Bölümler 19Şu an: XVIII. Bölüm
- 1 Birinci Bölüm — Gece Yarısı Gelen Çağrı2.681 kelime
- 2 Bölüm II — Tuhaf Talimatlar2.479 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm — Gözcüler2.851 kelime
- 4 Bölüm IV — İkinci Girişim2.911 kelime
- 5 Bölüm V — Daha da Tuhaf Talimatlar3.349 kelime
- 6 Bölüm VI — Kuşkular3.469 kelime
- 7 VII. Bölüm — Gezginin Kaybı2.923 kelime
- 8 Bölüm VIII — Lambaların Bulunuşu2.674 kelime
- 9 Bölüm IX — Bilgi İhtiyacı3.143 kelime
- 10 Bölüm X — Büyücünün Vadisi3.546 kelime
- 11 Bölüm XI — Bir Kraliçenin Mezarı2.845 kelime
- 12 “Bölüm XII — Sihirli Sandık”2.636 kelime
- 13 Bölüm XIII — Trans Halinden Uyanış3.260 kelime
- 14 XIV. Bölüm — Doğum Lekesi3.218 kelime
- 15 Bölüm XV — Kraliçe Tera’nın Amacı2.828 kelime
- 16 XVI. Bölüm — Mağara3.265 kelime
- 17 Bölüm XVII — Kuşkular ve Korkular3.273 kelime
- 18 XVIII. Bölüm2.709 kelime · Okuduğun bölüm
- 19 Bölüm XIX — Büyük Deney4.626 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XVIII. Bölüm
“Ka”nın Dersi
O gece hepimiz erkenden yattık. Ertesi gece kaygı verici geçecekti; Bay Trelawny, alabildiğimiz kadar uyuyup dinlenmemiz gerektiğini düşünüyordu. Gündüz de işlerle dolu olacaktı. Büyük Deney’le ilgili her şey baştan sona gözden geçirilmeliydi ki son anda hesaba katmadığımız bir kusur yüzünden başarısız olmayalım. Elbette gerekirse yardım çağırmak için düzenlemeler yaptık; ama sanırım hiçbirimiz gerçekten bir tehlike beklemiyorduk. Kesinlikle Bay Trelawny’nin uzun transı sırasında Londra’da önlem almak zorunda kaldığımız türden bir şiddet tehlikesinden korkmuyorduk.
Bana gelince, bu konuda tuhaf bir rahatlama duyuyordum. Kraliçe gerçekten tahmin ettiğimiz gibiyse—artık öyle olduğunu varsayıyorduk—bize karşı çıkmayacağına ilişkin Bay Trelawny’nin akıl yürütmesini kabul etmiştim; çünkü onun kendi arzularını sonuna dek yerine getiriyorduk. Bu açıdan içim rahattı; günün erken saatlerinde mümkün olabileceğini düşündüğümden çok daha rahattım. Ama zihnimden silemediğim başka kaygı kaynakları vardı. Bunların başında Margaret’in tuhaf durumu geliyordu. Gerçekten de kendi içinde ikili bir yaşam sürüyorsa, bu iki yaşam birleştiğinde ne olabilirdi? Bu meseleyi zihnimde tekrar tekrar evirip çevirdim; sonunda sinirli kaygımdan haykıracak hâle geldim. Margaret’in durumundan hoşnut olduğunu ve babasının da buna razı geldiğini hatırlamak beni teselli etmiyordu. Ne de olsa aşk bencil bir şeydir; ışıkla arasına giren her şeyin üzerine kara bir gölge düşürür. Saatin kadranında akrep ve yelkovanın ilerleyişini işitir gibi oldum; karanlığın kasvetli bir havaya, kasvetin griye, grinin de ışığa dönüştüğünü, mutsuz duygularımın kesintisiz akışıyla birlikte izledim. Sonunda, başkalarını rahatsız etme korkusu olmadan kalkabileceğim makul bir vakit geldiğinde ayağa kalktım. Her şey yolunda mı diye bakmak için koridorda sessizce ilerledim; odalarımızın kapılarını biraz aralık bırakmayı kararlaştırmıştık, böylece bir rahatsızlık sesi kolayca ve açıkça duyulacaktı.
