Bölüm 26

Veyrith’in gecesi yine sessizdi.Ama benim kafamın içi hiç sessiz değildi.Son birkaç gündür Valen’in davranışlarını anlamaya çalışıyordum.Benden uzak duruyordu.Eskisi gibi yanıma gelmiyor, konuşmalarımızı kısa kesiyor, göz göze geldiğimizde birkaç saniye sonra bakışlarını kaçırıyordu.Nedenini sorduğumda ise hep aynı cevabı veriyordu.“Bir şey yok.”Tabii ki bir şey vardı.Bunu anlamak için dahi olmaya gerek yoktu.Bu gece onunla konuşmaya karar vermiştim.Onu bulmak için ormanın daha sessiz tarafına doğru yürüdüm.Tam ağaçların arasından çıkacakken bir kadın sesi duydum.“Valen?”Adımlarım durdu.Ağaçların arasından baktım.Valen oradaydı.Karşısında bir kadın vardı.Kadının uzun saçları omuzlarından aşağı dökülüyordu. Valen’e bakarken yüzünde garip bir rahatlık vardı.Sanki onu uzun zamandır tanıyordu.Valen ise onu gördüğü için hiç mutlu görünmüyordu.“Burada ne işin var?” diye sordu Valen.Kadın hafifçe gülümsedi.“Seni görmeye geldim.”“Git.”Kadının gülümsemesi kaybolmadı.“Yıllar sonra karşılaştığın eski sevgiline söyleyeceğin ilk şey bu mu?”Olduğum yerde kaldım.Eski sevgili.Valen’in eski sevgilisi.Nedense içimde bir şey düğümlendi.Valen birkaç saniye sessiz kaldı.Sonra soğukça konuştu.“Geçmişte kaldı, Elara.”Demek adı Elara’ydı.Elara ona baktı.“Senin için.”Sonra bakışları bana kaydı.Beni gördü.Birkaç saniye boyunca beni inceledi.“Demek Livia sensin.”Ağaçların arasından çıktım.“Evet.”Elara baştan aşağıya bana baktı.“Beklediğim gibi değilmişsin.”Kaşlarımı çattım.“Nasıl olmamı bekliyordun?”“Bilmiyorum.”Omuz silkti.“Daha… önemli biri gibi.”Sözleri canımı sıktı.Valen hemen araya girdi.“Elara.”Elara ona döndü.“Ne?”“Yeter.”Elara kısa bir kahkaha attı.“Onu korumana gerek yok.”Livia olduğumu söylemiştim.Ama onun kim olduğumu bilmesi hâlâ tuhaf geliyordu.“Beni nereden biliyorsun?” diye sordum.Elara cevap vermeden önce Valen konuştu.“Livia, onun söylediklerini ciddiye alma.”Valen’e baktım.“Benden neden sakladın?”“Saklamadım.”“Eski sevgilin olduğunu söylemedin.”“Çünkü geçmişte kaldı.”Elara araya girdi.“Beni hayatından çıkarmış olabilir ama bu, yaşananları değiştirmiyor.”Valen ona sertçe baktı.“Bitti.”Elara bir an sustu.Sonra bana döndü.“Evet. Bitti.”Bir saniye durdu.“Çünkü Valen bir süre sonra benden sıkıldı.”Valen’in yüzü değişti.“Elara, bunu yapma.”Ama Elara devam etti.“Gerçek bu değil mi?”Valen cevap vermedi.Elara bana baktı.“Birinden uzaklaşmak için bahane aramasına gerek yoktur. Sadece sıkılır.”Kalbim sıkıştı.Valen hemen konuştu.“Bu doğru değil.”Elara kaşlarını kaldırdı.“Öyle mi?”“Livia’nın yanında böyle konuşma.”“Niye?”Elara hafifçe gülümsedi.“Belki de bilmesi gerekiyordur.”Valen bir adım bana yaklaştı.“Livia, onu dinleme.”Ben ise sadece ona bakıyordum.“Benden neden açıklama yapıyorsun?”Valen sustu.“Çünkü…” diye başladı.Sonra durdu.“Çünkü yanlış anlamanı istemiyorum.”Kaşlarımı çattım.“Ben neyi yanlış anlayacağım?”Valen cevap vermekte zorlandı.Elara ikimizi sessizce izliyordu.Valen sonunda konuştu.“Onunla olan şey geçmişte kaldı. Sana karşı—”Elimi kaldırıp sözünü kestim.“Dur.”Valen sustu.“Bana neden açıklama yapıyorsun?”“Livia…”“Gerçekten soruyorum.”Bir adım geri çekildim.“Sonuçta arkadaşız.”Valen’in yüzündeki ifade bir anda değişti.Bunu söylediğim anda nedenini anlayamadım.Ama sanki ona istemeden çok ağır bir şey söylemişim gibi görünüyordu.“Arkadaşız,” diye tekrarladım.Valen bakışlarını benden kaçırdı.“Evet.”Sesi beklediğimden daha kısıktı.Elara bu kez Valen’e baktı.Ama yüzünde zafer yoktu.Çünkü Valen’in bana bakışından bir şey anlamıştı.Ve ilk kez sessiz kaldı.Ben ise konuşmaya devam ettim.“Bu yüzden bana kiminle sevgili olduğunuzu açıklamak zorunda değilsin.”Valen bana baktı.“Ben sadece…”“Gerek yok.”Sesimi mümkün olduğunca sakin tutmaya çalıştım.“Geçmişin beni ilgilendirmiyor.”Bu kez Elara konuştu.“Bence de ilgilendirmemeli.”Valen’in bakışları ona döndü.Elara devam etti.“Çünkü Valen’in insanlardan sıkılması yeni bir şey değil.”Valen’in gözleri sertleşti.“Elara.”“Ne?”Elara bana baktı.“Belki de senden uzaklaşmasının sebebini merak ediyorsundur.”İçimdeki düğüm biraz daha sıkıldı.Elara’nın sesi sakindi.“Belki senden sıkılmıştır.”Valen’in gözleri bir anda Elara’ya döndü.“Yeter.”Elara bu kez sustu.Ben ise hiçbir şey söylemedim.Çünkü bu cümle, nedense düşündüğümden daha fazla canımı yakmıştı.Valen bana doğru bir adım attı.“Livia, öyle değil.”Başımı kaldırıp ona baktım.“Öyle değilse neden benden uzak duruyorsun?”Valen sustu.Cevap veremedi.Ben ise acı bir gülümsemeyle başımı salladım.“Tamam.”“Livia…”“Gerçekten sorun değil.”Arkamı döndüm.Valen arkamdan seslendi.“Livia, bekle.”Durmadım.Çünkü bir şey daha söylerse…Belki de gerçekten kırılacaktım.Ağaçların arasından yürürken kendi kendime düşündüm.Valen’in eski sevgilisi vardı.Onu hâlâ tanıyordu.Ve şimdi benden uzaklaşıyordu.Belki de gerçekten Elara’nın dediği gibiydi.Belki benden sıkılmıştı.Belki de benim sandığım kadar önemli değildim.En kötüsü ise…Bunun neden canımı bu kadar yaktığını hâlâ bilmiyordum.