Yedi Yıldızın Mücevheri kitap kapağı

8. bölüm / 19

Bölüm VIII — Lambaların Bulunuşu

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 19Şu an: Bölüm VIII — Lambaların Bulunuşu

Bölüm VIII

Lambaların Bulunuşu
Çavuş Daw önce biraz itiraz etti; ama kendisine danışılabilecek bir mesele hakkında özel olarak görüş vermeyi sonunda kabul etti. Yalnızca görüş bildirmeyi üstlendiğini unutmamamı söyledi; harekete geçmek gerekirse konuyu merkeze iletmesi gerekebilirdi. Bu anlaşmayla onu çalışma odasında bırakıp Bayan Trelawny ile Bay Corbeck’i yanına götürdüm. Odadan çıkmadan önce Hemşire Kennedy yatağın başındaki yerini yeniden aldı.

Gezginin durumunu anlatırken gösterdiği temkinli, soğukkanlı kesinliğe hayran kalmamak elde değildi. Hiçbir şeyi saklıyor gibi görünmüyor, ama kayıp eşyaları olabildiğince az tarif ediyordu. Olayın gizemini büyütmüyor; sıradan bir otel hırsızlığı gibi ele alıyordu. Tek amacının, eşyaların kimliği silinmeden önce onları geri almak olduğunu bildiğimden, gerekli bilgileri verirken başka her şeyi nasıl ustalıkla sakladığını, üstelik bunu yapıyor gibi görünmediğini fark edebiliyordum. “Doğrusu,” diye düşündüm, “bu adam Doğu çarşılarının dersini almış; Batı zekâsıyla da ustalarını geçmiş!” Dedektife ne demek istediğini bütünüyle anlatmıştı. Dedektif birkaç dakika düşünüp şöyle dedi:

“Pot mu, terazi mi? Asıl mesele bu.”

“Bu ne demek?” diye sordu öteki, dikkat kesilerek.

“Birmingham’dan kalma eski bir hırsız argosu. Bugünlerde herkesin bu tür lafları bildiğini sanıyordum. Eskiden, küçük metal sanayisinin geliştiği Brum’da kuyumcular, önlerine gelen hemen herkesten metal alırdı. Az miktardaki metal, nereden geldiğini sormadıklarında genellikle ucuza alınabildiğinden, yalnızca tek bir şey sormak âdet oldu: Müşteri malı eritmek mi istiyordu? İstiyorsa alıcı fiyatı belirler, eritme potası da hep ateşin üzerinde dururdu. Alıcı isterse mal olduğu gibi korunur, teraziye konur ve hurda metalin geçerli fiyatından alınırdı.”

“Bu tür işler hâlâ epey yapılıyor, hem de Brum dışında başka yerlerde. Çalıntı saatleri ararken mekanizmalarına sık sık rastlarız; ama bir yığının içinden dişlileriyle yayları ayırt etmek mümkün değildir. Öte yandan, aranan saat kasalarına pek sık rastlamayız. Bu olayda çok şey hırsızın işini bilip bilmemesine bağlı; işini bilen adama böyle derler. Birinci sınıf bir hırsız, bir eşyanın içindeki metalden daha değerli olup olmadığını anlar; öyleyse onu daha sonra elden çıkarabilecek birine verir; belki Amerika’da, belki Fransa’da. Bu arada, sizce lambalarınızı sizden başka biri tanıyabilir mi?”

“Benden başka kimse!”

“Benzerleri var mı?”

“Bildiğim kadarıyla yok,” diye yanıtladı Bay Corbeck. “Yine de birçok bakımdan onlara benzeyen başka lambalar olabilir.” Dedektif, yeniden sormadan önce duraksadı: “British Museum’daki bir uzman, bir antikacı ya da Bay Trelawny gibi bir koleksiyoncu lambaların değerini, sanatsal değerini anlayabilir mi?”

“Elbette! Aklı başında herkes bunların değerli olduğunu ilk bakışta anlar.”

