Bölümler 19Şu an: Bölüm II — Tuhaf Talimatlar
- 1 Birinci Bölüm — Gece Yarısı Gelen Çağrı2.681 kelime
- 2 Bölüm II — Tuhaf Talimatlar2.479 kelime · Okuduğun bölüm
- 3 Üçüncü Bölüm — Gözcüler2.851 kelime
- 4 Bölüm IV — İkinci Girişim2.911 kelime
- 5 Bölüm V — Daha da Tuhaf Talimatlar3.349 kelime
- 6 Bölüm VI — Kuşkular3.469 kelime
- 7 VII. Bölüm — Gezginin Kaybı2.923 kelime
- 8 Bölüm VIII — Lambaların Bulunuşu2.674 kelime
- 9 Bölüm IX — Bilgi İhtiyacı3.143 kelime
- 10 Bölüm X — Büyücünün Vadisi3.546 kelime
- 11 Bölüm XI — Bir Kraliçenin Mezarı2.845 kelime
- 12 “Bölüm XII — Sihirli Sandık”2.636 kelime
- 13 Bölüm XIII — Trans Halinden Uyanış3.260 kelime
- 14 XIV. Bölüm — Doğum Lekesi3.218 kelime
- 15 Bölüm XV — Kraliçe Tera’nın Amacı2.828 kelime
- 16 XVI. Bölüm — Mağara3.265 kelime
- 17 Bölüm XVII — Kuşkular ve Korkular3.273 kelime
- 18 XVIII. Bölüm2.709 kelime
- 19 Bölüm XIX — Büyük Deney4.626 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Bölüm II
Tuhaf Talimatlar
Başkomiser Dolan sessizce kapıya gitti; odadaki işlerin denetimini sanki kendiliğinden üstlenmişti. Geri kalanlarımız bekledi. Kapıyı araladı; ardından belli ki rahatlamış bir hareketle ardına kadar açtı ve içeri genç bir adam girdi. Tıraşlı, uzun boylu, ince yapılıydı; kartal yüzlü, çevresini bir bakışta kavrıyor izlenimi veren parlak ve canlı gözlüydü. Başkomiser elini uzattı; iki adam sıcak bir şekilde tokalaştı.
“Mesajınızı alır almaz, hemen geldim efendim. Bana hâlâ güvendiğinize sevindim.”
“Güvenim hep sürecek,” dedi Başkomiser içtenlikle. “Bow Street’teki eski günlerimizi unutmadım, hiçbir zaman da unutmayacağım!” Ardından, başka bir giriş konuşması yapmadan, yeni gelen içeri girdiği ana kadar bildiği her şeyi anlatmaya başladı. Çavuş Daw, koşulların ya da kişilerin birbirine göre konumlarının anlaşılması gerektiğinde birkaç soru sordu —gerçekten birkaç tane— ama işini iyi bilen Dolan çoğu soruyu önceden yanıtlayıp gerekli noktaları anlatıyordu. Çavuş Daw ara sıra çevresine hızlı bakışlar atıyordu; bazen bizden birine, bazen odaya ya da bir köşesine, bazen de kanepede baygın yatan yaralıya.
Başkomiser sözünü bitirince Çavuş bana dönüp şöyle dedi:
“Beni belki hatırlarsınız, efendim. Hoxton’daki davada sizinle çalışmıştım.”
“Sizi çok iyi hatırlıyorum,” dedim ve elimi uzattım. Başkomiser yeniden konuştu:
“Çavuş Daw, bu davanın tüm sorumluluğunun size verildiğini biliyorsunuz.”
“Sizin denetiminizde olmasını umarım, efendim,” diye araya girdi. Öteki başını sallayıp gülümseyerek şöyle dedi:
“Bana kalırsa bu dava bir adamın bütün zamanını ve aklını alacak. Yapmam gereken başka işler var; ama davayla fazlasıyla ilgileneceğim ve herhangi bir şekilde yardım edebilirsem seve seve ederim!”
“Peki, efendim,” dedi öteki; sorumluluğu bir tür yarım selamla kabul edip hemen soruşturmaya koyuldu.
