Yedi Yıldızın Mücevheri kitap kapağı

11. bölüm / 19

Bölüm XI — Bir Kraliçenin Mezarı

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 19Şu an: Bölüm XI — Bir Kraliçenin Mezarı

Bölüm XI

Bir Kraliçenin Mezarı
“Bay Trelawny’nin umudu en az benimki kadar büyüktü. Benim gibi umutla umutsuzluk arasında gidip gelen, değişken biri değildir; umudu inanca dönüştüren sağlam bir amacı vardır. Bazen böyle iki taş bulunmuş olabileceğinden ya da Van Huyn’in maceralarının İskenderiye’de, Kahire’de, Londra’da veya Amsterdam’da sıradan bir antika edinimine dayanan gezgin uydurmaları olduğundan korkmuştum. Bay Trelawny ise inancından hiç sapmadı. İnanıp inanmamaya kafa yormamızı engelleyen pek çok şey vardı. Arabi Paşa olaylarından kısa süre sonraydı ve Mısır, özellikle İngiliz gezginler için güvenli bir yer değildi. Ama Bay Trelawny korkusuz bir adamdır; bazen ben de kendimi korkak saymadığımı düşünmeye başlıyorum. Çölde daha önceki yolculuklarımızda ikimizden birinin tanıyıp güvenebileceği bir Arap topluluğu oluşturduk; yani onlara başkalarına duyduğumuz kadar kuşkuyla bakmıyorduk. Rastgele yağmacı çetelerine karşı kendimizi koruyacak kadar kalabalıktık ve yanımıza çok miktarda eşya aldık. Britanya’ya hâlâ dostça yaklaşan yetkililerin onayını ve sessiz işbirliğini sağlamıştık; bu onayı alırken Bay Trelawny’nin servetinin başlıca önem taşıdığını söylememe gerek yok. Dâhabiye tekneleriyle Asvan’a vardık; orada şeyhten birkaç Arap alıp alışılmış bahşişimizi verdikten sonra çöl yolculuğuna çıktık.”

“Uzun süre dolaşıp bitmek bilmeyen tepeler yığınının her kıvrımını denedikten sonra, sonunda akşam karanlığında Van Huyn’in anlattığına tıpatıp benzeyen bir vadiye ulaştık. Yüksek, dik uçurumları olan; ortada daralıp doğu ve batı uçlarında genişleyen bir vadiydi. Gün ağardığında uçurumun karşısındaydık; kayalardaki yüksek açıklığı ve başlangıçta onu gizlemek için yapıldığı belli olan hiyeroglif figürlerini kolayca seçebiliyorduk.”

“Van Huyn’i ve dönemindekileri, daha sonra yaşayanları da şaşkına uğratan işaretler bizim için sır değildi. Akıllarını ve yaşamlarını bu işe adayan bilginler topluluğu, Mısır dilinin gizemli zindanının kapısını zorlayıp açmıştı. Sırrını öğrendiğimiz bizler, kayalık uçurumun yontulmuş yüzeyinde Teb rahiplerinin yaklaşık elli yüzyıl önce yazdırdıklarını okuyabiliyorduk.”

“Dıştaki yazıtın rahiplerin, hem de düşman bir rahipler topluluğunun işi olduğuna dair en ufak bir kuşku yoktu. Hiyerogliflerle kayaya yazılmış yazıt şöyleydi:”

“‘Tanrılar hiçbir çağrı üzerine buraya gelmez. “Adsız Olan” onlara hakaret etmiştir ve sonsuza dek yalnız kalacaktır. Yaklaşmayın; yoksa öfkeleri sizi soldurup kurutur!’”

“Bu uyarı, yazıldığı dönemde ve sonraki binlerce yıl boyunca dehşet verici ölçüde etkili olmuş olmalıydı; uyarının yazıldığı dil, ülke halkı için artık ölü bir gizeme dönüştüğünde bile. Böyle bir dehşetin geleneği, nedeninden daha uzun yaşar. Kullanılan simgelerde aliterasyonun da ayrı bir anlamı vardı. ‘Sonsuza dek’ ifadesi hiyerogliflerde ‘milyonlarca yıl’ diye verilmişti. Bu simge üçlü üç grup halinde dokuz kez tekrarlanmış; her grubun ardından Üst Dünya’yı, Yeraltı Dünyası’nı ve Gökyüzü’nü gösteren bir simge gelmişti. Böylece bütün tanrıların öfkesiyle bu Yalnız Kişi ne Güneş Işığı Dünyası’nda ne Ölüler Dünyası’nda dirilebilecek ne de ruhu tanrıların bölgesine ulaşabilecekti.”