Dedektifin yüzü aydınlandı. “Öyleyse bir şansımız var. Kapınız kilitli, pencereniz kapalıysa eşyaları, o sırada oraya uğrayan bir oda hizmetçisi ya da ayakkabı boyacısı rastgele çalmış olamaz. Kim yaptıysa bu iş için gelmiş; malını da istediği fiyatı almadan elden çıkarmaz. Rehincilere haber salmamız gerek. Her hâlükârda iyi yanı şu: Ortalığı ayağa kaldırmamıza gerek yok. İsterseniz Scotland Yard’a haber vermeyiz; işi özel olarak yürütebiliriz. Başta söylediğiniz gibi bu işi gizli tutmak istiyorsanız, fırsatımız bu.” Bay Corbeck bir süre sustuktan sonra sakince konuştu:

“Hırsızlığın nasıl yapıldığına dair bir tahminde bulunabilir misiniz?” Polis memuru, bilgi ve deneyim sahibi birinin gülümseyişiyle gülümsedi.

“Hiç kuşkum yok, çok basit bir yolla yapılmıştır efendim. Gizemli suçların hepsi, işin sonunda böyle çıkar. Suçlu işini ve hilelerini bilir; fırsat kollayıp durur. Üstelik deneyiminden, ne tür fırsatların çıkabileceğini ve genellikle nasıl ortaya çıktığını öğrenmiştir. Öteki kişi ise yalnızca dikkatli davranır; bütün hileleri, önüne kurulabilecek tuzakları bilmez. Küçük bir dikkatsizlikle tuzağa düşer. Bu olayı bütünüyle öğrendiğimizde, yönteminin başından beri gözünüzün önünde olmasına şaşacaksınız!” Bu sözler Bay Corbeck’i biraz kızdırmış gibiydi; yanıt verirken sesinde belirgin bir öfke vardı:

“Bakın dostum, bu olayda eşyaların çalınmış olması dışında basit hiçbir şey yok. Pencere kapalıydı; şöminenin ağzı tuğlayla örülmüştü. Odanın tek kapısı var, onu da kilitleyip sürgüledim. Üst pencere yok; otel hırsızlıklarının üst pencereden nasıl yapıldığını çok duydum. Gece odamdan hiç çıkmadım. Yatmadan önce eşyalara baktım; uyandığımda yine bakmaya gittim. Bu gerçeklerden yola çıkarak basit bir hırsızlık yöntemi kurabilirseniz, akıllı adamsınız demektir. Söyleyeceğim bu kadar; eşyalarımı hemen bulup geri getirecek kadar akıllı olun.” Bayan Trelawny onu yatıştırmak istercesine koluna dokundu ve sakince şöyle dedi:

“Kendinizi boş yere üzmeyin. Eminim ortaya çıkacaklar.” Çavuş Daw ona öyle hızlı döndü ki, sözlerini söylerken Bayan Trelawny’den zaten kuşkulanmış olduğunu canlı bir biçimde hatırlamaktan kendimi alamadım:

“Bu düşüncenizi neye dayandırdığınızı sorabilir miyim, hanımefendi?”

Kuşkuyla dinlemeye hazır kulaklara verdiği yanıtı duymaktan korkuyordum; ama yine de söyledikleri beni yeni bir acı ya da sarsıntıyla vurdu:

“Nasıl bildiğimi söyleyemem. Ama bundan eminim!” Dedektif birkaç saniye sessizce ona baktı, sonra bana hızlıca bir göz attı.

Bir süre sonra Bay Corbeck’le kendi hareketleri, otel ve oda hakkındaki ayrıntılar ve eşyaların nasıl tanınacağı üzerine biraz daha konuştu. Ardından soruşturmaya başlamak üzere ayrıldı. Bay Corbeck, hırsız tehlikede olduğunu sezip lambaları yok etmesin diye işin gizli tutulması gerektiğini ona özellikle belirtti. Bay Corbeck, kendi işleriyle ilgilenmek üzere ayrılırken akşam erkenden geri dönüp evde kalacağını söyledi.

