Bölümler 15Şu an: 11. Bölüm ''Karaca'nın Dünyası''
- 1 Tanıtım67 kelime
- 2 1. Bölüm ''Kanla Yazılmış Kader''2.642 kelime
- 3 2. Bölüm ''Davet''2.023 kelime
- 4 3. Bölüm ''Aile Her Şeydir''3.082 kelime
- 5 4. Bölüm ''Çilekli Pasta''3.271 kelime
- 6 5. Bölüm ''Nişan''2.657 kelime
- 7 6. Bölüm ''Otel Odası''1.946 kelime
- 8 7. Bölüm ''Yarım Adımlar''2.032 kelime
- 9 8. Bölüm ''İkinci Kadın''1.816 kelime
- 10 9. Bölüm ''Mahfil''2.608 kelime
- 11 10. Bölüm ''İlk Adım''1.615 kelime
- 12 11. Bölüm ''Karaca'nın Dünyası''2.233 kelime · Okuduğun bölüm
- 13 12. Bölüm ''Sekreter''2.190 kelime
- 14 13. Bölüm ''Bir Ay''2.160 kelime
- 15 14. Bölüm ''Maske''1.978 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
11. Bölüm ''Karaca'nın Dünyası''
Bekâr bir kadın olarak girdiğim o ağır ahşap kapıdan, birkaç dakika sonra nişanlı bir kadın olarak çıktım.
Kapının eşiğini geçerken adımlarım aynıydı. Üzerimde hâlâ birkaç saat önce giydiğim beyaz bluz, bol paça kot pantolon ve kısa topuklu ayakkabılar vardı. Saçlarım aynıydı. Yüzüm aynıydı. Ellerim, kollarım, yürüyüşüm... Her şey aynıydı.
Ama ben aynı değildim.
Parmağımda duran yüzük, attığım her adımda bana yeni durumumu hatırlatıyordu. Küçük bir altın halka, birkaç saat önce sahip olduğum hayatın sınırlarını değiştirmişti.
Koridora çıktığımda içerideki ağır havanın üzerimden biraz olsun kalkacağını düşündüm. Yanılmıştım.
Çünkü Mahfil'in toplantı odasının kapısı arkamdan kapanırken, sanki yalnızca bir odadan çıkmamıştım.
Bir hayatın dışına adım atmıştım.
Artık herkesin gözünde Dolkan Asaf Karaca'nın nişanlısıydım.
Ve ben bu nişanı, annemin ölümünün hesabını sorabilmek için atılmış ilk adım olarak görüyordum.
Koridorda birkaç adım ilerledim. Sonra elim istemsizce parmağımdaki yüzüğe gitti. Başparmağımla altının üzerinde gezindim.
Soğuktu.
Tıpkı bu evliliğin olması gerektiği gibi. Kalbimin bundan hiçbir payı olmayacaktı.
Olmamalıydı.
Başımı kaldırdığımda ileride beni bekleyen Selim'i gördüm. Bakışları önce yüzüme, ardından parmağımdaki yüzüğe kaydı.
Hiçbir şey söylemedi, ben de söylemedim. Çünkü ikimiz de bunun ne anlama geldiğini biliyorduk. İntikam için attığım ilk adım artık geri alınamazdı.
Arkamdaki kapıya son kez baktım.
Karaca hâlâ kapının önünde durmuş, bana bakıyordu. Elleri cebindeydi. Yüzünde ise tek bir duygu bile okunmuyordu. Sanki az önce olanlar onun için sıradan bir toplantının doğal sonucuymuş gibi sakindi.
Oysa benim için hiçbir şey sıradan değildi.
Birkaç dakika önce o kapının diğer tarafına, hayatım hakkında karar verilmesi için girmiştim.
Şimdi ise o kararın kendisini parmağımda taşıyordum.
Yüzüğe kısa bir an baktım. Işığın altında parlayan altın, gözlerime olduğundan daha ağır göründü.
Derin bir nefes aldım.
Sonra bakışlarımı yüzükten çekip yürümeye devam ettim.