“Ne Bay Trelawny ne de ben yazının ne anlama geldiğini adamlarımıza söylemeye cesaret ettik. Lanetin geldiği dine ya da öfkeleriyle tehdit edilen tanrılara inanmasalar da öylesine batıl inançlıydılar ki, yazıyı bilselerdi muhtemelen bütün işi bırakıp kaçarlardı.”

“Yine de cehaletleri ve bizim sağduyulu davranmamız bizi korudu. Yakınlarda ama vadinin biraz ilerisinde çıkıntılı bir kayanın arkasında kamp kurduk; böylece yazıt gözlerinin önünde durmayacaktı. Yerin geleneksel adı bile, ‘Büyücü Vadisi’, onlar için korku vericiydi; onların korkusu bize de bulaşıyordu. Yanımızda getirdiğimiz kerestelerle uçurumun yüzüne bir merdiven yaptık. Kayalığın tepesinden dışarı uzanan bir kirişe makara astık. Kapıyı oluşturan büyük kaya levhasının beceriksizce yerine yerleştirildiğini ve birkaç taşla tutturulduğunu gördük. Kendi ağırlığı onu güvenli biçimde yerinde tutuyordu. İçeri girmek için levhayı itmemiz ve üzerinden geçmemiz gerekti. Van Huyn’in sözünü ettiği büyük zincir sarmalını kayaya bağlı halde bulduk. Üstünde ve altında demir menteşeler bulunan, dönerek açılan büyük taş kapının enkazı arasında, kapıyı içeriden kapatıp kilitlemek için başlangıçta yeterli düzenek bulunduğunu gösteren bolca kanıt vardı.”

“Bay Trelawny ile mezara yalnız girdik. Yanımızda bolca ışık getirmiştik; ilerledikçe bunları yerleştirdik. Önce her yeri baştan sona incelemek, sonra her şeyi ayrıntılı olarak araştırmak istiyorduk. İlerledikçe şaşkınlığımız ve hayranlığımız arttı. Mezar, ikimizin de gördüğü en görkemli ve güzel mezarlardan biriydi. Heykel ve resimlerin özenli işçiliğiyle yapımın kusursuzluğundan, mezarın kimin dinlenme yeri olacağı belliyken, o kişi hâlâ hayattayken hazırlandığı anlaşılıyordu. Hiyeroglif resimlerin çizimleri zarif, renkleri muhteşemdi; Nil taşkınlarının neminden bile uzaktaki bu yüksek mağarada her şey, sanatçılar paletlerini bıraktıkları zamanki kadar tazeydi. Gözümüzden kaçmayan bir şey vardı: Dış kayadaki oyma rahiplerin işi olsa da uçurum yüzeyinin düzleştirilmesi muhtemelen mezarı yapanların ilk tasarımının bir parçasıydı. İçerideki resimlerle oymaların simgeleri de hep aynı düşünceyi veriyordu. Kısmen doğal, kısmen oyulmuş dış mağara, mimari bakımdan yalnızca bir ön oda sayılıyordu. Mağaranın sonunda, doğuya bakacak biçimde, yekpare kayaya oyulmuş sütunlu bir giriş vardı. Sütunlar devasa ve yedi kenarlıydı; başka hiçbir mezarda rastlamadığımız bir özellikti bu. Saçaklıkta, inek başlı, diski ve tüyleri taşıyan Hathor ile Kuzey Tanrısı köpek başlı Hapi’nin bulunduğu Ay Kayığı işlenmişti. Kayığı, Kuzey’i temsil eden ve Draco ile Büyükayı’nın çevrelediği Kutup Yıldızı’na doğru Harpokrates yönetiyordu. Büyükayı’da bizim ‘Büyük Kepçe’ dediğimiz takımyıldızı oluşturan yıldızlar ötekilerden büyük oyulmuş ve altınla doldurulmuştu; böylece meşale ışığında özel bir anlamla alev alev yanıyor gibiydiler. Girişten içeri geçince, Van Huyn’in fark ettiği gibi, bir kaya mezarının iki mimari bölümünü, Oda’yı ya da Şapel’i ve Çukuru, eksiksiz halde bulduk; oysa onun zamanında eski Mısırlıların bu bölümlere verdiği adlar henüz bilinmiyordu.”