Herkes uyuyordu; her birinin düzenli soluk alışını duyabiliyordum. Bu kaygı dolu gecenin sağ salim geride kaldığına yüreğim sevinçle doldu. Odamda şükranla dua etmek için diz çöktüğümde, korkumun ölçüsünü yüreğimin derinliklerinde anladım. Evden çıktım ve kayaya oyulmuş uzun merdivenlerden suya indim. Serin, ışıl ışıl denizde yüzmek sinirlerimi yatıştırdı ve beni yeniden eski hâlime döndürdü.
Basamakların tepesine döndüğümde, arkamdan yükselen parlak güneş ışığının koyun öte yakasındaki kayaları pırıl pırıl altına çevirdiğini gördüm. Yine de içimde bir huzursuzluk vardı. Her yer fazla aydınlıktı; bazen fırtına kopmadan önce olduğu gibi. Manzarayı seyretmek için durduğum sırada omzumda yumuşak bir el hissettim; dönünce Margaret’i yanı başımda buldum; sabah güneşinin görkemi gibi parlak ve ışıl ışıl Margaret’i! Bu kez gerçekten benim Margaret’ımdı! Başka hiçbir şeyin karışmadığı, eskiden tanıdığım Margaret’im. En azından bu son ve ölümcül günün iyi başladığını hissettim.
Ne yazık ki sevinç uzun sürmedi. Kayalıkların çevresinde dolaşıp eve döndüğümüzde, dünkü eski düzen yeniden başladı: kasvet ve kaygı, umut, yüksek moral, derin bir çöküntü ve duygusuz bir kayıtsızlık.
Ama bu bir çalışma günü olacaktı; hepimiz, kendi kurtuluşunu getiren bir enerjiyle işe koyulduk.
Kahvaltıdan sonra hepimiz mağaraya geçtik. Bay Trelawny, kullandığımız araç gerecin her bir parçasının yerini tek tek gözden geçirdi. Her parçanın neden oraya konduğunu anlatıyordu. Yanında, kendi kaba notlarıyla Corbeck’in notlarından hazırlattığı, ölçüleri verilmiş planların ve işaretlerle çizimlerin bulunduğu büyük kâğıt tomarları vardı. Söylediğine göre bunlar, Büyücü Vadisi’ndeki mezarın duvarlarında, tavanında ve zemininde bulunan bütün hiyeroglifleri içeriyordu. Ölçekli ölçümler her mobilyanın yerini kaydetmemiş olsaydı bile, şifreli yazıları ve simgeleri inceleyerek sonunda onları yerlerine koyabilirdik.
Bay Trelawny, çizimde yer almayan başka bazı şeyleri de açıkladı. Örneğin masanın oyuk kısmı Sihirli Sanduka’nın tabanına tam uyuyordu; demek ki sanduka masanın üzerine konacaktı. Masanın ayaklarının yerleri, zemine çizilmiş, farklı biçimlerdeki uraeuslarla gösterilmişti; her birinin başı, ayağın çevresine dolanmış benzer uraeusa doğru uzanıyordu. Ayrıca mumya, lahitin altındaki yükseltilmiş bölüme, biçimine uyacak şekilde yapılmış gibi görünen yere yatırıldığında başı batıya, ayakları doğuya gelecek; böylece doğal yer akımlarını alacaktı. “Eğer amaç buysa,” dedi, “ki öyle olduğunu varsayıyorum, kullanılacak gücün mıknatıslıkla ya da elektrikle, belki de her ikisiyle ilgisi var. Elbette başka bir güç de kullanılabilir; örneğin radyumdan yayılan bir güç. Radyumla deney yaptım ama yalnızca elde edebildiğim çok küçük bir miktarla. Şimdiye kadar anladığım kadarıyla Sanduka’nın taşı radyumun etkisine karşı kesinlikle geçirimsiz. Doğada böyle etkilenmeyen maddeler bulunmalı. Radyum, pitchblendin (uraninitin) içinde dağılmışken kendini belli etmiyor gibi; kuşkusuz hapsedilebildiği başka maddeler de vardır. Belki bunlar, Sir William Ramsay’nin keşfettiği ya da yalıttığı ‘inert’ elementler sınıfındandır. Dolayısıyla bir göktaşından yapılmış ve belki de dünyamızda bilinmeyen bir element içeren bu Sanduka’nın içinde, açıldığında serbest kalacak muazzam bir güç hapsedilmiş olabilir.”