Bekâr bir kadın olarak girdiğim o ahşap kapıdan, nişanlı bir kadın olarak çıkmıştım.
Fakat kimsenin bilmediği bir şey vardı.
Ben o kapıdan bir nişanlı olarak çıkmış olabilirdim ama zihnimde hâlâ tek bir şey vardı.
İntikam.
Karaca'nın taktığı yüzük, benim için bir sevgi sözü değildi. Bir zincir hiç değildi. O yüzük, Karaca ailesine açılan kapının anahtarıydı.
Ve ben o anahtarı, yıllardır beklediğim intikam için kullanacaktım.
Yine de o an bilmiyordum...
Bazen insan bir kapıyı açtığını sanırken, aslında kendi kilidini de yanında taşımaya başlardı ve benim parmağımdaki o yüzük, belki de sandığım gibi savaşın anahtarı değil, savaşın kendisine açılan ilk kilitti.
Şirkette önemli bir toplantısı olduğundan babam nişanıma katılmamıştı.
Nişanım.
Kelimeyi zihnimde bir kez daha tekrarladım.
Hâlâ tuhaf geliyordu. Sanki bana ait olmayan bir hayatın içinden kopup gelmiş, yanlışlıkla benim hikâyeme yerleştirilmiş bir kelimeydi.
Parmağımdaki yüzüğe baktım. Birkaç dakika önce taktıkları o yüzük, hâlâ tenimde yabancı bir ağırlık gibi duruyordu. Her hareketimde kendini hatırlatıyor, ben her fark ettiğimde bunun gerçekten yaşandığını yeniden anlamak zorunda kalıyordum.
Babam biliyor muydu acaba bugün nişanlanacağımı?
Bu düşünceyle kaşlarım hafifçe çatıldı.
Eğer biliyorsa, neden bana tek kelime bile etmemişti?
Beni Mahfil'in kapısına kadar getirip hayatımın en önemli kararlarından birinin alınacağını söylemeden geri çekilmek... Babamın yapacağı bir şeydi. Beni korumak için benden bazı gerçekleri saklamaya alışkındı. Fakat bu kez sakladığı şey, birkaç dakika içinde parmağıma takılacak bir yüzüktü.
Ya bilmiyorsa?
Bu ihtimali düşününce dudaklarımın kenarı istemsizce kıvrıldı.
Gözümün önüne babamın yüzünü getirdim.
Şirketindeki o ciddi toplantının ortasında birinin kulağına eğilip, "Ahu bugün nişanlandı," dediğini hayal ettim.
Muhtemelen birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemezdi.
Sonra o kendine özgü, insanın ne düşündüğünü anlamasını imkânsızlaştıran bakışıyla karşısındaki kişiye bakardı.
Ve ben, bütün bunları düşündükçe içimde garip bir gülme isteği yükseldi.
Yaşadığım şey o kadar saçmaydı ki gülmek, ağlamaktan bile daha doğal geliyordu.
Sabah uyandığımda nişanlı değildim. Şimdi ise parmağımda Karaca'nın yüzüğü vardı.
Üstelik bunu babam bile bana söylememişti.
Kendi hayatımın en önemli gelişmesini, hayatımın içindeki insanlardan en son öğrenen kişi yine bendim.
Burnumdan kısa bir nefes verip başımı iki yana salladım.
"Harika," diye mırıldandım kendi kendime. "Demek bugün de hayatım hakkında herkes benden daha fazla şey biliyor."
Dudaklarımda beliren gülümseme birkaç saniye sonra kayboldu.
Çünkü yüzüğe yeniden baktığımda, bunun komik bir tesadüften çok daha fazlası olduğunu hatırladım.
Ben bugün yalnızca nişanlanmamıştım. Bir savaşa resmen adım atmıştım. Bunu kendime tekrar tekrar hatırlattım çünkü unutmamam gereken tek detay buydu.
Ve babam bunun farkındaysa, neden beni hazırlıksız bırakmıştı?
