AHU kitap kapağı

9. bölüm / 15

8. Bölüm ''İkinci Kadın''

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 15Şu an: 8. Bölüm ''İkinci Kadın''

8. Bölüm ''İkinci kadın''

Kapının eşiğinde durdum. Karaca'nın son söyledikleri hâlâ kulaklarımda çınlıyordu.

Kalbi başka bir kadına aitti.

Elim kapı kolundaydı ama kapıyı açmadım. İçimde bir şey, beni olduğum yere mıhlamıştı. Belki gururumdu, belki öfkem. Belki de kendime duyduğum saygının son kırıntısı.

Yavaşça arkamı döndüm.

Karaca'nın bakışları hâlâ üzerimdeydi. Sanki yeniden konuşmamı beklemiyordu. Hatta boynumu büküp gideceğimden emindi.

Yanılmıştı.

"Bir şeyi yanlış anladın."

Kaşları hafifçe çatıldığında derin bir nefes aldım. Kalbim hızlı atıyordu ama sesimin titremesine izin vermedim.

"Ben senin hayatındaki diğer kadın olmak için buraya gelmedim."

Odadaki sessizlik bir anda ağırlaştı. Karaca'nın yüzündeki ifade değişmedi. Fakat gözlerindeki dikkat arttı.

"Ben öyle bir şey teklif etmedim."

"Etmedin." Başımı hafifçe salladım. "Ama söylediklerinden çıkan sonuç bu."

Bir adım ona doğru attım. Bu kez geri çekilmedim.

"Benimle evlenebilirsin. Çünkü bunun senin için bazı şeyleri yoluna koyacağını düşünüyorsun. Ama aynı zamanda kalbinin başka bir kadına ait olduğunu söylüyorsun." Gözlerinin içine baktım. "Ben böyle bir evliliği kabul etmem."

Karaca'nın bakışları ilk kez anlam veremediğim bir şekilde birkaç saniyeliğine yüzümde sabitlendi. Sanki benden böyle bir cevap beklemiyordu.

"Ailen için her şeyi yapacağını söylemiştin."

İçimde ince bir öfke yükseldi.

"Ailem için çok şey yaparım." Bir an durdum. "Ama kendimi de evliliğimi bir başka kadının gölgesine bırakmam Karaca."

Karaca'nın çenesi hafifçe gerildi. Sesim bu kez daha sert çıktı. Gözlerimi ondan ayırmadım.

"Bir adamın hayatında başka bir kadın varken onun karısı olmanın ne demek olduğunu biliyorum. Birinin evine girip, onun kalbinde başka birinin yaşadığını bilerek aynı çatı altında yaşamanın ne demek olduğunu da biliyorum." Boğazımdaki düğümü yuttum, böyle evliliklere şahit olmuştum maalesef. "Ben bunu kendime yapmam."

Karaca birkaç saniye sustu. Sonra ağır adımlarla bana doğru geldi.

Her adımında aramızdaki mesafe biraz daha kapanırken içimdeki bütün alarm zilleri çalmaya başladı. Fakat bu kez geri çekilmedim.

Tam önümde durduğunda gözleri gözlerimdeydi.

"Peki neden benimle evlenmek istiyorsun? Senin de bana aşık olmadığını ikimiz de biliyoruz, değil mi?"

İşte o soru...

Kalbimin tam ortasına saplandı. Çünkü gerçek cevabı ona söyleyemezdim. Çünkü annemin ölümünün hesabını sormak için onun hayatına girmek istediğimi söyleyemezdim. Çünkü onun soyadını taşımak benim için bir aşk hikâyesinin başlangıcı değil, yıllardır hazırladığım intikamın kapısıydı.

Yüzümde hiçbir şey belli etmeden ona baktım.

"Çünkü mahfil için de ailem için de uygun görülen şey seninle evlenmem Karaca."

Karaca'nın kaşları hafifçe çatıldı.

