Bölümler 19Şu an: Bölüm X — Büyücünün Vadisi
- 1 Birinci Bölüm — Gece Yarısı Gelen Çağrı2.681 kelime
- 2 Bölüm II — Tuhaf Talimatlar2.479 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm — Gözcüler2.851 kelime
- 4 Bölüm IV — İkinci Girişim2.911 kelime
- 5 Bölüm V — Daha da Tuhaf Talimatlar3.349 kelime
- 6 Bölüm VI — Kuşkular3.469 kelime
- 7 VII. Bölüm — Gezginin Kaybı2.923 kelime
- 8 Bölüm VIII — Lambaların Bulunuşu2.674 kelime
- 9 Bölüm IX — Bilgi İhtiyacı3.143 kelime
- 10 Bölüm X — Büyücünün Vadisi3.546 kelime · Okuduğun bölüm
- 11 Bölüm XI — Bir Kraliçenin Mezarı2.845 kelime
- 12 “Bölüm XII — Sihirli Sandık”2.636 kelime
- 13 Bölüm XIII — Trans Halinden Uyanış3.260 kelime
- 14 XIV. Bölüm — Doğum Lekesi3.218 kelime
- 15 Bölüm XV — Kraliçe Tera’nın Amacı2.828 kelime
- 16 XVI. Bölüm — Mağara3.265 kelime
- 17 Bölüm XVII — Kuşkular ve Korkular3.273 kelime
- 18 XVIII. Bölüm2.709 kelime
- 19 Bölüm XIX — Büyük Deney4.626 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Bölüm X
Büyücünün Vadisi
Kitabı, üstü siperlikli lambanın durduğu küçük masaya koydum ve paravanı yana çektim. Böylece kitabımı aydınlatan ışığı alabilir, başımı kaldırınca yatağı, Hemşireyi ve kapıyı görebilirdim. Koşulların insana keyif verdiğini ya da etkili bir çalışma için gerekli olan konuya tam anlamıyla dalmaya elverişli olduğunu söyleyemem. Yine de elimden geldiğince kendimi işe verdim. Kitap daha ilk bakışta özel bir dikkat gerektiriyordu. Amsterdam’da 1650’de basılmış, Felemenkçe bir folyo baskıydı. Biri sözcüğü sözcüğüne bir çeviri yapmış, genellikle her Felemenkçe sözcüğün altına İngilizcesini yazmıştı; iki dilin dilbilgisi farkları yüzünden çeviriyi okumak bile zorlaşmıştı. Sözcükler arasında ileri geri gidip gelmek gerekiyordu. Üstelik iki yüz yıl önce yazılmış, yabancı bir el yazısını çözmek de ayrı bir güçlük yaratıyordu. Ancak kısa süre sonra Felemenkçenin kuruluşunu izleyerek alışılmış İngilizceyle okuma alışkanlığı kazandım; yazıya da aşina oldukça işim kolaylaştı.
Başlangıçta odanın koşulları ve Bayan Trelawny’nin beklenmedik bir anda dönüp beni kitabı okurken bulmasından duyduğum korku dikkatimi bir ölçüde dağıtıyordu. Çünkü Doktor Winchester eve gitmeden önce aramızda, yaklaşan soruşturmanın dışında tutulması gerektiği konusunda anlaşmıştık. Gizemli görünen konuların bir kadının zihninde sarsıntı yaratabileceğini düşünüyorduk; ayrıca Bay Trelawny’nin kızı olarak, babasının açıkça bildirdiği dilekleri hiçe sayan bir işe katılırsa ya da bundan kişisel olarak haberdar olursa, sonrasında onunla zor bir duruma düşebilirdi. Ama Hemşirelik görevine saat ikide başlayacağını hatırlayınca bölünme korkum geçti. Önümde hâlâ neredeyse üç saat vardı. Hemşire Kennedy yatağın yanındaki sandalyesinde sabırlı ve tetikte oturuyordu. Holdeki bir saat işliyordu; evin başka saatleri de işliyordu; dışarıdaki kent yaşamı uzaktan gelen uğultusuyla kendini duyuruyor, batıya doğru esen bir meltem sesleri de beraberinde getirdiğinde uğultu zaman zaman kükremeye dönüşüyordu. Ama yine de baskın olan sessizlikti. Kitabımın üzerindeki ışık ve abajurun çevresindeki yeşil ipek püsküller, her başımı kaldırışımda hasta odasının karanlığını daha da koyulaştırıyordu. Okuduğum her satırla karanlık derinleşiyor, gözlerim sayfaya döndüğündeyse ışık gözlerimi kamaştırıyordu. Yine de çalışmayı sürdürdüm; çok geçmeden konuya yeterince dalıp ilgi duymaya başladım.