Gerçi babam her zaman bunu yapardı, beni hazırlıksız bırakırdı. Çünkü ona göre bir şeyi öğrenmenin en iyi yolu, ona hazırlanmak değil, onun tam ortasına düşmekti.
Bana yüzmeyi de böyle öğretmişti.
O günü hâlâ hatırlıyordum.
Denizin kıyısında durmuş, üzerimdeki kolluklara güvenerek suya bakıyordum. Babam birkaç adım önümdeydi. Yüzündeki ifade her zamanki gibi sakindi. Ben ise ne yapacağını anlamaya çalışıyordum.
Sonra bir anda beni suya bırakmıştı.
Kolluksuz ve hazırlıksız. Ne yapacağımı bilemeden.
Soğuk su bedenimi sararken ilk hissettiğim şey korkuydu. Ardından panik gelmişti. Kollarımı çırpmış, ayaklarımla suyu tekmelemeye çalışmıştım. Fakat su, bütün gücümü benden alıyormuş gibi ağırlaştırıyordu küçük bedenimi.
Bir anlığına yüzeye çıkmıştım. Sonra tekrar suyun altına gömülmüştüm.
Ciğerlerime dolan tuzlu suyun yakıcılığı hâlâ zihnimdeydi. Boğazımı parçalarcasına öksürmüş, gözlerimden yaşlar süzülürken bunun deniz suyundan mı yoksa korkudan mı olduğunu anlayamamıştım.
O an babama öfkelendiğimi hatırlıyordum, beni neden kurtarmadığını düşünmüştüm. Neden yalnızca birkaç metre ötede durup beni izlediğini...
Sonra, ben çırpınmayı bırakıp nefesimi kontrol etmeye başladığımda, suyun aslında beni yutmadığını fark etmiştim.
Babam o gün bana sadece yüzmeyi öğretmemişti, korktuğum anda ne yapacağımı öğretmişti. Paniğin insanı sudan daha hızlı batırdığını göstermişti.
Her ne kadar yöntemlerini tasvip etmiyor olsam da eğer beni bu şekilde eğitmeseydi bu kurtlar sofrasında bir dakika bile hayatta kalamazdım.
Şimdi geriye dönüp baktığımda, babamın bana yaptığı her şeyin aynı yöntemin farklı bir biçimi olduğunu anlayabiliyordum.
Beni hiçbir zaman hayatın kolay tarafına hazırlamamıştı. Beni, hazırlıksız yakalandığımda ayakta kalmaya hazırlamıştı.
Ve bugün, parmağımdaki yüzüğe bakarken aklımdan tek bir düşünce geçti.
Belki de babam yine aynı şeyi yapmıştı, beni suya bırakmıştı.
Bu kez suyun adı Karaca'ydı.
Karaca ağır adımlarla bana doğru yürüdü.
Bakışlarım istemsizce ona çevrildi. Yüzündeki ifade yine sakindi. Sanki az önce yaşanan nişan onun için, benim için olduğu kadar karmaşık değilmiş gibi...
Yanıma geldiğinde bir an durdu. Ardından büyük elini belime götürdü. Parmaklarının belime değdiği anda bedenim istemsizce gerildi.
Dokunuşu ne sertti ne de tereddütlüydü. Sadece yönlendiriciydi. Beni, sanki nereye gitmem gerektiğini zaten biliyormuşum gibi yürümeye teşvik etti.
Bir adım attım, sonra bir tane daha.
Elinin belimde bıraktığı sıcaklığı bütün dikkatimi dağıtacak kadar belirgin hissediyordum. Bundan hoşlanıp hoşlanmadığıma karar verecek zamanım bile yoktu. Zihnim hâlâ birkaç dakika önce yaşananların içindeydi.
Başımı hafifçe ona çevirdim.
"Beni kendim yürüyebilirim," dedim alçak bir sesle.
Karaca'nın dudaklarının kenarı belli belirsiz kıpırdadı.
"Biliyorum." Sesi sakindi. "Ama yine de benimle geleceksin."
Sözleri kadar, elinin belimdeki kararlı duruşu da cevabını vermişti.