Bu, konunun bu kolunu bitirmiş gibi görünüyordu; ama düşüncelere dalmış birinin sabit bakışını sürdürdüğü için hepimiz sessizce bekledik. Bir süre durduktan sonra devam etti:
“Şimdiye dek beni düşündüren bir şey var, itiraf etmeliyim. Çok önemli olmayabilir; ama her şeyin bilinmez olduğu böyle bir meselede her şeyin önemli olduğunu kabul etmeliyiz. Böylesine olağanüstü bir titizlikle yürütülmüş bir işte böyle bir şeyin gözden kaçırıldığını düşünemiyorum. Mezarın zemin planından görebileceğiniz gibi lahit kuzey duvarının yakınında, Sihirli Sanduka ise onun güneyinde duruyor. Lahitin kapladığı alan her tür simge ya da süslemeden tamamen arındırılmış. İlk bakışta bu, çizimlerin lahit yerine konduktan sonra yapıldığını düşündürebilir. Ama daha dikkatli bir inceleme, zemindeki simgelerin belirli bir etki yaratacak biçimde düzenlendiğini gösteriyor. Bakın, yazılar, aradaki boşluğu atlamışlar gibi, doğru sırayla ilerliyor. Bir anlam bulunduğu ancak bazı etkilerden anlaşılıyor. Bilmek istediğimiz de bu anlamın ne olabileceği. Lahitin baş ve ayak ucuna karşılık gelen, batı ile doğu yönünde uzanan boşluğun üstüne ve altına bakın. Her iki tarafta da aynı simgeler tekrarlanıyor; ama her dizinin parçaları, çapraz yönde ilerleyen başka bir yazının ayrılmaz bölümleri olacak biçimde yerleştirilmiş. Simgeleri ancak baştan ya da ayak ucundan tek bir bakışta görebiliyorsunuz. Bakın! Hem üstte hem altta köşelerde ve ortada üçer tane var. Her durumda, lahitin çizgisiyle ufkun güneşi ikiye bölmesi gibi, güneş de ikiye kesilmiş. Bunların her birinin hemen arkasında, ondan uzağa dönük ve sanki bir biçimde ona bağlı olan vazo var; hiyeroglif yazısında bu vazo kalbi simgeler—Mısırlılar ona ‘Ab’ derdi. Her birinin daha ötesinde ise dirsekten yukarı doğru kaldırılmış, iki yana açılmış kolların figürü var; bu, ‘Ka’nın ya da ‘İkiz’in belirleyici işaretidir. Ama konumu üstte ve altta farklı. Lahitin başucunda ‘Ka’nın tepesi vazonun ağzına dönük; ayak ucunda ise uzanmış kollar ondan uzağı gösteriyor.”
“Simgeler, Güneş batıdan doğuya geçerken—günbatımından gün doğumuna, yani Aşağı Dünya’dan ya da başka bir deyişle geceden geçerken—mezardayken bile maddi olan ve mezarı terk edemeyen Kalbin yalnızca dönerek hep bütün iyiliğin kaynağı Güneş Tanrısı ‘Ra’nın üzerinde durabildiği anlamına geliyor gibi. Etkin ilkeyi temsil eden İkiz ise gece de gündüz de dilediği yere gidiyor. Bu doğruysa, mumyanın bilincinin dinlenmediğine ve hesaba katılması gerektiğine dair bir uyarı, bir ihtar, bir hatırlatmadır.”
