Yedi Yıldızın Mücevheri kitap kapağı

6. bölüm / 19

Bölüm VI — Kuşkular

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 19Şu an: Bölüm VI — Kuşkular

Bölüm VI

Kuşkular
Kendine ilk hâkim olan Bayan Trelawny’ydi. Şöyle derken tavrında mağrur bir asalet vardı:

“Pekâlâ, Bayan Grant; gitsinler! Bugüne kadarki ücretlerini ve bir aylık ücretlerini ödeyin. Şimdiye dek iyi hizmetçiler oldular; ayrılmalarına yol açan durum da sıradan bir durum değil. Korkuya kapılmış birinden pek bağlılık bekleyemeyiz. Kalanların ücretleri bundan böyle iki katına çıkarılacak; haber gönderdiğimde lütfen onları birazdan yanıma yollayın.” Bayan Grant bastırılmış öfkeyle kabardı; ev idarecisi yanının tamamı, birlikte istifa eden hizmetçilere böylesine cömert davranılmasına içerlemişti.

“Bunu hak etmiyorlar, hanımefendi; burada gördükleri bunca iyilikten sonra böyle davranmaları olacak şey değil. Hayatımda hizmetçilere sizin kadar iyi davranıldığını, kimsenin onlara sizin kadar iyi ve nazik davrandığını görmedim. Gördükleri muameleyle bir kralın evinde bile yaşayabilirlerdi. Şimdi de tam başımızda dert varken çekip böyle davranıyorlar. Bu yaptıkları rezillik, başka bir şey değil!”

Bayan Trelawny ona büyük bir şefkatle yaklaştı, incinmiş gururunu yatıştırdı; böylece Bayan Grant, biraz sonra, kendisine layık olmayanlara karşı daha az düşmanca bir tavırla odadan çıktı. Bir süre sonra bambaşka bir ruh hâliyle dönüp, hanımının yeni hizmetçilerden oluşan tam bir kadro tutmak isteyip istemediğini, hiç değilse bunun için uğraşmasını isteyip istemediğini sordu. “Çünkü bilirsiniz hanımefendi,” diye sürdürdü sözünü, “hizmetçilerin kaldığı bölümde bir korku yerleşti mi, onu söküp atmak neredeyse imkânsızdır. Hizmetçiler gelir ama hemen giderler. Onları tutamazsınız. Kalmak istemezler; hatta ihbar sürelerini tamamlasalar bile öyle bir hayat yaşatırlar ki, onları işe aldığınıza günün her saati pişman olursunuz. Kadınlar yeterince beter, o sürtükler; ama erkekler daha da kötü!” Bayan Trelawny bunları söylerken sesinde ya da tavrında ne kaygı ne de öfke vardı:

“Bence, Bayan Grant, elimizdekilerle idare etmeye çalışsak iyi olur. Sevgili babam hastayken misafir ağırlamayacağız; dolayısıyla artık evde bakılacak yalnızca üç kişi var. Kalmak isteyen hizmetçiler yetmezse, onlara işlerinde yardım edecek kadar kişi bulurum. Birkaç hizmetçi kız bulmak zor olmaz sanırım; belki de tanıdıklarınızdan bazılarını. Şunu da lütfen aklınızda tutun: bulacağınız, işe uygun ve kalmaya razı olan kişiler, bundan böyle kalanların aldığı ücretin aynısını alacak. Elbette, Bayan Grant, sizi hiçbir şekilde hizmetçilerle bir tutmasam da iki kat ücret kuralının sizin için de geçerli olduğunu gayet iyi anlıyorsunuz.” Konuşurken uzun, zarif elini uzattı. Bayan Grant elini tuttu, sonra daha yaşlı bir kadının genç bir kadına gösterebileceği rahatlıkla elini dudaklarına götürüp etkileyici biçimde öptü. Hizmetçilerine karşı bu kadar cömert davranmasına hayran kalmamak elde değildi. Bayan Grant odadan çıkarken alçak sesle söylediği sözü içimden onayladım:

“Evin bir kralın evi gibi olmasına şaşmamalı; hanımı bir prenses olunca!”