"Neden?"

Kalbim bir anlığına sıkıştı.

"Yıllardır süren bu düşmanlığın kimseye faydası yok, aksine zararı var."

Bu cümle gerçekti. Öte yandan başka biriyle evlenmek istemiyordum, bunu hiç düşünmemiştim. Çünkü başka biriyle evlenirsem Karaca'ya ulaşamazdım.

Ama onun bilmesine gerek yoktu.

Karaca başını hafifçe eğdi.

"Benden ne yapmamı istiyorsun Ahu?"

Bu kez hiç düşünmeden cevap verdim.

"Öncelikle evli kaldığımız süre boyunca sevgilinle görüşemezsin. Her şey yoluna girip de bu evlilik iki yakayı birleştirdiğinde boşanırız ve özgürlüğüne kavuşursun."

Bakışları sertleşti.

Sözlerim odanın içinde keskin bir şekilde yankılandı. Gözlerimi ondan ayırmadan konuştum.

"Önce hayatındaki o kadının yerini netleştirirsin."

Karaca'nın yüzündeki soğuk ifade ilk kez belli belirsiz kırıldı.

"Ya değiştirmek istemezsem yerini?"

Dudaklarımı birbirine bastırdım.

"O zaman benimle evlenmezsin."

Bu kez sessizlik daha uzun sürdü.

Karaca beni inceliyordu. Sanki yüzümde söylemediğim bir cümleyi, gözlerimde sakladığım bir sırrı arıyordu.

Ben de onu izliyordum ama içimde korkunç bir savaş vardı. Çünkü planım için bu evliliğe ihtiyacım vardı. Karaca'nın hayatına girmem gerekiyordu. Onun soyadına, evine, çevresine ve sırlarına ulaşmam gerekiyordu ama bunu kendimi küçülterek yapamazdım.

İntikam uğruna bile olsa kendimi bir başkasının gölgesinde bırakamazdım.

Karaca'nın bakışları yüzümden dudaklarıma, sonra yeniden gözlerime çıktı.

"Benimle evlenme fırsatını, sırf başka bir kadının varlığını kabul etmediğin için geri mi çevireceksin?."

İçimdeki bütün korkuya rağmen başımı kaldırdım. Ne saçma bir soruydu bu böyle?

"Evet."

Tek kelimeydi ama hayatımda söylediğim en zor kelimelerden biriydi.

Karaca uzun süre sustu. Sonra dudaklarının kenarında belli belirsiz, anlamını çözemediğim bir ifade oluştu. Gülümseme değildi. Daha çok bir şeyden emin olmuş gibiydi.

"İlginç."

Kaşlarımı çattım.

"Nesi ilginç?"

"Az önce seni sınadığımı düşünüyordun."

Kalbim hızlandı.

"Şimdi de ben seni sınıyorum, Karaca."

Karaca cevap vermedi, sadece bana baktı. Ve o bakış, içimde yeni bir şüphe doğurdu.

Belki de bu gece verdiği bütün cevaplar başka bir sınavın parçasıydı. Belki gerçekten bir sevgilisi vardı. Belki yoktu. Belki de Karaca, benim nerede duracağımı görmek için önüme başka bir kadının engelini koymuştu. Fakat hangi ihtimal doğru olursa olsun, bir şeyi değiştirmiyordu.

Ben ikinci kadın olmayacaktım.

Kapıya doğru döndüm, bu kez gerçekten gitmeye hazırdım.

Elimi kapı koluna uzattığım sırada arkamdan Karaca'nın sesi geldi.

"Ahu."

Elim kapı kolunda dondu, gözlerimi kapattım. Adımı onun ağzından duymak hâlâ kalbimin ritmini bozuyordu. Yavaşça arkamı döndüm. Karaca olduğu yerde duruyordu.

"Eğer bu evlilik gerçekleşirse..." Sustu. Bakışları üzerimde gezindi. "...kurallarını ben koyarım."

