Bölümler 19Şu an: Bölüm XIX — Büyük Deney
- 1 Birinci Bölüm — Gece Yarısı Gelen Çağrı2.681 kelime
- 2 Bölüm II — Tuhaf Talimatlar2.479 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm — Gözcüler2.851 kelime
- 4 Bölüm IV — İkinci Girişim2.911 kelime
- 5 Bölüm V — Daha da Tuhaf Talimatlar3.349 kelime
- 6 Bölüm VI — Kuşkular3.469 kelime
- 7 VII. Bölüm — Gezginin Kaybı2.923 kelime
- 8 Bölüm VIII — Lambaların Bulunuşu2.674 kelime
- 9 Bölüm IX — Bilgi İhtiyacı3.143 kelime
- 10 Bölüm X — Büyücünün Vadisi3.546 kelime
- 11 Bölüm XI — Bir Kraliçenin Mezarı2.845 kelime
- 12 “Bölüm XII — Sihirli Sandık”2.636 kelime
- 13 Bölüm XIII — Trans Halinden Uyanış3.260 kelime
- 14 XIV. Bölüm — Doğum Lekesi3.218 kelime
- 15 Bölüm XV — Kraliçe Tera’nın Amacı2.828 kelime
- 16 XVI. Bölüm — Mağara3.265 kelime
- 17 Bölüm XVII — Kuşkular ve Korkular3.273 kelime
- 18 XVIII. Bölüm2.709 kelime
- 19 Bölüm XIX — Büyük Deney4.626 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Bölüm XIX
Büyük Deney
Mısır Kraliçesi’nin ruhsal varlığına hepimizin nasıl da bütünüyle inanmaya başladığının kanıtı istenseydi, Margaret’in aracılığıyla verildiğine inandığımız gönüllü vazgeçiş açıklamasının birkaç dakika içinde hepimizde yarattığı değişimde bulunabilirdi. Korkunç sınavın yaklaşmakta olduğu duygusunu unutmamız mümkün değildi; yine de üzerimize büyük bir rahatlama çökmüş gibi görünüyorduk ve öyle davranıyorduk. Bay Trelawny’nin trans hâlinde yattığı günlerde öylesine dehşet içinde yaşamıştık ki bu duygu içimize işlemişti. İnsan, her an ve her biçimde başına gelebilecek bilinmeyen bir tehlikeden sürekli korkmanın nasıl bir şey olduğunu ancak yaşayınca anlar.
Değişim, herkesin mizacına göre farklı biçimlerde ortaya çıktı. Margaret üzgündü. Doktor Winchester’ın keyfi yerindeydi; çevresinde olup bitenleri dikkatle gözlüyordu. Korkuya karşı panzehir işlevi gören düşünme süreci artık bu görevden kurtulunca, onun entelektüel coşkusunu artırmıştı. Bay Corbeck’in zihni tahminden çok geçmişe dönük gibiydi. Ben ise neşelenmeye yatkındım; Margaret’le ilgili bazı kaygılardan kurtulmuş olmak o an için bana yetiyordu.
Bay Trelawny ise herkesten daha az değişmiş görünüyordu. Belki de bu doğaldı; çünkü bu gece giriştiğimiz işi yapma niyeti yıllardır aklındaydı ve onunla ilgili her olay ona yalnızca bir aşama, sona giden bir adım gibi görünüyordu. O, bir girişimin sonunu öylesine gözeten, başka her şeyi ikincil önemde gören buyurgan bir yaradılışa sahipti. Şimdi, gerilimin hafiflemesi korkunç sertliğini biraz gevşetmiş olsa da amacından bir an bile şaşmadı, vazgeçmedi. Biz erkeklerden yanına gelmemizi istedi. Hole çıkıp oradaki duvara dayalı, uzunluğu epeyce, eni ise fazla olmayan meşe masayı mağaraya indirmeyi başardık. Masayı mağaranın ortasındaki güçlü elektrik ışıkları kümesinin altına yerleştirdik. Margaret bir süre seyretti; sonra yüzü birden bembeyaz kesildi ve telaşlı bir sesle şöyle dedi:
“Ne yapacaksın, baba?”
“Kedi mumyasının sargılarını açacağım! Kraliçe Tera’nın bu gece yardımcı ruhuna ihtiyacı olmayacak. Ona ihtiyaç duyarsa bizim için tehlikeli olabilir; bu yüzden onu zararsız hâle getireceğiz. Korkmadın, değil mi canım?”
“Hayır!” diye hemen cevap verdi. “Ama benim Silvio’mu düşünüyordum; sargıları açılacak mumya o olsaydı kendimi nasıl hissederdim diye.”
Bay Trelawny bıçaklarla makasları hazırlayıp kediyi masanın üzerine koydu. İşimize kasvetli bir başlangıçtı bu; gecenin karanlığında o ıssız evde neler olabileceğini düşününce içim burkuldu. Uğursuzca yükselen rüzgârın iniltisi ve aşağıdaki kayalıklara vuran dalgaların sesi yalnızlık ve dünyadan kopmuşluk duygusunu artırıyordu. Ama önümüzde öylesine ciddi bir iş vardı ki dışarıdaki belirtilerin bizi etkilemesine izin veremezdik. Mumyanın sargılarını açmaya başladık.
Sargıların sayısı inanılmazdı. Bitüm, zamklar ve baharatlar sargıları birbirine yapıştırmıştı; yırtılma sesiyle birlikte yükselen küçük, kırmızı, keskin kokulu toz bulutu hepimizin duyularını etkiliyordu. Son sargılar da açılınca hayvanı karşımızda oturur hâlde gördük. Tamamen büzülüp çömelmişti; tüyleri, dişleri ve pençeleri eksiksizdi. Gözleri kapalıydı, ama göz kapaklarında beklediğim o vahşi ifade yoktu. Bıyıkları sargılar yüzünden yüzünün yanına bastırılmıştı; baskı kalkınca yaşarken olacağı gibi dışarı doğru uzandılar. İri yapılı, görkemli bir hayvandı; büyük bir yaban kedisiydi. Ama ona bakarken ilk hayranlık bakışımız korkuya dönüştü ve hepimiz ürperdik; çünkü çektiğimiz korkuların doğrulandığı apaçık ortadaydı.
