Yedi Yıldızın Mücevheri kitap kapağı

14. bölüm / 19

XIV. Bölüm — Doğum Lekesi

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 19Şu an: XIV. Bölüm — Doğum Lekesi

XIV. Bölüm

Doğum Lekesi
Bay Trelawny’nin odasından gelecek çağrıyı beklerken zaman uzun ve yalnız geçti. Margaret’in sevincini görünce yaşadığım ilk birkaç dakikalık duygusal mutluluktan sonra, kendimi bir biçimde dışlanmış ve yalnız hissettim; bir süre sevgilinin bencilliği içime yerleşti. Ama uzun sürmedi. Margaret’in mutluluğu benim için her şeydi; bunun bilinciyle aşağı benliğimden sıyrıldım. Kapı kapanırken Margaret’in söylediği son sözler, hem o zamana kadarki hem de şimdiki durumun anahtarını vermişti. Bu iki gururlu, güçlü insan, baba ile kız olmalarına rağmen, birbirlerini ancak genç kadın büyüdükten sonra tanımışlardı. Margaret’in yaradılışı erkenden olgunlaşan türdendi.

İkisinin de gururu ve güçlü karakteri, bunların doğal sonucu olan ketumlukla birleşince başlangıçta aralarında bir engel oluşmuştu. Sonrasında ikisi de ötekinin ketumluğuna gereğinden fazla saygı göstermiş; yanlış anlama alışkanlığa dönüşmüştü. Böylece birbirinden şefkat bekleyen bu iki sevgi dolu yürek ayrı kalmıştı. Ama artık her şey yolundaydı; içten içe Margaret’in sonunda mutlu olmasına seviniyordum. Hâlâ bunları düşünüyor, kendimle ilgili düşler kuruyordum ki kapı açıldı ve Bay Trelawny eliyle beni çağırdı.

“İçeri gelin, Bay Ross!” dedi içtenlikle, ama korktuğum belli bir resmiyetle. Odaya girdim, kapıyı yeniden kapattı. Elini uzattı, ben de elimi onun eline koydum. Elimi bırakmadı; kızının yanına doğru yürürken de tutmayı sürdürdü. Margaret önce bana, sonra ona, ardından yeniden bana baktı; gözlerini yere indirdi. Yanına yaklaştığımda Bay Trelawny elimi bıraktı ve kızının gözlerinin içine bakarak şöyle dedi:

“Tahmin ettiğim gibiyse aramızda sır kalmayacak. Malcolm Ross işlerim hakkında zaten çok şey biliyor; bu yüzden ya meseleyi olduğu yerde bırakıp sessizce gidecek ya da daha fazlasını öğrenmesi gerekecek. Margaret! Bay Ross’un bileğini görmesine izin verir misin?”

Gözlerine hızla yalvaran bir bakış attı; ama bunu yaparken kararını vermiş gibiydi. Tek kelime etmeden sağ elini kaldırdı; bileğini örten kanatları açılan bilezik geriye kaydı ve tenini açıkta bıraktı. O anda içime buz gibi bir ürperti saplandı.

Bileğinde ince, kırmızı, pürüzlü bir çizgi vardı; çizgiden kan damlaları gibi kırmızı lekeler sarkıyor gibiydi!

Orada dimdik duruyordu; sabırlı gururun adeta canlı bir timsaliydi.

Ah, ama ne kadar gururlu görünüyordu! Bildiğim bütün o tatlılığına, ağırbaşlılığına, kendini hiçe sayan o yüce ruhuna rağmen —bunların hiçbiri şimdi olduğundan daha belirgin olmamıştı— gözlerinin karanlık derinliklerinden ruhumun ta içine ışıldayan bütün o ateşe rağmen, gurur gözle görülür biçimde parlıyordu. İnancı olanların gururu; arı olduğunun bilincinden doğan gurur; krallığın yüce şeylerde herkesten önce gelmek, en üstün ve en cesur olmak anlamına geldiği Eski Çağ’ın gerçek bir kraliçesine yaraşan gurur. Birkaç saniye böyle durduk; sonra babasının derin, ağırbaşlı sesi kulaklarımda bir meydan okuma gibi yankılandı:

“Şimdi ne diyorsunuz?”