Kitap, Hoornlu Nicholas van Huyn’a aitti. Önsözünde, Merton College’dan John Greaves’in Pyramidographia adlı eserinin ilgisini çekmesi üzerine Mısır’ı ziyaret ettiğini; ülkenin harikalarına öylesine kapıldığını, hayatının birkaç yılını tuhaf yerleri gezip çok sayıda tapınak ve mezarın kalıntılarını araştırmaya adadığını anlatıyordu. Arap tarihçi Ibn Abd Alhokin’in aktardığı Piramitlerin yapılış öyküsünün birçok farklı biçimine rastlamış, bunlardan bazılarını yazıya dökmüştü. Bunları okumak için durmadım, işaretlenmiş sayfalara geçtim.
Bu sayfaları okumaya başlar başlamaz içimi rahatsız edici bir etkinin sezgisi kapladı. Hemşirenin yerinden kımıldayıp kımıldamadığını görmek için bir iki kez baktım; çünkü yakınımda biri varmış gibi hissediyordum. Hemşire Kennedy her zamanki gibi sakin ve tetikte, yerinde oturuyordu; ben de yeniden kitabıma döndüm.
Anlatı, kâşifin Asvan’ın doğusundaki dağları birkaç gün boyunca aştıktan sonra belirli bir yere nasıl ulaştığını anlatıyordu. Burada kendi sözlerini, çeviriyi günümüz İngilizcesine aktararak veriyorum:
“Akşama doğru, doğu-batı yönünde uzanan dar ve derin bir vadinin girişine geldik. Güneş ufukta batmak üzereydi ve kayalıkların daraldığı yerin ötesinde geniş bir açıklık görünüyordu; bu yüzden vadiden geçmek istedim. Ancak fellahlar, öteki uçtan çıkamadan geceye yakalanabileceklerini öne sürerek o saatte vadiye girmeyi kesinlikle reddettiler. Başlangıçta korkularının nedenini söylemediler. O zamana dek dilediğim yere, dilediğim zaman, hiç itiraz etmeden gitmişlerdi. Üsteleyince buranın Büyücü Vadisi olduğunu, geceleyin kimsenin buraya giremeyeceğini söylediler. Büyücü’yü anlatmalarını istediğimde reddettiler; adının olmadığını ve hiçbir şey bilmediklerini söylediler. Ertesi sabah güneş yükselip vadiyi aydınlatınca korkuları biraz yatıştı. O zaman, eski çağlarda büyük bir Büyücü’nün —kullandıkları deyişle ‘milyonlarca milyon yıl’ önce— buraya gömüldüğünü anlattılar. Kral mı kraliçe mi olduğunu söyleyemiyorlardı. Adını da söylemediler; son ana kadar adının olmadığını savundular. Onu adlandıracak kişinin yaşamı boyunca eriyip tükeneceğini, öyle ki ölümünden sonra Öteki Dünya’da yeniden diriltilmek üzere ondan hiçbir şey kalmayacağını söylediler. Vadiden geçerken öbek halinde bir arada durup önümden hızla ilerlediler. Arkada kalmaya kimse cesaret edemiyordu. Böyle davranmalarının gerekçesi, Büyücü’nün kollarının uzun olması ve en arkada kalmanın tehlike yaratmasıydı. Bu zorunluluk yüzünden o şerefli mevkii ben üstlenmiştim; söyledikleri de beni pek avutmadı. Vadinin en dar yerinde, güney tarafında, dimdik yükselen, yüzeyi pürüzsüz ve düzgün büyük bir kaya uçurumu vardı. Üzerine birtakım gizemli işaretler, insan ve hayvan figürleri, balıklar, sürüngenler ve kuşlar; güneşler, yıldızlar ve türlü tuhaf simgeler kazınmıştı. Bu sonuncuların bazıları kol, bacak, parmak, göz, burun, kulak ve dudak gibi kopuk uzuv ve yüz parçalarıydı. Kıyamet Günü’nde bunları yorumlamakta Kayıt Meleği bile zorlanırdı; öylesine esrarengiz simgelerdi. Uçurum tam kuzeye bakıyordu. Burada, gördüğüm öteki oyma kayalardan çok farklı ve tuhaf bir şey vardı; bu yüzden durmalarını söyledim ve teleskopumla kaya cephesini elimden geldiğince inceleyerek günü geçirdim. Yanımdaki Mısırlılar dehşete kapılmıştı; ilerlemem için türlü türlü yalvarıp yakardılar. Öğleden sonra geç vakte kadar kaldım, ama kayanın üzerindeki oymaların bir mezar girişini gösterdiğini sezdiğim halde girişi doğru dürüst bulmayı başaramadım. Bu sırada adamlar başkaldıracak hale gelmişti; bütün maiyetimin dağılmasını istemiyorsam vadiden ayrılmam gerekiyordu. Yine de mezarı bulup incelemeye karar verdim. Bunun için dağların daha içlerine gittim; orada hizmetime girmeye razı bir Arap şeyhiyle karşılaştım. Araplar, Mısırlılarla aynı batıl korkulara bağlı değildi; Şeyh Abu Some ve adamları keşiflere katılmaya istekliydi.”
