Gözlerim istemsizce dudaklarına kaydı. Hemen ardından yeniden gözlerine baktım.

Yakalandığımı düşündüm ama Karaca hiçbir şey söylemedi. Sadece birkaç saniye boyunca beni izledi.

"Ben hayatıma alacağım kadını seçerken bazı şeyleri bilmek isterim."

Sesindeki vurgu, kelimelerin kendisinden daha fazla şey söylüyordu.

"Ne gibi?"

Karaca'nın bakışları yüzümde durdu.

"Aramızdaki uyumu."

Kalbim göğsüme sertçe vurdu.

"Uyum mu?"

"Bazı şeyler konuşarak anlaşılmaz." Sesi biraz daha alçaldı. "İnsan bazen yanındakiyle aynı yatağa girdiğinde, bazı cevapları zaten alır."

Nefesim boğazımda düğümlendi.

Karaca'nın neyi kastettiğini anlamıştım. En azından anlamış olduğumu düşünüyordum.

Bakışlarımı kaçırmak istedim ama yapamadım.

"Yani beni buraya bunun için mi çağırdın?"

Karaca hemen cevap vermedi.

Sessizliği, verebileceği herhangi bir cevaptan daha tehlikeliydi.

Sonunda başını hafifçe yana eğdi.

"Seni buraya neden çağırdığımı hâlâ bilmiyor musun?"

Kalbim yeniden hızlandı.

Bilmiyordum.

Ama artık öğrenmekten korktuğumu da inkâr edemezdim.

Karaca birkaç saniye daha gözlerimin içine baktı. Ardından aramızdaki mesafeyi koruyarak geri çekildi.

"Telaşlanma." dedi. "Senden, senin istemediğin hiçbir şeyi istemiyorum."

Bu cümle, içimdeki gerilimi azaltmak yerine daha da tuhaf bir hâle getirdi.

Çünkü artık aklımda tek bir soru vardı.

Eğer gerçekten yalnızca konuşmak istiyorsa, neden beni gece yarısı bu odaya çağırmıştı vVe eğer söyledikleri bir teklif değilse...

Benden tam olarak neyi anlamamı bekliyordu?

Karaca'nın sözleri odanın içinde asılı kalırken birkaç saniye boyunca yalnızca ona baktım.

Bunu söylemesi, içimdeki düğümü çözmek yerine daha da sıkılaştırmıştı. Çünkü insanı asıl huzursuz eden şey, karşısındakinin ne istediğini bilmemesiydi.

Ben de bilmiyordum.

Karaca pencerenin önündeki koltuğa doğru ilerledi. Bir eliyle ceketiyle oynarken diğer eli cebindeydi. Son derece sakindi. Sanki gece yarısı bir kadını otel odasına çağıran kendisi değilmiş gibi.

"Otur." dedi.

Sesindeki sakin otorite yeniden omuzlarımı gerdi.

Karşısındaki koltuğa oturdum. Fakat sırtımı tamamen yaslamadım. Her an kalkabilecekmişim gibi bedenimi hazır tuttum.

Karaca bunu fark etmiş olmalıydı. Gözleri kısa bir süre dizlerimde, ardından yeniden yüzümde durdu.

"Benden korkuyor musun?"

Sorusu hazırlıksız yakaladı.

"Hayır."

Yalan söylediğimi ikimiz de biliyorduk.

Karaca'nın dudaklarında belli belirsiz bir ifade oluştu.

"Korku değilse nedir gözlerindeki Ahu?"

Bakışlarımı kaçırdım.

"Seni anlamaya çalışıyorum."

"Beni anlamak için fazla uğraşıyorsun."

Başımı kaldırdım.

"Çünkü sen hiçbir şeyi açıkça söylemiyorsun."

Bu kez gerçekten gülümsedi. Çok kısa sürdü.

"Belki de bazı şeylerin açıkça söylenmesi gerekmiyordur."

Kalbim yeniden hızlandı.

Karaca ayağa kalktı. Bana doğru birkaç adım attığında içgüdüsel olarak nefesimi tuttum. Fakat tam önümde durmak yerine koltuğumun yanında durdu. Aramızdaki mesafeyi koruyordu. Bu kontrollü hâli, üzerimdeki etkisini daha da artırıyordu.

"Ahu." Adımı söyleyişindeki ton, bütün dikkatimi ona çevirmeme yetti. "Ben bir kadınla evlenmeye karar verdiğimde, onunla yalnızca kâğıt üzerinde anlaşmış olmak istemem."

Gözlerimi ondan ayırmadım.

"Ne demek istiyorsun?"

Karaca birkaç saniye sustu.

"Bir kadının yanında kendimi nasıl hissettiğini bilmek istiyorum, o kadının yanımda kendini nasıl hissettiğini bilmek istiyorum." Sesi alçaldı. "Yakınında olduğumda ne oluyor? Geri çekilmek mi istiyor, yoksa aradaki mesafenin biraz daha kapanmasını mı?"

Boğazım kurudu.

"Bunları neden bana soruyorsun?"

"Sormuyorum." Bakışları gözlerime kilitlendi. "Sana söylüyorum."

O an ne demek istediğini anladım. En azından büyük ihtimalle anladım.

Karaca, evleneceği kadınla arasında yalnızca ailelerin uygun gördüğü bir anlaşma istemiyordu. Aramızdaki çekimin gerçek olup olmadığını bilmek istiyordu ve bunu öğrenmek için beni buraya getirmişti.

"Peki ya ben?" dedim. Sesim beklediğimden daha kısık çıktı. "Ben ne hissedeceğimi nereden bileceğim?"

Karaca'nın bakışları yumuşamadı. Fakat sesindeki sertlik azaldı.

"Onu da bu gece öğrenirsin."

Kalbim göğsümde sertçe çarptı.

Bir süre birbirimize baktık.

Sonra Karaca elini koltuğun arkasına koydu ve bana doğru biraz eğildi. Bana dokunmadı. Aramızdaki o son mesafeyi kapatmadı. Yalnızca gözlerimin içine bakarak alçak sesle konuştu.

"Ama karar senin, Ahu."

Bu kez nefesimi tuttum.

"İstersen kalkıp gidersin." Gözleri yüzümden ayrılmadı. "Kalmak istersen de neden kaldığını önce kendine sonra bana dürüstçe söylemek zorunda kalırsın."

İşte o cümle, bütün gece duyduğum en tehlikeli cümleydi. Çünkü artık mesele Karaca'nın benden ne istediği değildi.

Mesele, benim neden hâlâ kapıya doğru bakmadığımdı.

Şimdi ben kalacak mıydım, yoksa gidecek miydim?

***

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

59okunma 2beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…