Bölümler 15Şu an: 12. Bölüm ''Sekreter''
- 1 Tanıtım67 kelime
- 2 1. Bölüm ''Kanla Yazılmış Kader''2.642 kelime
- 3 2. Bölüm ''Davet''2.023 kelime
- 4 3. Bölüm ''Aile Her Şeydir''3.082 kelime
- 5 4. Bölüm ''Çilekli Pasta''3.271 kelime
- 6 5. Bölüm ''Nişan''2.657 kelime
- 7 6. Bölüm ''Otel Odası''1.946 kelime
- 8 7. Bölüm ''Yarım Adımlar''2.032 kelime
- 9 8. Bölüm ''İkinci Kadın''1.816 kelime
- 10 9. Bölüm ''Mahfil''2.608 kelime
- 11 10. Bölüm ''İlk Adım''1.615 kelime
- 12 11. Bölüm ''Karaca'nın Dünyası''2.233 kelime
- 13 12. Bölüm ''Sekreter''2.190 kelime · Okuduğun bölüm
- 14 13. Bölüm ''Bir Ay''2.160 kelime
- 15 14. Bölüm ''Maske''1.978 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
12. Bölüm ''Sekreter''
Karaca birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemeden beni izledi. Ben ise bakışlarımı odanın içinde gezdirmeye devam ettim. Asıl merak ettiğim şey buranın ne kadar lüks olduğu değildi.
Beni neden buraya getirdiğiydi.
Konuşmak için şirketin en üst katındaki özel suitine çıkmamıza gerek yoktu. Az önce geçtiğimiz katlardan herhangi birinde bunun için yeterince oda vardı.
Üstelik Mahfil'den çıkar çıkmaz beni buraya getirmişti. Demek ki konuşmak istediği şey, başkalarının duymasını istemediği bir şeydi. Bakışlarımı yeniden ona çevirdim.
"Beni buraya neden getirdin?"
Karaca ağır adımlarla toplantı masasının yanına ilerledi. Masanın üzerindeki dosyalardan birini eline aldı, fakat açmadı.
"Çünkü konuşmamız gereken şeyler var."
"Mahfil'de konuşamaz mıydık?"
Başını kaldırdı.
"Hayır."
Tek kelime, her zamanki gibi. Karaca'nın cevapları ne kadar kısa olursa, benim zihnimde o kadar fazla soru oluşuyordu.
Kollarımı göğsümün üzerinde birleştirdim.
"Nişanımız gibi mi?"
Bu kez yüzünde belli belirsiz bir değişim oldu.
"Nişanımız gibi."
Dudaklarımı birbirine bastırdım.
"Bundan haberim yoktu." dedim sesimin sitemli çıkmamasına özen göstererek.
"Fark ettim."
Kaşlarım çatıldı.
"Herkesin haberi varmış gibi görünüyordu."
Karaca dosyayı masanın üzerine bıraktı.
"Herkesin haberi vardı."
İçimdeki öfke yeniden kıpırdadı.
"Benim dışımda."
"Evet."
O kadar sakin söylemişti ki bir an ne diyeceğimi bilemedim.
"Bunu normal mi karşılıyorsun?"
Karaca birkaç saniye sustu. Sonra bana doğru bir adım attı.
"Normal karşıladığımı söylemedim."
"Ama itiraz da etmedin."
"Etmedim. Sonuçta ikimizin de kararı bu yöndeydi ve ilk adımı atmış olduk Ahu. Bunu büyütmeye gerek de görmüyorum."
Bakışlarımız birbirine kilitlendi. O an, nişan yüzüğünün parmağımda neden bu kadar ağır hissettirdiğini yeniden anladım.
Karaca bu evliliği yalnızca Mahfil için kabul etmiş gibi görünmüyordu.
Bunda başka bir şey vardı, henüz ne olduğunu bilmiyordum ama öğrenecektim.
Çünkü bu odada gördüğüm her şey gibi, Karaca'nın kendisi de dikkatle incelenmesi gereken bir ayrıntıydı.
