Bölüm 33

Bazı duygular vardır.İnsan onları kabul etmek istemez.Çünkü kabul ettiği anda her şey değişecekmiş gibi gelir.Ama bazen…Değişmesi gereken zaten her şeydir.Neyra o gece tek başına değildi.Ama yalnız hissediyordu.Ağacının önünde oturmuş, dizlerini kendine çekmişti.Veyrith’in sisi her zamanki gibi ağaçların arasından geçiyordu.Neyra başını kaldırıp gökyüzüne baktı.Gökyüzünde yıldız yoktu.Ay yoktu.Güneş zaten hiç yoktu.Sadece sonsuz gece.Bir süre öylece oturdu.Sonra arkasından ayak sesleri geldi.Neyra dönmeden konuştu.“Riven.”Ayak sesleri durdu.“Beni nasıl anladın?”Neyra omuz silkti.“Başka kim bu kadar sessiz yürüyebilir?”Riven yanına geldi.Ama oturmadı.“Rahatsız ediyor muyum?”Neyra başını iki yana salladı.“Hayır.”Riven birkaç saniye bekledi.Sonra onun yanına oturdu.Aralarında küçük bir mesafe vardı.İkisi de konuşmadı.Neyra sonunda ona baktı.“Bir şey soracağım.”“Sor.”“Bana neden sürekli yardım ediyorsun?”Riven şaşırdı.“Ne?”“Bazen beni kolluyorsun.”“Livia’yı da kolluyorum.”“Biliyorum.”Neyra gözlerini ondan ayırmadı.“Ama benimle ilgili olanlarda biraz farklısın.”Riven cevap vermedi.Neyra devam etti.“Mesela dün.”“Ne olmuş dün?”“Gözlerin değiştiğinde benden uzak durmamı istedin.”Riven başını eğdi.“Evet.”“Ama bugün yanıma geldin.”Riven hafifçe güldü.“Bunun neresi garip?”“Bilmiyorum.”Neyra’nın sesi yumuşadı.“Sadece…”Sustu.“Bazen seni anlamıyorum.”Riven ona baktı.“Ben de kendimi anlamıyorum.”Neyra şaşırdı.“Ne demek o?”Riven derin bir nefes aldı.“Bilmiyorum.”Bir süre sessiz kaldı.Sonra:“Sen yanımdayken daha kolay kontrol ediyorum.”Neyra’nın gözleri büyüdü.“Gerçekten mi?”Riven başını salladı.“Evet.”“Neden?”Riven ona baktı.Cevap vermek istedi.Ama söyleyemedi.Çünkü cevabı kendisi de yeni yeni anlamaya başlıyordu.“Bilmiyorum.”Neyra hafifçe gülümsedi.“Bugün çok fazla ‘bilmiyorum’ dedin.”“Çünkü sen çok fazla soru soruyorsun.”“Belki.”Riven da gülümsedi.“Belki.”Bir süre sonra Neyra ayağa kalktı.“Gel.”Riven şaşkınlıkla baktı.“Nereye?”“Bir yere.”“Bu açıklama hiç güven vermedi.”Neyra güldü.“Gel işte.”Riven ayağa kalktı.“Beni bir yere götürüp öldürmeyeceksin, değil mi?”Neyra ona baktı.“Sen kurt adamsın.”“Doğru.”“Ben seni nasıl öldüreyim?”Riven düşündü.“İyi soru.”Neyra başını iki yana salladı.“Bazen gerçekten çok saçmasın.”“Bunu söylemeyi seviyorsun.”“Çünkü doğru.”Birlikte ilerlediler.Bu kez yürüyüş sessiz değildi.Neyra sürekli konuşuyor, Riven arada cevap veriyordu.Sonunda küçük bir açıklığa geldiler.Neyra durdu.“Burayı bulduğumda Livia’yı hatırladım.”Riven etrafa baktı.“Güzelmiş.”“Evet.”Neyra bir ağacın gövdesine yaslandı.“Livia geri geldiğinden beri her şey biraz değişti.”Riven başını salladı.“Valen yüzünden.”Neyra güldü.“Biraz.”“Sen de değiştin.”Neyra ona baktı.“Ben mi?”“Evet.”“Nasıl?”Riven birkaç saniye düşündü.“Daha…”Sustu.Neyra bekledi.“Daha ne?”Riven gözlerini kaçırdı.“Bilmiyorum.”Neyra gülümsedi.“Yine başladı.”Riven güldü.“Daha fazla konuşuyorsun.”“Bu kötü mü?”“Hayır.”Riven başını kaldırdı.