Ne demek istediğini anlayamadım, fakat sormadım da. Çünkü ilk kez, bu oyunun kurallarını yalnızca onun yazmadığını hissediyordum. Başımı hafifçe salladım.

"Nihayetinde evlilik için öncesinde düşünmen gereken şeyler var. İyi geceler, Karaca"."

Karaca'nın gözlerinde belli belirsiz bir parıltı belirdi.

Cevap vermesini beklemeden kapıyı açtım. Bu kez bir kere daha ona arkamı dönmeden çıktım. Koridorda yürürken kalbim hâlâ hızlı atıyordu ama artık nedenini biliyordum. Bu adam benim sinir uçlarıma dokunuyor ve dengelerimi bozuyordu.

Karaca'nın sevgilisi olup olmadığını bilmiyordum. Bu evliliğin gerçekten gerçekleşip gerçekleşmeyeceğini bilmiyordum. Hatta Karaca'nın beni neden bu kadar yakından sınadığını bile bilmiyordum.

Fakat bir şeyi biliyordum.

İntikam uğruna onun hayatına girebilirdim, onun karısı olmayı bile göze alabilirdim ama asla başka bir kadının yerine geçmeyecektim.

Çünkü Karaca'nın dünyasına girmek istiyorsam, önce kendi dünyamda kim olduğumu unutmamam gerekiyordu.

***

Otelin önüne çıktığımda gece çoktan sessizliğe gömülmüştü.

Arabamın yanına ilerlerken topuklarımın kaldırıma vuran sesi bile zihnimdeki düşünceleri bastıramıyordu. Karaca'nın söyledikleri, bakışları, o kendinden emin tavrı... Hepsi birbirine karışmıştı.

Kapıyı açıp direksiyona geçtim, Selim'in işinin uzayacağını bildiğimden şoförümü çağırmıştım. Arabayı otelin önüne bırakıp ayrılmıştı.

Motoru çalıştırmadan önce birkaç saniye öylece kaldım. Ellerimi direksiyonun üzerine koyup başımı koltuğa yasladım.

"Ne yapıyorsun sen Ahu?" diye fısıldadım kendi kendime.

Bir adamın hayatına girmek için plan yapmıştım. Şimdi ise o adamın gerçekten hayatında başka bir kadın olup olmadığını düşünüyordum. Üstelik beni asıl rahatsız eden şey, bunun planımı tehlikeye atması değildi.

Karaca'nın başka bir kadına ait olduğunu söylemesi, nedense içimde hiç istemediğim bir yere dokunmuştu. Planımın masum bir kadının hayatını kaydırması fikri beni epey rahatsız etti.

Bu düşünceden hemen uzaklaştım.

"Saçmalama Ahu." dedim kendi kendime. "Yüzdün yüzdün kuyruğuna geldin."

Kendime kızarak arabayı çalıştırdım. Yol boyunca Karaca'nın son söyledikleri zihnimde dönüp durdu.

"Kurallarını ben koyarım."

Sözlerinin altında ne vardı? Bir tehdit mi? Yoksa bir meydan okuma mı?

Yoksa gerçekten benim sınırlarımı zorlamaya mı hazırlanıyordu?

Bilmiyordum.

Tek bildiğim, bu adamın karşısında ne kadar hazırlıklı olduğumu düşünürsem düşüneyim, her defasında beni hiç beklemediğim bir yerden yakaladığıydı.

Eve geldiğimde saat gece yarısını çoktan geçmişti. Arabayı garaja bıraktım ve çantamı alıp eve girdim. Salon karanlıktı. Topuklu ayakkabılarımı çıkarırken evin sessizliği üzerime çöktü.

Tam salona yönelmiştim ki telefonum çaldı. Ekrana baktığımda Selim'in adını gördüm.

Aramayı açtım.

"Eve geçtin mi?"