Yanıtım sözlerle olmadı. Margaret’in düşen sağ elini elimle yakalayıp sıkıca tuttum; öteki elimle altın kemerini geriye iterek eğildim ve bileğini öptüm. Elini hiç bırakmadan ona baktığımda, yüzünde cenneti düşündüğümde düşlediğim türden bir sevinç vardı. Sonra babasına döndüm.

“Yanıtımı aldınız, efendim!” Güçlü yüzünde ağırbaşlı bir şefkat vardı. Elini kenetlenmiş ellerimizin üzerine koyup eğilerek kızını öperken yalnızca tek kelime söyledi:

“Güzel!”

Kapının çalınmasıyla bölündük. Bay Trelawny’nin sabırsızca “Girin!” demesi üzerine Bay Corbeck içeri girdi. Bizi bir arada görünce geri çekilecek oldu; ama Bay Trelawny bir anda ileri atılıp onu içeri çekti. İki elini birden sıkarken sanki başka birine dönüşmüştü. Bay Corbeck’in bize anlattığı gençlik coşkusu bir anda geri gelmiş gibiydi.

“Demek lambaları buldunuz!” diye neredeyse bağırdı. “Sonunda akıl yürütmem doğru çıktı. Kütüphaneye gelin; baş başa kalalım, bana her şeyi anlatın! Sen de Ross,” diye bana döndü, “iyi bir dost gibi kasadan anahtarı al da lambalara bir bakayım!”

Sonra üçü, kızı sevgiyle babasının koluna girmiş hâlde kütüphaneye geçtiler; ben de aceleyle Chancery Lane’e gittim.

Anahtarla döndüğümde anlatının hâlâ sürdüğünü gördüm; ama ben ayrıldıktan kısa süre sonra gelen Doktor Winchester da yanlarındaydı. Margaret’ten kendisine gösterdiği büyük ilgiyi ve iyiliği, aksi yönde çok baskı olmasına rağmen yazılı isteklerine nasıl sadakatle uyduğunu öğrenen Bay Trelawny, ondan kalıp dinlemesini istemişti. “Belki de,” demişti, “hikâyenin sonunu öğrenmek ilginizi çeker!”

Hep birlikte erkenden akşam yemeği yedik. Yemekten sonra epey oturduk; ardından Bay Trelawny şöyle dedi:

“Bence artık hepimiz dağılıp erkenden, sessizce yatmalıyız. Yarın konuşacak çok şeyimiz olabilir; bu geceyse düşünmek istiyorum.”

Doktor Winchester, nazikçe önceden düşünerek Bay Corbeck’i de yanına alıp gitti; ben kaldım. Ötekiler gidince Bay Trelawny şöyle dedi:

“Bu gece senin de eve gitmen iyi olur sanırım. Kızımla baş başa kalmak istiyorum; onunla, yalnızca onunla konuşmak istediğim pek çok şey var. Belki yarın bile sana da anlatabilirim; ama o zamana dek evde yalnız kalırsak ikimiz de daha az rahatsız oluruz.” Ne hissettiğini bütünüyle anlıyor ve paylaşıyordum; ama son birkaç gündeki yaşadıklarımız aklımdan çıkmıyordu. Biraz tereddüt ederek şöyle dedim:

“Ama bu tehlikeli olmaz mı? Bizim bildiklerimizi bilseydiniz—” Şaşkınlıkla, Margaret sözümü kesti:

“Tehlike olmayacak, Malcolm. Babamın yanında olacağım!” derken onu korurcasına babasına sarıldı. Daha fazla bir şey söylemedim; hemen gitmek üzere ayağa kalktım. Bay Trelawny içtenlikle şöyle dedi:

“Ne kadar erken istersen gel, Ross. Kahvaltıya gel. Sonrasında ikimizin konuşması gerekecek.” Sessizce odadan çıktı, bizi baş başa bıraktı. Margaret ellerini bana uzattı; onları kavrayıp öptüm, sonra onu kendime çektim ve dudaklarımız ilk kez buluştu.