“Batı duvarının alt kısmında bulunan Stel, yani kayıt taşı öylesine dikkat çekiciydi ki, arayışımızın amacı olan mumyayı bulmaya gitmeden önce onu en ince ayrıntısına kadar inceledik. Bu Stel, küçük ve çok güzel hiyeroglif figürlerle baştan başa oyulmuş büyük bir lapis lazuli levhaydı. Oyuklar, son derece ince ve saf vermilyon renginde bir harçla doldurulmuştu. Yazıt şöyle başlıyordu:”

“‘Mısırların Kraliçesi Tera; Kuzey’in ve Güney’in hükümdarı Antef’in kızı.’ ‘Güneş’in Kızı’, ‘Taçların Kraliçesi’.”

“Ardından yaşamı ve hükümdarlığının tarihi bütün ayrıntılarıyla anlatılıyordu.”

“Egemenlik simgeleri, gerçekten de kadınsı bir süsleme bolluğuyla işlenmişti. Yukarı ve Aşağı Mısır’ın birleşik taçları özellikle olağanüstü bir incelikle oyulmuştu. Kraliçeye ait bir stelde Hejet’i ve Desher’i —Yukarı ve Aşağı Mısır’ın Beyaz ve Kırmızı taçlarını— görmek ikimiz için de yeniydi; çünkü eski Mısır’da kayıtlarda istisnasız uygulanan kurala göre bu taçlardan her birini yalnızca kral takardı; tanrıçaların başında ise görülebilirlerdi. Daha sonra bunun bir açıklamasını bulduk; birazdan daha fazlasını anlatacağım.”

“Böyle bir yazıt, nerede ve ne zaman olursa olsun, gören herkesin dikkatini çekecek kadar şaşırtıcıydı; ama üzerimizde bıraktığı etkiyi tasavvur bile edemezsiniz. Onu gören ilk kişiler biz değildik; ama kaya levhası, yaklaşık beş bin yıl önce uçurumun girişine yerleştirildiğinden beri, yazıyı anlayarak okuyabilen ilk kişiler bizdik. Ölülerden gelen bu mesajı okuma fırsatı bize verilmişti. Eski Tanrılarla savaşmış ve rahipler sınıfının, tanrıların öfkesini uyandırmanın ya da iyiliklerini kazanmanın tek yolu olduğunu ileri sürdüğü bir dönemde onları denetimi altına aldığını iddia etmiş birinin mesajıydı bu.”

“Çukur’un üst odasının ve lahit Odası’nın duvarları baştan başa yazıtlarla kaplıydı. Stel’dekiler dışında tüm yazıtlar mavimsi yeşil pigmentle renklendirilmişti. Göz, yeşil yüzeyleri yandan yakaladığında, bunun yarattığı görünüm eski, rengi solmuş bir Hint turkuazını andırıyordu.”

“Yanımızda getirdiğimiz düzenekle Çukur’a indik. İlk Trelawny indi. Çukur derindi, yirmi metreden fazlaydı; ama hiçbir zaman doldurulmamıştı. Dibindeki geçit yukarı doğru eğimle lahit Odası’na ulaşıyordu ve alışılmış örneklerden daha uzundu. Geçit duvarla kapatılmamıştı.”

“İçeride sarı taştan büyük bir lahit bulduk. Ama onu anlatmama gerek yok; Bay Trelawny’nin odasında gördünüz. Kapağı yerde duruyordu; harçla tutturulmamıştı ve Van Huyn’in tarif ettiği gibiydi. İçine bakarken heyecanlandığımızı söylemeye gerek yok. Yine de bir bakımdan hayal kırıklığına uğramış olmalıydık. İçeri baktığında beyaz elin, kefen bezlerinin üzerinde canlıymış gibi durduğunu gören Hollandalı gezginin karşılaştığı manzaranın ne kadar farklı olması gerektiğini düşünmeden edemedim. Gerçekten de kolun bir bölümü oradaydı; beyaz, fildişi gibiydi.”

“Ama bizi Van Huyn’in yaşamadığı bir ürperti sardı!”

