Yedi Yıldızın Mücevheri kitap kapağı

12. bölüm / 19

“Bölüm XII — Sihirli Sandık”

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 19Şu an: “Bölüm XII — Sihirli Sandık”

“Bölüm XII

Sihirli Sandık”
“Şaşkınlığımız, gereğinden uzun sürdüğünü düşündürecek kadar uzun sürdükten sonra mumyayı geçitten geçirip Çukur’un kuyusundan yukarı çıkarmakta vakit kaybetmedik. Onu yukarıda karşılamak için önce ben çıktım. Aşağı baktığımda Bay Trelawny’nin kopmuş eli kaldırıp göğsüne koyduğunu gördüm; belli ki zarar görmesini ya da kaybolmasını önlemek istiyordu. Ölü Arapları yattıkları yerde bıraktık. Halatlarımızla değerli yükümüzü yere indirdik; sonra onu, refakatçilerimizin beklemesi gereken vadi girişine götürdük. Hayretle gördük ki yola koyulmuşlardı. Şeyh’e itiraz ettiğimizde, sözleşmesini harfiyen yerine getirdiğini, kararlaştırıldığı üzere üç gün beklediğini söyledi. Bizi bırakıp gitmeye yönelik alçakça niyetini örtbas etmek için yalan söylediğini düşündüm; birbirimize anlatınca Trelawny’nin de aynı kuşkuyu taşıdığını anladım. Haklı olduğunu ancak Kahire’ye varınca öğrendik. Mumyalar Çukuru’na ikinci kez girdiğimiz tarih 3 Kasım 1884’tü; bu tarihi hatırlamak için nedenimiz vardı.”

“Ölüler odasında şaşkınlıkla dikilip durduğumuz sırada, zaman hesabımızdan—ömrümüzden—tam üç gün yitirmiştik. Öyleyse ölü Kraliçe Tera’ya ve ona ait her şeye karşı batıl bir korku duymamız şaşırtıcı mıydı? Şimdi de bu batıl duygunun hâlâ içimizde olması, kendimizden ya da kavrayışımızdan öte bir güce dair insanın aklını allak bullak eden bir hisle birlikte varlığını sürdürmesi şaşırtıcı mı? Vakti geldiğinde bu duygu bizimle birlikte mezara iner mi, buna şaşılır mı? Gerçi ölüleri soymuş bizler için mezar diye bir yer varsa!” Devam etmeden önce neredeyse bir dakika sustu:

“Kahire’ye sağ salim vardık; oradan da Messagerie seferiyle Marsilya’ya gidecek ve ardından ekspres trenle Londra’ya geçecek olduğumuz İskenderiye’ye ulaştık. Ama

‘Farelerin, insanların kurduğu en iyi planlar bile sık sık ters gider.’

İskenderiye’de Trelawny’ye, Bayan Trelawny’nin bir kız çocuğu doğururken öldüğünü bildiren bir telgraf bekliyordu.

“Yıkılmış kocası hemen Orient Ekspresi’yle yola çıktı; ben de hazineyi tek başıma, ıssız eve getirmek zorunda kaldım. Londra’ya sağ salim ulaştım; yolculuğumuzda özel bir talih var gibiydi. Bu eve vardığımda cenaze çoktan kaldırılmıştı. Çocuk bakılması için başka bir yere verilmişti; Bay Trelawny de kaybının şokunu atlatıp hayatının ve işinin kopan iplerini yeniden bir araya getirmeye koyulmuştu. Ağır bir şok geçirdiği belliydi. Simsiyah saçlarına ansızın düşen aklar tek başına yeterli kanıttı; ayrıca güçlü yüz hatları donuk ve sert bir ifade almıştı. İskenderiye’deki liman dairesinde o telgrafı aldığından beri yüzünde mutlu bir gülümseme görmedim.”

