Bölüm 36

Bazı insanlar birbirine yaklaşırken korkar.Bazılarıysa birbirinden nefret ettiğini söylerken…Neden sürekli birbirini düşündüğünü anlamaya çalışır.Neyra o sabah Riven’ı gördüğünde durdu.Riven da onu gördü.İkisi birkaç saniye boyunca birbirlerine baktılar.Sonra Neyra gülümsedi.“Kaçmıyorsun.”Riven başını iki yana salladı.“Kaçmayacağımı söylemiştim.”“İyi.”Neyra yanına geldi.“Dün söylediklerini düşündün mü?”Riven’ın kaşları hafifçe kalktı.“Hangilerini?”“Benden hoşlanıyor olabileceğini.”Riven birkaç saniye sustu.Sonra:“Evet.”“Ve?”“Hoşlanıyorum.”Neyra’nın yüzünde kocaman bir gülümseme oluştu.“Bu kadar mı?”“Ne dememi bekliyorsun?”“Bilmiyorum. Biraz daha romantik olabilirsin.”Riven düşündü.Sonra ciddi bir yüzle:“Sen çok güzelsin.”Neyra kahkahayı bastı.“Bunu söylerken neden kavga edecekmişsin gibi duruyorsun?”“Çünkü romantik konuşmayı bilmiyorum.”“Fark ettim.”Riven de güldü.Sonra yüzü ciddileşti.“Neyra.”“Efendim?”“Ben bunu gerçekten istiyorum.”Neyra’nın gülümsemesi yavaşladı.“Ben de.”Riven elini uzattı.Neyra bir an baktı.Sonra elini tuttu.İkisi de konuşmadı.Ama bu kez sessizlik rahatsız edici değildi.Riven hafifçe gülümsedi.“Artık kaçış yok.”Neyra da gülümsedi.“Zaten kaçmak istemiyorum.”Ve böylece…Riven ve Neyra artık sevgiliydi.Aynı saatlerde Veyrith’in başka bir yerinde…Elara bir ağacın altında oturuyordu.Karşısında Lucien vardı.“Buraya neden geldin?”Lucien omuz silkti.“Sen buradasın diye.”Elara kaşlarını çattı.“Beni takip mi ediyorsun?”“Hayır.”“Öyle görünüyor.”“Tesadüf.”Elara gözlerini devirdi.“Senin tesadüflerine güvenmiyorum.”Lucien gülümsedi.“Ben de seninkilere güvenmiyorum.”Elara ayağa kalktı.“Benden uzak dur.”Lucien de ayağa kalktı.“Bunu kaç kere söyleyeceksin?”“Gerekirse yüz kere.”“Ben de yüz kere duyarım.”Elara sinirlenerek yanından geçmeye çalıştı.Lucien önüne geçti.“Çekil.”“Hayır.”“Lucien.”“Elara.”“Sinirlerimi bozuyorsun.”“Sen de benimkileri.”Elara onu itti.Lucien bir adım geriye gitti.Sonra tekrar yaklaştı.“Bunu yapmayı bırak.”“Sen önce önümden çekil.”“Hayır.”Elara tekrar itti.Bu kez Lucien onun bileğini tuttu.“Yeter.”Elara hemen elini çekti.“Bana dokunma.”Lucien geri çekildi.“Tamam.”Bir an sessizlik oldu.Lucien ona baktı.Sonra:“Benden gerçekten nefret ediyor musun?”Elara hiç düşünmeden cevap verdi.“Evet.”Lucien’in yüzünde garip bir gülümseme oluştu.“Güzel.”Elara kaşlarını çattı.“Ne güzel?”“Hiç değilse bir konuda hemfikiriz.”Elara gözlerini devirdi.“Sen gerçekten çekilmezsin.”“Bunu daha önce de söyledin.”“Çünkü değişmedin.”Lucien ona baktı.“Sen de.”Elara döndü.“Ben değişmem.”Lucien arkasından seslendi.“Bence değişeceksin.”Elara durdu.Ama arkasını dönmedi.“Ne demek istiyorsun?”Lucien’in sesi bu kez daha sakindi.“Hiç.”Elara sinirle uzaklaştı.Ama birkaç adım sonra istemsizce durdu.Neden?Neden Lucien’in söylediği son cümle aklında kalmıştı?Başını iki yana salladı.“Saçmalıyorum.”Lucien de arkasından bakıyordu.Kendi kendine söylendi.“Bu kız gerçekten sinir bozucu.”Bir süre sustu.Sonra ekledi:“Ve neden aklımdan çıkmıyor?”Akşam olduğunda Livia, Neyra’yı buldu.Neyra’nın yüzündeki gülümsemeyi görünce hemen şüphelendi.“Sen neden sırıtıyorsun?”Neyra şaşırdı.“Sırıtıyor muyum?”“Evet.”Livia gözlerini kıstı.“Riven.”Neyra’nın yüzü kızardı.Livia’nın ağzı açık kaldı.“OLAMAZ.”Neyra gülmeye başladı.“Ne?”“Bir şey oldu!”“Evet.”“Sevgili misiniz?”Neyra başını salladı.Livia çığlık atacak gibi oldu.“BEN BİLİYORDUM!”“Sus!”“Riven sonunda aklını başına getirmiş!”Neyra güldü.“Senin de bir gün böyle olacağını düşünüyordum.”Livia’nın yüzü bir anda değişti.“Ben mi?”“Evet.”“Ben kimle?”Neyra cevap vermeden ona baktı.Livia birkaç saniye düşündü.Sonra:“Yok artık.”Neyra gülümsedi.“Ben bir şey söylemedim.”Livia gözlerini kaçırdı.Ama aklına tek bir kişi gelmişti.Valen.Ve bu kez…O düşünceden kaçmadı.Veyrith’in başka bir yerinde Valen yalnız başına yürüyordu.Livia’yı düşündü.Sonra onunla konuştuğu anları.Gülüşünü.Elini tuttuğu anı.“Kaybolma diye.”Valen durdu.Gözlerini kapattı.Sonra kendi kendine fısıldadı:“Yarın.”Bir karar vermişti.Yarın…Her şeyi söyleyecekti.Çünkü artık susmanın onu korumadığını anlamıştı.Tam tersine.Susmak, Livia’yı daha da uzaklaştırıyordu.Ve Valen ilk kez…Korkusundan daha güçlü bir şey hissediyordu.Umut.Yarın Livia’ya gerçeği söyleyecekti.