O gece pek uyuyamadım. Yatağımın bir yanında Mutluluk, öte yanında Kaygı vardı; ikisi de uykumu kaçırdı. Ama içimde kaygılı bir endişe varsa, hayatımda benzeri olmayan —ve bir daha da olamayacak— bir mutluluk da vardı. Gece öylesine çabuk geçti ki, şafak alıştığı gibi ağır ağır sökmek yerine üzerime atılıverdi.

Saat dokuz olmadan Kensington’daydım. Margaret’le karşılaşınca, yüzünün solgunluğunun yerini tanıdığım o canlı renge bıraktığını görünce bütün kaygım bir bulut gibi dağıldı. Babasının iyi uyuduğunu, yakında yanımıza geleceğini söyledi.

“İnanıyorum ki,” diye fısıldadı, “sevgili, düşünceli babam, seninle önce ve yalnız başıma karşılaşabilmem için bilerek gecikiyor!”

Kahvaltıdan sonra Bay Trelawny bizi çalışma odasına götürdü ve içeri girerken şöyle dedi:

“Margaret’ten de gelmesini istedim.” Oturunca ağırbaşlı bir sesle konuştu:

“Dün gece birbirimize söyleyecek şeylerimiz olabileceğini söylemiştim. Bunun Margaret’le senin hakkında olduğunu düşünmüş olabilirsin. Öyle değil mi?”

“Öyle düşündüm.”

“Pekâlâ evlat, o konuda sorun yok. Margaret’le konuştuk; ne istediğini biliyorum.” Elini uzattı. Elini sıktım, ardından Margaret’i öptüm; dinlerken el ele tutuşabilelim diye sandalyemi yakınına çekti. Sonra devam etti; ama sesinde, sinirlilik denemeyecek kadar hafif, benim için yeni olan bir tereddüt vardı.

“Bu mumya ve eşyalarının peşine düşmem hakkında epey şey biliyorsun; teorilerimin çoğunu da tahmin etmişsindir. Gerekirse onları daha sonra kısa ve açık biçimde anlatırım. Şimdi danışmak istediğim konu şu: Margaret’le bir noktada anlaşamıyoruz. Yirmi yıldır araştırma, tehlike ve emek vererek hazırlandığım her şeyin taçlanacağı deneyi yapmak üzereyim. Bu deney sayesinde insanların yüzyıllardır, hatta onlarca yüzyıldır görmediği ve bilmediği şeyleri öğrenebiliriz. Kızımın orada bulunmasını istemiyorum; çünkü bunun tehlikeli, hem de türü bilinmeyen büyük bir tehlike olabileceği gerçeğini göz ardı edemem. Oysa ben daha önce çok büyük ve türü bilinmeyen tehlikelerle yüzleştim; bu çalışmada bana yardım eden o cesur bilgin de öyle. Bana gelince, her türlü riski göze alırım. Bilim, tarih ve felsefe bundan yarar görebilir; bu yavan çağda bilinmeyen bir bilgeliğin eski bir sayfasını çevirebiliriz. Ama kızımın böyle bir riske girmesine gönlüm razı değil. Genç ve ışıl ışıl hayatı öyle kolayca gözden çıkarılamayacak kadar değerli; hele şimdi, yeni bir mutluluğun eşiğindeyken. Onun hayatının, sevgili annesininki gibi sona erdiğini görmek istemiyorum—”

Bir an dayanamadı, elleriyle gözlerini kapattı. Margaret hemen yanına gidip ona sımsıkı sarıldı, öptü ve sevgi dolu sözlerle teselli etti. Sonra doğrulup bir elini babasının başına koyarak şöyle dedi:

“Baba! Mısır’a, bilinmeyen tehlikelerle dolu o yolculuğa çıkmak istediğinde, ülkenin baştan başa savaş ve savaşın getirdiği tehlikelerle çalkalandığı o dönemde bile, annem yanında kalman için yalvarmadı. Bana, dilediğin gibi gitmene izin verdiğini anlatmıştın; senin için tehlikeden kaygılandığı ve korktuğuysa şu izden belli!” Kan akıyor gibi görünen yara izinin olduğu bileğini kaldırdı. “Şimdi annemin kızı, annesinin kendisinin yapacağı şeyi yapıyor!” Sonra bana döndü:

“Malcolm, seni sevdiğimi biliyorsun! Ama sevgi güven demektir; tehlikede de sevinçte de bana güvenmelisin. Bilinmeyen bu tehlikede seninle ben Babamın yanında durmalıyız. Birlikte atlatacağız; ya da birlikte başarısız olacağız; birlikte öleceğiz. Olacak kocama ilk dileğim bu! Sence bir kız evlat olarak haklı değil miyim? Babama ne düşündüğünü söyle!”