“Ya da bunun, dirilişin o belirli gecesinden sonra ‘Ka’nın kalbi bütünüyle terk edeceğini ve böylece Kraliçe’nin dirilişinde aşağı düzeyde, salt fiziksel bir varoluşa döneceğini anlatması amaçlanmış olabilir. Böyle bir durumda belleğine ve uzaklara yolculuk eden ruhunun deneyimlerine ne olur? Dirilişinin dünyaya sağlayacağı en büyük değer yitip gider! Yine de bu beni kaygılandırmıyor. Sonuçta bu yalnızca bir tahmin; üstelik ‘Ka’nın insanlığın özsel bir parçası olduğunu söyleyen Mısır teolojisinin düşünsel inancıyla çelişiyor.” Durdu, hepimiz bekledik. Sessizliği Doktor Winchester bozdu:
“Ama bütün bunlar Kraliçe’nin mezarına girilmesinden korktuğu anlamına gelmiyor mu?” Bay Trelawny gülümseyerek yanıt verdi:
“Dostum, buna hazırlıklıydı. Mezarlara girip hazine arama çabası modern bir şey değil; muhtemelen Kraliçe’nin kendi hanedanlığı döneminde de biliniyordu. Yalnızca mezarına girilmesine karşı hazırlıklı değildi, birçok işaretin gösterdiği üzere bunu bekliyordu da. Lambaların serdaba gizlenmesi ve intikamcı ‘Hazinedar’ın düzeni, hem etkin hem de edilgen savunmalar bulunduğunu gösteriyor. Öyle ki en ince düşünceyle ortaya konmuş ipuçlarındaki pek çok işaretten, Kraliçe’nin, örneğin bizim gibi başkalarının da, vakti geldiğinde kendi elleriyle yapmaya hazırlandığı işi tüm ciddiyetle üstlenebileceğini bir olasılık olarak gördüğü sonucunu neredeyse çıkarabiliriz. Az önce sözünü ettiğim şey de buna bir örnek. Bu ipucu, gören gözler için bırakılmış!”
Yine sessiz kaldık. Konuşan Margaret oldu:
“Baba, şu çizelgeyi alabilir miyim? Gün boyunca incelemek istiyorum!”
“Elbette, canım!” diye içtenlikle karşılık verdi Bay Trelawny ve çizelgeyi ona uzattı. Gizemli olmayan, uygulamaya dönük bir konuya uygun, daha sıradan bir ses tonuyla talimatlarına devam etti:
“Beklenmedik bir durum çıkarsa diye elektrikli aydınlatma sisteminin nasıl çalıştığını hepinizin anlaması iyi olur. Evin her köşesinde eksiksiz bir aydınlatma bulunduğunu fark etmişsinizdir; böylece hiçbir yer karanlık kalmaz. Bunu özellikle böyle düzenledim. Niagara’daki türbinler gibi, gelgitin yükselip alçalmasıyla dönen bir türbin takımıyla çalışıyor. Bu yolla kazaları önlemeyi ve her an kesintisiz, tam güçte elektrik sağlamayı umuyorum. Gelin, devre sistemini açıklayayım; anahtarları ve sigortaları da göstereyim.” Evin her yerini onunla dolaşırken sistemin ne kadar eksiksiz olduğunu ve insan aklının öngörebileceği her türlü felakete karşı nasıl önlem aldığını fark etmeden edemedim.
Ama bu eksiksizliğin kendisi korku doğurdu! Bizimki gibi bir girişimde insan düşüncesinin sınırları pek dardı. Ötesinde İlahi bilgeliğin ve İlahi gücün uçsuz bucaksızlığı yatıyordu!
Mağaraya döndüğümüzde Bay Trelawny başka bir konuya geçti:
“Şimdi Büyük Deney’in yapılacağı kesin saati belirlemeliyiz. Bilim ve mekanik açısından, hazırlıklar tamamsa bütün saatler birbirine eşittir. Ama olağanüstü incelikte bir zihne sahip, büyüye yürekten inanmış ve her şeye şifreli bir anlam yüklemiş bir kadının yaptığı hazırlıklarla uğraştığımız için karar vermeden önce kendimizi onun yerine koymalıyız. Günbatımının düzenlemelerde önemli bir yeri olduğu artık açık. Lahitin kenarıyla matematiksel bir kesinlikte ikiye bölünmüş o güneşler tam da böyle tasarlandığına göre, ipucumuzu buradan almalıyız. Ayrıca Kraliçe’nin düşüncelerinin, akıl yürütmesinin ve eylemlerinin her aşamasında yedinin önemli bir yeri olduğunu görüyoruz. Mantıksal sonuç, günbatımından sonraki yedinci saatin belirlenmiş zaman olduğudur. Evimde harekete geçtiğimiz her seferinde bu saatin seçilmiş olması da bunu doğruluyor. Bu gece Cornwall’da güneş saat sekizde batacağına göre bizim vaktimiz sabahın üçü!” Sözleri ve tavrı son derece ciddi olsa da sıradan bir sesle konuşuyordu; ortada gizemli bir şey yoktu. Yine de hepimiz bundan olağanüstü derecede etkilendik. Bazı adamların yüzüne yayılan solgunluktan ve kararı karşılayan sessiz, sorgusuz duruşlarından bunu anlayabiliyordum. Bir ölçüde rahat kalan tek kişi, dalgınlık hâllerinden birine dalmışken sevinç belirtisiyle kendine gelir gibi olan Margaret’ti. Onu dikkatle izleyen babası gülümsedi; Margaret’in hâli, onun için kuramını doğrudan doğruluyordu.
