Bölüm 37

Bazı itiraflar cesaret ister.Bazılarıysa kaybetme korkusuna rağmen söylenir.Çünkü insan bazen susarak koruduğunu sandığı şeyi…Sessizliğiyle kaybetmeye başlar.Livia o gün garip bir şekilde huzursuzdu.Neyra’nın söyledikleri hâlâ aklındaydı.“Senin de bir gün böyle olacağını düşünüyordum.”Neyra’nın o cümlesinden sonra aklına gelen tek kişi vardı.Valen.Ve bu durumdan hiç hoşlanmıyordu.Daha doğrusu…Neden hoşlandığını anlayamıyordu.Ağacının yanında oturmuş, yerdeki küçük taşlarla oynuyordu.Bir taşı eline aldı.“Sen olsan ne yapardın?”Taşa baktı.Taş tabii ki cevap vermedi.“Doğru.”Taşı yere bıraktı.“Ben de bilmiyorum.”Tam o sırada arkasından bir ses geldi.“Taşla mı konuşuyorsun?”Livia irkildi.Döndüğünde Valen’i gördü.“Sen ne zaman geldin?”“Bir süredir.”Livia gözlerini kıstı.“Beni dinliyor muydun?”“Hayır.”“Kesin dinliyordun.”“Taşa ne anlattığını merak ettim.”Livia gülümsedi.“Özel mesele.”Valen’in dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.“Anladım.”Bir süre sessiz kaldılar.Sonra Valen:“Yürüyelim mi?”Livia başını kaldırdı.“Bugün de mi?”“İstersen.”Livia hiç düşünmeden ayağa kalktı.“Olur.”Bir süre yan yana yürüdüler.Livia normalde susamazdı.Ama bugün susuyordu.Valen bunu fark etti.“Bir şeyin var.”“Yok.”“Var.”“Yok.”“Livia.”“Valen.”Valen ona baktı.Livia da ona.Sonra Livia gülmeye başladı.“Sen benim adımı söyleyince neden her şey daha ciddi oluyor?”“Çünkü sen ciddiye almıyorsun.”“Doğru.”Bir süre daha yürüdüler.Sonra Valen durdu.Livia birkaç adım daha attıktan sonra geri döndü.“Ne oldu?”Valen ona baktı.“Konuşmamız gerekiyor.”Livia’nın gülümsemesi yavaşça kayboldu.“Tamam.”Valen derin bir nefes aldı.“Lucien’in sana söylediklerini biliyorum.”Livia başını salladı.“Biliyorum.”“Ve sen ona cevap vermedin.”“Hayır.”Valen gözlerini yere indirdi.“Bunun nedenini bilmiyorum.”Livia sessiz kaldı.Valen devam etti.“Belki bilmek de istemiyorum.”Livia kaşlarını çattı.“Neden?”“Çünkü cevabın beni incitebilir.”Livia’nın yüzü yumuşadı.“Valen…”“Bırak.”Valen başını kaldırdı.“Bu kez benim konuşmama izin ver.”Livia sustu.Valen birkaç saniye boyunca ona baktı.Sonra:“Seni ilk gördüğümde senden hoşlanmadım.”Livia şaşırdı.“Bunu söylemen gerekiyordu zaten.”Valen gülümsedi.“Biliyorum.”Sonra ciddileşti.“Sen fazla konuşuyordun.”“Doğru.”“Fazla soru soruyordun.”“Bu da doğru.”“Ve sürekli başını belaya sokuyordun.”Livia elini kaldırdı.“Buna itiraz edeceğim.”Valen ilk kez açıkça güldü.Sonra gülüşü yavaşça kayboldu.“Ama sonra…”Sustu.“Sonra seni tanıdım.”Livia’nın kalbi hızlandı.Valen devam etti.“Gülüşünü gördüm.”“Saçma sorularını dinledim.”“Riven’la kavga ederken seni izledim.”“Her şeyi şakaya çevirmene kızdım.”“Ve sen gittiğinde…”Valen’in sesi alçaldı.“Veyrith’in ne kadar sessiz olduğunu anladım.”Livia’nın gözleri dolmaya başladı.Valen ona bir adım yaklaştı.“Sen geri döndüğünde…”Bir an sustu.“Hayatımda ilk kez birinin geri dönmesine bu kadar sevindim.”Livia nefesini tuttu.“Valen…”“Bitti sanıyordum.”Valen başını iki yana salladı.“Bittiğini sanıyordum.”Gözlerini Livia’dan ayırmadı.“Ama sen döndüğünde anladım.”“Ne?”Valen’in sesi neredeyse fısıltıydı.