Önce Doktorun yanına gitti; adını ve adresini öğrendikten sonra, kullanabileceği ve gerekirse merkeze sunabileceği ayrıntılı bir rapor yazmasını istedi. Doktor Winchester ciddi bir ifadeyle başını eğip söz verdi. Sonra Çavuş yanıma yaklaşıp alçak sesle dedi ki:
“Doktorunuzun hâli hoşuma gitti. Birlikte iyi çalışabiliriz!” Bayan Trelawny’ye dönüp sordu:
“Babanız hakkında bildiğiniz ne varsa anlatmanızı rica edeceğim; yaşam tarzını, geçmişini, kısacası ilgisini çeken ya da dahil olduğu her şeyi.” Babasının yaşamı ve alışkanlıkları konusunda ne kadar bilgisiz olduğunu zaten anlattığını söylemek için araya girecektim; ama beni uyaran bir hareketle elini kaldırıp kendisi konuştu.
“Ne yazık ki neredeyse hiçbir şey bilmiyorum. Başkomiser Dolan’la Bay Ross, söyleyebileceğim her şeyi zaten biliyor.”
“Pekâlâ hanımefendi, elimizden gelenle yetinmemiz gerekecek,” dedi görevli cana yakın bir tavırla. “Önce etraflıca inceleme yapacağım. Gürültüyü duyduğunuzda kapının dışında olduğunuzu söylüyorsunuz, öyle mi?”
“Gizemli sesi duyduğumda odamdaydım. Hatta beni uyandıran şeyin, ne olduysa onun başlangıç kısmı olması gerekir. Hemen odadan çıktım. Babamın kapısı kapalıydı; bütün sahanlığı ve merdivenin üst basamaklarını görebiliyordum. Demek istediğiniz buysa, kimse ben fark etmeden o kapıdan çıkmış olamaz!”
“Tam olarak bunu demek istiyorum, hanımefendi. Her şeyi bilen herkes böyle anlatırsa bu işin içyüzünü çabucak öğreniriz.”
Sonra yatağa gidip dikkatle baktı ve sordu:
“Yatağa dokunulmuş mu?”
“Bildiğim kadarıyla hayır,” dedi Bayan Trelawny. “Ama Bayan Grant’e, yani kahyaya sorayım,” diye ekledi ve zile bastı. Bayan Grant kapıyı açıp kendisi geldi. “İçeri buyurun,” dedi Bayan Trelawny. “Bu beyler, yatağa dokunulup dokunulmadığını öğrenmek istiyor, Bayan Grant.”
“Ben dokunmadım, hanımefendi.”
“Öyleyse,” dedi Bayan Trelawny Çavuş Daw’a dönerek, “kimse dokunmuş olamaz. Ya Bayan Grant ya da ben sürekli buradaydık; alarma koşup gelen hizmetçilerden herhangi birinin yatağa yaklaştığını da sanmıyorum. Görüyorsunuz, Babam büyük kasanın hemen altında yatıyordu ve herkes çevresine üşüştü. Hepsini çok geçmeden dışarı çıkardık.” Daw eliyle hepimize odanın öbür tarafında durmamızı işaret etti. Büyüteçle yatağı incelerken örtülerin her kıvrımını kaldırıp tam yerli yerine koymaya özen gösterdi. Sonra yanındaki döşemeyi büyüteçle inceledi; özellikle, ağır kırmızı ahşaptan yapılmış, güzel oymalı yatağın kenarından kanın damladığı yerleri dikkatle araştırdı. Dizlerinin üzerinde santim santim ilerleyerek, yerdeki lekelere dokunmamaya özen gösterdi ve kan izlerini, cesedin yattığı büyük kasanın hemen altındaki noktaya kadar izledi. Bu noktanın çevresinde birkaç yarda yarıçapındaki alanı baştan sona inceledi; ama özel bir dikkatini çeken bir şey bulmuş görünmüyordu. Ardından kasanın önünü, kilidin çevresini, çift kapının üst ve alt kenarlarını, özellikle de ön tarafta kapakların birleştiği yerleri inceledi.
Sonra mandallarla kapatılmış pencerelere yöneldi.
“Kepenkler kapalı mıydı?” diye Bayan Trelawny’ye, olumsuz yanıt beklediği belli olan gelişigüzel bir tavırla sordu. Beklediği olumsuz yanıt geldi.
Doktor Winchester bütün bu süre boyunca hastasıyla ilgileniyordu; bileğindeki yaraları sarıyor, başını ve boğazını, kalbinin bulunduğu bölgeyi en ince ayrıntısına kadar inceliyordu. Birkaç kez baygın adamın ağzına burnunu yaklaştırıp kokladı. Her seferinde, bir şey arıyormuş gibi, farkında olmadan odanın çevresine bakarak işi bitiriyordu.