“Bir prenses!” Evet, buydu. Bu düşünce aklıma yatmış, Belgrave Meydanı’ndaki baloda görüş alanıma süzülerek girdiği o ilk anı bir ışık dalgasıyla yeniden gözümün önüne getirmişti. Kraliçelere yaraşır bir siluet! Uzun ve ince; zambak ya da nilüfer gibi eğilip salınan, dalgalanan. Altın sırmalar işlenmiş, incecik, dökümlü siyah bir kumaştan elbise giymişti. Saçındaki süs, eski Mısır’dan kalma bir mücevherdi: lapis lazuliden oyulmuş, yukarı doğru uzanan sorguçların arasına yerleştirilmiş küçücük bir kristal disk. Bileğinde, açılmış bir çift kanat biçiminde, altından işlenmiş tüyleri renkli mücevherlerden oluşan eski işçilikli geniş bir bilezik vardı. Ev sahibimiz beni onunla tanıştırdığında bana karşı son derece zarif davranmış olsa da o zaman ondan korkmuştum. Bu hayranlıkla karışık korku, ancak daha sonra nehir kıyısındaki piknikte onun tatlı ve yumuşak huylu olduğunu anlayınca başka bir duyguya dönüştü.

Bir süre oturup notlar ya da kısa kayıtlar aldı. Sonra bunları kaldırıp sadık hizmetçileri yanına çağırdı. Bu görüşmeyi baş başa yapmasının daha iyi olacağını düşündüm ve odadan çıktım. Döndüğümde gözlerinde yaş izleri vardı.

Benim de içinde bulunduğum bir sonraki gelişme daha da sarsıcı, çok daha acı vericiydi. Öğleden sonra geç vakit Çavuş Daw, oturmakta olduğum çalışma odasına geldi. Kapıyı dikkatlice kapatıp yalnız olduğumuzdan emin olmak için odayı baştan başa gözden geçirdikten sonra yanıma sokuldu.

“Ne oldu?” diye sordum. “Benimle baş başa konuşmak istediğinizi anlıyorum.”

“Aynen öyle, efendim! Tam bir gizlilik içinde konuşabilir miyim?”

“Elbette. Bayan Trelawny’nin, tabii Bay Trelawny’nin de iyiliği için olduğu sürece, bana her şeyi açıkça söyleyebilirsiniz. İkimizin de onlara elimizden geldiğince yardım etmek istediğimizi varsayıyorum.” Yanıt vermeden önce duraksadı:

“Elbette görevimi yapmam gerektiğini biliyorsunuz; sanırım bunu yapacağımı da yeterince iyi biliyorsunuz. Ben bir polisim, bir dedektif; görevlendirildiğim her olayın gerçeklerini, kimseden korkmadan ya da kimseyi kayırmadan ortaya çıkarmak görevim. Herhangi birinin görevine atıfta bulunmadan, yalnızca Scotland Yard’a karşı görevim dışında hiçbir şeyi hesaba katmadan, sizinle baş başa ve gizlilik içinde konuşmayı tercih ederim.”

“Elbette, elbette!” diye mekanik bir biçimde yanıtladım; nedenini bilmeden yüreğim daralıyordu. “Bana her şeyi açıkça söyleyin. Size güvenebileceğime emin olabilirsiniz.”

“Teşekkür ederim, efendim. Söylediklerimin sizden başkasına, hiç kimseye ulaşmaması gerektiğini anlıyorum. Bayan Trelawny’nin kendisine bile değil, Bay Trelawny iyileştiğinde ona da değil.”

“Bunu bir koşul olarak öne sürüyorsanız, elbette!” dedim, sesim biraz daha sertleşerek. Sesimin ya da tavrımın değiştiğini fark etti ve özür dilercesine konuştu:

“Kusura bakmayın efendim, ama bu konuda sizinle konuşarak görevimin sınırlarını aşıyorum. Ne var ki sizi eskiden beri tanıyorum ve size güvenebileceğimi düşünüyorum. Sözünüzden yana bir kuşkum yok efendim; mesele ketumluğunuz!”

Başımı eğdim. “Devam edin!” dedim. Hemen söze başladı:

“Bu olayı o kadar çok inceleyip durdum ki efendim, aklım başımdan gidecek; ama olağan bir açıklama bulamıyorum. Her saldırı girişimi sırasında eve kimse girmiş görünmüyor; evden çıkan da kesinlikle yok. Sizce bundan ne sonuç çıkarmalıyız?”

“O hâlde o kişi ya da şey zaten evin içindeymiş,” diye yanıtladım, kendime engel olamayıp gülümseyerek.