O gün Bayan Trelawny’nin keyfi daha yerindeydi; yeni sarsıntıya ve hırsızlığın yarattığı sıkıntıya rağmen, kendini şimdiye dek olduğundan daha güçlü görünüyordu. Bu hırsızlık, sonunda babasını çok hayal kırıklığına uğratacaktı.

Günün büyük bölümünü Bay Trelawny’nin nadire eşyalarını inceleyerek geçirdik. Bay Corbeck’ten duyduklarımla, onun Mısır araştırmaları alanındaki girişiminin ne denli büyük olduğu hakkında bir fikir edinmeye başlamıştım; bu yeni bakışla çevremdeki her şey başka bir ilgi kazandı. İnceledikçe merakım arttı; içimde kalmış olabilecek kuşkuların yerini hayret ve hayranlık aldı. Ev, eski sanat eserleriyle dolu gerçek bir harikalar hazinesi gibiydi. Bay Trelawny’nin odasındaki irili ufaklı nadire eşyaların yanı sıra, devasa lahitlerden dolaplarda duran her tür skarabe böceğine kadar, büyük salon, merdiven sahanlıkları, çalışma odası, hatta özel oturma odası bile her koleksiyoncunun ağzını sulandıracak antika parçalarla doluydu.

Bayan Trelawny başından beri bana eşlik ediyor, her şeye giderek artan bir ilgiyle bakıyordu. İnce işçilikli muska dolaplarından bazılarını inceledikten sonra, bana son derece içten bir tavırla şöyle dedi:

“Son zamanlarda bunların hiçbirine neredeyse hiç bakmadığıma inanmakta güçlük çekersiniz. Bunlara merak duymaya başladığımı, ancak babam hastalandıktan sonra fark ettim. Ama şimdi ilgim gittikçe artıyor; neredeyse kendimi bütünüyle kaptırıyorum. Acaba damarlarımda taşıdığım koleksiyoncu kanı kendini göstermeye mi başladı? Öyleyse, bu çağrıyı daha önce hiç duymamış olmam tuhaf. Elbette büyük parçaların çoğunu tanıyorum, az çok inceledim; ama doğrusu, bir bakıma onları hep oradaymışlar gibi kanıksamıştım. Aile resimlerinde de zaman zaman aynı şeyi fark ettim; aile onları öylece kanıksıyor. Benimle birlikte incelememe izin verirseniz, çok hoşuma gider!”

Böyle konuşmasını duymak beni sevindirdi; son önerisi de içimi titretti. Birlikte çeşitli odaları ve koridorları dolaşıp görkemli nadire eşyaları inceledik, hayranlıkla seyrettik. Eşya o kadar çok, çeşitleri de o kadar baş döndürücüydü ki çoğuna ancak şöyle bir göz atabildik. Yürürken hepsini sırayla, her gün biraz daha yakından incelemeye karar verdik. Salonda, Margaret’ın dediğine göre babasının ağır taş lahit kapaklarını kaldırmak için kullandığı, çiçek motifleri işlenmiş çelikten büyükçe bir çerçeve duruyordu. Ağır değildi; kolayca hareket ettirilebiliyordu. Onun yardımıyla kapakları sırayla kaldırıp çoğunun üzerine kazınmış, ucu bucağı olmayan hiyeroglif resim dizilerini inceledik. Margaret bilgisiz olduğunu söylemesine rağmen bunlar hakkında epey şey biliyordu; babasıyla geçirdiği bir yıl, farkında olmadan ona her gün, her saat ders vermişti. Olağanüstü zeki ve kavrayışlı, üstelik müthiş hafızalı bir kızdı. Böylece parça parça, farkında olmadan edindiği bilgi, nice bilginin imreneceği bir düzeye ulaşmıştı.