Yalvarmak için eğilen bir kraliçe gibiydi. Ona duyduğum sevgi gittikçe büyüdü. Yanında ayağa kalktım, elini tutup şöyle dedim:

“Bay Trelawny! Bu konuda Margaret’le aynı fikirdeyiz!”

İkimizin de elini tutup sımsıkı kavradı. Biraz sonra derin bir duyguyla şöyle dedi:

“Annesi de böyle yapardı!”

Bay Corbeck ile Doktor Winchester kararlaştırılan saatte tam vaktinde geldiler ve kütüphanede bize katıldılar. Büyük mutluluğuma rağmen buluşmamız bana son derece ciddi bir toplantı gibi geldi. Çünkü yaşanan tuhaf şeyleri asla unutamazdım; yaşanabilecek tuhaf şeyler düşüncesi de hepimizin üzerine çöken bir bulut gibiydi. Arkadaşlarımın ağırbaşlılığından, her birinin de benzer bir düşüncenin egemenliği altında olduğunu anladım.

İçgüdüsel olarak sandalyelerimizi, pencerenin yanındaki büyük koltuğa oturan Bay Trelawny’nin çevresinde bir daire oluşturacak biçimde yerleştirdik. Margaret onun sağında oturdu, ben de yanına geçtim. Bay Corbeck solundaydı; öteki tarafta da Doktor Winchester vardı. Birkaç saniyelik sessizliğin ardından Bay Trelawny, Bay Corbeck’e şöyle dedi:

“Kararlaştırdığımız gibi, Doktor Winchester’a şimdiye kadar olan her şeyi anlattınız mı?”

“Evet,” diye yanıtladı. Bunun üzerine Bay Trelawny şöyle dedi:

“Ben de Margaret’e anlattım; böylece hepimiz biliyoruz!” Sonra Doktor’a dönüp sordu:

“Yıllardır konuyu izleyen bizler kadar her şeyi bildiğinize göre, yapmayı umduğumuz deneye katılmak istediğinizi anlıyor muyum?” Yanıtı açık ve tavizsizdi:

“Elbette! Bu konu benim için ilk kez gündeme geldiğinde, sonuna kadar sürdürmeyi önermiştim. Şimdi böylesine tuhaf bir ilgi uyandırmışken, ne teklif ederseniz edin bunu kaçırmazdım. İçiniz rahat olsun, Bay Trelawny. Ben bir bilim insanı ve doğaüstü olayları araştıran biriyim. Bana bağlı ya da geçiminden sorumlu olduğum kimse yok. Tamamen yalnızım; kendi hayatım da dahil, istediğimi yapmakta özgürüm!” Bay Trelawny ağırbaşlılıkla başını eğdi, sonra Bay Corbeck’e dönerek şöyle dedi:

“Eski dostum, düşüncelerini yıllardır biliyorum; bu yüzden sana bir şey sormama gerek yok. Margaret ile Malcolm Ross da isteklerini açıkça söylediler.” Birkaç saniye duraksadı; düşüncelerini ya da sözlerini düzene koyar gibiydi. Sonra görüşlerini ve niyetlerini açıklamaya başladı. Konuşurken çok dikkatli davranıyor, dinleyenlerden bazılarının değindiği konuların temelini ve doğasını bilmediğini hep göz önünde bulunduruyor, anlattıklarını adım adım açıklıyordu:

“Önümüzdeki deneyle, eski Büyü’de herhangi bir gücün, herhangi bir gerçekliğin bulunup bulunmadığını sınayacağız. Bu sınama için bundan daha elverişli koşullar olamazdı; ilk tasarımı etkili kılmak için elimden gelen her şeyi yapmak da kendi arzum. Böyle bir gücün var olduğuna kesinlikle inanıyorum. Çağımızda böyle bir gücü yaratmak, düzenlemek ya da örgütlemek mümkün olmayabilir; ama Eski Çağ’da böyle bir güç var olduysa, olağanüstü biçimde varlığını sürdürmüş olabilir. Sonuçta İncil bir efsane değil; orada, bir adamın buyruğuyla güneşin durduğunu ve bir eşeğin —insan olmayan bir eşeğin— konuştuğunu okuyoruz. Endor’daki Cadı, Samuel’in ruhunu Saul’un karşısına çağırabildiyse, neden aynı güçlere sahip başkaları da bulunmuş olmasın; neden içlerinden biri hâlâ yaşamıyor olsun? Üstelik Samuel Kitabı’nda Endor Cadısı’nın birçok kişiden yalnızca biri olduğu, Saul’un ona başvurmasının tesadüf olduğu söylenir. Saul, İsrail’den kovduğu pek çok kişi arasından yalnızca birini aramıştı: ‘Ruh çağıranların ve büyücülerin hepsini.’ Saul’dan yaklaşık iki bin yıl önce hüküm süren Mısırlı Kraliçe Tera’nın da bir yardımcı ruhu vardı; kendisi de bir büyücüydü. Çağının rahiplerinin ve onlardan sonrakilerin adını yeryüzünden silmeye, mezarının kapısına lanet koyup kayıp adın bir daha bulunmasını önlemeye nasıl çalıştıklarına bakın. Evet, öyle başarılı oldular ki, Mısır krallarının tarihçisi Manetho bile, İsa’dan önce onuncu yüzyılda yazarken, arkasında kırk yüzyıllık rahiplik bilgisi ve var olan bütün kayıtlara erişme olanağı bulunduğu hâlde, onun adını dahi bulamadı. Son olayları düşünürken, hepiniz onun yardımcı ruhunun kim ya da ne olduğunu fark ettiniz mi?” Konuşma, Doktor Winchester’ın bir elini ötekine gürültüyle vurup haykırmasıyla kesildi:

“Kedi! Kedi mumyası! Biliyordum!” Bay Trelawny ona gülümseyerek baktı.

“Haklısınız! Büyücü Kraliçe’nin yardımcı ruhunun, onunla birlikte mumyalanan ve yalnızca mezarına konmakla kalmayıp onunla aynı lahde yatırılan o kedi olduğuna dair her türlü belirti var. Bileğimi ısıran, keskin pençeleriyle beni yaralayan oydu.” Durdu. Margaret’in yorumu tam bir genç kız yorumuydu:

“Demek benim zavallı Silvio’m aklanmış! Buna sevindim!” Babası saçını okşayıp devam etti:

“Bu kadın olağanüstü bir öngörüye sahipmiş gibi görünüyor; çağının ve döneminin felsefesinin çok, çok ötesinde bir öngörü. Kendi dininin zayıflığını görmüş, hatta başka bir dünyaya geçiş için hazırlık yapmış gibi. Bütün özlemleri kuzeye, hayatı bir sevinç hâline getiren serinletici esintilerin estiği yöne dönüktü. Daha en başından gözleri Büyük Kepçe’nin yedi yıldızına çekilmiş olmalı. Çünkü mezarındaki hiyerogliflerde kaydedildiğine göre doğduğu sırada büyük bir göktaşı düşmüş; sonunda onun kalbinden, hayatının tılsımı saydığı Yedi Yıldız Mücevheri çıkarılmış. Kaderini öylesine yönetmiş ki bütün düşünceleri ve kaygısı onun çevresinde dönmüş. Aynı kaynağa göre, yedi kenarlı, harikulade işlenmiş Büyü Sandığı da göktaşından yapılmış. Yedi onun için büyülü bir sayıymış; bunda şaşılacak ne var? Bir elinde yedi parmak, bir ayağında yedi ayak parmağı vardı. Doğduğu takımyıldızdaki yedi yıldızla aynı konumda yedi yıldız taşıyan ender bir yakut tılsımı vardı; yedi yıldızın her birinin de yedi ucu bulunuyordu —başlı başına jeolojik bir mucize. Bunlardan etkilenmemesi tuhaf olurdu. Üstelik mezarındaki stelde öğrendiğimize göre yılın yedinci ayında, Nil’in taşmaya başladığı ayda doğmuştu. Bu ayın koruyucu tanrıçası, kendi hanesinin tanrıçası, Teb soyundan Anteflerin tanrıçası Hathor’du; güzelliği, zevki ve yeniden dirilişi çeşitli biçimlerde simgeleyen tanrıça. Yine bu yedinci ayda —daha sonraki Mısır astronomisine göre 28 Ekim’de başlayıp bizim 27 Kasım’ımıza kadar sürerdi— ayın yedinci günü Büyük Kepçe’nin işaretçi yıldızı Teb’de gökyüzü ufkunun hemen üzerinde yükselirdi.”