“Ben de aynen öyle düşünüyorum,” dedi, gözle görülür bir rahatlamayla iç çekerek. “Peki, o kişi kim olabilir?”

“Ben ‘bir kişi ya da bir şey’ demiştim,” diye karşılık verdim.

“Bunu ‘bir kişi’ olarak ele alalım, Bay Ross! Kedi yaşlı beyefendiye tırmık atmış ya da onu ısırmış olabilir ama onu yataktan kaldırıp anahtarlı bileziği kolundan çıkarmaya kalkışmış olamaz. Her şeyi bilen amatör dedektiflerin olup bitmeden önce teorilerini kurup her şeyi onlara uydurabildiği kitaplarda bu tür şeyler pekâlâ olur; ama Scotland Yard’da, adamlarımızın hepsi de aptal olmadığından, bir suç işlendiğinde ya da girişiminde bulunulduğunda işin arkasında genellikle nesnelerin değil insanların olduğunu görürüz.”

“Öyleyse elbette ‘insanlar’ diyelim, Çavuş.”

“Biz ‘bir kişi’den söz ediyorduk, efendim.”

“Pekâlâ. Bir kişi olsun!”

“Efendim, üç ayrı olayın her birinde saldırının gerçekleştiği ya da girişimde bulunulduğu sırada, olay yerine ilk gelen ve alarm veren bir kişinin bulunduğu hiç aklınıza geldi mi?”

“Bir bakayım! İlk olayda alarmı sanırım Bayan Trelawny vermişti. İkinci olayda ben de oradaydım, gerçi derin uykudaydım; Hemşire Kennedy de oradaydı. Uyandığımda odada birkaç kişi vardı; siz de onlardan biriydiniz. O olayda da Bayan Trelawny’nin sizden önce geldiğini anlıyorum. Son girişimde Bayan Trelawny bayıldığında odadaydım. Onu dışarı taşıyıp geri döndüm. Dönerken ilk gelen bendim; siz de hemen arkamdaydınız sanırım.”

Çavuş Daw yanıt vermeden önce bir an düşündü:

“Her olayda odadaydı ya da odaya ilk o geldi; ama yalnızca ilk ve ikinci olayda zarar verildi!”

Çıkarımı, bir hukukçu olarak yanlış anlamam mümkün değildi. Bu çıkarımın bir ölçüde hakkını vermenin en iyisi olacağını düşündüm. Bir çıkarımla yüzleşmenin en iyi yolunun onu açıkça söylenmiş bir iddiaya dönüştürmek olduğunu hep düşünmüşümdür.

“Yani,” dedim, “gerçekten zarar verilen tek olaylarda Bayan Trelawny’nin bunu ilk fark eden kişi olması, bunu onun yaptığına ya da hem saldırı girişimiyle hem de bunun ortaya çıkmasıyla bir şekilde bağlantılı olduğuna mı kanıt sayılıyor?”

“Bunu o kadar açık söylemeye cesaret edemedim; ama aklımdaki kuşku beni o noktaya götürüyor.” Çavuş Daw cesur bir adamdı; gerçeklere dayanarak vardığı hiçbir sonuçtan geri durmayacağı belliydi.

Bir süre ikimiz de sustuk. Kendi içimde korkular üst üste birikmeye başladı. Bayan Trelawny’den ya da onun herhangi bir eyleminden kuşkulanmıyordum; korkum, böyle eylemlerin yanlış anlaşılmasıydı. Belli ki ortada bir sır vardı; çözümü bulunamazsa kuşku birilerinin üzerine düşecekti. Böyle durumlarda çoğunluğun tahminleri en az direnç gösteren yöne kayar; Bay Trelawny’nin ölümü gerçekleşecek olursa bundan birinin kişisel çıkar sağlayabileceği kanıtlanırsa, kuşku uyandıran gerçekler karşısında masumiyetini kanıtlamak herkes için zorlaşabilirdi. Kendimi içgüdüsel olarak, savcılığın mücadele planı ortaya çıkana dek savunma tarafı için en güvenli tutum olan o saygılı ve temkinli yaklaşımı benimserken buldum. Bu aşamada, bir dedektifin kurabileceği teorilere karşı çıkmam doğru olmazdı. Bayan Trelawny’ye en iyi, dinleyip anlamaya çalışarak yardım edebilirdim. Teorileri dağıtıp ortadan kaldırma zamanı geldiğinde ise bütün mücadeleci gayretimi ve elimdeki tüm silahları kullanmaya hazır olacaktım.