Yine de bütün bunlar öyle içten ve farkında olmadan yaşanıyordu ki; öyle genç kızca ve yalındı. Bakışlarıyla düşünceleri öylesine taze, kendini düşünmekten öylesine uzaktı ki onunla birlikteyken evi saran bütün sıkıntıları ve gizemleri bir süreliğine unuttum; kendimi yeniden bir oğlan çocuğu gibi hissettim…

En ilgi çekici lahitler, kuşkusuz, Bay Trelawny’nin odasındaki üç tanesiydi. Bunlardan ikisi koyu renk taştandı; biri porfirden, ötekiyse demir taşına benzer bir taştandı. Üzerlerinde bazı hiyeroglifler işlenmişti. Üçüncüsüyse bunlardan çarpıcı biçimde farklıydı. Meksika oniksinin baskın renk etkisini taşıyan sarımsı kahverengi bir maddeden yapılmıştı; birçok yönden ona benziyor, yalnız doğal kıvrımlı deseni daha belirsiz görünüyordu. Yer yer neredeyse saydam, kesinlikle yarı saydam lekeler vardı. Kapak da dâhil olmak üzere sandukanın tümü, yüzlerce, belki binlerce minik hiyeroglifle, sanki sonu gelmez bir dizi hâlinde işlenmişti. Arka, ön, yan yüzler, kenarlar ve taban; her yanı incecik resimlerle doluydu. Canlı ve keskin kenarlı koyu mavi renkleri, sarı taşın üzerinde belirgin biçimde öne çıkıyordu. Çok uzundu; neredeyse dokuz ayak, genişliğiyse belki bir yarda yakındı. Yan yüzleri dalgalıydı; bu nedenle keskin bir çizgi oluşturmuyordu. Köşeleri bile göze hoş gelen kusursuz eğrilere sahipti. “Doğrusu,” dedim, “bu bir dev için yapılmış olmalı!”

“Ya da bir dev kadın için!” dedi Margaret.

Bu lahit pencerelerden birinin yanında duruyordu. Bir bakımdan, evdeki öteki lahitlerin hepsinden farklıydı. Evdeki diğer lahitler hangi malzemeden yapılmış olursa olsun —granit, porfir, demir taşı, bazalt, arduvaz ya da ahşap— içeriden son derece sadeydi. Kimi iç yüzeyi dümdüzdü; kimilerinin bir bölümü ya da tamamı hiyerogliflerle işlenmişti. Ama hiçbirinde çıkıntı ya da pürüzlü bir yüzey yoktu. Banyo olarak kullanılabilecek gibiydiler; hatta gördüğüm taş ya da mermer Roma banyolarına birçok yönden benziyorlardı. Oysa bunun içinde, insan biçiminde çevresi çizilmiş, yükseltili bir bölüm vardı. Margaret’a bunu açıklayıp açıklayamayacağını sordum. Şöyle yanıt verdi:

“Babam bu konuda hiç konuşmak istemezdi. İlk gördüğümden beri dikkatimi çekmişti; ama ona sorduğumda şöyle demişti: ‘Bir gün sana her şeyi anlatacağım küçük kızım — yaşarsam! Ama henüz değil! Sana anlatmayı umduğum öykü daha bitmedi! Belki bir gün, hem de yakında, her şeyi öğrenirim; o zaman birlikte üzerinden geçeriz. Baştan sona çok heyecan verici bir öykü bulacaksın!’ Sonra bir gün, sanırım biraz da hafife alarak, ‘Lahdin öyküsü artık tamamlandı mı, babacığım?’ diye sordum. Başını salladı ve ciddi ciddi bana bakarak şöyle dedi: ‘Henüz değil küçük kızım; ama bitecek — yaşarsam, yaşarsam!’ Yaşama ihtimalini böyle tekrarlayıp durması beni biraz korkutmuştu; bir daha sormaya cesaret edemedim.”