“Güzel.”Neyra’nın gülümsemesi küçüldü.“Teşekkür ederim.”Riven birkaç saniye ona baktı.Sonra bakışlarını kaçırdı.Tam o sırada uzaktan bir ses geldi.Neyra’nın yüzündeki ifade değişti.“Ne oldu?”Riven dinledi.“Bir şey yok.”“Emin misin?”“Evet.”Ama bu kez Riven’ın yüzü gergindi.Neyra bunu fark etti.“Riven.”“Ne?”“Bana doğruyu söyle.”Riven birkaç saniye sustu.“Yakında birileri var.”“Kim?”“Bilmiyorum.”Neyra bir adım ona yaklaştı.“Tehlikeli mi?”Riven başını iki yana salladı.“Sanmıyorum.”Sonra Neyra’nın önüne geçti.“Sen burada kal.”Neyra kaşlarını çattı.“Hayır.”“Evet.”“Riven.”“Neyra.”“Beni burada bırakmayacaksın.”Riven ona baktı.“Bırakacağım.”“Hayır.”“Tehlikeli olabilir.”“Sen de oraya gideceksin.”“Ben farklıyım.”Neyra gözlerini kıstı.“Bu cümleyi sevmiyorum.”Riven hafifçe güldü.“Ben de.”Neyra onun kolunu tuttu.Riven durdu.“Gitme.”Tek kelimeydi.Ama Riven’ın yüzündeki bütün ifade değişti.Neyra elini hemen çekti.“Yani…”Sesi biraz karıştı.“Tek başına gitme.”Riven ona baktı.Uzun süre.Sonra başını salladı.“Tamam.”“Gerçekten mi?”“Gerçekten.”“İyi.”Riven gülümsedi.“Beni merak ettin.”Neyra hemen cevap verdi.“Hayır.”“Ettin.”“Etmedim.”“Ettin.”Neyra gözlerini devirdi.“Bir daha söylersen gerçekten bırakırım seni.”Riven güldü.“Tamam.”Ama içinden geçen şey çok farklıydı.Neyra’nın onu merak etmesi hoşuna gitmişti.Hem de gereğinden fazla.Bir süre sonra sesin kaynağının sadece ormandaki bir hayvan olduğu ortaya çıktı.Tehlike yoktu.Neyra derin bir nefes verdi.“Bunun için mi beni burada bırakmaya çalıştın?”Riven omuz silkti.“Emin değildim.”Neyra ona baktı.“Beni korkuttun.”Riven’ın gülümsemesi kayboldu.“Özür dilerim.”Neyra başını iki yana salladı.“Önemli değil.”Ama önemliydi.Çünkü Riven ilk kez onun yüzündeki endişeyi bu kadar açık görmüştü.Ve bu kez kendi içinde başka bir şey hissetti.Korku değil.Değer.Neyra onun için değerliydi.Bunu artık inkâr etmek zorlaşıyordu.Gece sona yaklaşırken ağaca geri döndüler.Neyra durdu.“Bugün güzeldi.”Riven ona baktı.“Evet.”“Yarın da görüşürüz.”“Kesinlikle.”Neyra gülümsedi.“İyi geceler.”“İyi geceler.”Neyra ağacın içine girdi.Riven birkaç saniye yerinde kaldı.Sonra arkasını döndü.Bir adım attı.Sonra durdu.Başını ağaca doğru çevirdi.“Ben bittim.”Kendi kendine mırıldandı.“Kesinlikle bittim.”Neyra da ağacının içinde aynı düşüncelere dalmıştı.Riven’ın “Sen yanımdayken daha kolay kontrol ediyorum.” cümlesi aklından çıkmıyordu.Yatağına uzandı.Gözlerini kapattı.Sonra tekrar açtı.“Bu normal değil.”Bir süre tavana baktı.“Değil mi?”Cevap yoktu.Neyra yavaşça gülümsedi.“Sanırım değil.”O gece ikisi de aynı gerçeğe biraz daha yaklaştı.Henüz söylemediler.Henüz kabul etmediler.Ama artık inkâr etmeleri eskisi kadar kolay değildi.Çünkü Riven için Neyra…Sadece Veyrith’e sonradan gelen insan değildi.Neyra için Riven da…Sadece sinir bozucu kurt adam değildi.Ve bazen bir ilişkinin başlangıcı büyük sözlerle olmaz.Bazen sadece birinin sana:“Gitme.”demesi yeter.Diğerinin de gerçekten…“Tamam.”demesi