“Elbette görevinizi yapacağınızı biliyorum,” dedim, “ve korkusuzca. Hangi yolu izlemeyi düşünüyorsunuz?”

“Henüz bilmiyorum efendim. Görüyorsunuz, şu ana dek bundan kuşkulanmıyorum bile. O tatlı genç hanımın böyle bir işte parmağı olduğunu başkası söylese onu aptal sanırdım; ama kendi vardığım sonuçların peşinden gitmek zorundayım. Tüm mahkemenin, gerçeği bilen savcılık ile zihnini beklemeye alıştırmış hâkim dışında herkesin, masumiyetine yemin edeceği kadar akla gelmeyecek kişilerin suçlu bulunduğunu bilirim. Dünyada böyle genç bir hanıma haksızlık etmek istemem; hele omuzlarında böylesine ağır ve acımasız bir yük varken. Başkasını böyle bir suçlamada bulunmaya kışkırtacak tek kelime bile etmeyeceğimden emin olabilirsiniz. Size gizlilik içinde, erkek erkeğe konuşmamın nedeni bu. Kanıtlar konusunda uzmansınız; sizin mesleğiniz bu. Benimki kuşkuya ve kendi kanıtlarımız dediğimiz şeylere kadar gider; oysa bunlar sonuçta tek taraflı delilden başka bir şey değildir. Bayan Trelawny’yi siz benden daha iyi tanıyorsunuz; ben hasta odasının çevresinde nöbet tutuyor, evin içinde istediğim yere girip çıkıyorum ama hanımı, hayatını, imkânlarını ya da davranışlarına ışık tutabilecek başka şeyleri öğrenme fırsatım sizin kadar değil. Ondan öğrenmeye kalksam kuşkusunu hemen uyandırırım. Suçluysa, sonunda kanıta ulaşma ihtimali ortadan kalkar; çünkü keşfedilmesini kolayca engeller. Ama umduğum gibi masumsa, onu suçlamak büyük bir haksızlık olur. Sizinle konuşmadan önce, kendi anlayışım ölçüsünde meseleyi etraflıca düşündüm; haddimi aştıysam efendim, gerçekten üzgünüm.”

“Daw, dünyada haddini aşmadın,” dedim içtenlikle; adamın cesareti, dürüstlüğü ve düşünceliliği saygımı kazanmıştı. “Benimle bu kadar açık konuşmana sevindim. İkimiz de gerçeği öğrenmek istiyoruz; bu olayda o kadar çok tuhaflık var ki, deneyimlerimizin sınırlarını aşacak kadar tuhaf; görüşlerimiz ya da sonunda ulaşmak istediğimiz amaç ne olursa olsun, uzun vadede bir şeyleri açıklığa kavuşturma şansımız yalnızca gerçeği aramak!” Çavuş memnun bir hâlde sözünü sürdürdü:

“Bu yüzden, başka birinin böyle bir ihtimali aklından geçirdiğini bir kez olsun bilmenizin, zamanla kanıt bulmanızı ya da en azından sizi bu ihtimalin lehinde veya aleyhinde ikna edecek düşüncelere ulaşmanızı sağlayacağını düşündüm. O zaman bir sonuca varırız; hiç değilse bütün öteki ihtimalleri tüketir, en olası olanı elimizdeki kanıta en çok yaklaşan şey ya da güçlü bir kuşku olarak bırakırız. Ondan sonra da—”

Tam o sırada kapı açıldı ve Bayan Trelawny odaya girdi. Bizi görür görmez hızla geri çekilip şöyle dedi:

“Ah, bağışlayın! Burada olduğunuzu, üstelik meşgul bulunduğunuzu bilmiyordum.” Ben ayağa kalktığımda geri dönmek üzereydi.

“Lütfen içeri gelin,” dedim; “Çavuş Daw’la yalnızca bazı meseleleri konuşuyorduk.”

O tereddüt ederken Bayan Grant odaya girip şöyle dedi: “Doktor Winchester geldi hanımefendi, sizi soruyor.”

Bayan Trelawny’nin bakışına uydum; birlikte odadan çıktık.