“Böyle durumlarda yapılacak en iyi şey çalışmaktır; o da kendini işine yüreğiyle, ruhuyla verdi. Kaybı ile kazancının tuhaf trajedisi—çocuk annesinin ölümünden sonra doğmuştu—biz Kraliçe Tera’nın Mumyalar Çukuru’nda trans hâlinde bulunduğumuz sırada yaşanmıştı. Bu olay bir şekilde onun Mısır araştırmalarıyla, özellikle de Kraliçe’nin sırlarıyla bağlantılı hâle gelmiş gibiydi. Bana kızından pek söz etmedi; ama zihninde onunla ilgili iki kuvvetin çarpıştığı belliydi. Onu sevdiğini, neredeyse tanrılaştırdığını görebiliyordum. Yine de doğumunun annesinin hayatına mal olduğunu asla unutamıyordu. Ayrıca varlığı babasının yüreğini parçalıyor gibi görünen bir şey vardı; ne var ki bunun ne olduğunu bana hiç söylemedi. Bir keresinde, susma kararını gevşettiği bir anda şöyle dedi:

“‘Annesine benzemiyor; ama hem yüz hatları hem de ten rengiyle Kraliçe Tera’nın tasvirlerine olağanüstü benziyor.’

“Onu, kendisinin bakamayacağı için iyi bakacak insanlara gönderdiğini söyledi; kadın olana dek genç bir kızın tadabileceği sade ve onun için en iyisi olan bütün zevkleri yaşamasını istiyordu. Onun hakkında sık sık konuşmak isterdim; ama hiçbir zaman fazla bir şey söylemezdi. Bir keresinde bana şöyle dedi: ‘Gereğinden fazla konuşmamam için nedenler var. Bir gün öğrenecek ve anlayacaksın!’ Suskunluğuna saygı duydum; bir yolculuktan döndüğümde nasıl olduğunu sormam dışında onun hakkında bir daha hiç konuşmadım. Onu, sizin yanınızda gördüğüm ana dek hiç görmemiştim.”

“Mezardan—ah!—alıp getirdiğimiz hazineler buraya ulaşınca, Bay Trelawny hepsinin nereye konacağına kendisi karar verdi. Mumyayı, kopmuş eli dışında, holdeki büyük demirtaşı lahdin içine yerleştirdi. Bu lahit Teb’in Başrahibi Uni için yapılmıştı ve fark etmiş olabileceğiniz gibi, eski Mısır tanrılarına yöneltilmiş olağanüstü yakarışlarla baştan başa yazılarla kaplıydı. Mezardan çıkan diğer eşyaları gördüğünüz gibi kendi odasının çevresine yerleştirdi. Kendi özel nedenleriyle mumya elini de aralarına koydu. Bunu, belki bir istisna dışında, sahip olduğu en kutsal eşya saydığını düşünüyorum. O istisna, ‘Yedi Yıldızın Mücevheri’ adını verdiği oyma yakuttur; bildiğiniz gibi onu, çeşitli düzeneklerle kilitlenip korunan o büyük kasada saklıyor.”

“Bunun sıkıcı olduğunu düşündüğünüzü tahmin ediyorum; ama bugüne kadarki her şeyi anlayabilmeniz için bunları açıklamam gerekiyordu. Kraliçe Tera’nın mumyasıyla dönüşümden epey zaman sonra Bay Trelawny konuyu yeniden açtı. Birkaç kez Mısır’a gitmişti; kimi zaman benimle, kimi zaman tek başına. Ben de kendi hesabıma ya da onun adına birkaç yolculuk yapmıştım. Ama bütün bu süre boyunca, neredeyse on altı yıl, konuya hiç değinmedi; ancak önemli bir durum değinmeyi düşündürdüğünde, hatta gerektirdiğinde sözünü etti.”