Sesindeki endişeyi hemen fark ettim.

"Evet."

"Her şey yolunda mı?"

Bir an sustum.

Karaca'nın otelde yaptıklarını anlatmak istemedim. Hele Selim'in bunu duyduğunda nasıl tepki vereceğini çok iyi biliyordum.

"Yolunda."

Selim birkaç saniye sessiz kaldı.

"Ahu..."

"Selim, iyiyim."

"Karaca bir şey yaptı mı?"

Gözlerimi kapattım.

"Hayır."

Bu kez sesimdeki kararlılığı duyunca daha fazla üstelemedi.

"Tamam. Sabah konuşuruz."

"Tamam."

Telefonu kapattığımda salonun sessizliği yeniden üzerime çöktü.

Telefonu çantamın içine bırakıp derin bir nefes aldım. Tam salona yönelmiştim ki koridordan gelen hafif tırnak seslerini duydum.

Başımı çevirdiğim anda Çıtır'ı gördüm.

Karanlığın içinden koşa koşa yanıma geliyordu.

Beni gördüğü anda kuyruğu öyle hızlı sallanmaya başladı ki bütün vücudu onunla birlikte hareket ediyordu. Kıvrak bir dansöze benziyordu.

"Çıtır..."

Çömelmemle birlikte kendini kollarımın arasına attı.

Ellerimi boynuna doladığımda yüzümü yaladı. Birkaç saniye boyunca onu öylece sarıp okşadım.

"Sen beni bekledin mi?"

Çıtır kuyruğunu daha da hızlı salladı.

"Ben de seni özledim."

Başını göğsüme yasladığında istemsizce gülümsedim.

Bütün gece boyunca ilk kez içimdeki gerginlik biraz olsun gevşemişti.

Ayakkabılarımı tamamen çıkarıp çıplak ayaklarımla salona geçtim. Çıtır da peşimden ayrılmıyordu. Sanki nereye gidersem gideyim benimle gelmeye kararlıydı. Mutfaktan bir şişe şarap ve bir kadeh alıp salona geçtim.

Koltuğa oturdum. Çıtır önce ayaklarımın dibine uzandı, sonra başını dizlerime koydu. Başını okşarken gözlerimi birkaç saniyeliğine kapattım.

"Bugün çok yoruldum."

Çıtır başını kaldırıp yüzüme baktı.

"Hem de tahmin edemeyeceğin kadar."

Elimi uzatıp sehpanın üzerindeki şarap şişesini aldım. Bir kadeh doldurup tekrar koltuğa yaslandım.

Kadehi dudaklarıma götürmeden önce Çıtır'a baktım.

"Ama sen zaten hiçbir şeyi anlamıyorsun, değil mi?"

Çıtır başını yana eğdiğinde gülümsedim.

"Gerçi sen insanlardan daha akıllısın."

Kadehten küçük bir yudum aldım. Şarabın buruk tadı ağzımda yayılırken bakışlarımı tavana çevirdim.

"Karaca'yla görüştüm."

Çıtır kulaklarını dikti.

"Evet, biliyorum. Sen de o adamın adını duyunca benim kadar geriliyorsun."

Elimi yeniden başına koyup tüylerini okşadım.

"Beni çağırdı."

Çıtır sessizce yüzüme bakıyordu.

"Beni sınamak için."

Bir yudum daha aldım.

"Ve ben de ona bir şart koştum."

Çıtır'ın başını hafifçe okşadım.

"Eğer benimle evlenmek istiyorsa hayatındaki diğer kadınla görüşmeyecek."

Bunu söylerken kendi sesimde bile tuhaf bir kararlılık vardı.

Bir an sustum.

"Biliyorum, kulağa komik geliyor."

Çıtır gözlerini kırpıştırdı.

"Adamın sevgilisi var mı yok mu bilmiyorum. Belki yalan söylüyor. Belki beni sınamak için uydurdu. Belki gerçekten bir kadın var."