Doktor muayenesini yaptıktan sonra görünüşe göre hiçbir değişiklik olmadığını söyledi. Yine de o gece evde kalmak istediğini ekledi. Bayan Trelawny memnun göründü ve Bayan Grant’e onun için bir oda hazırlamasını haber gönderdi. Günün ilerleyen saatlerinde, doktorla baş başa kaldığımız bir sırada aniden şöyle dedi:

“Bu gece burada kalmayı ayarladım, çünkü sizinle konuşmak istiyorum. Bunu tamamen baş başa yapmak istediğimden, en az kuşku uyandıracak yolun, akşam geç vakit Bayan Trelawny babasının başında nöbet tutarken birlikte birer puro içmek olduğunu düşündüm.” Hastanın kızıyla benim bütün gece nöbet tutmamız yönündeki düzenimizi sürdürüyorduk. Sabahın erken saatlerindeki nöbeti paylaşacaktık. Bu beni kaygılandırıyordu; konuşmamızdan dedektifin kendisinin de gizlice nöbet tutacağını ve özellikle o saatlerde tetikte olacağını anlamıştım.

Gün olaysız geçti. Bayan Trelawny öğleden sonra uyudu; akşam yemeğinden sonra hemşirenin nöbetini devralmaya gitti. Bayan Grant yanında kaldı, Çavuş Daw ise koridorda nöbet tutuyordu. Doktor Winchester’la kahvemizi kütüphanede içtik. Purolarımızı yaktığımızda sessizce şöyle dedi:

“Artık yalnız olduğumuza göre gizli bir konuşma yapmak istiyorum. Şimdilik aramızda kalacak, değil mi?”

“Elbette!” dedim. Sabah Çavuş Daw’la yaptığım konuşmayı, aklımda bıraktığı sarsıcı ve yıpratıcı korkuları düşündükçe yüreğim daralıyordu. Sözünü sürdürdü:

“Bu olay, içinde bulunan hepimizin akıl sağlığını sınamaya yeter. Üzerinde ne kadar çok düşünürsem o kadar aklımı yitirecekmişim gibi geliyor; sürekli güçlenen iki ayrı çizgi de zıt yönlere doğru daha büyük bir kuvvetle çekiyor.”

“Hangi iki çizgi?” Yanıt vermeden önce bir an dikkatle yüzüme baktı. Doktor Winchester böyle baktığında insanı huzursuz edebilirdi. Bayan Trelawny’ye duyduğum ilginin ötesinde bu işte kişisel bir payım olsaydı, bu bakış beni de huzursuz ederdi. Oysa sarsılmadım. Artık davanın avukatıydım; bir anlamda mahkemenin dostu, başka bir anlamda savunma için tutulmuş biriydim. Bu zeki adamın zihninde eşit derecede güçlü ve zıt iki çizgi bulunduğu düşüncesi bile yeni bir saldırıya ilişkin kaygımı yatıştırmaya yetiyordu. Doktor söze başlarken yüzünde çözülemez bir gülümseme vardı; ama konuşmasını sürdürdükçe bu gülümsemenin yerini sert bir ciddiyet aldı:

“İki çizgi: Olgular ve… Hayal gücü! İlkinde bütün bunlar var: saldırılar, soygun ve cinayet girişimleri; uyuşturup sersemletmeler; suç amaçlı hipnozu ve düşünce telkinini ya da henüz toksikolojimizde sınıflandırılmamış basit bir zehirlenme biçimini akla getiren, düzenlenmiş katalepsi nöbetleri. Diğerindeyse, tanıdığım hiçbir kitapta sınıflandırılmamış, yalnızca romantik eserlerin sayfalarında rastlanan bir etki iş başında. Hayatımda Hamlet’in şu sözlerinin doğruluğunu hiç bu kadar güçlü hissetmemiştim:

‘Gökte ve yerde nice şey vardır ki…

Felsefenizin düşlerinde bile yoktur.’