Sonra Dedektifin gür ve tok sesini duyduk:
“Görebildiğim kadarıyla amaç o anahtarı kasanın kilidine sokmaktı. Mekanizmasında çözemediğim bir sır var; oysa polise katılmadan önce Chubb’da bir yıl çalıştım. Yedi harfli bir şifreli kilit; ama şifrenin kendisini de kilitlemenin bir yolu var gibi görünüyor. Chatwood’un kilitlerinden. Dükkânlarına uğrayıp hakkında bilgi edineceğim.” Sonra, şimdilik kendi işi bitmiş gibi Doktora dönüp şöyle dedi:
“Doktor, ayrıntılı raporunuzu etkilemeyecek biçimde hemen söyleyebileceğiniz bir şey var mı? Kuşku varsa bekleyebilirim; ama kesin bir şeyleri ne kadar erken öğrenirsem o kadar iyi.” Doktor Winchester hemen cevap verdi:
“Kendi adıma beklemek için bir neden görmüyorum. Elbette ayrıntılı bir rapor hazırlayacağım. Bu arada bildiğim her şeyi —ki zaten pek fazla değil— ve düşündüklerimi —ki bunlar daha da belirsiz— anlatayım. Hastanın süregiden sersemliğini açıklayabilecek bir baş yarası yok. Öyleyse ya uyuşturucu verilmiş ya da hipnotik bir etkinin altında olmalı. Yargılayabildiğim kadarıyla uyuşturucu verilmemiş; en azından özelliklerini bildiğim bir maddeyle. Elbette bu odada mumya kokusu öylesine baskın ki ince kokusu olan herhangi bir şeyden emin olmak zor. Herhâlde bitüm, nard, kokulu reçineler, baharatlar ve benzeri tuhaf Mısır kokularını fark etmişsinizdir. Bu odanın bir yerinde, antikalar arasında ve daha baskın kokuların altında gizlenmiş, gördüğümüz etkiyi yaratabilecek bir madde ya da sıvı bulunması pekâlâ mümkün. Hastanın bir uyuşturucu almış ve uykusunun bir evresinde kendini yaralamış olması da mümkün. Bunun olası olduğunu düşünmüyorum; ayrıca benim incelediklerim dışındaki koşullar bu tahminin doğru olmadığını gösterebilir. Yine de şu an için bu ihtimal mevcut; çürütülene kadar göz önünde bulundurulmalı.” Burada Çavuş Daw araya girdi:
“Öyle olabilir; ama öyleyse bileğini yaraladığı aleti bulabilmemiz gerekir. Bir yerlerde kan izi olur.”
“Kesinlikle!” dedi Doktor, bir tartışmaya hazırlanıyormuş gibi gözlüğünü düzelterek. “Ama hasta tuhaf bir uyuşturucu kullandıysa, etkisini hemen göstermeyen bir madde olabilir. Henüz etkilerini bilmiyoruz —tahminimizin bütünüyle doğru olup olmadığını bile— bu yüzden her ihtimale karşı hazırlıklı olmalıyız.”
Bayan Trelawny de konuşmaya katıldı:
“Uyuşturucunun etkisi açısından bu doğru olurdu; ama tahmininizin ikinci kısmına göre hasta, uyuşturucu etkisini gösterdikten sonra yarayı kendi açmış olabilir.”
“Doğru!” dedi Dedektifle Doktor aynı anda. O, sözünü sürdürdü:
“Ancak Doktor, tahmininiz bütün olasılıkları kapsamıyor; aynı temel düşüncenin başka bir biçiminin de doğru olabileceğini aklımızda tutmalıyız. Bu varsayımla ilk aramamız gereken şeyin Babamın bileğini yaralayan alet olduğunu düşünüyorum.”
“Belki de bütünüyle bilincini yitirmeden önce aleti kasaya koymuştur,” dedim; yarım yamalak bir düşüncemi akılsızca dile getirerek.
“Bu olamaz,” dedi Doktor hemen. “En azından pek mümkün değil,” diye ekledi, bana kısaca başını eğerek ihtiyatla. “Sol eli kana bulanmış; ama kasada tek bir kan izi bile yok.”
“Çok doğru!” dedim ve uzun bir sessizlik oldu.
Sessizliği ilk bozan Doktor oldu.