“Bileğin kesik ucu kurumuş kanla kaplıydı! Sanki beden ölümünden sonra kanamıştı! Kırılmış bileğin pürüzlü uçlarında pıhtılaşmış kan vardı; dışarı çıkmış beyaz kemik, bunun içinden bir opalın ana kayacı gibi görünüyordu. Kan aşağı akmış, kahverengi sargıları pas gibi lekelemişti. İşte anlatılanlar bütünüyle doğrulanmıştı. Anlatıcının doğru söylediğini gösteren bu kanıtlar önümüzde dururken, mumyanın elindeki kan ya da boğazı sıkılan Şeyh’in boynundaki yedi parmak izi gibi anlattığı başka şeylerden de kuşku duyamazdık.”

“Gördüğümüz her şeyi ya da bildiklerimizi nasıl öğrendiğimizi ayrıntılarıyla anlatmayacağım. Bunların bir bölümünü bilginlerin ortak bilgisinden öğrendik; bir bölümünü mezardaki stelden, duvarlardaki kabartmalardan ve hiyeroglif resimlerden okuduk.”

“Kraliçe Tera, Mısır krallarının On Birinci ya da Teb Hanedanı’ndandı; bu hanedan İsa’dan önce yirmi dokuzuncu ve yirmi beşinci yüzyıllar arasında hüküm sürmüştü. Babası Antef’in tek çocuğu olarak onun yerine geçti. Olağanüstü karakter ve yetenek sahibi bir kız olmalıydı; çünkü babası öldüğünde daha çok gençti. Gençliği ve kadın oluşu, o sırada muazzam bir güce erişmiş olan hırslı rahiplerin iştahını kabartıyordu. Zenginlikleri, sayıları ve bilgileri sayesinde bütün Mısır’a, özellikle de Yukarı Mısır’a hükmediyorlardı. Yönetim gücünü krallıktan rahipler sınıfına devretme yönündeki cüretkâr ve uzun süredir tasarladıkları hedefleri için gizlice harekete geçmeye hazırdılar. Ancak Kral Antef böyle bir girişimden kuşkulanmış ve ordunun kızına bağlı kalmasını güvence altına almıştı. Ona devlet yönetimi dersleri de aldırmış, hatta rahiplerin kendi öğretilerinde bile bilgi sahibi olmasını sağlamıştı. Kralın nüfuzu sayesinde kendi çıkarlarına kısa vadeli bir kazanç sağlayacaklarını ya da kızının üzerinde nüfuz kurarak ileride kazanç elde edeceklerini uman mezheplerden birini ötekine karşı kullanmıştı. Böylece Prenses, yazmanların arasında yetişmiş ve kendisi de azımsanmayacak bir sanatçı olmuştu. Bunların birçoğu duvarlarda resimlerle ya da son derece güzel hiyeroglif yazılarla anlatılıyordu; biz de bunların azımsanmayacak bir bölümünü Prenses’in bizzat yaptığını düşündük. Stelde ona ‘Sanatların Koruyucusu’ denmesi boşuna değildi.”

“Ama Kral daha da ileri gitmiş, kızına Uykuyu ve İradeyi denetlemesini sağlayan büyüyü öğretmişti. Bu gerçek büyüydü —‘kara’ büyü; tapınaklarda uygulanan büyü değil. Açıklayayım: Tapınak büyüsü zararsız, yani ‘ak’ büyü türündendi; etkide bulunmaktan çok izlenim yaratmayı amaçlıyordu. Tera yetenekli bir öğrenciydi ve öğretmenlerini geride bırakmıştı. Gücü ve imkânları ona büyük fırsatlar sunmuş, o da bunlardan sonuna kadar yararlanmıştı. Doğanın sırlarını tuhaf yollarla öğrenmişti; hatta kendini kefenletip tabuta koydurarak bir ay boyunca ölü gibi bırakılmak üzere bizzat mezara girmişti. Rahipler, deney sırasında gerçek Prenses Tera’nın öldüğünü ve yerine başka bir kızın konduğunu öne sürmeye çalışmışlardı; ama Tera yanıldıklarını kesin olarak kanıtlamıştı. Bütün bunlar, büyük ustalıkla yapılmış resimlerde anlatılıyordu. Sanatsal açıdan mükemmelliğine Chufu döneminde ulaşan Dördüncü Hanedan’ın ihtişamını yeniden canlandırma dürtüsünün muhtemelen onun zamanında doğduğu anlaşılıyordu.”