Bu, nedense içimi titretti. Nasılını ya da nedenini tam olarak söyleyemem; ama sonunda bir ışık parıltısı belirmiş gibiydi. Sanırım bazen zihin, düşüncenin nasıl geliştiğini açıklayamasa da bir şeyi doğru kabul eder; arada birden fazla düşünce varsa, aralarındaki bağı da açıklayamaz. O ana dek Bay Trelawny ve başına gelen tuhaf olay karşısında böylesine derin bir karanlıkta kalmıştık ki en silik, en belirsiz ipucu bile başta insana kesinlik kadar aydınlatıcı bir tatmin veriyordu. Bilmeceye ışık tutan iki şey vardı. Birincisi, Bay Trelawny’nin bu özel nadire eşyayı kendi yaşamından kuşku duymasıyla ilişkilendirmiş olmasıydı. İkincisi, onunla ilgili bir amacı ya da beklentisi vardı ve tamamlanana dek bunu kızına bile açıklamak istemiyordu. Ayrıca bu lahdin iç kısmının diğerlerinden farklı olduğunu da akılda tutmalıydık. O tuhaf yükseltili bölüm ne anlama geliyordu? Bayan Trelawny’ye bir şey söylemedim; onu korkutmaktan ya da geleceğe dair umutlarla avutmuş olmaktan çekiniyordum. Ama daha yakından incelemek için ilk fırsatı değerlendirmeye karar verdim.

Lahdin hemen yanında, kan taşını andıran, üzerinde kırmızı damarlar bulunan yeşil taş bir masa duruyordu. Ayakları çakal pençesi biçiminde yapılmıştı; her bir bacağın çevresine, saf altından ince ince işlenmiş, ağzı sonuna kadar açık bir yılan dolanıyordu. Masanın üzerinde, biçimiyle tuhaf ve çok güzel bir taş sandık duruyordu. Küçük bir tabutu andırıyordu; ancak uzun kenarlarının üst kısmı dümdüz kesilmek yerine bir noktada birleşiyordu. Böylece, iki yanında ikişer, bir ucunda bir, üstünde ve altında birer düzlem bulunan düzensiz, yedi yüzlü bir cisim oluşturuyordu. Tek parça taştan yapılmıştı; daha önce böyle bir taş görmemiştim. Tabanı, zümrüdün ışıltısı olmaksızın onun rengini taşıyan koyu bir yeşildi. Yine de ne rengi ne de dokusu donuktu; olağanüstü sert, dokusu da son derece inceydi. Yüzeyi neredeyse bir mücevher gibiydi. Yukarı doğru rengi açılıyor, öylesine ince ve fark edilmez bir geçişle, neredeyse “mandalina” porseleninin rengine benzeyen hoş bir sarıya dönüşüyordu. Daha önce gördüğüm hiçbir şeye benzemiyor, bildiğim taş ya da mücevherlerden hiçbirini andırmıyordu. Eşsiz bir ana taş ya da bir mücevherin ana kayası olduğunu düşündüm. Birkaç nokta dışında tüm yüzeyi, son derece ince işlenmiş hiyerogliflerle kaplıydı. Bu hiyeroglifler, lahdin üzerinde gördüğüm mavi-yeşil çimento ya da boya ile renklendirilmişti. Boyu yaklaşık iki buçuk ayak, eni bunun yarısı kadardı; yüksekliği de neredeyse bir ayaktı. Üst kısmındaki boşluklar, sivri uca doğru düzensiz biçimde dağılıyordu. Bu bölgeler, taşın geri kalanından daha az opak görünüyordu. Yarı saydam olup olmadıklarını görmek için kapağı kaldırmaya çalıştım; ama sıkıca tutturulmuştu. O kadar kusursuz oturuyordu ki sandığın tamamı, gizemli biçimde içi oyulmuş tek parça bir taş gibiydi. Yanlarında ve kenarlarında, taşın yontulması sırasında belirgin bir tasarımla biçimlendirilmiş sandığın diğer bölümleri kadar ince işlenmiş tuhaf çıkıntılar vardı. Her birinin biçimi farklı, tuhaf delikleri ya da oyukları bulunuyordu. Sandığın geri kalanı gibi bunlar da incelikle kazılmış ve aynı mavi-yeşil çimentoyla doldurulmuş hiyeroglif şekillerle kaplıydı.