“Buraya mümkün olan en kısa sürede bir hemşire getirmemiz gerek; aradığımız kişiyi de tanıyorum. Bulabilirsem hemen gidip onu getireceğim. Ben dönene kadar bazılarınızın hastanın yanından hiç ayrılmamasını rica ediyorum. Daha sonra onu başka bir odaya taşımak gerekebilir; ama şimdilik burada kalması daha iyi. Bayan Trelawny, ben dönene kadar ya sizin ya da Bayan Grant’in burada kalacağını kabul edebilir miyim? Yalnızca odada bulunmanızı değil, hastanın yanında durup onu gözlemenizi istiyorum.”
Başını eğerek karşılık verdi ve kanepenin yanına oturdu. Doktor, kendisi dönmeden önce babası bilincine kavuşursa ne yapması gerektiğini ona anlattı.
Sonra Başkomiser Dolan hareketlendi. Çavuş Daw’ın yanına yaklaşıp şöyle dedi:
“Şimdi karakola dönsem iyi olur; tabii bir süre daha kalmamı istemiyorsanız.”
Daw, “Johnny Wright hâlâ sizin biriminizde mi?” diye sordu.
“Evet! Yanınızda olmasını ister misiniz?” Öteki başını sallayarak karşılık verdi. “Öyleyse, mümkün olur olmaz onu size gönderirim. Ne kadar isterseniz o kadar yanınızda kalır. Talimatlarını yalnızca sizden alacağını söylerim.”
Çavuş kapıya kadar ona eşlik etti ve giderken şöyle dedi:
“Teşekkür ederim, efendim; birlikte çalıştığınız adamlara karşı her zaman düşüncelisiniz. Yeniden sizinle olmak benim için mutluluk. Scotland Yard’a dönüp amirime rapor vereceğim. Ardından Chatwood’un dükkânına uğrayacağım; sonra da olabildiğince çabuk buraya döneceğim. Gerekirse bir iki gün burada kalabileceğimi varsayabilir miyim, hanımefendi? Bu gizemi çözene kadar yakınlarda olmam size yardımcı olabilir, belki biraz da rahatlık verir.”
“Size çok minnettar olurum.” Ona birkaç saniye dikkatle baktıktan sonra yeniden konuştu.
“Gitmeden önce babanızın masasını ve çalışma masasını incelememe izin verir misiniz? Bize bir ipucu, hiç değilse bir iz verecek bir şey olabilir.” Kadının yanıtı öylesine kesin ve açıktı ki onu neredeyse şaşırttı.
“Bu korkunç sıkıntıda bize yardım edebilecek, babamın başına ne geldiğini ortaya çıkaracak ya da gelecekte onu koruyabilecek ne varsa yapmanız için size sonuna kadar izin veriyorum!”
Hemen tuvalet masasını sistemli biçimde aramaya başladı; ardından odadaki yazı masasını inceledi. Çekmecelerden birinde mühürlü bir mektup buldu; mektubu hemen odanın öteki ucuna götürüp Bayan Trelawny’ye verdi.
“Bir mektup—bana yazılmış ve babamın el yazısıyla!” dedi, heyecanla açarken. Okumaya başlarken yüzünü izliyordum; ama Çavuş Daw’ın gözlerini ondan ayırmadan, yüzündeki her değişen ifadeyi dikkatle izlediğini görünce bundan böyle gözlerimi ona diktim. Bayan Trelawny mektubunu bitirdiğinde aklımda bir kanaat oluşmuştu; ama bunu içimde saklı tuttum. Dedektifin zihnindeki kuşkular arasında, Bayan Trelawny’nin kendisine yönelik olanı da vardı; belki kesinleşmiş değil, ama ihtimal dâhilindeydi.
Bayan Trelawny birkaç dakika boyunca gözlerini indirmiş halde mektubu elinde tuttu. Sonra dikkatle bir kez daha okudu; bu defa yüzündeki değişen ifadeler daha belirgindi ve onları kolayca anlayabildiğimi düşündüm. İkinci okuyuşu bitince yine durakladı. Sonra, biraz gönülsüzce de olsa, mektubu Dedektife uzattı. Dedektif mektubu hevesle okudu ama yüzünde hiçbir değişiklik olmadı; ikinci kez okuduktan sonra başıyla selam verip geri verdi. Kadın yine biraz durakladı, ardından mektubu bana uzattı. Verirken bir an gözlerini gözlerime kaldırıp yalvarırcasına baktı; solgun yanaklarına ve alnına hızla bir kızarıklık yayıldı.