“Önce ‘Olgular’ tarafını ele alalım. Karşımızda evinde, kendi ailesinin ve ev halkının arasında yaşayan bir adam var; evde farklı sınıflardan çok sayıda hizmetçi bulunuyor, bu da hizmetçilerin kaldığı bölümden düzenlenmiş bir saldırı yapılmış olma ihtimalini ortadan kaldırıyor. Zengin, bilgili ve zeki. Fizyonomisine bakınca demir gibi iradeli, kararlı bir adam olduğundan kuşku duyulamaz. Kızı, anladığım kadarıyla tek çocuğu; zeki ve parlak bir genç kız, babasının hemen yanındaki odada uyuyor. Herhangi bir saldırı ya da karışıklık beklemek için görünürde hiçbir neden yok; dışarıdan birinin bunu gerçekleştirmesi için de makul bir fırsat bulunmuyor. Yine de gecenin ortasında vahşi ve acımasız bir saldırı yapılıyor. Olay hızla fark ediliyor; suç vakalarında genellikle tesadüften ziyade önceden tasarlanmış bir niyete işaret eden bir çabuklukla. Saldırgan ya da saldırganlar, amaçları ne olursa olsun, işlerini bitiremeden açıkça rahatsız ediliyorlar. Yine de kaçtıklarına dair hiçbir işaret yok; hiçbir ipucu, hiçbir eşya kargaşası; açık bir kapı ya da pencere yok, ses yok. Eylemi kimin yaptığını, hatta bir eylem işlendiğini gösterecek hiçbir şey yok; kurban ve eylemle bağlantılı çevresi dışında!”}],

“Ertesi gece, ev uyanık insanlarla dolu olmasına rağmen benzer bir girişimde daha bulunuluyor; odada ve çevresinde nöbet tutanlar bir dedektif, eğitimli bir hemşire, samimi bir dost ve adamın kendi kızı olduğu hâlde. Hemşire katalepsi nöbetine giriyor, gözeten dost ise —solunum maskesi takmış olmasına rağmen— derin bir uykuya dalıyor. Dedektif bile bir tür sersemliğe öylesine yenik düşüyor ki hasta odasında tabancasını ateşliyor; üstelik neye ateş ettiğini düşündüğünü bile söyleyemiyor. Bu işin ‘olgular’ tarafıyla bağlantısı varmış gibi görünen tek şey, sizin solunum maskeniz. Ötekiler gibi aklınızı yitirmemiş olmanız —bu tür durumlarda etkinin, herkesin odada kaldığı süreyle orantılı olması— sersemletici maddenin ne olduğu her neyse hipnotik olmadığı ihtimalini düşündürüyor. Ama yine çelişkili bir olgu var: Odada hepinizden uzun süre kalan —çünkü sürekli girip çıkıyor, ayrıca kalıcı nöbetin de bir bölümünü tutuyordu— Bayan Trelawny hiç etkilenmiş görünmüyordu. Bu da, her neyse, etkinin herkesi genel olarak etkilemediğini gösterir; tabii bir şekilde ona alışmış değilse. Mısır’dan kalma nadire nesnelerden birinin tuhaf bir salgısı söz konusuysa, bu durumu açıklayabilir; ne var ki o zaman da odada herkesten uzun süre kalan, hatta ömrünün yarısından fazlasını orada geçiren Bay Trelawny’nin en ağır etkilenen kişi olduğu gerçeğiyle yüz yüzeyiz. Bütün bu farklı ve çelişkili sonuçları açıklayabilecek ne tür bir etki olabilir? Hayır! İkilemin bu biçimi üzerine ne kadar çok düşünürsem o kadar şaşkına dönüyorum! Bay Trelawny’ye yönelik fiziksel saldırıyı, evde yaşayan ve şüphe çemberinin dışında kalan biri yapmış olsa bile, sersemletmelerin tuhaflığı yine gizemini korurdu. Birini katalepsiye sokmak kolay değildir. Hatta bilimin şu ana dek bildiği kadarıyla bunu isteğe bağlı olarak yapmanın bir yolu yok. Bütün meselenin düğüm noktası, etkilerin hiçbirine —ya da iş başındaki aynı etkinin olası türlerine— maruz kalmıyor gibi görünen Bayan Trelawny. Bütün bunları hiçbir zarar görmeden atlatıyor; yalnızca bir kez hafifçe, yarı baygınlık geçirdi. Gerçekten çok tuhaf!”