Büyük lahdin öteki yanında, tanrıların simgesel figürleri ve burç işaretleriyle ince ince işlenmiş başka bir küçük kaymaktaşı masa duruyordu. Masanın üzerinde, yaklaşık bir ayak kare boyutlarında bir mahfaza vardı. Kırmızı altın şeritlerden oluşan bir iskelete yerleştirilmiş kaya kristali levhalardan yapılmıştı; bu şeritlerin üzerine güzel hiyeroglifler kazınmış, lahtin ve sandığın üzerindeki figürlere çok benzeyen mavi-yeşil bir renkle boyanmıştı. Eserin tamamı oldukça yeniydi.

Ama mahfaza yeniyse de içindeki eskiydi. İçeride, ipek kadar ince, eski altının kendine özgü yumuşaklığını taşıyan altın işlemeli kumaştan bir yastık üzerinde, insanı görünce irkilten kusursuzlukta bir mumya eli yatıyordu. Bir kadının eli; ince, uzun ve zarifçe sivrilen parmakları vardı; binlerce yıl önce mumyacının eline verildiği zamanki kusursuzluğuna çok yakındı. Mumyalama sırasında güzel biçiminden hiçbir şey yitirmemişti; bileği bile esnekliğini korumuş gibiydi, yastığın üzerine zarifçe kıvrılmış yatıyordu. Derisi koyu krem rengi, eski fildişi rengindeydi; gölgede kalmış bir sıcaklığı çağrıştıran, hafif esmer ama açık renkli bir teni vardı. Elin en büyük tuhaflığı, toplam yedi parmağının bulunmasıydı: İki orta, iki de işaret parmağı vardı. Bileğin üst ucu, sanki koparılmış gibi pürüzlüydü ve kızıl kahverengi bir lekeyle kaplıydı. Elin yanındaki yastığın üzerinde, zümrütten son derece ince işlenmiş küçük bir skarabe duruyordu.

“Bu da babamın gizemlerinden biri. Ona sorduğumda, bunun sahip olduğu en değerli şey olabileceğini, bir tanesi dışında, söylemişti. O şeyin ne olduğunu sorunca anlatmayı reddetti ve onunla ilgili hiçbir şey sormamı yasakladı. ‘Zamanı gelince,’ dedi, ‘onunla ilgili her şeyi de anlatacağım — yaşarsam!’”

“Yaşarsam!” Yine aynı söz. Bu üç nesne, Lahit, Sandık ve El, bir araya geldiklerinde gerçekten bir gizem üçlüsü oluşturuyor gibiydi!

Bu sırada Bayan Trelawny, ev işleriyle ilgili bir mesele için çağrıldı. Odadaki öteki nadire nesnelere baktım; ama o yanımda olmayınca hiçbiri bana aynı çekicilikte görünmüyordu. Günün ilerleyen saatlerinde, Bay Corbeck’in nerede kalacağı konusunda Bayan Grant’le görüşmekte olduğu özel oturma odasına çağrıldım. Ona Bay Trelawny’nin yakınında mı, yoksa epey uzağında mı bir oda verilmesi gerektiğinden emin olamamışlar ve fikrimi sormanın iyi olacağını düşünmüşlerdi. En azından başlangıçta çok yakınında kalmamasının daha iyi olacağı sonucuna vardım; gerekirse sonradan daha yakına taşınabilirdi. Bayan Grant gittikten sonra, Bayan Trelawny’ye bulunduğumuz bu odanın, yani özel oturma odasının mobilyalarının evin öteki odalarındakilerden neden bu kadar farklı olduğunu sordum.