“Öyleyse bütün bu farklı unsurlar, harikulade ve tuhaf bir biçimde bu kadının yaşamında bir araya gelmiş: Yedi sayısı; yedi yıldızlı takımyıldızıyla Kutup Yıldızı; kendi özel tanrısı ve ailesinin, Teb Hanedanı kralları bu tanrıçanın simgesini taşıyan Anteflerin tanrısı olan ayın tanrıçası Hathor; sevgiye, hayatın zevklerine ve yeniden dirilişe hükmeden yedi biçimiyle o tanrıça. Büyüye, simgelerin gizemli amaçlarla kullanılmasının gücüne, yaşayan Tanrı’yı tanımayan bir çağda sonlu ruhlara inanmak için bir dayanak varsa, işte burada.”

“Şunu da unutmayın: Bu kadın, çağının bütün bilimlerinde ustaydı. Bilge ve ihtiyatlı babası buna özen göstermişti; çünkü kendi bilgeliğiyle sonunda Hiyerarşi’nin entrikalarına karşı koyması gerekeceğini biliyordu. Eski Mısır’da astronomi biliminin başladığını ve olağanüstü bir düzeye ulaştığını, astrolojinin de gelişiminde astronomiyi izlediğini aklınızda bulundurun. Işınlarla ilgili bilimin ilerideki gelişmelerinde, astrolojinin bilimsel bir temeli olduğunu belki de göreceğiz. Bilimsel düşüncenin bir sonraki dalgası bu konuyu ele alabilir. Birazdan dikkatinizi bu noktada özellikle çekmek istediğim bir şey olacak. Mısırlıların, bugün bütün avantajlarımıza rağmen derin bir bilgisizlik içinde olduğumuz bilimleri de bildiklerini unutmayın. Örneğin Karnak ve Luksor tapınaklarını, piramitleri inşa edenler için kesin bir bilim olan akustik, bugün Bell, Kelvin, Edison ve Marconi için bile bir sır. Ayrıca bu eski mucize yaratıcıları, şu anda hayal bile edemediğimiz ışık kuvvetleri de dâhil olmak üzere, başka kuvvetlerden pratikte yararlanmanın bazı yollarını muhtemelen biliyorlardı. Ama bu konuyu daha sonra anlatacağım. Kraliçe Tera’nın Büyü Sandığı, muhtemelen birden fazla bakımdan büyülü bir kutu. İçinde bilmediğimiz kuvvetler bulunabilir; belki de gerçekten bulunuyordur. Onu açamıyoruz; içeriden kapanmış olmalı. Öyleyse nasıl kapandı? Sandık, olağan mermerden çok mücevhere benzeyen, inanılmaz sertlikte yekpare taştan; kapağı da aynı şekilde yekpare. Buna rağmen öyle ince işlenmiş ki bugün yapılabilecek en ince alet bile kenar çıkıntısının altına sokulamıyor. Bu kusursuzlukta nasıl işlendi? Yarı saydam lekeleri takımyıldızın yedi yıldızının konumlarıyla örtüşecek taş nasıl seçildi? Yıldız ışığı üzerine vurduğunda içeriden parlamasını ne sağlıyor? Lambaları benzer biçimde yerleştirdiğimde parıltı neden daha da artıyor; oysa kutu, sıradan ışığa, ne kadar güçlü olursa olsun, hiç karşılık vermiyor. Size söylüyorum, bu kutu büyük bir bilimsel gizemi saklıyor. Işığın onu bir şekilde açacağını göreceğiz: Ya etkisine özel bir biçimde duyarlı bir maddeye çarparak ya da daha büyük bir kuvveti serbest bırakarak. Tek dileğim, bilgisizliğimiz yüzünden beceriksizce davranıp mekanizmasına zarar vermememiz; böylece zamanımızın bilgisini, neredeyse beş bin yıl boyunca mucize eseri aktarılmış bir dersten mahrum bırakmamamız.”