Karışık duygularla mektubu aldım; ama her şeyi bir yana bırakırsam buna sevindim. Mektubu Dedektife verirken hiç telaş göstermemişti—başkasına verirken de göstermeyebilirdi. Ama bana verirken… Bu düşünceyi daha ileri götürmekten korktum; yine de okumaya devam ettim. Bayan Trelawny ile Dedektifin gözlerinin üzerimde olduğunu biliyordum.
“SEVGİLİ KIZIM, Bu mektubu, senin ya da başkalarının beklemediği, ters veya beklenmedik bir şey başıma gelirse, kesin ve emredici, hiçbir biçimde sapılmasına izin vermeyen bir talimat olarak kabul etmeni istiyorum. Bir hastalık, kaza ya da saldırı yüzünden ansızın ve gizemli biçimde yere serilirsem, bu yönergeleri harfiyen uygulamalısın. Durumumu öğrendiğinde yatak odamda değilsem, mümkün olan en kısa sürede oraya götürülmeliyim. Ölmüş olsam bile bedenim oraya götürülmeli. O andan itibaren, ya kendime gelip kendi adıma talimat verebilecek duruma gelene ya da gömülene kadar bir an bile yalnız bırakılmamalıyım. Gün batımından gün doğumuna kadar odada en az iki kişi kalmalı. Zaman zaman odada eğitimli bir hemşirenin bulunması ve dikkatini çeken sürekli ya da değişen belirtileri kaydetmesi iyi olur. Avukatlarım, Lincoln’s Inn, 27B adresindeki Marvin ve Jewkes’e ölümüm halinde ne yapmaları gerektiği konusunda tam talimat verdim; Bay Marvin de dileklerimin yerine getirilmesini bizzat gözetmeyi üstlendi. Sevgili Kızım, başvurabileceğin bir akraban olmadığı için, güvenebileceğin bir dostundan evde kalmasını ve kendisiyle hemen iletişim kurulabilecek bir yerde bulunmasını, ya da geceleri nöbete yardım etmek üzere gelmesini, yahut çağrılabilecek kadar yakında olmasını sağlamanı öneririm. Bu dost kadın da olabilir erkek de; ama kim olursa olsun, el altında karşı cinsten bir gözetmen ya da yardımcı daha bulunmalı. Dileğimin özünün, uyanık olup benim için gerekeni yapan hem kadın hem erkek akılların orada bulunması olduğunu anla. Sevgili Margaret, bir kez daha gözlem yapmanın ve sonuçlara sağlam bir muhakemeyle varmanın gereğini, sonuçlar ne kadar tuhaf olursa olsun, aklına iyice yerleştirmek istiyorum. Hastalanır ya da yaralanırsam bu sıradan bir durum olmayacak; gözetimin eksiksiz olması için seni uyarmak istiyorum.”
“Odamdaki hiçbir şey—merak uyandıran eşyaları kastediyorum—hiçbir nedenle, hiçbir biçimde kaldırılmamalı ya da yeri değiştirilmemeli. Her birini özel bir nedenle ve özel bir amaçla yerleştirdim; bunlardan herhangi birini oynatmak planlarımı bozar.”
“Paraya ya da herhangi bir konuda öğüde ihtiyacın olursa, Bay Marvin dileklerini yerine getirecektir; bu konuda kendisine tüm talimatları verdim.”
“ABEL TRELAWNY.”
Kendimi ele vermekten korktuğum için konuşmadan önce mektubu ikinci kez okudum. Bir dost seçmesi benim için çok önemli olabilirdi. Sıkıntısının ilk anında yardım etmem için bana başvurmuş olması, umutlanmam için zaten bir nedendi; ama aşk insanın içine kuşku salar, ben de korkuyordum. Düşüncelerim yıldırım hızıyla dönüp duruyordu; birkaç saniye içinde bir muhakeme zinciri zihnimde tamamlandı. Babasının gözetiminde kızına yardım edecek dost olmayı kendim teklif etmemeliydim; yine de o tek bakışın verdiği bir dersi göz ardı etmemeliydim. Üstelik yardıma ihtiyacı olduğunda bana—bir dansta bir kez karşılaştığı ve nehirde kısa bir öğleden sonra birlikte vakit geçirdiği yabancı bana—başvurmamış mıydı? Benden ikinci kez istemek onu küçük düşürmez miydi? Küçük düşürmek! Hayır! En azından bu acıdan onu kurtarabilirdim; reddetmek küçük düşürücü değildi. Bu yüzden mektubu ona geri verirken şöyle dedim:
“Bayan Trelawny, haddimi aştığımı düşünürseniz beni bağışlayacağınızı biliyorum; ama gözetim işinde size yardım etmeme izin verirseniz bundan onur duyarım. Bu üzücü durumda, böyle bir ayrıcalığa layık görülmek beni yine de mutlu eder.”