“Bir sabah erkenden aceleyle beni çağırdı. O sırada British Museum’da çalışıyor, Hart Sokağı’nda oturuyordum. Yanına vardığımda heyecandan adeta yanıp tutuşuyordu. Karısının ölüm haberi gelmeden önceki günlerden beri onu hiç böyle coşkun görmemiştim. Beni hemen odasına aldı. Pencerelerin perdeleri indirilmiş, kepenkleri kapatılmıştı; içeri gün ışığından tek bir ışın bile girmiyordu. Odanın olağan lambaları yanmıyordu; bir yanında en az elli mum gücünde bir sürü güçlü elektrik lambası dizilmişti. Yedigen sandığın durduğu küçük kan taşı masa odanın ortasına çekilmişti. Üzerine düşen parlak ışıkta sandık göz kamaştırıcı görünüyordu. İçinden bir ışıkla aydınlanıyormuş gibi gerçekten parlıyor gibiydi.”

“‘Ne düşünüyorsun?’ diye sordu.

“‘Mücevher gibi,’ diye karşılık verdim. ‘Sık sık böyle görünüyorsa ona “büyücünün Sihirli Sandığı” demekte haklısın. Neredeyse canlı gibi.’”

“‘Neden öyle göründüğünü biliyor musun?’

“‘Işığın parlaklığından, sanırım?’

“‘Elbette ışıktan,’ diye karşılık verdi, ‘ama asıl mesele ışığın düzenlenişi.’ Konuşurken odanın olağan lambalarını yaktı, özel lambaları söndürdü. Taş kutunun görünüşü şaşırtıcı biçimde değişti; bir anda bütün parıltısını yitirdi. Her zamanki gibi hâlâ çok güzel bir taştı; ama sadece taştı.”

“‘Lambaların dizilişinde bir şey fark ediyor musun?’ diye sordu.

“‘Hayır!’

“‘Büyük Kepçe’deki yıldızların şeklinde dizilmişlerdi; yakuttaki yıldızlar gibi!’ Bu söz bana tuhaf bir kesinlik duygusu verdi. Nedenini bilmiyorum; yalnızca mumyayla ve ona ait her şeyle ilgili o kadar çok gizemli bağlantı vardı ki, yenisi de aydınlatıcı görünüyordu. Trelawny açıklamasını sürdürürken dinledim:

“‘On altı yıldır bu macerayı düşünmeyi, karşımıza çıkan sırların izini bulmaya çalışmayı hiç bırakmadım; ama çözüme ulaşmış gibi görünmem ancak dün gece oldu. Sanırım rüyamda görmüş olmalıyım; çünkü onunla ilgili bir heyecanla uyandım. Ne yapmak istediğimi tam anlamadan, bir şeyler yapmaya kararlı hâlde yataktan fırladım. Sonra birden amaç apaçık belirdi. Mezarın duvarlarındaki yazılarda, Büyük Ayı takımyıldızında Büyük Kepçe’yi oluşturan yedi yıldızdan söz ediliyordu; Kuzey yönü de tekrar tekrar vurgulanmıştı. “Sihirli Kutu” dediğimiz sandıkla ilgili aynı simgeler yineleniyordu. Kutunun taşındaki o tuhaf, ışık geçiren bölümleri zaten fark etmiştik. Hiyeroglif yazısında mücevherin bir göktaşının kalbinden geldiği, sandığın da aynı taştan oyulduğu anlatılıyordu, hatırlarsın. Yedi yıldızın ışığının doğru yönden vurmasının kutuya ya da içindeki bir şeye etkisi olabileceğini düşündüm. Perdeyi kaldırıp dışarı baktım. Büyük Kepçe gökyüzünde yüksekteydi; hem yıldızları hem de Kutup Yıldızı pencerenin tam karşısındaydı. Sandığın durduğu masayı ışığa çektim ve ışığı geçiren parçalar yıldızlara dönük olana dek yerini değiştirdim. Sandık, lambaların altında gördüğün gibi, hemen parlamaya başladı; ama ışığı zayıftı. Bekledim, bekledim; fakat gökyüzü bulutlandı ve parıltı söndü. Bunun üzerine tellerle lambalar aldım—deneylerimde onları ne sık kullandığımı bilirsin—ve elektrik ışığının etkisini denedim. Lambaları taşın bölümlerine uyacak şekilde yerleştirmem epey zaman aldı; ama doğru konuma getirir getirmez bütün sandık, gördüğün gibi parlamaya başladı.’”