Ben neredeyse duygularımın ağırlığı altında eziliyordum. Saatin kesin olarak belirlenmesi, Kader’in sesi gibi gelmişti. Şimdi düşündüğümde, mahkûm edilmiş bir adamın hükmü duyduğunda ya da işiteceği son saatin çalmasını beklerken ne hissettiğini anlayabiliyorum.
Artık geri dönüş yoktu! Tanrı’nın ellerindeydik!
Tanrı’nın ellerinde...! Ama yine de...! Başka hangi güçler saf tutmuştu? ... Nereden gelip nereye gittiğini kimsenin bilmediği bir rüzgârda savrulan, yeryüzü tozundan ibaret zavallı zerreler olarak hepimizin hâli ne olacaktı? Kendim için değildi kaygım.... Margaret...!
Bay Trelawny’nin kararlı sesi beni düşüncelerimden kopardı:
“Şimdi lambalara bakalım ve hazırlıklarımızı tamamlayalım.” Bunun üzerine işe koyulduk. Onun gözetiminde Mısır lambalarını hazırladık; sedir yağıyla iyice doldurulduklarını, fitillerinin ayarlanıp düzgün durumda olduğunu kontrol ettik. Lambaları teker teker yakıp denedik, hemen ve eşit biçimde yanmaya hazır hâlde bıraktık. Bunlar bitince etrafı genel olarak gözden geçirdik ve geceki işimiz için her şeyi hazır ettik.
Bütün bunlar zaman almıştı. Mağaradan çıktığımızda holdeki büyük saatin dördü vurduğunu duyunca sanırım hepimiz şaşırdık.
Geç bir öğle yemeği yedik; erzak düzenimiz o sırada buna kolayca imkân veriyordu. Ardından Bay Trelawny’nin önerisiyle ayrıldık; her birimiz yaklaşan gecenin gerginliğine kendi yöntemimizle hazırlanacaktık. Margaret solgun ve biraz bitkin görünüyordu; ona uzanıp uyumaya çalışmasını önerdim. Söz verdi. Gün boyunca aralıklarla üzerine çöken dalgınlık o sırada dağıldı; eski tatlılığı ve sevgi dolu inceliğiyle şimdilik vedalaşırken beni öptü! Bunun bana verdiği mutlulukla kayalıklarda yürüyüşe çıktım. Düşünmek istemiyordum; temiz havanın, Tanrı’nın güneş ışığının ve O’nun eserlerinin sayısız güzelliğinin, yaklaşanlara karşı metanetimi hazırlamanın en iyi yolu olacağına dair içgüdüsel bir his vardı içimde.
Döndüğümde herkes geç çay saati için toplanıyordu. Doğanın verdiği canlılıkla oraya gelirken, böylesine tuhaf, neredeyse korkunç bir girişimin sonuna yaklaşan bizlerin hâlâ yaşamın gereklerine ve alışkanlıklarına bağlı oluşu bana neredeyse gülünç geldi.
Topluluktaki bütün erkekler ciddi görünüyordu; inzivada kaldıkları süre onlara dinlenme fırsatı verdiyse de düşünmeye de vakit bırakmıştı. Margaret neşeli, neredeyse coşkuluydu; ama onda her zamanki içtenliğinden bir şeylerin eksildiğini hissettim. Bana karşı belli belirsiz bir çekingenlik vardı; bu da kuşkumu yeniden uyandırdı. Çay bitince odadan çıktı, ama bir dakika sonra günün erken saatlerinde yanında götürdüğü çizim tomarını alıp geri geldi. Bay Trelawny’nin yanına sokularak şöyle dedi:
“Baba, bugün şu güneşlerin, kalplerin ve ‘Ka’ların gizli anlamı hakkında söylediklerini dikkatle düşündüm; çizimleri de yeniden inceledim.”