“Ben seni hiç bırakmamışım.”Livia’nın gözlerinden bir damla yaş süzüldü.Valen bunu görünce durdu.Ama geri çekilmedi.“Livia…”“Devam et.”Valen derin bir nefes aldı.“Âşığım sana.”Sessizlik.Tamamen sessizlik.Livia hiçbir şey söylemedi.Valen de bekledi.“Bunu söylemekten korktum.”“Çünkü seni kaybetmekten korkuyordum.”“Lucien sana bunu söylediğinde…”Valen gözlerini kapattı.“Onu seçebilme ihtimalin bile canımı acıttı.”Livia gözlerini ondan ayırmadı.“Ben…”Sesi çıkmadı.Bir kez daha denedi.“Ben neden…”Sustu.Valen bekledi.Livia elini göğsüne koydu.Kalbi hızlı atıyordu.“Sen bana bunları söylediğinde neden mutlu oldum?”Valen’in bakışları yumuşadı.“Çünkü belki sen de…”Livia başını kaldırdı.“Sanırım ben de senden hoşlanıyorum.”Valen birkaç saniye konuşamadı.“Sanırım mı?”Livia güldü.Gözleri hâlâ yaşlıydı.“Bilmiyorum.”“Senin yanında olmak istiyorum.”“Sen gidince seni merak ediyorum.”“Benden uzak durduğunda üzülüyorum.”“Ve…”Bir an durdu.“Sen yanımdayken kalbim neden böyle davranıyor bilmiyorum.”Valen’in yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.“Bence biliyorsun.”Livia ona baktı.“Belki.”Sonra gülümsedi.“Belki de seni seviyorum.”Valen’in yüzündeki bütün sertlik kayboldu.“Livia…”Livia bir adım yaklaştı.“Benden artık kaçmayacaksın, değil mi?”“Hayır.”“Bana mesafe koymayacaksın?”“Hayır.”“Bir şeyleri söylemekten korkmayacaksın?”Valen başını salladı.“Artık değil.”Livia elini uzattı.Valen elini tuttu.Bu kez ikisi de bırakmadı.Bir süre öylece durdular.Sonra Livia gülümsedi.“Bir şey söyleyeceğim.”“Ne?”“Bunca zamandır bana âşıkmışsın.”“Evet.”“Ve ben hiçbir şey anlamamışım.”Valen hafifçe güldü.“Evet.”“Ben gerçekten çok zekiyim.”“Kesinlikle.”Livia gözlerini kıstı.“Dalga mı geçiyorsun?”“Biraz.”Livia güldü.Valen de.Uzun zamandır ilk kez…İkisi de aynı anda gerçekten gülüyordu.Ve Veyrith’in sonsuz gecesinde…İlk kez hiçbir şey eksik değildi.Uzaklarda bir yerde Riven ve Neyra onları gördü.Neyra gülümsedi.“Sonunda.”Riven başını salladı.“Valen’in bu kadar beklemesine şaşırıyorum.”Neyra ona baktı.“Sen de çok farklı değilsin.”Riven kaşlarını kaldırdı.“Ben daha hızlıydım.”“Bir gün önce hislerini kabul ettin.”“Detay.”Neyra güldü.“Sen gerçekten…”Riven onun elini tuttu.“Benim.”Neyra gülümsedi.“Evet.”Başka bir yerde Elara ve Lucien yine tartışıyordu.“Senin yüzünden!”“Benim yüzümden değil!”“Her şey senin yüzünden!”“Bunu kanıtla.”Elara ona öfkeyle baktı.“Benden nefret ediyorsun.”Lucien sustu.Sonra:“Evet.”Elara başını salladı.“Güzel.”Ama ikisi de birkaç saniye sonra aynı şeyi düşündü.Bu kadar nefret ettiğim biri neden aklımdan çıkmıyor?Ve ikisi de henüz bunun cevabını bilmiyordu.Livia ve Valen ise hâlâ el eleydi.Livia başını kaldırıp Veyrith’in sislerine baktı.“Valen?”“Hmm?”“Biliyor musun…”“Ne?”“İyi ki geri dönmüşüm.”Valen elini biraz daha sıkı tuttu.“Ben de.”Livia gülümsedi.“Bu kez gitmeyeceğim.”Valen ona baktı.“Biliyorum.”Ve o gece…İki insan sonunda aynı duygunun içinde buluştu.Birinin korkusu sona erdi.Diğerinin soruları cevap buldu.Ama Veyrith’te hâlâ anlatılacak son bir hikâye vardı.Çünkü bazı hikâyeler…Aşk başladığında bitmez.Asıl vedaları ondan sonra gelir.