Ağzına ve pençelerine yakın zamanda dökülmüş kanın kurumuş, kırmızı izleri bulaşmıştı!
İlk toparlanan Doktor Winchester oldu; kanın kendisi onu pek rahatsız etmezdi. Büyüteç çıkarmış, kedinin ağzındaki lekeleri inceliyordu. Bay Trelawny, sanki içindeki bir gerginlik çözülmüş gibi derin bir nefes aldı.
“Beklediğim gibi,” dedi. “Bundan sonrası için iyiye işaret.”
Bu sırada Doktor Winchester kırmızı lekeli patilere bakıyordu. “Beklediğim gibi!” dedi. “Onun da yedi pençesi var!” Cep defterini açıp Silvio’nun pençelerinin iz bıraktığı kurutma kâğıdını çıkardı; kâğıtta ayrıca Bay Trelawny’nin bileğinde oluşan kesiklerin kurşun kalemle çizilmiş bir taslağı da vardı. Kâğıdı kedi mumyasının patisinin altına koydu. İzler tam olarak uyuşuyordu.
Kediyi dikkatle inceleyip olağanüstü iyi korunmuş olması dışında tuhaf hiçbir şey bulamayınca Bay Trelawny onu masadan kaldırdı. Margaret öne atılıp bağırdı:
“Dikkat et baba! Dikkat et! Sana zarar verebilir!”
“Şimdi değil, canım!” diye cevap verdi ve merdivene yöneldi. Margaret’in yüzü düştü. “Nereye gidiyorsun?” diye kısık sesle sordu.
“Mutfağa,” diye cevap verdi. “Ateş gelecekteki bütün tehlikeyi ortadan kaldırır; astral beden bile küllerden cisimleşemez!” Bize peşinden gelmemizi işaret etti. Margaret hıçkırarak arkasını döndü. Yanına gittim, ama eliyle beni durdurup fısıldadı:
“Hayır, hayır! Ötekilerle git. Babanın sana ihtiyacı olabilir. Ah, cinayet gibi geliyor! Zavallı Kraliçe’nin sevgili hayvanı...!” Gözlerini örten parmaklarının arasından yaşlar süzülüyordu.
Mutfakta yakılmaya hazır odun ateşi vardı. Bay Trelawny kibriti çaktı; birkaç saniye içinde çıra tutuştu ve alevler yükseldi. Ateş iyice harlanınca kedinin bedenini içine attı. Birkaç saniye alevlerin arasında karanlık bir kütle hâlinde yattı; odayı yanık tüy kokusu kapladı. Ardından kuru beden de tutuştu. Mumyalamada kullanılan yanıcı maddeler yeni yakıta dönüştü ve alevler kükredi. Birkaç dakika süren şiddetli bir yangının ardından derin bir nefes aldık. Kraliçe Tera’nın yardımcı ruhundan artık eser kalmamıştı!
Mağaraya döndüğümüzde Margaret’i karanlıkta otururken bulduk. Elektrik ışığını kapatmıştı; dar aralıklardan yalnızca akşam ışığının soluk parıltısı sızıyordu. Babası hızla yanına gidip onu sevgiyle, koruyucu bir tavırla kollarına aldı. Margaret başını bir dakika kadar omzuna yasladı ve teselli bulmuş görünüyordu. Bir süre sonra bana seslendi:
“Malcolm, ışığı yak!” Dediğini yaptım; ağlamış olsa da gözlerinin artık kuru olduğunu gördüm. Babası da bunu fark edip memnun göründü. Ciddi bir sesle bize şöyle dedi:
“Şimdi büyük işimize hazırlansak iyi olur. Hiçbir şeyi son ana bırakmamalıyız!” Margaret olacakları sezmiş olmalıydı; bunu, kısılmış sesiyle sormasından anladım:
“Şimdi ne yapacaksın?” Bay Trelawny de onun ne hissettiğini sezmiş olmalıydı; alçak sesle cevap verdi:
“Kraliçe Tera’nın mumyasının sargılarını açacağım!” Margaret yanına sokulup yalvarırcasına fısıldadı:
“Baba, onu sargılarından çıkarmayacaksın, değil mi! Siz erkekler...! Hem de bu ışığın altında!”
“Ama neden olmasın canım?”
“Bir düşün baba, bir kadın! Yapayalnız! Böyle bir şekilde! Böyle bir yerde! Ah, çok zalimce, çok zalimce!” Belli ki derinden sarsılmıştı. Yanakları kıpkırmızıydı; gözleri öfkeli yaşlarla doluydu. Babası sıkıntısını fark edip ona hak vererek teselli etmeye başladı. Ben uzaklaşacakken kalmamı işaret etti. Erkeklerin âdeti gereği böyle bir durumda yardıma ihtiyaç duyduğunu, insanın öfkeli bir kadınla ilgilenme işini başka birine yıkmak istediğini düşündüm. Ancak önce onun aklına seslenmeye başladı:
“Kadın değil canım, mumya! Neredeyse beş bin yıldır ölü.”
“Ne fark eder? Cinsiyetin yıllarla ilgisi yok! Beş bin yüzyıldır ölü olsa da kadın kadındır! Üstelik o uzun uykudan uyanmasını bekliyorsun! Uyanacaksa gerçekten ölmüş olamaz! Sanduka açılınca canlanacağına inanmamı sen sağladın!”
“Öyle yaptım canım; buna inanıyorum da! Ama bütün bu yıllar boyunca başına gelen şey ölüm değilse bile, ona hiç de yabancı olmayan bir şey. Bir de şunu düşün: Onu mumyalayanlar erkeklerdi. Eski Mısır’da kadın hakları ya da kadın doktorlar yoktu canım! Ayrıca,” diye sürdürdü; Margaret, savına boyun eğmese de kabul etmeye başladığını görünce daha rahat konuşuyordu, “biz erkekler böyle şeylere alışkınız. Corbeck’le yüz mumyanın sargılarını açtık; aralarında kadınlar da erkekler de vardı. Doktor Winchester da mesleği gereği kadınlarla erkeklerle uğraşmak zorunda kaldı; zamanla cinsiyeti önemsemez oldu. Ross bile avukatlık mesleğinde...” Birden sustu.