“Lahit Odası’ndaki resimler ve yazılar, Uykuyu yenmeyi başardığını gösteriyordu. Simgelerle dolu bir ülke ve çağ için bile olağanüstü bir simgesel anlatım vardı her yerde. Kraliçe olmasına rağmen krallık makamının ve erkekliğin bütün ayrıcalıklarını talep ettiği özellikle vurgulanmıştı. Bir yerde erkek giysileriyle, Beyaz ve Kırmızı taçları takmış halde resmedilmişti. Bir sonraki resimde kadın giysileri içindeydi; yine de Yukarı ve Aşağı Mısır’ın taçlarını takıyordu, çıkardığı erkek giysileri de ayaklarının dibinde duruyordu. Diriliş umudunun ya da amacının dile getirildiği her resme Kuzey simgesi eklenmişti; saban takımyıldızının yıldızları da birçok yerde —geçmişteki, şimdiki ya da gelecekteki önemli olayların betimlendiği sahnelerde— bir araya getirilmişti. Tera bu takımyıldızını kendisiyle özel bir biçimde ilişkili görüyordu.”

“Hem stelde hem de duvar yazılarında yer alan kayıtların belki de en dikkat çekici iddiası, Kraliçe Tera’nın tanrıları zorlayabilme gücüne sahip olduğuydu. Bu arada, bu inanç Mısır tarihinde tek örnek değildi; ancak dayanağı farklıydı. Yedi uçlu yedi yıldızla işlenmiş, skarabe biçiminde oyulmuş bir yakutun üzerine, hem Yukarı hem de Aşağı Dünyaların bütün tanrılarını zorlayacak Kudret Sözleri kazıtmıştı.”

“Yazıtta, rahiplerin kendisine karşı nefret biriktirdiğini bildiği ve ölümünden sonra adını silmeye çalışacaklarının açıkça belirtildiği anlatılıyordu. Mısır mitolojisinde bunun ne korkunç bir intikam olduğunu söyleyeyim: Adı olmayan hiç kimse ölümden sonra tanrıların huzuruna çıkarılamaz, adına dua da edilemez. Bu yüzden dirilişinin, doğumuna hükmeden yedi yıldızın bulunduğu takımyıldızın altında, uzun bir zaman geçtikten sonra ve daha kuzeydeki bir ülkede gerçekleşmesini tasarlamıştı. Bu amaçla eli havada, ‘sargısız’ duracak, içinde de Yedi Yıldız Mücevheri bulunacaktı; böylece hava bulunan her yerde, Ka’sı gibi hareket edebilecekti! Bay Trelawny ile bunu düşünüp tarttıktan sonra, bedeninin isteği üzerine astral hale gelebileceği, böylece parçacık parçacık hareket ederek gereken yerde ve zamanda yeniden bütünleşebileceği sonucuna vardık. Ardından, bütün tanrıların, İrade’nin ve Uykunun —son ikisi simgelerle kişileştirilmişti— içinde bulunduğu bir sandık ya da kutudan söz eden bir yazı vardı. Kutunun yedi kenarlı olduğu belirtilmişti. Mumyanın ayaklarının altında, Bay Trelawny’nin odasında sizin de gördüğünüz yedi kenarlı sandığı bulduğumuzda pek şaşırmadık. Sol ayağın keten sargısının alt yüzüne, stelde kullanılanla aynı vermilyon renginde, bol suyu gösteren hiyeroglif simgesi; sağ ayağın altına da yeryüzü simgesi çizilmişti. Biz bu simgeleri şöyle yorumladık: Ölümsüz olan ve isteğe göre başka yere taşınabilen bedeni kara ile suya, havaya ve ateşe hükmediyordu; ateş, Mücevher Taşı’nın ışığıyla, ayrıca mumya sargılarının dışında duran çakmaktaşı ve demirle temsil edilmişti.”