"Peki," dedim. Sesimi olabildiğince sakin tutarak. "Konuşalım."
Karaca başını hafifçe eğdi.
"O zaman otur."
Toplantı masasını gösterdiğinde birkaç saniye boyunca masaya baktım. Sonra yürüyüp sandalyelerden birine oturdum.
Karaca karşımdaki sandalyeye geçmek yerine masanın başındaki koltuğa oturdu. Aramızdaki mesafe açılmıştı. Fakat bu kez karşılıklı oturan iki yabancı değildik. Birbirinin hayatına istemeden bağlanmış iki insandık ve ben, onun karşısında otururken tek bir şeyi kendime hatırlattım.
Bu adam benim düşmanımın soyadını taşıyordu, ben ise onun soyadını taşıyacak kadındım. Bu evlilikte herkes bir şey kazanacağını düşünüyordu, benim kazanmam gereken tek şey ise intikamdı.
Karaca ellerini masanın üzerinde birleştirdi.
"Ahu..." Ses tonundaki değişiklik dikkatimi çekti. Adımı söylerken, Mahfil'in ortasındaki o soğuk adamdan biraz farklı görünüyordu. "Bu evlilik konusunda konuşmamız gereken bazı şeyler var."
Kalbim bir kez sertçe attı ama yüzümde hiçbir şey belli etmedim.
"Dinliyorum."
Karaca gözlerini gözlerimden ayırmadan konuşmaya başladı.
"Öncelikle, bu evlilik sadece Mahfil'in yeniden birleşmesiyle ilgili değil."
İçimdeki bütün alarm zilleri aynı anda çaldı. İşte şimdi gerçek konuşma başlıyordu.
Karaca'nın sözleriyle birlikte sırtımı sandalyeye yasladım.
"Başka neyle ilgili?"
Karaca cevap vermeden önce masanın üzerindeki dosyaya baktı. Ardından dosyayı kendisine doğru çekti.
"Hayatım ve itibarımla da ilgili. Bu evlilik için bazı şartlarım var Ahu."
Kaşlarımı kaldırdım.
"Şartlar mı?"
"İkimiz için de." İçimde belli belirsiz bir huzursuzluk oluştu. Karaca dosyanın kapağına parmak uçlarıyla bir kez vurdu. "Evlilik sözleşmesi imzalamak istiyorum."
Kısa bir sessizlik oldu, sonra istemsizce güldüm.
"Nişanlandığımız gün evlilik sözleşmesi de mi hazırladın?"
"Hazırlattım."
Elbette. Karaca'dan başka ne beklenebilirdi ki? Hayatındaki her şeyi kontrol altında tutan bir adam, evliliğini de birkaç sayfalık maddelerle güvence altına almak isteyecekti.
Tam o sırada kapı çalındı, Karaca başını kapıya çevirdi.
"Gir."
Kapı açıldığında içeri genç bir kadın girdi.
Elinde siyah, ince bir dosya vardı. Üzerinde sade, koyu renkli bir etekli takım bulunuyordu. Sarı saçları özenle toplanmış, yüzündeki makyaj abartısızdı. Elindeki dosyayı iki eliyle tutuyor, odaya girerken gözlerini doğrudan Karaca'ya çeviriyordu.
"Sözleşme hazırlandı, Asaf Bey."
Sesi kontrollüydü, fakat bakışları kontrollü değildi.
Dosyayı masaya bırakmak için bize doğru yürüdüğünde gözleri bir anlığına bana kaydı. Ardından hemen Karaca'ya döndü.
Çok kısa bir bakıştı, belki başka biri fark etmezdi. Ben fark ettim. Çünkü insanların söylediklerinden çok, söylemedikleri şeylere dikkat etmeyi babam öğretmişti.
Kadın dosyayı Karaca'nın önüne bıraktı. Parmakları dosyanın kenarında bir saniyeden fazla kaldı. Sonra geri çekildi.
Karaca başını kaldırıp ona baktı.
"Teşekkürler Işıl. Çıkabilirsin."