“Sen de yardım edecektin!” dedi bana öfkeyle bakarak.
Hiçbir şey söylemedim; susmanın en iyisi olduğunu düşündüm. Bay Trelawny aceleyle devam etti. Araya girilmesine sevindiği belliydi; çünkü avukatlık mesleğiyle ilgili savının epey zayıfladığı anlaşılıyordu:
“Yavrum, sen de yanımızda olacaksın. Seni incitecek ya da gücendirecek bir şey yapar mıyız? Hadi, makul ol! Eğlenceye gelmedik buraya. Hepimiz, eski çağların bilgeliğini açığa çıkarabilecek ve insan bilgisini sınırsızca genişletebilecek; insanların düşünce ve araştırma yollarını değiştirebilecek bir deneyin başına ciddi ciddi geçmeye hazırlanan ciddi insanlarız. Bu deney,” diye devam ederken sesi derinleşti, “hepimiz için, hatta herhangi birimiz için ölümcül olabilir! Yaşananlardan, önümüzde büyük ve bilinmeyen tehlikeler olduğunu ya da olabileceğini biliyoruz; bugün bu evde bulunanlardan hiçbiri bunların sonunu göremeyebilir. Yavrum, bunu hafife almadığımızı, derin bir ciddiyetle hareket ettiğimizi anla! Ayrıca canım, senin ya da herhangi birimizin bu konudaki duyguları ne olursa olsun, deneyin başarıya ulaşması için onun sargılarını açmamız gerekiyor. Her koşulda, yeniden astral bedene sahip ruhani bir ceset olmak yerine yaşayan bir insana dönüşmeden önce sargılarını çıkarmak gerekecek sanırım. İlk niyeti gerçekleşse ve mumya sargılarının içindeyken yeniden hayata dönseydi, bir tabuttan mezara geçmek zorunda kalabilirdi! Diri diri gömülenlerin ölümünü yaşardı! Ama şimdi astral gücünden kendi isteğiyle bir süreliğine vazgeçtiğine göre bu konuda kuşkuya yer yok.”
Margaret’in yüzü aydınlandı. “Peki baba!” dedi ve onu öptü. “Ama bir kraliçeye, bir kadına yapılmış korkunç bir saygısızlık gibi geliyor!”
Merdivene doğru uzaklaşırken arkamdan seslendi:
“Nereye gidiyorsun?” Geri döndüm, elini tutup okşadım ve cevap verdim:
“Sargıları açma işi bitince dönerim!” Uzun uzun yüzüme baktı; sonra yüzünde belli belirsiz bir gülümseme belirdi ve şöyle dedi:
“Belki sen de kalmalısın! Avukatlık mesleğinde işine yarayabilir!” Gözlerime bakarken gülümsedi; ama bir anda değişti. Yüzü ciddileşti, bembeyaz kesildi. Uzaklardan geliyormuş gibi bir sesle konuştu:
“Babam haklı! Bu korkunç bir an; hepimiz ciddiyetimizi korumalıyız. Ama yine de—hatta tam da bu yüzden—kalmalısın Malcolm! Bu gece burada bulunduğuna sonradan sevinebilirsin!”
Sözleriyle yüreğim daraldı; yine de susmanın daha iyi olacağını düşündüm. Korku zaten aramızda kol geziyordu!
O sırada Bay Trelawny, Bay Corbeck ve Doktor Winchester’ın yardımıyla Kraliçe’nin mumyasını içeren demirtaşı lahitin kapağını kaldırmıştı. Lahit büyüktü ama gereğinden büyük değildi. Mumya uzun, geniş ve yüksek yapılıydı; onu dışarı çıkarmak, dördümüz için bile kolay olmadı. Bay Trelawny’nin yönlendirmesiyle önceden hazırlanmış masanın üzerine yatırdık.
İşte ancak o zaman bütün bunların dehşeti üzerime çöktü! Işığın tüm parlaklığı altında ölümün maddi, bayağı yanı gözlerimin önünde apaçık canlandı. Kaba dokunuşlarla yırtılıp gevşemiş dış sargılar, ya tozla kararıp ya da sürtünmeyle solmuş renkleriyle hırpalanmış gibiydi; sargı bezlerinin yırtık pırtık kenarları püsküllenmiş, üzerlerindeki boya yer yer dökülmüş, vernikleri çatlamıştı. Mumya çok hacimli olduğundan, örtülerinin sayısının fazla olduğu belliydi. Ama bütün sargıların arasından, saklanamaz insan bedeni görünüyordu; kısmen örtülü olduğunda her zamankinden daha korkunç görünen o beden. Önümüzde ölümden başka bir şey yoktu. Hayal gücünün bütün romantizmi ve duygusallığı silinip gitmişti. Bu işi daha önce defalarca yapmış iki yaşlı adam, hevesli olmalarına rağmen, hiç sarsılmamıştı; Doktor Winchester da ameliyat masasının başındaymış gibi işine odaklanmış görünüyordu. Ama ben kederli, perişan ve utanmıştım; ayrıca Margaret’in korkunç solgunluğu beni hem üzmüş hem de telaşlandırmıştı.