“Peki, ne sonuca vardın yavrum?” diye hevesle sordu Bay Trelawny.
“Başka bir şekilde okumak da mümkün!”
“Nasıl?” Kaygıdan sesi titriyordu. Margaret’in sesinde tuhaf bir tını vardı; ardında hakikatin bilinci bulunmasa duyulamayacak bir tını:
“Günbatımında ‘Ka’nın ‘Ab’a girmesi gerektiği, ancak gün doğumunda oradan çıkacağı anlamına geliyor!”
“Devam et!” dedi babası kısık bir sesle.
“Bu gece Kraliçe’nin başka zamanlarda özgür olan İkizi, ölümlü olan ve mumya sargılarının içindeki hapishanesinden çıkamayan kalbinde kalacak demek. Güneş denize battığında Kraliçe Tera, Büyük Deney onu yeniden uyanık yaşama döndüremezse, gün doğana kadar bilinçli bir güç olmaktan çıkacak demek. Hepimizin geçmişte ondan korkmak için haklı nedenleri olduğu gibi, bu gece sizin ya da başkalarının ondan korkmasını gerektirecek hiçbir şey olmayacak demek. Büyük Deney’in işleyişinden ne tür bir değişim doğarsa doğsun, bu geceyi yüzyıllardır bekleyen zavallı, çaresiz ölü kadından kaynaklanamaz. Eski usulle kazanılmış sonsuz özgürlüğünden, yeni bir dünyada özlemini çektiği yeni bir yaşam umuduyla, yaklaşan o saat uğruna vazgeçti...!” Birden sustu. Konuştukça sözlerine tuhaf, dokunaklı, neredeyse yalvaran bir ton karışmış, içimi derinden etkilemişti. Sustuktan sonra başını çevirmeden önce gözlerinin yaşlarla dolduğunu görebildim.
Babası bu kez onun duygularına karşılık vermedi. Yüzünde zafer sevinci vardı, ama trans hâlinde yatarkenki sert yüzünün donuk ifadesini hatırlatan kasvetli bir buyurganlıkla. Kızının duyduğu acıya karşılık ona teselli sunmadı. Yalnızca şunu söyledi:
“Vakti geldiğinde, tahmininin ve hislerinin doğruluğunu sınayabiliriz!” Bunu söyledikten sonra taş merdivenden çıkıp kendi odasına gitti. Margaret, ardından bakarken kaygılı görünüyordu.
Tuhaf biçimde, onun üzüntüsü her zamanki gibi içimi acıtmadı.
Bay Trelawny gidince ortalığa sessizlik çöktü. Sanırım hiçbirimiz konuşmak istemiyorduk. Bir süre sonra Margaret odasına gitti; ben de denize bakan terasa çıktım. Temiz hava ve önümdeki manzaranın güzelliği, günün erken saatlerinde hissettiğim neşeyi geri getirmeye yardım etti. Derken Kraliçe’nin o gece gösterebileceğinden korktuğum şiddet tehlikesinin ortadan kalktığına inanmanın verdiği sevinci gerçekten hissettim. Margaret’in inancına öylesine güveniyordum ki akıl yürütmesine karşı çıkmak aklıma bile gelmedi. İçim yücelmiş, günlerdir hissettiğim kaygı azalmıştı; odama gidip kanepeye uzandım.
Corbeck’in telaşla bana seslenmesiyle uyandım:
“Mümkün olduğunca çabuk mağaraya in. Bay Trelawny hepimizi hemen orada görmek istiyor. Acele et!”
Fırlayıp mağaraya koştum. Margaret dışında herkes oradaydı; o da hemen arkamdan, Silvio’yu kucağında taşıyarak geldi. Kedi eski düşmanını görünce aşağı atılmak için çırpındı; Margaret onu sıkıca tutup sakinleştirdi. Saatime baktım. Saat sekize yakındı.