“Bu Bedevilerle vadiye döndüğümde kaya yüzüne tırmanmaya çalıştım, ama başaramadım; kaya bütünüyle pürüzsüzdü ve geçit vermiyordu. Doğası gereği genellikle düz ve pürüzsüz olan taş, kusursuz hale getirilene dek yontulmuştu. Önceden çıkıntılı basamaklar bulunduğu belliydi; çünkü o tuhaf ülkenin olağanüstü ikliminin bile silemediği testere, keski ve tokmak izleri, basamakların kesilip koparıldığı yerde hâlâ duruyordu.”
“Mezara aşağıdan ulaşmayı başaramayınca ve tırmanmak için merdivenim de olmayınca, dolambaçlı bir yolculukla uçurumun tepesine çıkmanın yolunu buldum. Oradan, açıklığı bulmayı beklediğim kaya yüzeyini inceleyene dek halatlarla aşağı sarkıtılmamı sağladım. Bir giriş olduğunu gördüm; ancak büyük bir taş levhayla kapatılmıştı. Uçurumun üçte ikisi yüksekliğinde, yerden otuz metreden fazla yukarıda kayaya oyulmuştu. Kayaya kazınan hiyeroglifler ve gizemli işaretler, girişi gizleyecek biçimde düzenlenmişti. Oymalar derindi; kaya boyunca, kapı ağzının iki yanına ve kapının kendisini oluşturan büyük levhaya kadar uzanıyordu. Levha öylesine inanılmaz bir hassasiyetle yerine oturtulmuştu ki yanımda bulunan hiçbir taş keski ya da kesici alet aralıklara giremedi. Yine de var gücümle yüklendim ve ağır darbeler indirerek mezara girmeyi başardım; gerçekten de bir mezardı. Taş kapı girişe doğru devrilmişti. Üzerinden geçip mezara girdim; kapının hemen yakınındaki bir askıda halka olmuş halde asılı duran uzun demir zinciri de o sırada fark ettim.”
“Mezarın, en görkemli Mısır mezarlarında olduğu gibi eksiksiz olduğunu gördüm: odası ve aşağıya, Mumyalar Çukuru’nda son bulan koridora inen bir bacası vardı. Anlamı artık sonsuza dek yitip gitmiş görünen bir tür kayıt olan resim tablosu da, olağanüstü renklerle olağanüstü bir taşın üzerine kazınmıştı.”
“Odanın ve geçidin bütün duvarlarına, sözü edilen esrarengiz biçimde tuhaf yazılar oyulmuştu. Derin çukurdaki dev taş tabut ya da lahit, baştan başa harikulade işaretlerle süslenmişti. Benimle birlikte mezara girmeye cesaret eden ve belli ki bu tür ürkütücü keşiflere alışkın olan Arap reisiyle iki adamı, lahitin kapağını kırmadan kaldırmayı başardı. Buna şaşırdılar; böyle bir çabanın genellikle böylesine iyi sonuç vermediğini söylediler. Gerçekten de pek dikkatli davranmıyor gibiydiler; mezardaki çeşitli eşyaları öylesine umursamazca ellediler ki tabutun olağanüstü sağlamlığı ve kalınlığı olmasa ona bile zarar verebilirlerdi. Bu beni çok kaygılandırdı; çünkü tabut, bilmediğim türden ender bir taştan büyük bir ustalıkla yapılmıştı. Onu yanımda götürmenin mümkün olmamasına çok üzüldüm. Fakat zaman ve çöldeki yolculuklar buna izin vermiyordu; yalnızca üzerimde taşıyabileceğim küçük eşyaları alabilirdim.”
“Lahitin içinde, belli ki bir kadına ait bir ceset vardı; bütün mumyalarda olduğu gibi çok sayıda keten sargıya sarılmıştı. Üzerindeki bazı işlemelerden yüksek rütbeli biri olduğunu anladım. Göğsünün üzerinde, sargılara sarılmamış bir eli duruyordu. Gördüğüm mumyalarda kollarla eller sargıların içinde olur; tahta ya da ahşaptan yapılmış, kola ve ele benzeyecek biçimde şekillendirilip boyanmış birtakım süsler ise sarılı bedenin dışına yerleştirilirdi.”