Sonra işe koyuldular. Kedi mumyasının sargılarının açılışını izlemek beni buna biraz hazırlamıştı; ama bu mumya çok daha büyük, işlemesi de akıl almaz ölçüde daha özenli olduğundan, sanki bambaşka bir şeydi. Üstelik ölümün ve insan bedeninin her an hissedilen varlığına ek olarak, bütün bunlarda daha ince bir şeyin duyusu da vardı. Kedi daha kaba malzemelerle mumyalanmıştı; burada ise dış örtüler kaldırılınca her şeyin daha ince işçilikle yapıldığı görülüyordu. Mumyalamada yalnızca en kaliteli reçinelerle baharatlar kullanılmış gibiydi. Yine de çevrede aynı şeyler vardı: eşlik eden kızıl toz ve keskin zift kokusu; sargıların yırtılıp çıkarılışını belli eden aynı ses. Sargılar olağanüstü çoktu ve açıldıklarında oluşturdukları yığın da büyüktü. Adamlar sargıları açtıkça heyecanım arttı. Ben işe elimi sürmedim; geri çekildiğimde Margaret bana minnetle bakmıştı. El ele tutuştuk, birbirimizin elini sımsıkı kavradık. Sargılar açıldıkça inceliyor, zift kokusu azalıyor ama başka bir keskin koku artıyordu. Sanırım hepimiz bu kokunun bizi özel bir biçimde yakaladığını ya da etkilediğini hissetmeye başlamıştık. Yine de işlerini aksatmadı; kesintisiz devam etti. İç sargıların bazılarında simgeler ya da resimler vardı. Bunlar kimi zaman tümüyle soluk yeşile, kimi zaman birçok renge boyanmıştı; ama yeşil her zaman baskındı. Bay Trelawny ya da Bay Corbeck arada bir belirli bir resmi gösteriyor, sonra sargıyı arkalarındaki, gittikçe devasa boyutlara ulaşan yığına koyuyordu.
Sonunda sargıların tükenmek üzere olduğunu anladık. Mumyanın boyutları, ortalamanın üzerinde boya sahip olduğu açıkça görülen Kraliçe’nin normal vücut ölçülerine kadar küçülmüştü. Son yaklaştıkça Margaret’in yüzü daha da soldu; yüreği gittikçe çılgınca çarpmaya başladı, göğsü öyle bir inip kalkıyordu ki korktum.
Babası son sargıları çıkarırken başını kaldırıp solgun yüzündeki acılı, kaygılı ifadeyi gördü. Durdu; onun kaygısını mahremiyetin ihlal edilecek olmasına yordu ve teselli edercesine şöyle dedi:
“Kaygılanma canım! Bak, sana zarar verecek bir şey yok. Kraliçe’nin üzerinde bir giysi var. Hem de kraliyet giysisi!”
Sargı, bedenin tüm uzunluğu boyunca uzanan geniş bir kumaş parçasıydı. Çıkarılınca boğazından ayaklarına kadar bedenini örten, bol kesimli bembeyaz keten bir giysi ortaya çıktı.
Keten de ne keten! Hepimiz daha yakından bakmak için eğildik.
Margaret’in kaygısı, kadınlara özgü güzel kumaşlara duyduğu ilginin yanında silinip gitti. Sonra hepimiz hayranlıkla baktık; çünkü çağımızda böyle bir keten kumaşı gören olmamıştı. En ince ipek kadar zarifti. Ama hiçbir ipek, mumya bezlerinin sıkı sargılarıyla daraltılmış ve binlerce yılın geçişiyle sertleşmiş olsa da, böylesine güzel kıvrımlar hâlinde dökülmemişti.
Boyun çevresine saf altınla ince ince işlenmiş küçük çınar dalları; ayak çevresineyse yine aynı ustalıkla, boyları birbirinden farklı, doğal bir zarafetle gelişigüzel uzanmış nilüferlerden oluşan bitimsiz bir sıra işlenmişti.
Bedenin üzerinden geçen ama onu sarmadığı açıkça görülen mücevherli bir kemer vardı. Göğün bütün biçimlerini, hâllerini ve renklerini yansıtan, ışıldayıp parlayan olağanüstü bir kemerdi!
Tokası, yuvarlak hatlı, bastırılmış yumuşak bir küre gibi derin ve kavisli, büyük sarı bir taştı. İçinde gerçek bir güneş varmışçasına parlayıp ışıldıyor, ışınları çevresine saçılıp her yanı aydınlatıyor gibiydi. İki yanında, merkezdeki taştan daha küçük iki iri aytaşı vardı. Güneş taşının görkemi yanında onların parıltısı, ay ışığının gümüşi ışığı gibiydi.
Sonra iki yanında, zarif biçimli altın tokalarla bağlanmış, alev alev yanan mücevherlerden bir sıra uzanıyordu; renkleri ışıldıyor gibiydi. Taşların her biri içinde canlı bir yıldız barındırıyor, değişen ışığın her hâlinde pırıldıyordu.
Margaret kendinden geçmişçesine ellerini kaldırdı. Daha yakından incelemek için eğildi; ama birden geri çekilip bütün heybetli boyuyla dimdik doğruldu. Şöyle derken mutlak bir bilgiye dayanıyormuş gibi konuştu:
“Bu bir kefen değil! Ölüleri giydirmek için yapılmamış! Bu bir gelinlik!”
Bay Trelawny eğilip keten giysiye dokundu. Boyun kısmından bir kıvrımını kaldırdı. Nefesini ansızın içine çekişinden, onu şaşırtan bir şey gördüğünü anladım. Kıvrımı biraz daha kaldırdı; sonra o da geri çekilip eliyle göstererek şöyle dedi:
“Margaret haklı! Bu giysi ölülere giydirilmek için yapılmamış! Bakın, bedeni giysinin içinde değil. Yalnızca üzerine bırakılmış.” Mücevher kemerini kaldırıp Margaret’e uzattı. Sonra bol giysiyi iki eliyle kaldırarak içgüdüsel bir hareketle kollarını uzatmış olan Margaret’in kollarına bıraktı. Böylesine güzel şeyler, büyük bir özen dışında hiçbir biçimde tutulmamalıydı.
Yüz örtüsü dışında, şimdi önümüzde bütünüyle çıplak duran bedenin güzelliği karşısında hepimiz hayranlıkla kalakalmıştık. Bay Trelawny eğildi ve hafifçe titreyen elleriyle giysiyle aynı incelikteki keten örtüyü kaldırdı. Geri çekilip Kraliçe’nin bütün görkemli güzelliği ortaya çıkınca içimi bir utanç dalgası kapladı. Bu çıplak güzelliğe saygısızca gözlerimizi dikmiş hâlde orada bulunmamız doğru değildi; edepsizlikti, neredeyse kutsala saygısızlıktı! Yine de bu güzel bedenin beyaz harikası düşlere sığacak gibiydi. Hiç ölü gibi görünmüyordu; Praxiteles’in eliyle fildişine oyulmuş bir heykele benziyordu. Ölümün bir anda yol açtığı o korkunç büzüşmeden eser yoktu. Mumyaların çoğunda başlıca özellik gibi görünen buruş buruş sertlik de yoktu. Daha önce müzelerde gördüğüm, kumda kurumuş bedenlerdeki o cılızlaşma da görülmüyordu. Bedenin bütün gözenekleri olağanüstü bir biçimde korunmuş gibiydi. Eti, yaşayan bir insandaki gibi dolgun ve yuvarlaktı; teni saten kadar pürüzsüzdü. Rengi olağanüstüydü: yeni fildişi gibi, bembeyaz. Yalnızca sağ kolu, parçalanmış, kan lekeli bileği ve eksik eliyle, onlarca yüzyıl boyunca lahitin içinde açıkta kaldığı için bundan farklıydı.