“‘Ama daha ileri gidemedim. Belli ki bir şey eksikti. Birden aklıma geldi: Işığın bir etkisi olabiliyorsa, mezarda da ışık üretmenin bir yolu bulunmalıydı; mağaradaki Mumyalar Çukuru’na yıldız ışığı giremezdi. O zaman her şey açıklığa kavuşur gibi oldu. Üst yüzünde sandığın tabanının oturduğu oyuk bulunan kan taşı masanın üzerine Sihirli Sandığı yerleştirdim. Taşın gövdesine özenle işlenmiş tuhaf çıkıntıların takımyıldızındaki yıldızlara bir biçimde karşılık geldiğini hemen gördüm. Öyleyse ışıkları tutacak olanlar bunlardı.’”

“‘Buldum!’ diye bağırdım. ‘Şimdi tek ihtiyacımız lambalar.’” Elektrik lambalarını çıkıntıların üzerine ya da yakınına yerleştirmeyi denedim. Ama taş hiç parlamadı. Böylece özel olarak bu amaçla yapılmış lambalar bulunduğuna dair inancım güçlendi. Onları bulabilirsek, gizemi çözme yolunda bir adım atmış olacaktık.”

“‘Peki ya lambalar?’ diye sordum. ‘Neredeler? Onları ne zaman bulacağız? Bulursak nasıl tanıyacağız? Ne—’

“Sözümü hemen kesti:

“‘Bir seferde bir şey!’ dedi sakince. ‘İlk sorun, diğerlerinin hepsini kapsıyor. Bu lambalar nerede? Sana söyleyeyim: Mezarda!’

“‘Mezarda!’ diye şaşkınlıkla tekrarladım. ‘Ama seninle orayı baştan sona kendimiz aradık; tek bir lamba izi bile yoktu. İlk gidişimizde dönerken de, ikincisinde Arapların cesetleri dışında geride kalan hiçbir şeyin izi yoktu.’”

“Ben konuşurken, kendi odasından elinde getirdiği büyük kâğıt tomarlarını açtı. Kenarlarını kitaplar ve ağırlıklarla bastırarak büyük masanın üzerine yaydı. Onları hemen tanıdım; mezardaki yazılardan çıkardığımız ilk kopyaların özenle hazırlanmış suretleriydi. Her şeyi hazırlayınca bana döndü ve ağır ağır konuştu:

“‘Mezarı incelerken, böyle mezarlarda genellikle bulunan bir şeyin yokluğuna şaşırdığını hatırlıyor musun?’

“‘Evet! Bir serdab yoktu.’

“Bay Corbeck bana, ‘Serdab, bir mezarın duvarına yapılmış ya da oyulmuş bir tür niştir,’ diye açıkladı. ‘Şimdiye dek incelenenlerde herhangi bir yazıt bulunmamış; yalnızca mezarın yapıldığı ölülerin tasvirleri yer almıştır.’ Ardından anlatısını sürdürdü:

“Trelawny, ne demek istediğini anladığımı görünce eski coşkusunu andıran bir heyecanla konuşmayı sürdürdü:

“‘Gizli bir serdab bulunması gerektiği sonucuna vardım. Bunu daha önce düşünmemiş olmamız akılsızlıktı. Böyle bir mezarı yapanın—başka yönlerden güzellik ve bütünlük duygusuna sahip olduğunu gösteren, her ayrıntıyı kadınsı bir zenginlik ve incelikle tamamlayan bir kadının—böyle bir mimari öğeyi ihmal etmeyeceğini bilmeliydik. Törenlerde özel bir anlamı olmasa bile, onu süs olarak kullanırdı. Başkalarının mezarlarında vardı; o da kendi eserinin eksiksiz olmasını isterdi. Bana güven, bir serdab vardı—hâlâ da var; keşfedildiğinde içinde lambaları bulacağız. Elbette o zamanlar bildiğimiz ya da en azından varsaydığımız gibi lambaların varlığından haberdar olsaydık, gizli bir yerden, bir zuladan kuşkulanabilirdik. Senden yeniden Mısır’a gitmeni; mezarı aramanı, serdabı bulmanı ve lambaları geri getirmeni isteyeceğim!’”