Çenemi hafifçe kaldırdım. Ben onun yönlendirmesine ihtiyaç duyan bir kadın değildim.
Fakat bugün, intikam uğruna girdiğim oyunun ilk kuralını öğreniyordum.
Bazen kendi yolunu seçebilmek için, önce başkasının seni nereye götürdüğünü bilmen gerekirdi.
Bu yüzden ona karşı çıkmadım. Bunun yerine, üzerime itaatkâr nişanlı rolünü geçirdim.
Başımı hafifçe eğdim, adımlarımı onun yönlendirdiği yöne çevirdim ve belimdeki eline karşı koymadım.
Beni yönlendirmesine müsaade ettim.
Çünkü Karaca'nın görmek istediği Ahu ile gerçek Ahu arasında uçurum vardı.
O, karşısındaki kadının kendisine itiraz etmeyeceğini, sözünü sorgulamayacağını, nişanlısının yanında usulca yürüyüp ona uyum sağlayacağını düşünmeliydi.
Benim içinse bu yalnızca bir oyundu. İtaat etmek, boyun eğmek değildi. Bazen en büyük avantaj, karşındaki insanın seni kontrol ettiğine inanmasını sağlamaktı.
Ben de tam olarak bunu yapıyordum.
Karaca beni nereye götürmek istiyorsa oraya gidecektim. Ne kadar yaklaşmak istiyorsa o kadar yaklaşmasına izin verecektim. Ne kadar güvende hissetmek istiyorsa, ona o güveni verecektim.
Çünkü bir gün gardını tamamen indirdiğinde, benim gerçek yüzümü görmesini sağlayacaktım ve o gün geldiğinde, bugün üzerime geçirdiğim itaatkâr nişanlı rolünü ilk ben çıkaracaktım.
Karaca'nın eli hâlâ belimdeydi. Koridor boyunca sessizce ilerlerken nereye gittiğimizi merak etmeye başladım.
Mahfil'in ağır kapısından çıkmış, binanın geniş koridorlarından geçerek garaja doğru ilerliyorduk.
Sonunda dayanamayarak başımı ona çevirdim.
"Nereye gidiyoruz?"
Karaca bana bakmadan yürümeye devam etti.
"Konuşmaya."
Kaşlarımı hafifçe çattım.
"Nişanlanmadan önce konuşsaydık daha iyi olmaz mıydı sence de?"
Bu kez bakışlarını bana çevirdi ama imalı soruma cevap vermedi.
Sessizlik eşliğinde garajın girişine ulaştık.
Yeraltındaki geniş garaj, Mahfil'in toplantı salonundan bile daha soğuk ve sessizdi. Tavandan sarkan beyaz ışıklar beton zemine keskin gölgeler düşürüyor, sıralanmış araçların parlak gövdelerinde ışık kırılıyordu.
Karaca birkaç adım ilerleyip siyah aracının yanında durdu. Anahtarı çıkardı ve kilitleri açtı.
Ben de araca doğru ilerledim. Kapıyı açıp önce benim binmem için bekledi. Bir an tereddüt ettim. Sonra hiçbir şey söylemeden arka koltuğa değil, ön yolcu koltuğuna oturdum.
Karaca diğer taraftan direksiyona geçti. Motorun çalışmasıyla garajdaki sessizlik bozuldu.
Yol boyunca fazla konuşmadık. Ben ise camdan dışarı bakarken zihnimde tek bir soru dönüp duruyordu.
Karaca beni nereye götürüyordu?
Onun hakkında çok şey duymuştum. Gücünü, bağlantılarını, sahip olduğu serveti... Fakat insanın bir başkasının gücünü gerçekten anlaması için rakamları bilmesi yetmiyordu. Onu görmesi gerekiyordu.
Ve birkaç dakika sonra gördüm.
Araba yüksek bir binanın önünde durduğunda başımı kaldırdım.
Gözlerim istemsizce büyüdü.
Karşımda yükselen bina, sıradan bir şirket merkezinden çok daha fazlasıydı.