“Ama bu eli görmek tuhaftı; çünkü orada sargılara sarılı yatan kadının gerçek eliydi. Kefenden dışarı uzanan kol etten yapılmıştı; mumyalama sırasında mermer gibi görünmesi sağlanmıştı. Kol ve el, havada uzun süre kalmış fildişinin rengini almış, mat bir beyazlıktaydı. Derisiyle tırnakları sapasağlamdı; sanki beden bir gece önce gömülmek üzere yatırılmıştı. Elini tuttum ve oynattım; kol, canlı bir kol gibi bir miktar esnekti. Yine de uzun süre kullanılmadığı için sertleşmişti; tıpkı Hindistan’da gördüğüm fakirlerin kolları gibi. Eski elin ayrıca bir başka şaşırtıcı yanı da tam yedi parmağının olmasıydı; hepsi ince, uzun ve çok güzeldi. Doğrusunu söylemek gerekirse, binlerce yıldır hiç bozulmadan yatmış, hâlâ canlı et gibi duran bu ele dokunmak beni ürpertti, tüylerimi diken diken etti. Elin altında, sanki onun korumasına bırakılmış gibi, kocaman bir yakut mücevher yatıyordu. Yakutlar genellikle küçük taşlar olduğundan bu, olağanüstü büyüklükteydi. Rengi de olağanüstüydü; ışık vuran güzel kanı andırıyordu. Ama asıl şaşırtıcı yanı büyüklüğü ya da rengi değildi —ikisi de söylediğim gibi paha biçilmez ölçüde enderdi—; ışığının, her biri yedi köşeli yedi yıldızdan geliyormuş gibi parlamasıydı; sanki yıldızlar gerçekten taşın içine hapsedilmişti. El kaldırılınca yerde yatan bu harikulade taşı görmek beni öylesine sarstı ki neredeyse bir an felç oldum. Ben de yanımdakiler de ona, saçlarındaki yılanlarla bakanları taşa çeviren Gorgon Medusa’nın solmuş başına bakar gibi bakakaldık. Bu duygu öylesine güçlüydü ki oradan hemen uzaklaşmak istedim. Yanımdakiler de öyle; bu yüzden ender mücevheri, değerli taşlardan yapılmış tuhaf ve gösterişli bazı muskalarla birlikte alıp aceleyle oradan ayrıldım. Daha uzun süre kalıp mumyanın sargılarını incelemeyi isterdim, ama bunu yapmaktan korktum. Birdenbire, çölde ıssız bir yerde bulunduğumu fark ettim; yanımdaki tuhaf adamlar, fazla vicdanlı olmadıkları için benimle birlikteydi. Yerden otuz metreden fazla yüksekte, ölülerin ıssız bir mağarasında bulunuyorduk; bana kötülük edilse kimse beni bulamaz, kimsenin de beni arayacağı olmazdı. Yine de daha güvenilir bir grupla geri dönmeye gizlice karar verdim. Üstelik mumyanın sargılarını incelerken bu olağanüstü mezarda tuhaf anlamlar taşıyan birçok şey gördüğüm için daha fazlasını araştırmaya da heveslenmiştim. Bunların arasında tuhaf biçimli, garip bir taştan yapılmış bir kutu vardı; büyük lahitin içinde güvenli bir yere yerleştirildiğine göre başka mücevherler içermiş olabileceğini düşündüm. Mezarda ayrıca, biçimi ve süslemesi ender güzellikte olsa da daha yalın bir şekle sahip başka bir sandık da vardı. Çok kalın demirtaşından yapılmıştı; kapağıysa hava girmesin diye sakız ve Paris alçısına benzer bir maddeyle hafifçe tutturulmuştu. Yanımdaki Araplar, kalınlığından içinde pek çok hazine bulunduğunu düşünerek sandığın açılmasını öyle ısrarla istediler ki razı oldum. Ama anlaşıldığı üzere umutları boşa çıktı. İçinde, özenle yapılmış ve türlü süslemelerle oyulmuş dört kavanoz sıkıca yerleştirilmişti. Birinin biçimi insan başı, birininki köpek, birininki çakal, birininki de şahindi. Bu tür mezar küplerinin mumyalanmış ölülerin bağırsaklarını ve başka iç organlarını saklamak için kullanıldığını önceden biliyordum; ama balmumu mührün ince ve sağlam olmasına rağmen kolayca açılması üzerine kavanozları açtığımızda içlerinde yalnızca yağ bulduk. Bedeviler, bu sırada yağın çoğunu döküp içlerinde hazine saklanmış olabilir diye elleriyle kavanozları yokladılar. Ama aramaları sonuç vermedi; hazine yoktu. Arapların gözlerinde gördüğüm açgözlü bakışlar tehlikede olduğumu anlamama yetti. Bunun üzerine, gitmelerini hızlandırmak için, bu katı adamlarda bile açıkça görülen batıl inanç korkularını kullandım. Bedevilerin reisi, yukarıdakilere bizi çekmeleri için işaret vermek üzere Çukur’dan çıktı. Güvenmediğim adamlarla kalmak istemediğimden hemen arkasından gittim. Ötekiler hemen gelmedi; mezarı kendi çıkarlarına göre yeniden yağmaladıklarından korktum. Daha kötü bir şey olmasından çekinip bundan söz etmedim. Sonunda geldiler. Önce çıkanlardan biri uçurumun tepesine varırken ayağını kaydırıp aşağı düştü. Anında öldü. Ardından gelen ötekiyse sağ salim çıktı. Sonra reis, en son da ben geldim. Ayrılmadan önce mezarın girişini kapatan taş levhayı elimden geldiğince yeniden yerine çektim. Geri dönersem kendi incelemem için mezarı korumak istiyordum.”