Kadınca bir içgüdüyle; acımayla sarkmış dudakları, öfkeyle parlayan gözleri, alev alev yanaklarıyla Margaret, kolunun üzerinde duran güzel giysiyi bedenin üzerine örttü. Artık yalnızca yüz görünüyordu. Yüz, bedenden bile daha şaşırtıcıydı; ölü değil, canlı gibiydi. Göz kapakları kapalıydı ama uzun, kıvrık kara kirpikleri yanaklarının üzerine uzanıyordu. Ciddi bir gururla biçimlenmiş burun delikleri, yaşamda görüldüğünde ölümün dinginliğini aşan bir huzura sahip gibiydi. Dolgun, kırmızı dudakları kapalıydı; yine de aralarından inci gibi dişlerin incecik beyaz çizgisi görünüyordu. Kuzgun kanadı kadar parlak siyah, gür saçları beyaz alnının üzerinde büyük tutamlar hâlinde toplanmıştı; birkaç kıvrık bukle de filizler gibi alnına düşmüştü. Bay Corbeck’in babasının sözlerinden yaptığı alıntı sayesinde buna zihnen hazırlanmış olsam da Margaret’e benzerliği beni hayrete düşürdü. Bu kadını mumya ya da ceset diye düşünemiyordum; gözlerimin ilk kez üzerine iliştiği andaki Margaret’in tıpatıp görüntüsüydü. Saçındaki mücevherli süs, “Disk ve Tüyler” de Margaret’in taktığı süsün aynısı olduğundan benzerlik daha da artıyordu. O da görkemli bir mücevherdi: ay ışığı gibi parlayan tek bir soylu inci, iki yanında oyma aytaşı parçalarıyla.
Bay Trelawny ona bakarken kendini kaybetti. Tamamen çözüldü; Margaret yanına koşup onu kollarıyla sımsıkı sararak teselli ettiğinde, kırık dökük bir sesle mırıldandığını duydum:
“Ölmüş gibisin yavrum!”
Uzun süre sessizlik oldu. Dışarıda, artık fırtınaya dönüşmüş rüzgârın uğultusunu ve çok aşağılarda dalgaların öfkeyle çarpışını duyabiliyordum. Sessizliği Bay Trelawny’nin sesi bozdu:
“Daha sonra mumyalama yöntemini bulmaya çalışmalıyız. Bildiğim yöntemlerin hiçbirine benzemiyor. İç organları çıkarmak için açılmış bir kesik görünmüyor; anlaşılan bedenin içinde sağlam kalmışlar. Bir de etinde hiç nem yok; ama nemin yerini başka bir şey almış. Sanki balmumu ya da stearin, ustaca bir yöntemle damarlara verilmiş. Acaba o dönemde parafin kullanmış olabilirler mi? Bilmediğimiz bir yöntemle damarlara pompalanmış ve orada sertleşmiş olabilir!”
Margaret Kraliçe’nin bedeninin üzerine beyaz bir çarşaf örttü, bizden onu kendi odasına götürmemizi istedi; cesedi yatağına yatırdık. Sonra bizi gönderirken şöyle dedi:
“Onu benimle yalnız bırakın. Önümüzde daha saatler var; onu orada, ışığın altında çırılçıplak yatarken bırakmak istemiyorum. Belki de kendini hazırladığı düğün buydu; Ölüm Düğünü. Hiç değilse güzel giysilerini giysin.”
Az sonra beni odasına çağırdığında ölü Kraliçe, altın işlemeli ince keten giysiyi giymişti; bütün güzel mücevherleri de yerli yerindeydi. Çevresinde mumlar yanıyor, göğsünün üzerine beyaz çiçekler bırakılmıştı.
Bir süre el ele tutuşup ona baktık. Sonra Margaret içini çekerek üstünü kendi kar gibi beyaz çarşaflarından biriyle örttü. Ardından dönüp odanın kapısını usulca kapattı ve benimle birlikte, şimdi yemek odasına geçmiş olan diğerlerinin yanına döndü. Hepimiz olanları ve olacakları konuşmaya koyulduk.
Ara sıra, kendimizden emin değilmişiz gibi birimizin ya da diğerimizin konuşmayı zorladığını hissediyordum. Uzun bekleyiş sinirlerimizi yıpratmaya başlamıştı. Bay Trelawny’nin o tuhaf trans hâlinde, bizim sandığımızdan ya da kendisinin göstermek istediğinden daha çok yıprandığı bana açıkça belli oluyordu. İradesi ve kararlılığı her zamanki kadar güçlüydü; ama bedensel gücü biraz zayıflamıştı. Böyle olması da doğaldı. Hiç kimse, yaşamın bütünüyle yok olduğu dört günlük bir dönemi bir şekilde güçten düşmeden geçiremezdi.
Saatler geçtikçe zaman daha da ağır akıyordu. Diğer adamlar farkında olmadan biraz uyuklamaya başladı. Kraliçe’nin daha önce hipnotik etkisi altına girmiş olan Bay Trelawny ile Bay Corbeck’te de aynı uyku hâlinin görülüp görülmediğini merak ettim. Doktor Winchester’ın dalıp gitmeleri, vakit ilerledikçe uzuyor ve sıklaşıyordu.