İçim daralarak dinliyordum; çünkü tavrında güvensizlik sezilmese de söyledikleri huzur kaçırıcıydı. Dedektif’in kuşkusu kadar doğrudan olmasa da, Bayan Trelawny’yi olaya karışan herkesten ayrı tutuyor gibiydi; gizemli bir olayda tek başına farklı kalmak, hemen olmasa bile er ya da geç şüphe çekmek demekti. Bir şey söylemememin daha iyi olacağını düşündüm. Böyle bir durumda susmak gerçekten altındır; şimdi hiçbir şey söylemezsem, sonradan savunmam ya da açıklamam veya geri almam gereken daha az şey olurdu. Bu nedenle, savını ortaya koyuş biçiminin —şimdilik hiç değilse— benden yanıt beklememesine içten içe sevindim. Doktor Winchester da yanıt bekler gibi görünmüyordu; bunu fark edince, nedenini pek anlayamadığım bir memnuniyet duydum. Çenesini eline dayamış, bakışları boşluğa dalmış, kaşları çatık hâlde bir süre sustu. Puro parmaklarının arasında sönükçe duruyordu; anlaşılan onu unutmuştu. Tam kaldığı yerden devam ediyormuşçasına, tekdüze bir sesle yeniden konuşmaya başladı:

“İkilemin öteki kolu bambaşka bir mesele; oraya bir kez girersek bilim ve deneyim namına ne varsa geride bırakmamız gerekir. İtiraf edeyim, bu düşüncenin beni cezbeden yanları var; ama her yeni düşüncede öyle hayallere kapılıyorum ki birden kendimi durdurup kararlılıkla olgulara bakıyorum. Bazen hasta odasından yayılan etkinin ya da salımın beni de, örneğin Dedektif’i etkilediği gibi, zaman zaman etkileyip etkilemediğini merak ediyorum. Elbette kimyasal bir şeyse, örneğin buhar hâlinde bir ilaçsa, etkisi birikerek artıyor olabilir. Ama böyle bir etkiyi ne yaratabilir ki? Odanın mumya kokusuyla dolu olduğunu biliyorum; mezardan çıkarılmış bunca kalıntı, bir de Silvio’nun saldırdığı o hayvanın gerçek mumyası varken buna şaşmamak gerek. Aklıma gelmişken, yarın onu sınayacağım; bir kedi mumyasının izini sürüyordum, sabah onu ele geçireceğim. Buraya getirdiğimde, soya özgü içgüdülerin mezarda birkaç bin yıl geçirdikten sonra hâlâ varlığını koruyup koruyamayacağını öğreneceğiz. Neyse, asıl konuya dönelim. Bu mumya kokularının kaynağı, Mısırlı rahiplerin —kendi çağlarının bilgili adamları ve bilim insanlarıydılar— yüzyıllar süren deneyimlerle doğal çürüme güçlerini durdurmaya yetecek kadar etkili buldukları maddeler ve madde bileşimleridir. Böyle bir sonuca ulaşmak için güçlü etkenlerin iş başında olması gerekir; daha sonraki bu sıradan çağımızda niteliklerini ve güçlerini anlayamadığımız ender bir madde ya da bileşim burada bulunuyor olabilir. Bay Trelawny’nin bu konuda bir bilgisi, hatta kuşkusu var mı, merak ediyorum. Şundan eminim: Bir hasta odası için bundan daha kötü bir hava düşünülemez; Sir James Frere’in böyle koşullardaki bir vakayla ilgilenmeyi reddetme cesaretine hayranım. Bay Trelawny’nin kızına verdiği talimatlar ve bana anlattıklarınızdan anladığım kadarıyla, dileklerini avukatı aracılığıyla özenle güvence altına alması, en azından bir şeylerden kuşkulandığını gösteriyor. Hatta neredeyse bir şey olmasını bekliyormuş gibi. Acaba bu konuda bir şey öğrenmek mümkün mü? Evrakları mutlaka bir şey gösterir ya da en azından düşündürür… Bu meseleyi ele almak zor; ama belki de yapmak gerekecek. Şu anki durumu sonsuza dek süremez; bir şey olursa da soruşturma yapılması gerekir. O durumda her şeyin iyice incelenmesi şart. Şu hâliyle polis delilleri, birden fazla kez tekrarlanmış cinayet amaçlı bir saldırıya işaret eder. Ortada ipucu olmadığına göre, bir ipucu bulmak için saik aramak gerekecek.”