“Uçurumun yukarısındaki tepede hepimiz bir araya geldiğimizde, karanlık ve tuhaf mezar gizeminden sonra parlak, görkemli ve yakıcı güneşi görmek iyi geldi. Uçurumdan düşüp aşağıda ölü yatan zavallı Arap’ın o kasvetli mağarada değil de güneş ışığında yatmasına bile sevindim. Arkadaşlarımla birlikte onu arayıp bir şekilde gömmek isterdim; ama şeyh bunu önemsemedi ve biz yolumuza devam ederken ilgilenmeleri için adamlarından ikisini gönderdi.”
“O gece kamp kurduğumuzda, adamlardan yalnızca biri geri döndü. Vadinin dışındaki derin kumlara ölüyü gömdükten ve çakallar ya da başka yırtıcı hayvanlar alışkanlıkları gereği cesedi yeniden çıkarıp yemesin diye yattığı yeri birçok büyük taşla örttükten sonra, arkadaşını çöl aslanının öldürdüğünü söyledi.”
“Daha sonra, adamların oturduğu ya da yattığı kamp ateşinin ışığında, onun arkadaşlarına beyaz bir şey gösterdiğini gördüm. Ötekiler bu şeye özel bir korku ve saygıyla bakıyor gibiydi. Sessizce yaklaşıp bunun, büyük lahitte Mücevher’i koruyan mumyanın beyaz elinden başka bir şey olmadığını gördüm. Bedevinin, uçurumdan düşen adamın cesedinin üzerinde bulduğunu anlattığını duydum. Bundan kuşku duyulamazdı; daha önce fark ettiğim yedi parmak oradaydı. Reisiyle benim başka işlerle meşgul olduğum sırada, bu adam eli ölü bedenden koparmış olmalıydı. Ötekilerin dehşetinden, onu alan kişinin elini muska ya da tılsım olarak kullanmayı umduğunu düşündüm. Oysa elin bir gücü varsa, ölüden çalan adama yarar sağlamamıştı; hırsızlığının hemen ardından adam ölmüştü. Muskası şimdiden korkunç bir vaftizden geçmişti; ölü elin bileği, taze kana batırılmış gibi kıpkırmızıydı.”
“O gece bana şiddet uygulanmasından korktum; zavallı ölü el bir tılsım olarak bu kadar değerliyse onu koruduğu ender Mücevher’in değeri kim bilir ne kadardı. Onu yalnızca reis biliyordu; ama belki de kuşkum bu yüzden daha büyüktü. Çünkü dilediği zaman işleri öyle ayarlayabilirdi ki beni avucunun içine alırdı. Bu yüzden elimden geldiğince uyanık kalarak kendimi kolladım; ilk fırsatta bu gruptan ayrılmaya ve eve dönüş yolculuğumu tamamlamaya karar verdim. Önce Nil kıyısına, ardından Nil boyunca İskenderiye’ye gidecek; yanımdaki tuhaf şeylerden haberi olmayan başka kılavuzlar bulacaktım.”
“Sonunda öyle güçlü bir uyku hali bastı ki karşı koyamayacağımı hissettim. Saldırıya uğramaktan ya da uykumda üstüm aranırken Bedevinin, giysilerimin arasına koyduğumu gördüğü Yıldız Mücevher’i bulmasından korktum. Fark ettirmeden çıkarıp elimde tuttum. Ay olmadığından, titrek ateşin ve yıldızların ışığını aynı berraklıkla yansıtıyor gibiydi. Arka yüzüne, mezarda gördüklerime benzer birtakım işaretlerin derinlemesine kazındığını fark ettim. Uykunun bilinçsizliğine gömülürken oyma Yıldız Mücevher’i sıkılı avucumun içinde saklıydı.”