“Sandığı lahitten kaldırırken yanlarında daha önce gördüğünüz tuhaf çıkıntıları fark ettik; ama o sırada ne olduklarını anlayamadık. Lahitte birkaç muska vardı; hiçbiri özel bir değer ya da önem taşımıyordu. Öyle muskalardan varsa sargıların içinde, daha büyük olasılıkla da mumyanın ayaklarının altındaki tuhaf sandıkta olduğunu düşündük. Ancak sandığı açamadık. Bir kapağı olduğuna dair belirtiler vardı; üst ve alt kısımların her biri kesinlikle tek parçaydı. Tepeden biraz aşağıda görülen ince çizgi, kapağın birleştiği yer gibi duruyordu; ama işçilik o kadar ince ve kusursuzdu ki birleşme yeri neredeyse seçilemiyordu. Üst kısmı kesinlikle hareket ettiremiyorduk. Bir biçimde içeriden sabitlendiğini düşündük. Bunları sana, ileride karşılaşabileceğin şeyleri anlayabilmen için anlatıyorum. Yargını bütünüyle askıya almalısın. Bu mumyayla ve çevresinde öyle tuhaf şeyler oldu ki, bir noktada yeni bir inancı benimsemek gerekiyor. Gerçekleşen bazı şeyleri olağan yaşam ve bilgi akışıyla bağdaştırmak kesinlikle imkânsız.”

“Duvarlardaki, tavandaki ve yerdeki bütün çizimlerle yazıları kabaca kopyalayana kadar Büyücü Vadisi’nde kaldık. Üzerinde vermilyon pigmentle renklendirilmiş oyma bir kayıt bulunan lapis lazuli steli yanımıza aldık. Lahdi ve mumyayı; kaymaktaşı kaplarıyla taş sandığı; kan taşından, kaymaktaşından, oniksten ve akik taşından sehpaları; kemer biçimli dayanağı ‘tokalar’ üzerine oturan fildişi yastığı aldık. Her bir tokaya altından işlenmiş bir uraeus dolanmıştı. Şapel’de ve Mumyalar Çukuru’nda bulunan bütün eşyaları; mürettebatlı ahşap tekneleri, ushabtiu figürlerini ve simgesel muskaları da yanımıza aldık.”

“Ayrılırken merdivenleri söküp uzakta, bir uçurumun dibindeki kuma gömdük; gerekirse yeniden bulabilmek için yerini not ettik. Sonra ağır yükümüzle Nil’e doğru zorlu dönüş yolculuğuna çıktık. Sana söyleyeyim, o büyük lahdi taşıyan sandığı çölün üzerinden geçirmek hiç kolay değildi. Kaba saba bir arabamız ve onu çekmeye yetecek kadar adamımız vardı; ama yolculuk korkunç yavaş ilerliyormuş gibi geliyordu, çünkü hazinelerimizi güvenli bir yere ulaştırmak için sabırsızlanıyorduk. Geceleri içimiz rahat etmiyordu; yağmacı bir çetenin saldırmasından korkuyorduk. Ama yanımızdakilerden daha da çok korkuyorduk. Sonuçta onlar yağmacı, vicdansız adamlardı ve yanımızda yüklü miktarda değerli eşya taşıyorduk. Onlar, ya da en azından aralarındaki tehlikeli kişiler, bunların neden bu kadar değerli olduğunu bilmiyorlardı; taşıdığımız şeyin bir tür maddi hazine olduğunu varsayıyorlardı. Mumyanın kendisini lahitten çıkarmış, yolculukta güvenle taşımak için ayrı bir sandığa koymuştuk. İlk gece arabadan eşya çalmak için iki kez girişimde bulunuldu; sabah iki adam ölü bulundu.”

“İkinci gece şiddetli bir fırtına patlak verdi; insanın çaresizliğini hissettiren o korkunç çöl sam yellerinden biriydi. Sürüklenen kumların altında kaldık. Bedevilerimizden bazıları sığınak bulma umuduyla fırtınadan önce kaçmıştı; geri kalanımız burnuslarımıza sarınıp elimizden geldiğince sabrettik. Sabah, fırtına geçince eşyalarımızdan kurtarabildiğimiz ne varsa kum yığınlarının altından çıkardık. Mumyanın konduğu sandığı paramparça halde bulduk; ama mumyanın kendisi ortalıkta yoktu. Her yanı aradık, çevremizde birikmiş kumu kazdık; boşunaydı. Ne yapacağımızı bilmiyorduk, çünkü Trelawny o mumyayı eve götürmeye çok kararlıydı. Kaçan Bedevilerin geri dönmesini umarak bir gün boyunca bekledik. Mumyanın bir şekilde arabadan çıkarılıp onlar tarafından geri getirilebileceğine dair boş bir umuda kapılmıştık. O gece, şafak sökmeden hemen önce Bay Trelawny beni uyandırıp kulağıma fısıldadı:”

“‘Büyücü Vadisi’ndeki mezara geri dönmeliyiz. Sabah emir verdiğimde hiç tereddüt gösterme! Nereye gittiğimizi sorarsan şüphe uyandırır ve amacımızı boşa çıkarırsın.’”