Kadehi parmaklarımın arasında çevirdim.

"Ama gerçekse..."

Cümleyi tamamlayamadım.

Başımı geriye yasladım.

"O kadının hayatını mahvetmek istemiyorum, Çıtır."

Sesim fark etmeden alçaldı.

"Ben intikam almak istiyorum. Bunun için Karaca'nın hayatına girmem gerekiyor. Gerekirse onunla evleneceğim. Ama başka bir kadının sevdiği adamı elinden alan kişi olmak istemiyorum."

Çıtır başını dizlerimden kaldırıp elimi burnuyla dürttü.

Gözlerim dolacak gibi oldu ama gülümseyerek onun başını okşadım.

"Ne?"

Çıtır yeniden başını dizlerime bıraktı.

"Sen olsan ne yapardın?"

Bir süre cevap bekler gibi ona baktım.

Sonra kendi kendime güldüm.

"Tabii. Sen de bilmiyorsun."

Bir yudum daha aldım.

"Ama biliyor musun, bazen keşke hayatım seninki kadar basit olsaydı diyorum."

Çıtır kuyruğunu bir kez koltuğa vurdu.

"Yemek, uyumak, gezmek..."

Parmaklarımla tek tek saydım.

"Bir de beni kapıda beklemek."

Çıtır bu kez kuyruğunu birkaç kez daha salladı.

Gülümsedim.

"Evet, onu özellikle seviyorsun."

Elimi boynunun altında gezdirirken içimde biriken bütün düşünceler yeniden yüzeye çıktı. Selim dışında arkadaşım yoktu. Bazı şeyleri de Selim ile konuşamıyordum, ne kadar iyi bir arkadaş olsa da kız arkadaşın yerini tutmuyordu. O yüzden payıma düşen arkadaş Çıtır'dı.

"Karaca çok tuhaf biri."

Çıtır gözlerini açtı.

"Bana bakışı var ya..."

Cümleyi tamamlamadan sustum.

Çünkü o bakışı düşündüğüm anda kalbim yine hızlandı.

Kaşlarımı çattım.

"Hayır. Bundan bahsetmeyeceğiz."

Çıtır yüzüme baktı.

"Sakın."

Bir yudum daha aldım.

"Zaten yeterince başımı ağrıtıyor."

Kısa bir sessizlik oldu.

Sonra dudaklarımın arasından istemsizce şu cümle çıktı.

"Ama çok etkileyici bir adam."

Bir anda kendime kızdım.

"Allah'ım, ben ne söylüyorum?"

Kadehi sehpaya bıraktım.

"Çıtır, bana bir şey söyle."

Çıtır başını kaldırdı.

"Ben bu adamdan uzak durmalıyım, değil mi?"

Çıtır bana baktı. Sonra başını yeniden dizlerime koydu. Gülmeye başladım.

"Sen de cevap vermiyorsun."

Parmaklarımı tüylerinin arasında gezdirdim.

"Neyse. Zaten kararımı verdim."

Gözlerimi kapattım.

"Karaca'nın hayatında gerçekten başka bir kadın varsa, önce o mesele çözülecek." Derin bir nefes aldım. "Ben ikinci kadın olmayacağım."

Bu kez söylediğim cümlede hiçbir tereddüt yoktu. Kadehimi yeniden elime aldım.

Çıtır da yanı başımda, sanki bütün gece anlattığım her şeyi gerçekten anlamış gibi sessizce yatıyordu.

Başımı onun başına yasladım.

"İyi ki varsın."

Çıtır kuyruğunu hafifçe salladı.

Ve o gece, hayatımın en tehlikeli kararlarından birini verirken yanımda yalnızca bir kadeh şarap ve beni kapıda bekleyen sadık köpeğim vardı.

Belki de o gece ihtiyacım olan tek şey tam olarak buydu.

***

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

44okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…