Kadın bir an tereddüt etti, sanki söylemek istediği başka bir şey vardı. Sonra dudaklarını araladı.
"Tabii."
Arkasını dönmek üzereyken gözleri yeniden bana takıldı. Bu kez yüzüme bakmadı. Daha doğrusu, parmağımdaki yüzüğe baktı.
Bakışları orada bir an fazla kaldı ama sonra hızla gözlerini kaçırdı. İşte o küçücük hareket, zihnimde bir kapıyı açtı.
Karaca'ya baktım, sonra adının Işıl olduğunu öğrendiğim kadına.
Kadının Karaca'ya bakışında profesyonel bir saygı yoktu, en azından yalnızca o yoktu. Orada başka bir şey vardı. Tanıdık bir şey.
Kırgınlıkla gururun birbirine karıştığı, insanın istemese bile gözlerinden kaçırdığı bir duygu.
Bir kadın başka bir kadının o bakışını kolay kolay yanılmazdı. Ben de yanıldığımı düşünmüyordum. Bu kadın Karaca'nın bana bahsettiği sevgilisiydi.
Daha doğrusu...
Ayrıldığı sevgilisi.
Hala seviyordu Karaca'yı, bakışlarında sevgisini ve bu sevdiğin yarattığı kırgınlığı görebiliyordum. Bu kadın çok kısa bir zaman önce yıkılmıştı, Karaca tarafından.
Kadın kapıya doğru ilerledi. Tam çıkacakken Karaca'nın sesi onu durdurdu.
"Bir dakika."
Kadın hemen döndü.
"Efendim?"
Karaca masanın üzerindeki dosyayı işaret etti.
"Bunun bir kopyasını Ahu'ya da gönder."
Kadının bakışları yeniden bana döndü, bu kez yüzündeki ifadenin değiştiğini açıkça gördüm. Yalnızca bir saniye sürdü ama yetti.
Şaşkınlık, ardından belli belirsiz bir kırgınlık ve son olarak, saklamaya çalıştığı bir rahatsızlık.
Başımı hafifçe yana eğdim, demek öyle.
Kadın hiçbir şey söylemeden kapıyı kapatıp çıktı. Odanın içinde yeniden sessizlik oluştu. Ben ise gözlerimi Karaca'dan ayırmadım.
Az önce gördüğüm bakışları zihnimde yeniden tartıyordum. Aslında cevabı biliyordum. En azından yeterince emindim.
Düşünmeden konuştum.
"Gerçekten sekreterinle mi yatıyordun, Karaca?" Sesime alaycı bir ton yerleştirdim. "Bu çok klişe."
Karaca'nın yüzündeki ifade bir anlığına dondu. Gözleri hafifçe büyüdü. Kaşlarından biri belli belirsiz kalktı. Sanki beklediği son şey, benim bu kadar doğrudan bir çıkarım yapmamdı.
Yalnızca bir saniye, sonra kendini toparladı. Yüzündeki şaşkınlık kayboldu ve yerini yeniden o sakin, okunması güç ifadeye bıraktı.
Fakat o bir saniye bana yetmişti. Benim için o bir saniye fazlasıyla uzun sürmüştü.
Lanet olsun. Fazla açık vermiştim.
Babamın yıllarca bana öğrettiği en temel kurallardan birini kendi elimle çiğnemiştim. İnsanları oku ama okuduğunu belli etme. Ben ise daha birkaç dakika önce gördüğüm bir kadının bakışlarından geçmişindeki ilişkiyi çıkarıp bunu Karaca'nın yüzüne söylemiştim. Üstelik bunu nişanlısı olarak değil, sanki onun geçmişini yıllardır biliyormuşum gibi rahatça yapmıştım.
İçimde küçücük bir panik dalgası yükseldi ama yüzümde tek bir kas bile oynamadı. Sırtımı sandalyeye yasladım ve bacak bacak üstüne attım. Sanki söylediğim şeyin arkasında hiçbir hesap yokmuş, yalnızca ağzımdan çıkmış sıradan bir alaymış gibi.
Karaca gözlerini üzerimden ayırmıyordu.