“Kutuda başka bir bakımdan da, iyi ya da kötü, dünyayı aydınlatabilecek sırlar saklı olabilir. Kayıtlarından ve dolaylı çıkarımlardan, Mısırlıların büyü amacıyla bitkilerin ve minerallerin özelliklerini incelediğini biliyoruz; hem ak büyüyü hem kara büyüyü. Eski büyücülerden bazılarının, uykudaki insanlara istedikleri türden düşler gördürebildiğini biliyoruz. Bu işin esas olarak, Eski Nil’in bir başka sanatı ya da bilimi olan hipnozla yapıldığına pek kuşkum yok. Yine de bildiklerimizin çok ötesinde bir ilaç bilgisine sahip olmalılardı. Kendi farmakopemizle belli ölçüde düşler uyandırabiliyoruz. Hatta iyiyle kötüyü, zevk veren düşlerle rahatsız edici ve ürkütücü düşleri birbirinden ayırabiliyoruz. Ama bu eski uygulayıcılar, düşlerin her türüne ve rengine istedikleri gibi hükmedebiliyor; neredeyse gereken her biçimde belirli bir konunun ya da düşüncenin çevresinde düşler kurabiliyorlardı. Gördüğünüz o sandıkta bir düş cephaneliği yatıyor olabilir. Hatta içindeki bazı kuvvetler evimde şimdiden kullanılmış olabilir.” Doktor Winchester yine araya girdi.

“Ama bu tutsak kuvvetlerden bazıları sizin durumunuzda kullanıldıysa, onları uygun zamanda serbest bırakan neydi, ya da bu nasıl oldu? Üstelik siz ve Bay Corbeck, Kraliçe’nin mezarına ikinci kez gittiğinizde, daha önce bir keresinde tam üç gün transa sokulmuştunuz. Bay Corbeck’in anlattıklarından anladığıma göre o sırada sandık mezara geri konmamıştı, mumya ise konmuştu. Her iki durumda da uyanık, etkin bir zekâ ve onun kullanabileceği başka bir kuvvet bulunması gerekmez mi?” Bay Trelawny’nin yanıtı da aynı ölçüde yerindeydi:

“Uyanık, etkin bir zekâ vardı. Bundan eminim. Üstelik elinden hiç düşürmediği bir kuvveti kullanıyordu. Her iki olayda da kullanılan kuvvetin hipnoz olduğuna inanıyorum.”

“Peki bu kuvvet nerede bulunuyor? Bu konuda ne düşünüyorsunuz?” Doktor Winchester öne eğilmiş, hızlı hızlı soluyor ve gözlerini dikmişti; sesi heyecanın yoğunluğuyla titriyordu. Bay Trelawny ağırbaşlılıkla konuştu:

“Kraliçe Tera’nın mumyasında! Zaten oraya gelecektim. Belki önce zemini biraz hazırlasam iyi olur. Benim görüşüm şu: Bu sandık özel bir durum için hazırlanmıştı; mezarın ve içindeki her şeyin hazırlığı da öyle. Kraliçe Tera, vadinin tabanından otuz metre yüksekte ve zirvenin yaklaşık on beş metre altında, sarp uçurum yüzüne oyulmuş o kayalık mezarında yılanlara ve akreplere karşı önlem almamıştı. Önlemleri insan elinin müdahalesine, gerçek amaçlarını bilselerdi planlarını bozmaya çalışacak rahiplerin kıskançlığına ve nefretine karşıydı. Kendi bakış açısından, diriliş vakti ne zaman gelirse gelsin, her şeyi hazırlamıştı. Mezarın simgesel resimlerinden anladığım kadarıyla, dirilişin bedensel olacağını umarak çağının inancından ayrılıyordu. Kuşkusuz bu, rahiplerin nefretini körüklemiş; öğretilerine hakaret eden, tanrılarına küfreden birinin geçmişteki ve gelecekteki varlığını tümüyle silip atmalarına kabul edilebilir bir gerekçe sağlamıştı. Dirilişin gerçekleşmesi ya da sonrasında ihtiyaç duyabileceği her şey, kayaya oyulmuş, neredeyse hava geçirmez biçimde kapatılmış o oda takımındaydı. Bildiğiniz gibi krallar için bile alışılmadık büyüklükteki büyük lahdin içinde, yardımcı ruhu olan kedinin mumyası vardı; iriliğinden dolayı onun bir tür kaplan kedisi olduğunu düşünüyorum. Mezarın içindeki sağlam bir muhafazada, normalde ayrı ayrı mumyalanan iç organları içeren kanopik küpler de vardı; ancak bu küplerin içinde bu kez böyle bir şey yoktu. Öyleyse, diye düşünüyorum, mumyalama usulünden sapılmış; organlar, eğer gerçekten çıkarılmışlarsa, her biri kendi yerine yerleştirilmişti. Bu tahmin doğruysa Kraliçe’nin beyninin ya alışılmış biçimde hiç çıkarılmadığını ya da çıkarıldıysa mumya sargılarının içine konmak yerine yeniden yerine yerleştirildiğini göreceğiz. Son olarak, lahdin içinde ayaklarını dayadığı Büyü Sandığı vardı. Güçlerini, doğa unsurlarını denetleme yetisini korumak için gösterdiği özeni de gözden kaçırmayın. İnancına göre sargıların dışındaki açık el Havayı, parlayan yıldızlarıyla tuhaf Mücevher Taş ise Ateşi denetliyordu. Ayak tabanlarına işlenmiş simgeler ona Toprak ve Su üzerinde hâkimiyet veriyordu. Yıldız Taşı’nı daha sonra anlatacağım; ama lahitten söz etmişken, mezar yağması ya da izinsiz giriş ihtimaline karşı sırrını nasıl koruduğuna dikkat edin. Lambalar olmadan hiç kimse Büyü Sandığı’nı açamazdı; artık sıradan ışığın işe yaramayacağını biliyoruz. Havanın akışını denetlemek istediği için lahdin büyük kapağı alışıldığı gibi mühürlenmemişti. Ama yapıları bakımından Büyü Sandığı’na ait olan lambaları, yalnızca bilgelik sahibi gözlere yönelik hazırladığı gizli yolu izleyenlerin bulabileceği bir yere saklamıştı. Burada bile, dikkatsiz kâşif için ölümcül bir tuzak hazırlayarak tesadüfen bulunma ihtimaline karşı önlem almıştı. Bunu yapmak için, Mısır tahtındaki Dördüncü Hanedan’ın büyük selefinin inşa ettirdiği piramidin hazinelerini koruyan intikamcı muhafız geleneğinden ders almıştı.”

“Sanırım mezarında olağan kurallardan bazı sapmalar olduğunu fark etmişsinizdir. Örneğin genellikle taş ve molozla tümüyle doldurulan Mumyalar Çukuru’nun kuyusu açık bırakılmıştı. Neden? Dirilişinden sonra yeni bir kadın olarak, farklı bir kişilikle ve ilk yaşamında çektiği zorluklara daha az alışkın hâlde mezardan çıkmak için düzenlemeler yaptığını düşünüyorum. Niyetini anlayabildiğimiz kadarıyla, dünyaya çıkması için gereken her şeyi düşünmüştü; Van Huyn’in anlattığı, kaya kapısının yakınındaki ve yere inmesine yarayabilecek demir zincire kadar. Uzun bir zaman geçmesini beklediği, seçtiği malzemeden belliydi. Sıradan bir halat zamanla zayıflar ya da güvensiz hâle gelirdi; ama demirin dayanacağını düşünmüş, bunda da haklı çıkmıştı.”

“Yeniden açık yeryüzüne ayak bastığında niyetinin ne olduğunu bilmiyoruz; kendi ölü dudakları yumuşayıp konuşmadıkça da hiçbir zaman bilemeyeceğiz.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…