Bölüm 35

Bazı duyguların adı vardır.Ama insan o adı söylemekten korkar.Çünkü bir kez söylediğinde…Artık geri dönüşü yoktur.Riven o gece uyuyamamıştı.Aslında uyumaya ihtiyacı yoktu.Ama mesele bu değildi.Gözlerini kapattığında aklına Neyra geliyordu.Gözlerini açtığında da.“Harika.”Kendi kendine söylendi.“Başımıza bir de bu çıktı.”Ağacın dalına oturdu.Veyrith’in sislerini izledi.Sonra aşağıdan gelen ayak seslerini duydu.Riven başını çevirdi.Neyra.“Sen yine buradasın.”Riven omuz silkti.“Sen de.”“Ben zaten buradayım.”“Ben de.”Neyra gözlerini devirdi.“Seninle konuşmak neden böyle?”“Bilmiyorum.”Neyra güldü.“Bu cevabı senden artık duymak istemiyorum.”Riven aşağı atladı.“Peki.”Neyra ona baktı.“Bir şey mi oldu?”“Hayır.”“Yüzün öyle demiyor.”Riven kaşlarını çattı.“Yüzüm ne diyor?”“Düşünüyorsun.”“Ben hep düşünüyorum.”“Bu kez farklı.”Riven sustu.Neyra’nın gözleri hâlâ üzerindeydi.“Ne düşündüğünü söyle.”Riven derin bir nefes aldı.“Sen.”Neyra’nın yüzündeki ifade bir anda değişti.“Ben mi?”“Evet.”“Benim hakkımda mı düşünüyordun?”Riven başını salladı.“Evet.”Neyra birkaç saniye konuşamadı.Sonra gülümsemeye çalıştı.“Ne düşünüyordun?”Riven ona baktı.“Bilmiyorum.”Neyra ellerini beline koydu.“Yine mi?”Riven güldü.“Tamam.”Bir an durdu.“Şunu düşünüyordum.”Neyra bekledi.“Son zamanlarda seni çok fazla düşünüyorum.”Neyra’nın gülümsemesi kayboldu.Riven devam etti.“Ve bunun nedenini bulamıyorum.”Neyra’nın kalbi hızlandı.Ama bunu belli etmedi.“Belki arkadaş olduğumuz içindir.”Riven başını salladı.“Belki.”Ama ikisi de bunun gerçek cevap olmadığını biliyordu.Neyra bir ağaca yaslandı.“Ben de seni düşünüyorum.”Riven’ın gözleri ona döndü.“Ne?”“Sen de beni düşünüyorsan ben de seni düşünebilirim.”“Bu nasıl mantık?”“Bilmiyorum.”Riven güldü.“Şimdi de sen başladın.”Neyra gülümsedi.Sonra ciddileşti.“Gerçekten seni düşünüyorum.”Riven’ın yüzündeki gülümseme kayboldu.“Ne kadar?”Neyra kaşlarını kaldırdı.“Bu ne biçim soru?”“Merak ettim.”Neyra biraz düşündü.“Gün içinde.”“Ne kadar?”“Bazen.”“Ne kadar bazen?”“Riven.”“Tamam.”Riven sustu.Neyra ona baktı.“Seninle konuşmadığım zamanlarda bile bazen aklıma geliyorsun.”Riven’ın bakışları yumuşadı.“Bende de aynı.”Sessizlik oldu.Bu kez ikisi de şaka yapmadı.Neyra sonunda konuştu.“Riven.”“Hmm?”“Ben senden korkmuyorum.”Riven başını salladı.“Biliyorum.”“Hayır.”Neyra ona baktı.“Bunu bilmeni istiyorum.”Riven’ın yüzü ciddileşti.“Biliyorum.”“Ve…”Neyra sustu.“Senin yanında kendimi güvende hissediyorum.”Riven birkaç saniye cevap veremedi.Sonra alçak sesle:“Ben de sen yanımdayken kendimi daha iyi hissediyorum.”Neyra’nın gözleri dolmadı.Ama bakışları değişti.Çünkü ikisi de artık aynı şeyi söylüyordu.Sadece farklı kelimelerle.Riven bir adım yaklaştı.Ama durdu.“Neyra.”“Efendim?”“Bir şey soracağım.”“Sor.”“Benden hoşlanıyor musun?”Neyra dondu.Riven da ilk kez söylediği şeyden kaçmadı.Neyra gözlerini ondan ayırmadı.“Bilmiyorum.”Riven hafifçe gülümsedi.“Ben de.”Neyra kaşlarını çattı.“Sen de ne?”“Bilmiyorum.”“Az önce soru soran sendin.”“Cevabı merak ettim.”“Şimdi?”“Şimdi daha çok merak ediyorum.”Neyra başını iki yana salladı.“Sen gerçekten imkânsızsın.”Riven güldü.“Biliyorum.”Sonra sessizce ekledi:“Ama senden hoşlanıyor olabilirim.”Neyra’nın nefesi bir anlığına kesilir gibi oldu.Riven gözlerini kaçırmadı.“Belki de sadece…”Sustu.“Belki de?”“Sen benim için fazla önemli oldun.”Neyra ona baktı.Sonra çok küçük bir gülümseme oluştu yüzünde.“Sen de benim için.”Riven bir şey söylemedi.Neyra da.Çünkü artık söyleyecekleri fazla bir şey yoktu.İkisi de anlamıştı.Bu sadece arkadaşlık değildi.Ama henüz adını koymaya hazır değillerdi.Neyra sonunda gülümsedi.“Yarın görüşürüz.”Riven başını salladı.“Görüşürüz.”Neyra birkaç adım uzaklaştı.Sonra geri döndü.“Riven?”“Efendim?”“Yarın beni görünce kaçma.”Riven gülümsedi.“Kaçmam.”“Emin misin?”“Bu kez değil.”Neyra başını salladı.“İyi.”Ve uzaklaştı.Riven arkasından baktı.Bu kez kendine yalan söylemedi.“Tamam.”Derin bir nefes aldı.“Sanırım hoşlanıyorum.”Bunu yüksek sesle söylemek garipti.Ama kötü değildi.Aksine…İçinde bir şeyin yerine oturduğunu hissetti.Neyra da kendi ağacına giderken aynı şeyi düşünüyordu.“Sanırım…”Bir süre sustu.Sonra gülümsedi.“Ben de ondan hoşlanıyorum.”İkisi de aynı gece aynı gerçeği kabul etmişti.Henüz sevgili değillerdi.Henüz birbirlerine büyük sözler vermemişlerdi.Ama artık aralarında inkâr edebilecekleri hiçbir şey kalmamıştı.Ve belki de…Bir ilişkinin en güzel kısmı tam olarak buydu.Birbirini seçmeden önce…Birbirini gerçekten istediğini anlamak.