Tamamı cam ve koyu renkli taşlarla kaplanmış cephesi gökyüzüne doğru yükseliyor, güneş ışığı geniş cam yüzeylerde parlayarak binayı neredeyse ulaşılmaz gösteriyordu. Binanın girişinde birkaç kat boyunca uzanan yüksek cam paneller vardı. Pirinç detaylarla çevrelenmiş döner kapılar, içerideki devasa lobiye açılıyordu.
Binanın önündeki geniş meydanda kusursuz biçimde düzenlenmiş peyzaj dikkatimi çekti. Koyu yeşil ağaçlar, taş yürüyüş yolları ve geometrik biçimde yerleştirilmiş aydınlatmalar binanın sert mimarisini yumuşatıyor, fakat hiçbir şeyi fazla göstermiyordu.
Her şey ölçülüydü, her şey pahalıydı ve en önemlisi, her şey kontrol altındaydı.
Karaca arabadan indi. Ben de birkaç saniye sonra kapımı açıp dışarı çıktım. Arabanın anahtarını koşar adımlarla bize yaklaşan valeye bıraktı.
Binaya doğru yürürken başımı kaldırıp katlara baktım.
Camların ardında hareket eden insanlar küçücük siluetlere dönüşüyordu. Her kat, ayrı bir dünyanın içine açılıyor gibiydi.
Girişe ulaştığımızda büyük cam kapılar sessizce açıldı. İçeri adım attığım anda dışarıdaki şehrin bütün uğultusu arkamda kaldı. Lobi beklediğimden çok daha büyüktü.
Yüksek tavanın ortasından sarkan modern avize, yüzlerce küçük ışığın birleşiminden oluşan devasa bir heykeli andırıyordu. Zeminde açık renkli mermer kullanılmıştı. Adımlarımızın sesi parlak yüzeyde hafifçe yankılanıyordu.
Karşı duvar boyunca uzanan büyük ekranlarda şirketin farklı projelerine ait görüntüler akıyor, tavandan zemine kadar uzanan cam yüzeylerden şehrin silueti görünüyordu.
Resepsiyonun arkasında duran kadın bizi görür görmez ayağa kalktı ve başını saygıyla eğdi.
"Hoş geldiniz, Asaf Bey."
Karaca yalnızca başıyla karşılık verdi. Demek Asaf adını kullanıyordu, bu detayı hiç araştırmamıştım.
Ben ise sessizce etrafı incelemeye devam ettim.
Burada çalışan herkesin hareketlerinde tuhaf bir düzen vardı. Kimse yüksek sesle konuşmuyor, kimse gereksiz yere oyalanmıyor, herkes nereye gideceğini biliyordu.
Burası yalnızca bir şirket değildi, Karaca'nın kurduğu düzenin ta kendisiydi. Ve ben, onun dünyasına ilk kez adım atıyordum.
İçimdeki merakın üzerine hemen başka bir duygu çöktü.
Dikkat.
Çünkü insanın düşmanını tanıması için onun evine kadar girmesi gerekebilirdi.
Ben bugün yalnızca nişanlımın şirketine gelmemiştim.
Karaca'nın gücünün merkezine ilk kez adım atmıştım.
Asansörün kapıları en üst katta açıldığında Karaca önden çıktı. Ben de birkaç adım gerisinden onu takip ettim. Asansörün bu kata çıkması için bir kart okutmuştu, anladığım kadarıyla burası sayılı kişinin girebildiği bir alandı ve Karaca'ya aitti tamamen.
Koridor diğer katlardan farklıydı. Burada çalışan trafiği yoktu. Ne resepsiyon vardı ne de toplantı odalarına girip çıkan insanlar. Uzun koridorun iki yanında yalnızca birkaç kapı bulunuyordu.
Karaca koridorun sonunda duran büyük, koyu renkli kapının önünde durdu. Kartını okutup kapıyı açtı. Her yere de kartla giriliyordu. Güvenlik takıntısı olan bir manyak olduğunu dosyasında okumuştum. Beni buraya getirirken bana neden güvendiğine anlam veremedim. Gerçi x-ray cihazından geçmiştim. Hem bu gün hem de otele gittiğimde. Muhtemelen üzerimde ona zarar verebileceğim herhangi bir şey olsa onun yanına yaklaşmam dahi mümkün olmazdı.