Margaret yanımıza gelince babası, alışık olmadığım sakin ama ısrarlı bir tavırla hemen konuştu:
“Kraliçe Tera’nın bu gece özgürlüğünden kendi isteğiyle vazgeçtiğine inanıyor musun Margaret? Deney tamamlanana kadar yalnızca bir mumya olarak kalmayı kabul ettiğine? Her şey bitip diriltme gerçekleşene ya da girişim başarısız olana kadar, her koşulda güçsüz kalmaya razı olduğuna?” Bir süre duraksadıktan sonra Margaret alçak sesle cevap verdi:
“Evet!”
Bu duraksama sırasında bütün varlığı, görünüşü, ifadesi, sesi ve tavrı değişmişti. Silvio bile bunu fark etti ve şiddetle çırpınarak kollarından kurtuldu; Margaret yaptığını fark etmiş görünmüyordu. Kedi özgürlüğüne kavuşunca mumyaya saldırır sanmıştım, ama bu kez saldırmadı. Ona yaklaşamayacak kadar korkmuş görünüyordu. Geri çekildi, acıklı bir “miyav”la yanıma gelip ayak bileklerime sürtündü. Onu kucağıma aldım; rahatça sokulup kaldı. Bay Trelawny yeniden konuştu:
“Söylediğinden emin misin? Bütün ruhunla inanıyor musun?” Margaret’in yüzündeki dalgın ifade silinmişti; şimdi, büyük şeylerden söz etme yetisi verilmiş birinin bağlılığıyla ışıldıyor gibiydi. Sakin ama inançla titreşen bir sesle cevap verdi:
“Biliyorum! Bildiğim şey inancın ötesinde!” Bay Trelawny yeniden konuştu:
“Öyleyse, Kraliçe Tera’nın ta kendisi olsaydın, senden isteyebileceğim herhangi bir yolla bunu kanıtlamaya razı olacağın kadar emin misin?”
“Evet, her yolla!” diye korkusuzca yankılandı cevap. Bay Trelawny kuşkuya yer vermeyen bir sesle yeniden konuştu:
“Yardımcı ruhunu ölüme, yok oluşa terk etmek bile mi?”
Durakladı; acı çektiğini, hem de korkunç biçimde acı çektiğini görebiliyordum. Gözlerinde, insanın sevdiği birinin yüzünde kıpırtısızca seyredemeyeceği, avlanmış bir hayvanın bakışı vardı. Araya girmek üzereydim ki babasının gözleri öfkeli bir kararlılıkla çevreye bakarken benimkilerle buluştu. Neredeyse büyülenmiş gibi sessiz kaldım; öteki erkekler de öyle. Önümüzde, anlamadığımız bir şey oluyordu!
Bay Trelawny birkaç uzun adımla mağaranın batı tarafına gitti ve pencereyi kapatan kepengi çekip açtı. Serin hava içeri doldu, güneş ışığı ikisinin üzerine yayıldı; Margaret artık onun yanındaydı. Güneşin altın ateşten bir hâle içinde denize doğru batmakta olduğu yeri gösterdi. Yüzü çakmaktaşı gibi sertleşmişti. Ölünceye dek zaman zaman kulaklarımda çınlayacak, bütünüyle ödünsüz, taş gibi sert bir sesle şöyle dedi:
“Seç! Konuş! Güneş denizin altına indiğinde artık çok geç olacak!” Batan güneşin görkemi Margaret’in yüzünü aydınlatıyor, yüzü sanki içeriden asil bir ışıkla parlıyordu. Şöyle cevap verdi:
“Ona da!”
Sonra küçük masanın üzerinde duran kedi mumyasının yanına gidip elini üzerine koydu. Güneş ışığından çıkmıştı; gölgeler çevresinde koyu ve derin görünüyordu. Berrak bir sesle şöyle dedi:
“Tera olsaydım, ‘Sahip olduğum her şeyi alın! Bu gece yalnız Tanrılarındır!’ derdim.”
O konuşurken güneş battı ve soğuk gölge birden üzerimize çöktü. Bir süre hepimiz kımıldamadan durduk. Silvio kollarımdan atlayıp sahibine koştu, kucağa alınmayı istermiş gibi elbisesine tırmandı. Artık mumyaya hiç aldırmıyordu.
Margaret, her zamanki tatlılığıyla ışıldarken hüzünle şöyle dedi:
“Güneş battı, baba! İçimizden biri onu yeniden görebilecek mi? Gecelerin gecesi geldi!”
Bölüm etkileşimi