Margaret’e gelince, bir kadının durumunda bekleneceği gibi, bu gergin bekleyiş onu çok etkiliyordu. Gittikçe daha da soldu; gece yarısına doğru onun için ciddi ciddi kaygılanmaya başladım. Benimle kütüphaneye gelmesini sağladım ve biraz olsun uzanması için onu kanepeye yatırmaya çalıştım. Bay Trelawny, deneyin gün batımından tam yedi saat sonra yapılmasına karar vermişti; bu da büyük sınamanın sabaha karşı üç sularında yapılacağı anlamına geliyordu. Son hazırlıklar için bir saat ayırsak bile önümüzde hâlâ iki saatlik bir bekleyiş vardı. Ona göz kulak olacağıma ve istediği saatte uyandıracağıma içtenlikle söz verdim. Ama bunu kabul etmedi. Tatlı bir dille teşekkür edip gülümsedi; uykusunun olmadığını, dayanabilecek durumda olduğunu söyledi. Solgunluğunun tek nedeni beklemenin yarattığı gerginlik ve heyecandı. Mecburen kabul ettim; ama en az bir saat boyunca kütüphanede onunla türlü şeyler konuştum. Sonunda babasının odasına dönmekte ısrar ettiğinde, vakit geçirmesine hiç değilse biraz yardımcı olduğumu düşündüm.
Üç adamı sabırla, sessizce otururken bulduk. Erkeklere özgü bir metanetle, ellerinden gelen her şeyi yaptıklarını düşündüklerinde sessizce beklemekle yetiniyorlardı. Biz de bekledik.
Saat ikiyi vuran çan sesi hepimizi kendimize getirmiş gibiydi. Uzun saatler boyunca üzerimize çöken gölgeler bir anda dağılmış gibi oldu; herkes tetikte ve hevesle kendi işine koyuldu. Önce pencerelerin kapalı olduğuna baktık, sonra vakit yaklaşınca takmak üzere solunum maskelerimizi hazırladık. Zararlı bir gazın Sihirli Sanduka açıldığında dışarı çıkıp çıkmayacağını bilmediğimiz için, başından beri maskeleri kullanmaya karar vermiştik. Nedense hiçbirimizin sandukanın açılıp açılmayacağından kuşku duyduğu aklına bile gelmedi.
Sonra Margaret’in yol göstermesiyle Kraliçe Tera’nın mumyalanmış bedenini odasından babasının odasına taşıyıp bir kanepeye yatırdık. Uyanırsa hemen altından sıyrılabilsin diye çarşafı üzerine gevşekçe örttük. Kesilmiş eli, göğsünün üzerine, asıl durması gereken yere kondu; altına da Bay Trelawny’nin büyük kasadan aldığı Yedi Yıldızın Mücevheri yerleştirildi. Bay Trelawny onu yerine koyarken mücevher parlayıp alev saçıyor gibiydi.
Tuhaf bir manzaraydı, tuhaf bir deneyimdi. Ağırbaşlı, sessiz adamlardan oluşan grup, bembeyaz hareketsiz bedeni taşıyordu. Çarşaf hareketlerimiz sırasında geriye kayınca, beden fildişinden bir heykele benziyordu; ışıklı mumlardan ve beyaz çiçeklerden uzaklaştırılıp öteki odaya götürüldü. Orada, ömrünü araştırmalara adamış bu iki gezgin bilginin büyük deneyine hazır bekleyen, odanın ortasına yerleştirilmiş koca lahit vardı; elektrik ışıkları onun üzerinde parlıyordu. Margaret ile mumya arasındaki şaşırtıcı benzerlik, Margaret’in olağanüstü solgunluğuyla daha da belirginleşiyor ve her şeyi daha da tuhaf kılıyordu. Her şeyi yerli yerine koyduğumuzda kırk beş dakika geçmişti; çünkü yaptığımız her işte ağır davranıyorduk. Margaret bana işaret etti, onunla birlikte Silvio’yu getirmek için dışarı çıktım. Silvio mırıldanarak yanına geldi. Margaret onu kucağına alıp bana uzattı; sonra da beni tuhaf biçimde duygulandıran ve giriştiğimiz işin ne denli umutsuz olduğunu içime iyice işleyen bir şey yaptı. Mumları birer birer dikkatle söndürüp her zamanki yerlerine koydu. İşini bitirince bana şöyle dedi:
“Artık onlara gerek kalmadı. Ne olursa olsun—yaşam ya da ölüm—bundan sonra yanmalarının bir anlamı yok.” Sonra Silvio’yu kucağına alıp, yüksek sesle mırıldanırken göğsüne bastırdı ve odaya döndük. Arkamızdaki kapıyı dikkatle kapattım; bunu yaparken içimi tuhaf, sanki her şey sona ermiş gibi bir ürperti kapladı. Artık geri dönüş yoktu. Sonra solunum maskelerimizi takıp kararlaştırdığımız yerlere geçtik. Ben kapının yanındaki elektrik ışıklarının düğmelerinin başında duracak, Bay Trelawny’nin talimatıyla ışıkları açıp kapatacaktım. Doktor Winchester kanepenin arkasında duracaktı; böylece mumya ile lahit arasında kalmayacak, Kraliçe’nin başına gelecekleri dikkatle izleyecekti. Margaret onun yanında duracak, Silvio’yu da gerektiğinde kanepeye ya da yanına koymak üzere hazır tutacaktı. Bay Trelawny ile Bay Corbeck lambaları yakacaktı. Saatin akrebiyle yelkovanı tam saate yaklaşınca fitil çubuklarıyla hazır beklediler.
Saatin gümüş çanının vuruşu yüreğimize bir ölüm çanı gibi indi. Bir! İki! Üç!
Üçüncü vuruş gelmeden lambaların fitilleri tutuşmuş, ben de elektrik ışığını söndürmüştüm. Titrek lambaların loşluğunda, parlak elektrik ışığının ardından oda ve içindeki her şey tuhaf biçimlere büründü; sanki bir anda her şey değişti. Yüreklerimiz çarparak bekledik. Benimkinin çarptığını biliyorum; ötekilerin nabız atışlarını da duyabildiğimi sandım.