“‘Ya serdab olmadığını görürsem ya da bulduğumda içinde lamba bulamazsam ne olacak?’ diye sordum. Konuşurken yıllardır pek görülmeyen o kasvetli gülümsemesiyle acı acı gülümsedi ve ağır ağır konuştu:

“‘O zaman onları bulana dek harıl harıl arayacaksın!’

“‘Pekâlâ!’ dedim. Kâğıtlardan birini işaret etti.

“‘Burada güneydeki ve doğudaki Şapel’in kopyaları var. Yazıları yeniden inceledim; bu köşenin çevresindeki yedi noktada, bizim Büyük Kepçe adını verdiğimiz yıldız grubunun simgelerinin bulunduğunu gördüm. Kraliçe Tera, doğumunu ve kaderini bu takımyıldızın yönettiğine inanıyordu. Bunları dikkatle inceledim ve hepsinin takımyıldızın gökyüzünün farklı bölgelerinde göründüğü hâlleriyle yıldızların dizilişini temsil ettiğini fark ettim. Hepsi astronomi bakımından doğru; gerçek gökyüzünde işaretçi yıldızlar Kutup Yıldızı’nı gösterdiği gibi, bunların hepsi de serdabın genellikle bulunduğu duvardaki tek bir noktayı gösteriyor!’”

“‘Bravo!’ diye bağırdım; böyle bir çıkarım alkışı hak ediyordu. Hoşnut görünerek devam etti:

“‘Mezardayken bu noktayı incele. Gizli bölmeyi açmaya yarayan bir yay ya da mekanik bir düzenek bulunması muhtemel. Bunun ne olabileceğini tahmin etmenin faydası yok. Oraya vardığında en doğru neyse bilirsin.’”

“Ertesi hafta Mısır’a doğru yola çıktım ve yeniden mezarda durana dek dinlenmedim. Eski adamlarımızdan bazılarını bulmuş, yeterince yardım toplamıştım. Ülkenin durumu on altı yıl öncesine göre çok farklıydı; askere ya da silahlı adamlara gerek yoktu.”

“Kaya yüzüne tek başıma tırmandım. Hava o kadar elverişliydi ki merdivenin ahşap parçaları hâlâ sağlamdı; tırmanmakta zorluk çekmedim. Aradan geçen yıllarda mezarı başka ziyaretçilerin de gördüğü belliydi; içlerinden birinin gizli yeri tesadüfen keşfetmiş olabileceğini düşününce içim karardı. Benden önce davranmış olduklarını ve yolculuğumun boşa çıktığını öğrenmek gerçekten acı olurdu.”

“Mezarın meşalelerini yakıp yedi kenarlı sütunların arasından mezarın Şapeli’ne geçince korktuğum başıma geldi.”

“Tam da bulmayı beklediğim yerde bir serdabın girişi vardı. Serdab ise boştu.”

“Ama Şapel boş değildi; Arap giysileri içindeki kurumuş bir adamın bedeni, sanki yere serilmiş gibi girişin hemen altında yatıyordu. Trelawny’nin varsayımının doğru olup olmadığını anlamak için bütün duvarları dikkatle inceledim. Verilen bütün yıldız konumlarında Büyük Kepçe’nin işaretçi yıldızlarının serdab girişinin solundaki, yani güney tarafındaki bir noktayı gösterdiğini gördüm; orada altından tek bir yıldız vardı.”