"Onunla yattığımı nereden çıkardın?" dedi imalı bir ses tonuyla.
Kalbim bir kez sertçe vurdu, işte şimdi yakalanmıştım.
Bakışlarımı kaçırmadan ona baktım. Karaca'nın yüzünde belli belirsiz bir ifade oluşmuştu.
İçimden küfrettim. Kendimi toparlamam gerekiyordu. Hemen.
Dudaklarımı hafifçe büzüp omuz silktim ve kısa bir nefes aldım.
"Tahmin ettim."
Yalan değildi ama gerçeğin tamamı da değildi. Karaca bir süre sessiz kaldı. Bakışlarında ilk kez başka bir şey gördüm.
Merak.
Beni inceliyordu. Sanki az önce fark ettiği küçük ayrıntıyı zihninde yerine oturtmaya çalışıyordu.
"Tahmin ettin."
Sözlerini tekrar ederken sesinde hafif bir vurgu vardı.
Başımı salladım.
"Evet."
Karaca arkasına yaslandı.
"Ve sevgilim olduğuna da tahmin ederek mi karar verdin?"
Bu kez susmak zorunda kaldım. Çünkü vereceğim her cevap, beni biraz daha ele verebilirdi.
Yüzümde alaycı bir gülümseme oluşturdum. Ben sevgilisi olduğunu söylememiştim, yattıklarını söylemiştim. Sevgilisi olduğunu kendi ele vermişti.
"Bana öyle baktı."
Karaca'nın gözleri üzerimde sabitlendi.
"Nasıl baktı?"
İşte bu soruyla birlikte içimdeki panik yeniden yükseldi. Çünkü buna vereceğim cevap benim zeki olduğumu düşünmesine ve beni tehdit olarak algılamasına sebep olabilirdi.
Başımı hafifçe yana eğdim.
"Bir kadının başka bir kadına nasıl baktığını anlatmamı gerçekten istiyor musun?"
Karaca'nın dudaklarının kenarı belli belirsiz kıvrıldı.
"Hayır."
Kısa bir sessizlik oldu.
Ben ise onu izlerken içimden derin bir nefes aldım. Bir daha asla birinin bakışlarından çıkardığım şeyi bu kadar kolay dile getirmeyecektim. Çünkü Karaca'nın gözlerindeki o kısa şaşkınlık bana tek bir şeyi hatırlatmıştı.
Ben onun hakkında sandığımdan daha fazlasını gördüğüm anda, o da benim hakkımda sandığımdan daha fazlasını merak etmeye başlayacaktı ve bu oyunda ilk açığı veren taraf olmak istemiyordum.
Karaca'nın cevabı kısa ve netti. Ne açıklama yaptı ne de sorumu yeniden gündeme getirdi. Sanki konuşmanın orada bitmesini istiyordu. Dosyayı önüne çekip kapağını açtı.
Kalın kâğıtların birbirine sürtünürken çıkardığı hafif ses, odadaki sessizliği doldurdu. Ben ise birkaç saniye boyunca olduğum yerde kıpırdamadan oturdum. Bakışlarım dosyada olsa da aklım az önce yaşanan konuşmadaydı.
Işıl'ın bakışları gözümün önüne yeniden geldi. O küçücük değişim... Karaca'nın benim önümde onunla konuşurken oluşan yüzündeki belli belirsiz gerilim... Ve en önemlisi, kadının bana bakışındaki o rahatsızlık.
Bir kadın, hiçbir şey yaşamamış olduğu bir adamın nişanlısına öyle bakmazdı. Ya da belki bakardı. Belki de ben gereğinden fazla anlam yüklüyordum. Bu düşünceyle birlikte gözlerimi dosyaya indirdim.
Karaca'nın eli sayfanın üzerinde durdu ve başını kaldırmadan konuştu.
"Işıl'ı merak ediyorsun."
Bakışlarımı ona çevirdim. Karaca hâlâ dosyaya bakıyordu. Fakat yüzündeki ifadenin değiştiğini görebiliyordum. Beni dinlemeye açıktı, vereceğim cevabı merak ediyordu. Kalbim göğsümün içinde sertçe vurdu. Bunu beklemiyordum.