“‘Peki!’ diye karşılık verdim. ‘Ama neden oraya gideceğiz?’ Verdiği yanıt, içimde hazır bekleyen bir tele dokunmuş gibi beni ürpertti:”

“‘Mumyayı orada bulacağız! Bundan eminim!’ Kuşku duyacağımı ya da itiraz edeceğimi tahmin ederek ekledi:”

“‘Bekle, göreceksin!’ dedi ve yeniden battaniyesine sarındı.”

“Geri döndüğümüzde Araplar şaşırdı; içlerinden bazıları bundan hoşnut kalmadı. Epey gerginlik yaşandı, birkaç kişi de bizi terk etti; bu yüzden doğuya doğru yeniden yola çıktığımızda yanımızda daha az adam vardı. Şeyh başlangıçta tam olarak nereye gittiğimizi merak ettiğini belli etmedi; ama yeniden Büyücü Vadisi’ne yöneldiğimiz anlaşılınca o da kaygılanmaya başladı. Yaklaştıkça kaygısı arttı; sonunda vadinin girişinde durdu ve daha ileri gitmeyi reddetti. Tek başımıza devam etmeyi seçersek dönüşümüzü bekleyeceğini söyledi. Üç gün bekleyecek, o zamana kadar dönmezsek yola çıkacaktı. Hiçbir para teklifi onu bu kararından vazgeçiremezdi. Yalnızca merdivenleri bulup uçurumun yakınına getirmeyi kabul etti. Öyle yaptı; ardından grubun geri kalanıyla birlikte vadinin girişine dönüp beklemeye koyuldu.”

“Bay Trelawny ile halatlar ve meşaleleri alıp yeniden mezara tırmandık. Biz yokken birinin oraya geldiği belliydi; mezar girişini kapatan taş levha içeride yatıyordu ve uçurumun tepesinden aşağı bir halat sarkıyordu. İçeride, Mumyalar Çukuru’nun kuyusuna inen başka bir halat daha vardı. Birbirimize baktık; ama ikimiz de tek kelime etmedik. Kendi halatımızı sabitledik; kararlaştırdığımız gibi önce Trelawny indi, ben de hemen ardından. Ancak kuyunun dibinde yan yana durduğumuzda, bir tür tuzağa düşmüş olabileceğimiz düşüncesi aklıma geldi: Biri uçurumdan halatla inebilir, bizi Çukur’a indirirken kullandığımız halatı kesip bizi diri diri oraya gömebilirdi. Bu düşünce dehşet vericiydi; ama artık yapacak bir şey yoktu. Sessiz kaldım. İkimizin de meşalesi vardı; geçitten geçip lahit Odası’na girdiğimizde etrafı rahatça görebiliyorduk. İlk göze çarpan şey, mekânın bomboş olmasıydı. Bütün o görkemli süslemelere rağmen, kayaya içine yerleştirilsin diye oyulmuş büyük lahit; kaymaktaşı kapların bulunduğu sandık; ölülerin kullanımı için gereç ve yiyeceklerin konduğu sehpalar ve ushabtiu figürleri yoktu; mezar bu yüzden ıssız bir yere dönüşmüştü.”

“Kraliçe Tera’nın sargılara bürünmüş mumyası, büyük lahit’in durduğu yerde zemine uzanıyordu; mezarı sonsuz kez daha ıssız kılan da buydu! Yanında, şiddetli bir ölümün ardından kalmış tuhaf, çarpılmış duruşlarıyla, grubumuzdan kaçan Araplardan üçü yatıyordu. Yüzleri kararmış, ağızlarından, burunlarından ve gözlerinden fışkıran kan ellerini ve boyunlarını bulaştırmıştı.”

“Her birinin boğazında, kararmaya yüz tutmuş yedi parmaklı bir elin izleri vardı.”

“Trelawny ile ben yaklaştık; dehşet ve korku içinde birbirimize sarılıp baktık.”

“Çünkü en şaşırtıcı olanı, mumyalanmış Kraliçe’nin göğsünün üzerine bırakılmış yedi parmaklı, fildişi beyazlığında bir eldi. Yalnızca bilekte, pürüzlü kırmızı bir çizgiyi andıran bir yara izi görünüyordu; bu izden kan damlaları sarkıyor gibiydi.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…