“Sabah güneşinin yüzüme vuran ışığıyla uyandım. Doğrulup çevreme baktım. Ateş sönmüş, kamp ıssızlaşmıştı; yalnızca yakınımda yüzüstü yatan bir kişi vardı. Bu, sırtüstü yatmış ölü Arap reisiydi. Yüzü neredeyse kapkaraydı; gözleri açık, dehşet verici bir halde gökyüzüne bakıyordu; sanki orada korkunç bir görüntü görmüştü. Belli ki boğazı sıkılarak öldürülmüştü; boğazına baktığımda parmakların bastığı yerde kırmızı izler buldum. İzler öylesine çok görünüyordu ki saydım. Yedi taneydi; başparmak izi dışında hepsi birbirine paraleldi, sanki tek elle yapılmışlardı. Mumyanın yedi parmaklı elini düşününce içim ürperdi.”
“Açık çölde bile büyüler olabilirmiş gibi görünüyordu!”
“Şaşkınlıkla cesedin üzerine eğilirken sağ elimi açtım; şimdiye dek, uykuda bile içgüdüsel olarak elimdekini korumaya çalışarak yumruk halinde tutmuştum. Elimdeki Yıldız Mücevher düşüp ölünün ağzına çarptı. Mirabile dictu (anlatması şaşılası), ölünün ağzından bir anda bolca kan fışkırdı; kırmızı mücevher bir anlığına kanın içinde kayboldu. Onu aramak için cesedi çevirdim; sağ elinin altına bükülmüş olduğunu, sanki üzerine düşmüş gibi elinde Arapların kuşaklarında taşıdığı türden, ucu ve ağzı keskin büyük bir bıçak tuttuğunu gördüm. Belki de öç onu yakaladığında beni öldürmeye hazırlanıyordu; bunu insan mı, Tanrı mı, yoksa Eski Tanrılar mı yaptı, bilmiyorum. Şu kadarı yeter: kan yığınının içinden canlı bir yıldız gibi parlayan Yakut Mücevher’imi bulunca duraksamadım, oradan kaçtım. Sıcak çölde tek başıma yol aldım; sonunda, Tanrı’nın lütfuyla, bir kuyunun başında kamp kurmuş bir Arap kabilesine rastladım; bana tuz verdiler. Yola çıkmamı sağlayana kadar onlarla dinlendim.”
“Mumyanın eline ya da onu alanlara ne olduğunu bilmiyorum. Onunla birlikte hangi kavga, kuşku, felaket ya da açgözlülüğün ortaya çıktığını bilmiyorum; ama ellerinde olduğu halde kaçtıklarına göre mutlaka böyle bir neden olmalı. Kuşkusuz, çöl kabilelerinden biri onu güçlü bir tılsım olarak kullanıyordur.”
“İlk fırsatta Yıldız Yakut’u inceleyip üzerine kazınmış yazıyı anlamaya çalıştım. Anlamını çözemediğim simgeler şunlardı...”
Bu sürükleyici anlatıyı okurken iki kez, sayfanın üzerinden gölge çizgilerinin geçtiğini gördüğümü sandım; konunun tuhaflığı bunları bir elin gölgesine benzetmişti. İlkinde bunun yanılsamanın lambanın çevresindeki yeşil ipek püskülden kaynaklandığını anladım; ikincisinde ise başımı kaldırdım ve gözlerim, panjurun altından düşen yıldız ışığının vurduğu, odanın öte yanındaki mumya eline takıldı. Gezgin Van Huyn’in yazdıklarını okurken onu böyle bir anlatıyla ilişkilendirmem şaşırtıcı değildi; çünkü gözlerim beni yanıltmıyorsa, işte burada, bu odada, gezginin sözünü ettiği el vardı. Yatağa baktım; Hemşire’nin hâlâ orada, sakin ve uyanık oturduğunu görmek içimi rahatlattı. Böyle bir zamanda, böyle bir çevrede, böyle bir anlatıyı okurken canlı birinin varlığından emin olmak iyi geliyordu.
Önümdeki masanın üzerindeki kitaba bakarak oturdum; öyle çok tuhaf düşünce üşüştü ki zihnim dönmeye başladı. Karşımda duran beyaz parmakların üzerindeki ışık, neredeyse hipnotik bir etki yaratıyordu. Birdenbire bütün düşünceler durmuş gibi oldu; bir an için dünya ve zaman durdu.
Kitabın üzerinde gerçek bir el duruyordu! Beni bu denli sarsacak ne vardı? Kitabın üzerinde gördüğüm eli tanıyordum ve seviyordum. Margaret Trelawny’nin elini görmek, ona dokunmak bana sevinç verirdi; ama o anda, ardı ardına yaşanan başka olağanüstü şeylerden sonra, bu el içimde tuhaf bir heyecan uyandırdı. Yalnızca bir an sürdü; sesi bana ulaşmadan önce bile geçmişti.