Yüzümdeki ifadeyi bozmadan arkamı sandalyeye yasladım. "Müstakbel kocamın eski kırıkları inan hiç umurumda değil." dedim büyük bir özgüvenle. "Tabi eski olduğu sürece."
Bir miktar şımarık rolü üstleniyor bir miktar da damarına basıyordum. O kadın ile arasındaki ilişki anlamlı bir şeyse sinirlenir ve sinirine yenik düşer diye umut ediyordum.
Karaca'nın bakışları yüzümde birkaç saniye daha gezindi. Sonra dosyayı kapattı. Bu kez tamamen bana döndü.
"Işıl benim sevgilimdi." Sözleri o kadar sakin çıktı ki bir an ne diyeceğimi bilemedim. Kaşlarım istemsizce hafifçe çatıldı. Karaca devam etti. "Bir süre."
İçimdeki ilk şaşkınlık yerini başka bir duyguya bıraktı. Demek gerçekten yanılmamıştım, bunu belli etmemeliydim. Hiçbir şekilde.
Bu yüzden yüzümü mümkün olduğunca ifadesiz tuttum.
"Tahmin etmiştim."
Karaca'nın kaşı hafifçe kalktı.
"Biliyorum."
Sesindeki hafif alay, dudaklarının kenarındaki belli belirsiz kıvrımla birleşti. Gözlerimi devirmemek için kendimi zor tuttum.
"Sonra ne oldu?"
Soruyu sorduğum anda kendime kızdım. Fazla hızlıydı, fazla ilgili görünmüştüm. Karaca da bunu fark etmiş olacak ki birkaç saniye hiçbir şey söylemeden bana baktı. Sonra arkasına yaslandı.
"Ayrıldık."
Tek kelime. Ama nedense odanın içinde beklediğimden daha ağır yankılandı.
"Ne zaman?"
Bu kez soruyu daha kontrollü sormaya çalıştım.
"Bir süre önce."
"Ne kadar önce?"
Karaca'nın gözlerinde kısa bir parıltı belirdi.
"Bunu neden bu kadar merak ediyorsun?"
İşte yine aynı yere gelmiştik. Sorularım bana dönüyordu. Çenem hafifçe gerildi.
"Nişanlının geçmişini bilmek istemem çok garip değil."
Karaca'nın yüzündeki ifade değişti.
"Geçmişimi bilmek istiyorsan sorabilirsin."
"Soruyorum zaten."
"Hayır." Sesi bu kez daha düşüktü. "Sen Işıl'ı soruyorsun."
Bir an sustum. Yakalanmıştım ama nedenini onun anlamasına izin veremezdim.
"Çünkü az önce odadan çıkan kadın oydu."
Karaca başını hafifçe eğdi.
"Doğru."
"Ve bana bakışından aranızda bir şey olduğunu anladım."
"Eski bir şey."
"Yine de bir şey."
Karaca'nın gözleri gözlerime kilitlendi.
"Ahu." Ses tonundaki değişiklik dikkatimi çekti. Sakinliğini kaybetmemişti ama bu kez cümlesinin altında bir uyarı vardı. "Işıl'la ilişkim seninle evlenmeye karar verdiğimde bitti." Bir an sustu.
Başımı hafifçe salladım.
"Tamam."
Fakat Karaca konuşmaya devam etti.
"Aramızda yarım kalmış bir ilişki yok."
Bu cümleyle birlikte gözlerim yeniden ona döndü.
"Bunu sana söylemek zorunda değilsin."
"Biliyorum."
"O zaman neden söylüyorsun?"
Karaca'nın dudakları belli belirsiz kıvrıldı.
"Çünkü yüzündeki ifadeyi yanlış yorumlamanı istemiyorum."
Kaşlarımı kaldırdım.
"Işıl'ın yüzünde ne varmış?" diye sordum alayla.
"Hiçbir şey."
"Az önce yüzünde bir şey vardı, sen söyledin."
