11. bölüm · VEYRİTH
Bölüm 9
Sessizlik
Ağaçların arasından ilerlerken kimse konuşmadı
Ben de öyle
Normalde bu kadar sessizlik bana işkence gibi gelirdi
Şimdi ise…
İyi geliyordu
Neyra yanımda yürüyordu
Riven biraz önde ilerliyordu
Valen ise arkamızdaydı
Ama bu kez dönüp ona bakmadım
Bir süre sonra kendi ağacımı gördüm
Ağacın gövdesindeki geniş kovuğa baktım
Ben burada uyuyacağım
Sesim sakindi
Neyra başını salladı
Ben de seninle kalacağım
Tamam
Eskiden olsa bunun üzerine mutlaka saçma bir şey söylerdim
Ama söylemedim
Kovuğa doğru ilerledim
Tam içeri girecekken kolumda hafif bir sızı hissettim
İstemeden koluma baktım
Valenin parmaklarının bıraktığı kızarıklık hala belli oluyordu
Bir an durdum
Sonra kolumu hemen kapattım
Kimsenin görmesini istemiyordum
Ama gördüm
Valen görmüştü
Birkaç metre ötede durmuş koluma bakıyordu
Göz göze geldik
Hiçbir şey söylemedi
Ben de bir şey söylemedim
Bakışlarımı kaçırdım
İyi geceler
Bunu Neyraya söylemiştim
Valene değil
Sonra kovuğun içine girdim
Neyrada peşimden geldi
Dışarıda Riven kısa bir süre Valene baktı
Bir şey söylemeyecek misin
Valen cevap vermedi
Sadece ağaca baktı
Riven iç çekti
Bence bu kez susman daha iyi
Valen hala konuşmuyordu
Kovuğun içinde Neyra yanıma uzandı
İyi misin
İyiyim
Emin misin
Başımı salladım
Evet
Sonra gözlerimi kapattım
Ama uyumadan önce aklıma tek bir şey geldi
Valenin söylediği cümle
Bazen keşke seni hiç tanımasaydım diyorum
Gözlerimi daha sıkı kapattım
Unutmaya çalıştım
Dışarı da işe Valen aynı yerde duruyordu
Ve ilk kez…
Söyleyecek hiçbir şeyi yoktu