“Ona bastım; içeri göçtü. Serdabın önünü kapatan ve içeride duvara yaslanmış duran taş hafifçe kımıldadı. Girişin öteki tarafını daha dikkatli inceleyince, takımyıldızın başka tasvirleriyle gösterilmiş benzer bir nokta buldum. Ama bu kez tasvir, yedi yıldızın kendisiydi ve her biri parlatılmış altından yapılmıştı. Yıldızların her birine sırayla bastım; hiçbir şey olmadı. Sonra aklıma, girişteki yay sol taraftaysa sağdaki bu düzeneğin tek bir yedi parmaklı elle bütün yıldızlara aynı anda basmak için tasarlanmış olabileceği geldi. İki elimi birden kullanarak bunu başardım.”

“Yüksek bir çıtırtıyla, serdab girişinin yakınlarından metal bir şekil fırlamış gibi oldu; taş yavaşça eski yerine döndü ve bir tık sesiyle kapandı. Aşağı inen şekli bir anlığına görünce dehşete kapıldım. Arap tarihçisi Ibn Abd Alhokin’e göre Piramitlerin yapıcısı Kral Saurid Ibn Salhouk’un hazinesini koruması için Batı Piramidi’ne yerleştirdiği o korkunç muhafızı andırıyordu: ‘Mızrağı elinde, dimdik duran bir mermer heykel; başında kıvrılmış bir yılan. Biri yaklaşınca yılan onu bir yanından ısırır, boğazına dolanıp öldürür, sonra yine yerine dönerdi.’”

“Böyle bir figürün şaka olsun diye yapılmadığını ve ona meydan okumanın çocuk oyuncağı olmadığını iyi biliyordum. Ayaklarımın dibindeki ölü Arap, neler olabileceğinin kanıtıydı! Duvarı yeniden inceleyince, şurada burada birinin ağır bir çekiçle vurmuş gibi bıraktığı taş kırıklarına rastladım. Demek olan şuydu: İşinde bizden daha usta olan ve gizli bir serdab bulunduğundan kuşkulanan mezar soyguncusu, onu bulmaya çalışmıştı. Yaylı düzeneğin mandalına rastlantıyla vurmuş, böylece Arap yazarın adlandırdığı gibi intikam alan ‘Hazinedar’ı serbest bırakmıştı. Sonuç ortadaydı. Bir tahta parçası buldum ve güvenli bir mesafede durarak ucuyla yıldıza bastım.”

“Taş anında geri fırladı. İçeride gizlenmiş figür ileri atılıp mızrağını uzattı. Sonra doğrulup gözden kayboldu. Artık yedi yıldıza güvenle basabileceğimi düşündüm ve öyle yaptım. Taş yine geri döndü; ‘Hazinedar’ da göz açıp kapayıncaya kadar gizli inine kaçtı.”

“Her iki deneyi de birkaç kez tekrarladım; sonuç hep aynıydı. Böylesine kötü niyetli bir hareket kabiliyeti olan figürün mekanizmasını incelemek isterdim ama kolayca bulunamayacak aletler olmadan bu mümkün değildi. Kayalığın koca bir bölümünü kesmek gerekebilirdi. Bir gün uygun donanımla geri dönüp bunu denemeyi umuyorum.”

“Serdab girişinin neredeyse her zaman çok dar olduğunu, bazen elin bile güçlükle sığdığını belki bilmiyorsunuzdur. Bu serdabdan iki şey öğrendim. Birincisi, eğer içeride lamba varsa, bunlar büyük boyda olamazdı. İkincisi, bir şekilde Hathor’la bağlantılı olmalıydılar; çünkü Mısır mitolojisinde Yunanların Venüs’üne karşılık gelen, güzellik ve haz tanrıçası Hathor’un simgesi olan, üst sağ köşesi daha küçük bir kare oluşturan kare içindeki şahin, içerideki duvara kabartma olarak işlenmiş ve Stelde bulduğumuz parlak vermilyon rengine boyanmıştı. Ancak Mısır mitolojisinde her tanrının birçok biçimi vardır; Hathor da bazı yönleriyle diriliş düşüncesiyle ilişkilidir. Tanrıça’nın yedi biçimi ya da çeşitlemesi vardır; bunlar neden yedi lambayla bir şekilde bağlantılı olmasın? Böyle lambaların bulunduğuna emindim. İlk mezar soyguncusu ölmüş, ikincisi serdabın içindekileri bulmuştu. İlk girişim yıllar önce yapılmış olmalıydı; bunu bedenin durumu kanıtlıyordu. İkinci girişim hakkında hiçbir ipucum yoktu. Çok önce de yapılmış olabilirdi, yakın zamanda da. Ama mezara başkaları girmişse lambaların çok önceden götürülmüş olması muhtemeldi. Neyse! Arayışım daha da zorlaşacaktı; ama bunu yapmak zorundaydım!”