“Babamın ince düşüncesi!” diye karşılık verdi. “İlk geldiğimde, her yerde ölüm ve mezar izleri bulunduğundan korkabileceğimi düşünmüş; haklıymış da. Bu yüzden bu odayı ve yanındaki küçük daireyi —şu kapı oturma odasına açılır— güzel eşyalarla döşetmiş. Dün gece orada uyudum. Görüyorsun, hepsi çok güzel. Şu dolap büyük Napolyon’a aitmiş.”

“Öyleyse bu odalarda hiç Mısır işi eşya yok mu?” diye sordum; bunu, başka bir şeyden çok, söyledikleriyle ilgilendiğimi göstermek için sormuştum, çünkü odanın döşenişi ortadaydı. “Ne güzel dolap! Bakabilir miyim?”

“Elbette, seve seve!” diye gülümseyerek karşılık verdi. “Babam, içinin de dışının da işçiliğinin kusursuz olduğunu söylüyor.” Yanına gidip dikkatle baktım. Lale ağacından yapılmış, desenlerle kakılmış, yaldızlı bronz kakmalarla donatılmıştı. Çekmecelerinden birini, işçiliği en iyi görebildiğim derin bir çekmeceyi açtım. Çekerken içeride yuvarlanan bir şey takırdadı; metal metale çarpmış gibi şıngırdadı.

“Aaa!” dedim. “İçinde bir şey var. Belki de açmasam daha iyi.”

“Bildiğim kadarıyla içinde bir şey yok,” diye karşılık verdi. “Hizmetçilerden biri bir şeyi şimdilik oraya koyup unutmuş olabilir. Aç gitsin!”

Çekmeceyi açtım; ikimiz de şaşkınlıkla geriye sıçradık.

Gözlerimizin önünde, çeşitli boyutlarda ve tuhaf biçimde farklı şekillerde bir dizi eski Mısır kandili yatıyordu.

Üzerlerine eğilip dikkatle baktık. Yüreğim, sanki bir örs dövülüyormuş gibi çarpıyordu; Margaret’in göğsünün iniş çıkışından onun da tuhaf bir heyecana kapıldığını görebiliyordum.

Biz dokunmaya, hatta düşünmeye bile korkarak bakarken ön kapının zili çaldı; hemen ardından Bay Corbeck, arkasında Çavuş Daw’la birlikte hole girdi. Özel oturma odasının kapısı açıktı; bizi görünce Bay Corbeck, Dedektif arkasından daha ağır adımlarla gelirken koşarak içeri daldı. Yüzünde ve tavrında bastırılmış bir sevinç vardı; düşünmeden şöyle dedi:

“Sevin benimle, sevgili Bayan Trelawny; valizlerim geldi, bütün eşyalarım eksiksiz!” Sonra yüzü düştü ve ekledi: “Kandiller hariç. Geri kalan her şeyden bin kat daha değerli olan kandiller...” Bayan Trelawny’nin yüzündeki tuhaf solgunluğu fark edip sustu. Ardından gözleri, onun ve benim bakışlarımızı izleyerek çekmecedeki kandillere takıldı. Üzerlerine eğilip dokunurken şaşkınlık ve sevinçle bir tür çığlık attı:

“Kandillerim! Kandillerim! Demek güvendeler —güvendeler, güvendeler! ... Ama Tanrı aşkına —bütün Tanrılar aşkına— buraya nasıl geldiler?”

Hepimiz sessizce dikildik. Dedektif derin bir soluk aldı. Ona baktım; bakışımı yakalayınca gözlerini, sırtı ona dönük olan Bayan Trelawny’ye çevirdi.

Gözlerinde, babasını saldırıya uğradığı zamanlarda ilk bulan kişinin o olduğunu kendisine söylediğimde beliren kuşkunun aynısı vardı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…