“Seni rahatsız eden ne? Neden kitaba öyle bakıyorsun? Bir an için yine bayıldığını sandım!” Ayağa fırladım.
“Okuyordum,” dedim, “kütüphaneden alınmış eski bir kitap.” Konuşurken kitabı kapatıp koltuğumun altına sıkıştırdım. “Şimdi yerine koyacağım; anladığım kadarıyla Babanız her şeyin, özellikle de kitapların, yerli yerinde durmasını istiyor.” Sözlerim bilerek yanıltıcıydı; ne okuduğumu bilmesini istemiyordum ve kitabı ortada bırakarak merakını uyandırmamayı daha doğru bulmuştum. Gittim ama kütüphaneye değil; kitabı odama bıraktım, gündüz uykumu aldıktan sonra yeniden elime alabilirdim. Döndüğümde Hemşire Kennedy yatmaya hazırlanıyordu; böylece odada benimle nöbeti Bayan Trelawny devraldı. O yanımdayken herhangi bir kitap istemiyordum. Yan yana oturup dakikalar uçup giderken fısıltıyla konuştuk. Perdelerin kenarının gri ışıktan sarıya döndüğünü fark edince şaşırdım. Konuştuklarımızın hasta adamla ilgisi yoktu; yalnızca kızını ilgilendiren her şeyin eninde sonunda onu da ilgilendirecek olması bakımından. Ama Mısır’dan, mumyalardan, ölülerden, mağaralardan ya da Bedevi reislerinden söz etmedik. Aydınlık artarken Margaret’in yedi değil, beş parmağı olduğunu görebiliyordum; çünkü eli benim elimdeydi.
Doktor Winchester sabah gelip hastasını ziyaret ettikten sonra, ben yemek odasında küçük bir şeyler yerken yanıma uğradı; yatmaya gitmeden önce yediğim bu öğünün kahvaltı mı akşam yemeği mi olduğunu pek bilmiyordum. Bay Corbeck de aynı sırada geldi; önceki gece kaldığımız yerden konuşmaya devam ettik. Bay Corbeck’e, mezarın bulunmasını anlatan bölümü okuduğumu ve Doktor Winchester’ın da okumasının iyi olacağını düşündüğümü söyledim. Doktor, izin verirsem kitabı yanına alacağını belirtti; o sabah Ipswich’e trenle gidecekti ve yolda okuyacaktı. Akşam yeniden geldiğinde kitabı geri getireceğini söyledi. Kitabı almak için odama çıktım ama hiçbir yerde bulamadım. Bayan Trelawny hasta odasında göreve başladıktan sonra yukarı çıktığımda onu yatağımın yanındaki küçük masaya bıraktığımı çok iyi hatırlıyordum. Bu çok tuhaftı; çünkü hizmetçilerden herhangi birinin ilgisini çekecek türden bir kitap değildi. Geri dönüp ötekilere kitabı bulamadığımı açıklamak zorunda kaldım.
Doktor Winchester gittikten sonra, Hollandalının çalışmalarını ezbere biliyor gibi görünen Bay Corbeck, konuyu benimle baştan sona konuştu. Hemşireler değişirken sözümün kesildiğini, tam da yüzüğün anlatıldığı yere geldiğimi söyledim. Gülümseyerek şöyle dedi:
“Bu konuda hayal kırıklığına uğramana gerek yok. Van Huyn’in zamanında da, ondan sonraki yaklaşık iki yüzyıl boyunca da bu kazımanın anlamı anlaşılamazdı. Ancak Young ve Champollion’ın, Birch ve Lepsius ile Rosellini ve Salvolini’nin, Mariette Bey’in, Wallis Budge ve Flinders Petrie’nin ve kendi dönemlerindeki diğer bilginlerin çalışmaları ele alıp sürdürmesiyle büyük sonuçlar elde edildi; hiyeroglif yazısının gerçek anlamı öğrenildi.”