“Bu, neredeyse üç yıl önceydi; o zamandan beri, Binbir Gece Masalları’ndaki adam gibi yeni lambalar değil, para için eski lambalar arayıp durdum. Ne aradığımı söylemeye ya da tarif etmeye cesaret edemedim; böyle yapsaydım amacımı boşa çıkarırdım. Ama en başından beri, bulmam gereken şey hakkında zihnimde belirsiz bir fikir vardı. Zamanla bu fikir gitgide netleşti; sonunda, yanlış olabilecek bir şeyi arayarak hedefimi neredeyse aştım.”

“Uğradığım hayal kırıklıkları ve çıktığım sonuçsuz yolculuklar bir kitap doldururdu; ama yılmadım. Sonunda, daha iki ay bile olmamıştı ki Musul’da yaşlı bir antikacı bana aradığım türden bir lamba gösterdi. Neredeyse bir yıldır izini sürüyor, her seferinde hayal kırıklığına uğruyordum; ama doğru izi bulduğuma dair giderek artan umut beni yeni çabalar için hep yüreklendiriyordu.”

“Sonunda başarıya yaklaştığımı anlayınca kendimi nasıl tuttuğumu bilmiyorum. Ne var ki Doğu ticaretinin ince oyunlarında ustalaşmıştım; Yahudi-Arap-Portekizli tüccar da dişine göre birine çatmıştı. Satın almadan önce bütün mallarını görmek istedim; o da bir yığın ıvır zıvırın arasından yedi ayrı lambayı birer birer çıkardı. Her birinin kendine özgü bir işareti vardı; hepsi de Hathor simgesinin bir biçimiydi. Sanırım yaptığım büyük alışveriş, esmer dostumun soğukkanlılığını sarstı; aradığım malın ne olduğunu anlamasın diye dükkânını neredeyse boşalttım. Sonunda neredeyse ağlayacak hâle geldi ve artık satacak hiçbir şeyi kalmadığı için onu mahvettiğimi söyledi. Mallarından belki de en az değer verdiği bazılarının sonunda ona ne kadar ödeyeceğimi bilseydi saçını başını yolardı.”

“Eve doğru acele ederken mallarımın çoğunu normal fiyatına elden çıkardım. Kuşku uyandırmamak için onları bedava vermeye, hatta zararına satmaya bile cesaret edemedim. Artık yüküm, akılsızca bir davranışla tehlikeye atılamayacak kadar değerliydi. Bu ülkelerde mümkün olan en hızlı şekilde yol aldım; Londra’ya yalnız lambalarla, yolculuğum sırasında topladığım taşınabilir birkaç nadire nesne ve papirüsle döndüm.”

“Artık, Bay Ross, benim bildiğim her şeyi biliyorsunuz; Bayan Trelawny’ye bunların ne kadarını, eğer bir kısmını anlatacaksanız, anlatacağınızı da takdirinize bırakıyorum.”

Sözünü bitirince arkamızdan genç ve berrak bir ses duyuldu:

“Bayan Trelawny’den mi söz ediyorsunuz? Kendisi burada!”

Şaşkınlıkla dönüp birbirimize sorgular gibi baktık. Bayan Trelawny kapı aralığında duruyordu. Ne zamandır orada olduğunu, ne kadarını duyduğunu bilmiyorduk.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…