Saniyeler kurşun kanatlarla geçiyor gibiydi. Sanki bütün dünya durmuştu. Ötekilerin siluetleri loşlukta güçlükle seçiliyordu; karanlıkta yalnız Margaret’in beyaz elbisesi açıkça görünüyordu. Hepimizin taktığı kalın solunum maskeleri manzaraya daha da tuhaf bir görünüm veriyordu. Lambaların cılız ışığı Bay Trelawny’nin köşeli çenesini, güçlü ağzını ve Bay Corbeck’in tıraşlı, esmer yüzünü aydınlatıyordu. Gözleri ışıkta parlıyor gibiydi. Odanın öte yanında Doktor Winchester’ın gözleri yıldızlar gibi ışıldıyor, Margaret’inkilerse kara güneşler gibi alev alev yanıyordu. Silvio’nun gözleri zümrüt gibiydi.
Lambalar bir türlü tam yanmayacak mıydı!
Birkaç saniye sonra nihayet alevlendiler. Işıkları yavaş ve düzenli biçimde güçleniyor, gittikçe parlıyor ve maviden kristal beyazına dönüyordu. Sandukanın içindeki ışık birkaç dakika değişmeden öyle kaldı; sonunda sandukanın her yanında narin bir parıltı belirmeye başladı. Parıltı giderek büyüyüp alev alev yanan bir mücevhere, ardından özü ışık olan canlı bir varlığa dönüştü. Bekledikçe bekledik; yüreklerimiz durmuş gibiydi.
Birden, boğuk ve küçük bir patlamayı andıran bir ses duyuldu; kapak birkaç inç yükselip dümdüz havada kaldı. Artık kuşkuya yer yoktu; oda baştan başa ışıkla dolmuştu. Sonra kapağın bir yanı yerinde sabit kalırken öteki yanı, sanki bir denge basıncına boyun eğer gibi, yavaşça yükseldi. Sanduka parlamayı sürdürüyordu; içinden soluk, yeşilimsi bir duman sızmaya başladı. Solunum maskesi yüzünden kokuyu tam alamıyordum; yine de maskenin ardından tuhaf, keskin bir koku duyumsadım. Duman giderek koyulaşıp yoğun bulutlar hâlinde dışarı yuvarlanmaya başladı; oda gittikçe karardı. Dumanın içinden hâlâ kanepenin arkasında dimdik duran Margaret’i görünce yanına koşup gitmek için korkunç bir istek duydum. Sonra Doktor Winchester’ın yere çöktüğünü gördüm. Bilincini yitirmemişti; kimsenin yanına gelmesini engellemek istercesine elini ileri geri salladı. O sırada Bay Trelawny ile Bay Corbeck’in şekilleri çevrelerini saran yoğun, kabarık duman bulutları içinde belirsizleşiyordu. Sonunda onları hiç göremez oldum. Sanduka hâlâ parlıyordu, ama lambaların ışığı sönükleşmeye başladı. Önce kalın, kara dumanın ışıklarını bastırdığını sandım; derken lambaların birer birer söndüğünü gördüm. Bu kadar şiddetli, parlak alevler çıkardıklarına göre çok hızlı yanmış olmalıydılar.
Işığı artırmamı söyleyecek emri her an duyacağımı umarak bekledim; ama ses çıkmadı. Beklemeyi sürdürdüm; ışıldayan sandıktan hâlâ dalgalar hâlinde boşalan dumanı, lambalar birer birer sönüp giderken dehşet içinde izledim.
Sonunda yalnız bir lamba yanar kaldı; onun da ışığı soluk maviydi ve titriyordu. Odadaki tek gerçek ışık, parlayan sandıktan geliyordu. Gözlerimi Margaret’ten ayırmıyordum; bütün kaygım artık onaydı. Kanepedeki hâlâ beyaz çarşafla örtülü şeklin ötesinde onun beyaz elbisesini güçlükle seçebiliyordum. Silvio huzursuzlanmıştı; odadaki tek ses, acıklı miyavlamasıydı. Kara sis daha da koyulaşıp yoğunlaştı; keskin kokusu burnumu da gözlerimi de yakmaya başladı. Şimdi sandıktan çıkan duman azalıp daha seyrekleşiyor gibiydi. Odanın öte yanında, kanepenin bulunduğu yerde beyaz bir şeyin hareket ettiğini gördüm. Birkaç kez kıpırdadı. Solan ışıkta, yoğun dumanın içinden beyazlığın hızlıca parlayıp geçtiğini güçlükle seçebildim; sandukanın parıltısı da artık hızla sönüyordu. Silvio’nun sesini hâlâ duyuyordum, ama miyavlaması hemen ayaklarımın dibinden geliyordu; bir an sonra acıyla büzülerek ayağımın üzerine çöktüğünü hissettim.
Son ışık kıvılcımı da söndü. Mısır karanlığında pencere perdelerinin çevresindeki soluk beyaz çizgiyi seçebiliyordum. Konuşma vaktinin geldiğini düşündüm; solunum maskemi çıkarıp seslendim:
“Işığı açayım mı?” Yanıt gelmedi; yoğun duman beni boğmadan önce bu kez daha yüksek sesle seslendim:
“Bay Trelawny, ışığı açayım mı?” Yanıt vermedi; ama odanın öte yanından Margaret’in çan gibi tatlı ve berrak sesini duydum:
“Evet, Malcolm!” Düğmeyi çevirdim, lambalar yandı. Ama yoğun duman bulutunun ortasında yalnızca soluk ışık noktalarıydılar. Hava o kadar ağırdı ki ışıklandırmak neredeyse olanaksızdı. Beyaz elbisesini izleyerek Margaret’in yanına koştum; onu yakalayıp elini tuttum. Kaygımı fark edip hemen şöyle dedi:
“İyiyim.”
“Tanrı’ya şükür!” dedim. “Ötekiler nasıl? Çabuk, bütün pencereleri açıp şu dumanı dağıtalım!” Şaşkınlıkla, uykulu bir sesle karşılık verdi:
“İyi olacaklar. Onlara bir şey olmayacak.” Bu düşünceye nasıl, neye dayanarak vardığını sormaya vakit ayırmadım; bütün pencerelerin alt kanatlarını yukarı, üst kanatlarını aşağı ittim. Sonra kapıyı ardına kadar açtım.