"Şimdi yok."
İçimden derin bir nefes aldım. Bu adamla konuşmak bazen duvara karşı satranç oynamaya benziyordu. Ne kadar hamle yaparsam yapayım, karşılığında yalnızca daha fazla soru buluyordum.
Karaca dosyayı yeniden açtı.
"Işıl'la ayrılma sebebimizi de bilmek istiyor musun?"
Bakışlarım istemsizce ona döndü. Bir an cevap vermedim. Belli ki sebep sadece ben değildim. Sebep sadece evlenecek olmamız değildi. İstemiyordum. En azından istememem gerekiyordu. Ama merak, insanın en zayıf yerlerinden biriydi.
"İstersen anlat."
Karaca'nın yüzünde kısa bir gülümseme belirdi.
"Bu, 'merak ediyorum' demenin oldukça kibirli bir yolu."
"İstersen anlatma."
"Ayrıldık çünkü..." Sesi bir anda ciddileşti. "...Işıl benim hayatımı paylaşabilecek biri değildi."
Sözleri basitti.
Ama Karaca'nın bunu söylerken yüzünde oluşan ifade, cümlenin arkasında çok daha fazla şey olduğunu hissettiriyordu.
"Neden?"
"Çünkü benim hayatım normal değil."
Bakışlarını dosyaya indirdi.
"Bir noktadan sonra bunu taşıyamayacaktı. Seninle evlenmeyecek olsaydım da ondan ayrılırdım, onu bu hayatın içine sürükleyemeyecek kadar çok değer veriyorum ona." Sessiz kaldım. Karaca birkaç saniye sonra devam etti. Parmakları dosyanın kenarında yavaşça gezindi. "Benim dünyama ait değildi. Ben de onu o dünyanın içine çekmek istemedim."
Bu kez söyleyecek bir şey bulamadım. Çünkü ilk defa Karaca'nın sesinde o alıştığım soğuk ve kendinden emin tonun altında başka bir şey hissetmiştim. Kabulleniş. Belki de pişmanlık. Ama daha önemlisi, geçmişine dair konuşurken ilk kez gerçekten suskun görünüyordu.
Gözlerimi ondan ayırdım.
"Şimdi neden burada çalışıyor?"
Karaca hiç düşünmeden cevap verdi.
"Çünkü profesyonel olarak iyi."
"Ve aranızda hiçbir şey yok."
"Yok."
Bu kez cevabı tereddütsüzdü.
Başımı salladım.
"Anladım."
Gözlerim istemsizce aralık kapıya, yatak odasındaki büyük yatağa kayarken bu yatakta da sevişip sevişmediklerini düşünmeye başladım. Tam o sırada Karaca dosyayı bana doğru itti.
"Gerçekten anladın mı?"
Ona baktım.
"Evet."
"Güzel."
Ayağa kalktı. Ben de bakışlarımı onun üzerinden çekmeden yerimde kaldım. Karaca masanın kenarından dolaşıp bana doğru birkaç adım attı. Aramızdaki mesafe azaldıkça bedenim istemsizce gerildi. Fakat geri çekilmedim.
Karaca arkamda durdu. Üzerime doğru eğildiğinde sıcak nefesi boynuma çarpıyordu.
"O zaman bir şeyi hatırlatayım sana"
Kaşlarımı hafifçe kaldırdım.
"Neyi?"
Bakışları doğrudan gözlerime yerleşti. "Geçmişimde kim olduğunun artık bir önemi yok." Bir an nefesimi tuttum. Karaca'nın sesi alçaldı. "Çünkü bundan sonra herkes, senin kim olduğunu konuşacak."
Kalbim göğsümün içinde bir kez daha sertçe vurdu. Bu cümlenin tehdit mi, uyarı mı, yoksa başka bir şey mi olduğunu anlayamadım. Ama bir şeyi çok net anladım.
Bu evlilik henüz başlamadan, hayatlarımız birbirine düşündüğümden çok daha fazla dolanmaya başlamıştı.
***
Bölüm etkileşimi