Sustu. Son sözleri konuşması ilerledikçe gittikçe alçalan bir sesle söylemişti. Sesi umutsuzluk taşıyordu. Kesin bir kuşkusu olup olmadığını öğrenmek için doğru anın geldiğine kanaat getirdim; sanki bir buyruğa uyar gibi sordum:

“Birinden mi kuşkulanıyorsunuz?” Gözlerini bana çevirirken şaşırmaktan çok irkilmiş gibiydi:

“Birinden mi? Bir şeyden, demek istiyorsunuz. Bir etkinin varlığından kesinlikle kuşkulanıyorum; ama şu anda kuşkum bu sınırlar içinde. Daha sonra, akıl yürütmem ya da düşüncelerim —çünkü akıl yürütmek için yeterli veri yok— yeterince kesin bir sonuca varırsa, o zaman kuşkulanabilirim; ama şimdilik…”

Birden sustu ve kapıya baktı. Kapı kolu dönerken hafif bir ses duyuldu. Benim de yüreğim durmuş gibiydi. İçimi kasvetli, belirsiz bir kaygı kapladı. Sabah Dedektif’le konuşurken yaşanan kesinti birden aklıma üşüştü.

Kapı açıldı ve Bayan Trelawny odaya girdi.

Bizi görünce irkilip geri çekildi; yüzü koyu bir kızarıklığa büründü. Birkaç saniye durakladı; böyle anlarda geçen birkaç saniye geometrik bir hızla uzar gider. Konuşunca hem benim hem de kolayca görebildiğim kadarıyla Doktor’un üzerindeki gerginlik dağıldı:

“Ah, bağışlayın, konuştuğunuzu bilmiyordum. Doktor Winchester, bu gece burada olacağınız için güvenle yatmaya gidip gidemeyeceğimi sormak üzere sizi arıyordum. Kendimi öyle yorgun ve bitkin hissediyorum ki çökeceğimden korkuyorum; bu gece kesinlikle bir işe yaramam.” Doktor Winchester içtenlikle karşılık verdi:

“Elbette! Ne olursa olsun gidin, güzelce uyuyun. Tanrı biliyor ya, buna ihtiyacınız var. Bu öneriyi getirdiğinize çok sevindim; çünkü sizi bu gece görünce bir sonraki hastam siz olacaksınız diye korkmuştum.”

Rahatlamış bir iç çekti; yüzündeki yorgun ifade sanki eriyip gitti. Bana şöyle derken iri, güzel siyah gözlerindeki o derin ve içten bakışı asla unutmayacağım:

“Bu gece Doktor Winchester’la birlikte Babamı gözeteceksiniz, değil mi? Onun için öyle kaygılanıyorum ki her saniye yeni bir korku getiriyor. Ama gerçekten bitkin düştüm; iyice uyuyamazsam aklımı kaçıracağım sanıyorum. Bu gece odamı değiştireceğim. Babamın odasına bu kadar yakın kalırsam her sesi yeni bir dehşete dönüştürmekten korkuyorum. Ama tabii bir şey olursa beni uyandırırsınız. Koridordan açılan küçük dairede, oturma odasının yanındaki yatak odasında kalacağım. Babamla yaşamaya ilk geldiğimde o odaları kullanıyordum; o zaman böyle kaygılarım yoktu… Orada dinlenmem daha kolay olacak; belki birkaç saatliğine her şeyi unuturum. Sabah iyi olacağım. İyi geceler!”

Arkasından kapıyı kapatıp oturduğumuz küçük masaya döndüğümde Doktor Winchester şöyle dedi:

“Zavallı kız korkunç derecede yıpranmış. Dinlenecek olmasına çok sevindim. Bu ona hayat verecek; sabah iyi olacaktır. Sinirleri çöküşün eşiğinde. İçeri girdiğinde ne kadar dehşetle sarsıldığını, bizi konuşurken bulunca nasıl kıpkırmızı kesildiğini fark ettiniz mi? Kendi evinde, kendi konuklarıyla böyle sıradan bir karşılaşma, normal koşullarda onu hiç rahatsız etmezdi!”

Savunmasına açıklama getirmek için ona, Bayan Trelawny’nin içeri girişinin günün erken saatlerinde Dedektif’le beni baş başa bulmasına benzer bir durum olduğunu söyleyecektim; ama o konuşmanın o kadar özel olduğunu hatırladım ki bundan söz etmek bile merak uyandırarak işi güçleştirebilirdi. Bu yüzden sustum.

Hasta odasına gitmek üzere ayağa kalktık; ama loş koridordan geçerken, böyle bir konuya değindiğimiz iki ayrı anda da sözümü kesmesinin ne kadar tuhaf olduğunu tekrar tekrar —evet, günlerce sonrasında bile— düşünmeden edemedim.

Hepimizi ağlarına dolayan tuhaf bir rastlantılar ağı olduğu kesindi.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…