Birkaç saniye içinde gözle görülür bir değişiklik oldu; yoğun, kara duman pencerelerden dışarı akmaya başladı. Ardından lambaların ışığı güçlendi ve odayı görebildim. Bütün adamlar kendinden geçmişti. Doktor Winchester kanepenin yanında sırtüstü yatıyordu; sanki yere yığılmış, sonra da yuvarlanmıştı. Bay Trelawny ile Bay Corbeck ise lahdin öte yanında, durdukları yerde yatıyordu. Bilinçsiz olmalarına rağmen üçünün de sersemlemiş gibi ağır ağır soluduğunu görmek beni rahatlattı. Margaret hâlâ kanepenin arkasında duruyordu. İlk anda yarı sersemlemiş gibiydi; ama her geçen an kendine daha çok hâkim oluyordu. Öne çıkıp babasını kaldırmama yardım etti ve onu pencerenin yanına sürükledik. Ötekileri de aynı şekilde yerleştirdik. Margaret yemek odasına koştu, bir sürahi konyakla geri döndü. Onlara sırayla konyak içirmeye koyulduk. Pencereleri açmamızın üzerinden birkaç dakika geçmeden üçü de kendine gelmeye başladı. Bu süre boyunca bütün düşüncem ve çabam onları ayıltmaya odaklanmıştı; ama artık bu telaş geride kalınca deneyin odada nasıl bir etki bıraktığını görmek için çevreme baktım. Yoğun duman neredeyse dağılmıştı; ama oda hâlâ pusluydu ve tuhaf, keskin, yakıcı bir kokuyla doluydu.
Büyük lahit olduğu gibi duruyordu. Sanduka açıktı; kendi malzemesinden yapılmış bölme ve gözlerinin içine dağılmış bir miktar kara kül vardı. Lahdin, sandukanın, kısacası odadaki her şeyin üzerine yağlı, kara bir is tabakası çökmüştü. Kanepenin yanına gittim. Beyaz çarşaf hâlâ bir kısmının üzerindeydi; ama yataktan kalkarken nasıl geriye atılırsa öyle atılmıştı.
Ama Kraliçe Tera’dan eser yoktu! Margaret’i elinden tutup yanına götürdüm. Babasına yardım ederken ondan ayrılmak istemiyordu, ama usulca benimle geldi. Elini tutarken kulağına fısıldadım:
“Kraliçe’ye ne oldu? Söyle bana! Yakınındaydın; bir şey olduysa görmüş olmalısın!” Çok yumuşak bir sesle karşılık verdi:
“Görebildiğim kadarıyla hiçbir şey olmadı. Duman çok koyulaşana kadar gözümü kanepeden ayırmadım, ama hiçbir değişiklik görmedim. Sonra, öyle karardı ki hiçbir şey göremediğimde, yakınımda bir kıpırtı duyduğumu sandım. Yığılıp kalmış Doktor Winchester olabilirdi; ama emin olamadım. Kraliçe uyanıyor olabilir diye düşündüm, zavallı Silvio’yu yere bıraktım. Ona ne olduğunu görmedim; kapının yanında miyavladığını duyunca beni terk ettiğini sandım. Umarım bana darılmamıştır!” Silvio sanki yanıt verircesine odaya koştu, elbisesine tırmanıp kendini yukarı çekti; kucağa alınmak için tutturmuş gibiydi. Margaret eğilip onu kucağına aldı, okşayıp teselli etmeye başladı.
Gidip kanepeyi ve çevresini büyük bir dikkatle inceledim. Bay Trelawny ile Bay Corbeck kısa sürede kendilerine geldiler; Doktor Winchester’ın ayılması daha uzun sürdü. O iyice kendine gelince hep birlikte kanepeyi baştan sona yeniden inceledik. Bulabildiğimiz tek şey, dokununca hissedilmeyen, ince bir toz yığınıydı; tuhaf, ölü bir koku yayıyordu. Kanepenin üzerinde Kraliçe’nin saçında taşıdığı disk ve tüylerden oluşan mücevher ile Tanrılara buyruk veren sözlerin yazılı olduğu Yıldız Mücevher duruyordu.
Bunun dışında ne olduğunu anlamamıza yarayacak hiçbir ipucu bulamadık. Mumyanın fiziksel olarak yok olduğuna dair düşüncemizi doğrulayan tek bir şey vardı: Salondaki lahitte, kedi mumyasını koyduğumuz yerde, aynı türden küçük bir toz birikintisi duruyordu.
Sonbaharda Margaret’le evlendik. Tören günü Kraliçe Tera’nın giydiği mumya giysisini ve mücevher kemerini, saçında taşıdığı mücevheri takmıştı. Göğsünde, burulmuş bir nilüfer sapı biçiminde altından bir halkaya yerleştirilmiş, bütün dünyaların Tanrısına buyruk veren sözleri taşıyan tuhaf Yedi Yıldızın Mücevheri vardı. Şapelin pencerelerinden süzülen güneş ışığı üzerine vurunca canlı bir varlık gibi parlıyor gibiydi.
Kazınmış sözlerin bir etkisi olmuş olabilir; çünkü Margaret onlara inanıyor ve bütün dünyada benimkinden daha mutlu bir hayat yok.
Büyük Kraliçe’yi sık sık anar, onun hakkında rahatça konuşuruz. Bir keresinde, yeni bir dünyada yeni bir yaşama uyanamamış olmasına üzüldüğümü iç çekerek söylediğimde, karım iki elimi de ellerinin arasına aldı ve bazen gözlerine yerleşen o uzak, düşsel, anlamlı bakışla gözlerimin içine bakarak sevgiyle şöyle dedi:
“Onun için üzülme! Kim bilir, belki de aradığı mutluluğu bulmuştur. Bu dünyada da geçmişin ya da geleceğin dünyasında da, yaşayanlar ya da ölüler arasında da mutluluğu sağlayan tek şey sevgiyle sabırdır. O, hayalini kurduğu düşü yaşadı; hepimizin isteyebileceği de ancak bu!”
SON
Bölüm etkileşimi