İşte bu yüzden onunla nişanlanmıştım ve bu yüzden onunla evlenecektim. Onu en savunmasız anında yakalamam gerekiyordu. Sonuçta karısına güvenirdi herhalde. Güvenirdi, değil mi?
"Gel."
İçeri adımımı attığım anda duraksadım.
Burası bir ofisten çok, binanın en üst katına kurulmuş lüks bir stüdyo daireyi andırıyordu.
Gözlerimi odanın içinde gezdirdim.
Alan tahmin ettiğimden çok daha büyüktü. Yüksek tavan, geniş camlar ve şehrin tamamını ayaklar altına seren manzara, burayı sıradan bir çalışma alanından tamamen çıkarıyordu.
Bir tarafta devasa bir televizyon ve önünde geniş, koyu renkli bir koltuk takımı vardı. Televizyonun altında oyun konsolları ve çeşitli cihazlar düzenli biçimde yerleştirilmişti. Yan tarafta birkaç oyun kumandası duruyordu.
İstemsizce kaşımı kaldırdım.
Karaca gibi birinin odasında oyun konsolu göreceğimi hiç düşünmemiştim.
Odanın diğer tarafında ise uzun bir toplantı masası bulunuyordu. Masanın etrafında sıralanmış deri sandalyeler, üzerindeki düzenli dosyalar ve masanın ortasındaki ekran, buranın aynı zamanda ciddi kararların alındığı bir alan olduğunu gösteriyordu.
Bir köşede ise mutfak vardı.
Koyu renkli dolaplarla çevrelenmiş tezgâh, ankastre cihazlar, kahve makinesi ve düzenli biçimde yerleştirilmiş birkaç mutfak eşyası...
Birkaç saniye boyunca yalnızca baktım.
"Burası gerçekten bir ofis mi?"
Karaca ceketini çıkarıp koltuğun üzerine bıraktı.
"Çoğu zaman."
Cevabıyla dudaklarımın kenarı belli belirsiz kıvrıldı.
Çoğu zaman.
Sanki burada çalışmakla yaşamak arasında herhangi bir fark görmüyordu.
Odanın daha ilerisine baktığımda açık bırakılmış iki kapı gördüm.
Birinin ardından banyonun geniş aynası ve mermer tezgâhı görünüyordu. İçerideki sade ama gösterişli detaylar, odanın geri kalanıyla aynı kusursuz düzene sahipti.
Diğer kapının ardından ise yatak odasının bir kısmını görebiliyordum. Büyük yatak, koyu renkli başlık ve yatağın iki yanında duran komodinler kapının açık kalan aralığından seçiliyordu.
Bakışlarımı hemen başka tarafa çevirdim. Buranın bir çalışma odası olmadığı artık açıktı.
Karaca'nın burada yalnızca toplantılar yapmadığını, gerektiğinde saatlerce dışarı çıkmadan yaşayabileceğini anlamıştım.
Bir insanın kendisine ait bir alanı bu kadar eksiksiz kurması bana tuhaf geldi.
Çalışmak için bir masa, dinlenmek için bir salon. Eğlenmek için bir sinema ve oyun alanı. Yemek yapmak için mutfak. Bütün bunların içinde, kapıları açık duran ayrı bir yatak odası ve banyo.
Bakışlarımı yeniden Karaca'ya çevirdim.
"Burada ne kadar zaman geçiriyorsun?"
Karaca bana doğru döndü.
"Gerektiği kadar."
Yine kısa bir cevap.
Ama gözlerim odanın her ayrıntısını çoktan kaydetmeye başlamıştı.
Çünkü artık biliyordum.
Karaca'nın gücü yalnızca dışarıda değildi.
Kendisine ait bu katın her köşesinde, kontrol etme biçiminin izleri vardı ve ben, farkında olmadan onun dünyasının tam merkezine girmiştim.
***
Bölüm etkileşimi