Kendini tutmak için gösterdiği açık ve acı veren çabaya rağmen, yüzü ve boynu kızardı. Gözleri bile kızarmış gibiydi; kızarıklık çekilince solgun yanaklarıyla keskin bir karşıtlık oluşturdu. Alçak sesle yanıt verdi:
“Yardımınız için size çok minnettar olacağım!” Sonra aklına bir şey gelmiş gibi ekledi:
“Ama ihtiyacım var diye bencil davranmama izin vermemelisiniz! Sizi meşgul eden pek çok işiniz olduğunu biliyorum; yardımınıza çok değer verecek olsam da—hem de çok—zamanınızı bütünüyle kendime ayırmanız adil olmaz.”
“O konuda,” diye hemen karşılık verdim, “zamanım sizin. Bugün işlerimi kolayca ayarlayıp öğleden sonra buraya gelebilir ve sabaha kadar kalabilirim. Sonrasında da durum gerektirirse işlerimi, daha fazla boş vaktim olacak biçimde düzenleyebilirim.”
Çok duygulandı. Gözlerinde yaşların biriktiğini gördüm; başını öte yana çevirdi. Dedektif konuştu:
“Burada olacağınıza sevindim, Bay Ross. Bayan Trelawny izin verirse, Scotland Yard’daki amirlerim de müsaade ettiği takdirde ben de evde kalacağım. Bu mektup her şeye bambaşka bir açıdan bakmamıza yol açıyor; yine de gizem her zamankinden büyük. Bir iki saat burada bekleyebilirseniz, önce merkeze, ardından kasa imalatçılarına gideceğim. Sonra dönerim; ben burada olacağım için siz de içiniz daha rahat ayrılabilirsiniz.”
O gittikten sonra Bayan Trelawny ile ikimiz sessiz kaldık. Sonunda gözlerini kaldırıp bir an bana baktı; o andan sonra bir kralla bile yer değiştirmezdim. Bir süre babasının geçici yatağının çevresinde işlerle uğraştı. Sonra dönene kadar gözümü babasından ayırmamamı tembihleyip aceleyle dışarı çıktı.
Birkaç dakika sonra Bayan Grant, iki hizmetçi kız ve hafif demir bir yatağın bütün parçalarını ve takımlarını taşıyan iki adamla geri geldi. Yatağı kurup döşemeye koyuldular. İşleri bitip hizmetçiler çıkınca bana şöyle dedi:
“Doktor dönünce her şey hazır olsa iyi olur. Babamı yatağa yatırmak isteyecektir; düzgün bir yatak da kanepeye göre ona daha iyi gelir.” Ardından babasının yanına bir sandalye çekip oturdu ve onu izlemeye başladı.
Gördüğüm her şeyi dikkatle not ederek odada dolaştım. Gerçekten de odada, çevresindeki koşullar bu kadar tuhaf olmasa bile, her erkeğin merakını uyandıracak yeterince şey vardı. İyi döşenmiş bir yatak odasında bulunması gereken eşyalar dışında her yer, çoğu Mısır’dan gelmiş görkemli nadide nesnelerle doluydu. Oda çok büyük olduğundan, bunlar gibi devasa boyutlardaki nesnelerden bile pek çoğunu yerleştirmeye yetecek alan vardı.
Odayı incelemeyi sürdürürken evin dışındaki çakıllı yolda tekerlek sesleri duyuldu. Antre kapısının zili çaldı; birkaç dakika sonra kapıya önce hafifçe vuruldu, içeriden “Gelin!” diye karşılık verildi ve Doktor Winchester içeri girdi. Ardından, hemşirelerin koyu renk üniformasını giymiş genç bir kadın geliyordu.
“Şansım yaver gitti!” dedi içeri girerken. “Onu hemen buldum; müsaitti. Bayan Trelawny, bu Hemşire Kennedy!”
Bölüm etkileşimi