“Bay Trelawny kendisi açıklamaz ya da bunu yapmamı yasaklamazsa, daha sonra o belirli yerde ne anlama geldiğini sana anlatacağım. Van Huyn’in anlatısından sonra neler olduğunu bilmen daha iyi olur; çünkü taşın betimlenmesi ve seyahatlerinin sonunda onu Hollanda’ya götürmesinin anlatılmasıyla bölüm sona eriyor. Kitabı bakımından sona eriyor. Kitabın asıl önemi başkalarını düşünmeye ve harekete geçmeye sevk etmesi. Bay Trelawny ile ben de onlardanız. Bay Trelawny Doğu dillerini iyi bilir ama Kuzey dillerini bilmez. Benimse dil öğrenme yeteneğim var; Leiden’de öğrenim görürken oradaki kütüphanede kaynaklara daha kolay başvurabilmek için Felemenkçe öğrendim. Böylece Bay Trelawny, Mısır üzerine büyük eser koleksiyonunu oluştururken bir kitapçı kataloğundan bu cildi ve el yazması çevirisini edinip inceliyordu; ben de aynı sırada Leiden’de özgün Felemenkçesiyle başka bir nüshayı okuyordum. İkimiz de Van Huyn’in anlattığı, kayalıkta sıradan arayıcıların erişemeyeceği kadar yükseğe oyulmuş, oraya çıkmayı sağlayan bütün yolları özenle yok edilmiş ve yine de düzleştirilmiş uçurum yüzeyi son derece ayrıntılı biçimde süslenmiş ıssız mezarın betimlemesinden etkilenmiştik. İkimize de tuhaf gelen bir başka şey vardı: Van Huyn’in zamanından bizim zamanımıza kadar Mısır’ın nadire nesneleri ve kayıtları hakkındaki genel bilgi olağanüstü artmıştı; buna rağmen böylesi bir yerde yapılmış, yapımı muazzam paraya mal olmuş bir mezarda içeride kimin yattığını gösterecek görünür bir kayıt ya da tasvir yoktu. Üstelik ‘Büyücü Vadisi’ adı, akılcı bir çağda bile kendi başına çekiciydi. Bay Trelawny çalışmalarında başka Mısırbilimcilerin yardımını ararken tanıştık; bunu ve daha birçok şeyi konuştuk, gizemli vadiyi aramaya karar verdik. Yola çıkmak için beklerken, çünkü Bay Trelawny’nin bizzat üstlendiği pek çok hazırlık gerekiyordu, Van Huyn’in anlatısını izlerle doğrulayıp doğrulayamayacağımı görmek için Hollanda’ya gittim. Doğruca Hoorn’a vardım ve gezginin evini, varsa soyundan gelenleri bulmak için sabırla araştırmaya koyuldum. Arayıp bulmamın ayrıntılarıyla seni yormayayım. Hoorn, ticaret kentleri arasındaki eski yerini yitirmiş olması dışında, Van Huyn’in zamanından beri pek değişmemiş bir yer. Dış görünüşü o zamanki gibiydi; böylesine uykulu, eski bir yerde bir iki yüzyıl pek fark yaratmaz. Evi buldum ve soyundan gelen hiç kimsenin hayatta olmadığını öğrendim. Kayıtları araştırdım; ama yalnızca tek bir sonuca ulaşmak için: ölüm ve soyun tükenmesi. Sonra hazinelerine ne olduğunu araştırmaya koyuldum; böyle bir gezginin büyük hazineleri olmuş olması açıktı. Birçoğunun Leiden, Utrecht ve Amsterdam’daki müzelere, birkaçının da varlıklı koleksiyoncuların özel evlerine kadar izini sürdüm. Sonunda Hoorn’da yaşlı bir saatçi ve kuyumcunun dükkânında, onun en büyük hazinesi saydığı şeyi buldum: skarabe biçiminde oyulmuş, yedi yıldızlı ve hiyerogliflerle işlenmiş büyük bir yakut. Yaşlı adam hiyeroglif yazısını bilmiyordu; kendi dünyasına kapanmış, uykulu hayatında son yılların dilbilimsel keşiflerinden haberi olmamıştı. Van Huyn hakkında bildiği tek şey, böyle birinin yaşamış ve adının iki yüzyıl boyunca kentte büyük bir gezgin olarak saygıyla anılmış olmasıydı. Mücevheri yalnızca nadir bir taş olarak değerlendiriyordu; işçiliği de taşın değerini kısmen düşürmüştü. Başta böylesine eşsiz bir mücevherden ayrılmaya gönülsüz olsa da sonunda ticari akla boyun eğdi. Bay Trelawny için alışveriş yaptığımdan kesem doluydu; bildiğin gibi kendisi son derece zengin. Çok geçmeden, Yıldız Yakut güvenle cüzdanımdayken Londra’ya dönmek üzere yola çıktım; içim sınır tanımayan bir sevinç ve coşkuyla doluydu.
“Çünkü elimizde Van Huyn’in olağanüstü öyküsünün kanıtı vardı. Mücevheri Bay Trelawny’nin büyük kasasına güvenle koyduk ve umut içinde keşif yolculuğumuza çıktık.”
“Bay Trelawny, çok sevdiği genç karısını geride bırakmaya son anda gönülsüzdü; ama onu aynı ölçüde seven karısı, arayışı sürdürme arzusunu biliyordu. Bütün iyi kadınlar gibi, üstelik kendi durumunda özel kaygıları da bulunan bütün endişelerini kendine saklayarak, onu gönlünün istediği şeyi yapmaya teşvik etti.”
Bölüm etkileşimi
