Bölüm 40-FİNAL

SONSUZA KADAR VEYRITH
Bazı hikâyeler birinin gitmesiyle bitmez.Bazıları…Herkesin aynı yerde kalmasıyla biter.Çünkü bazen insanın aradığı şey başka bir dünya değildir.Yanında kalmasını istediği insanlardır.Veyrith’te gece yine her zamanki gibiydi.Sis ağaçların arasında dolaşıyor, rüzgâr yaprakları hafifçe hareket ettiriyordu.Ama bu gece ormanda alışılmadık bir şey vardı.Kahkahalar.Livia yerde oturmuştu.Elinde bir taş vardı.Taşa ciddi ciddi bakıyordu.Valen yanında duruyordu.“Yine ne yapıyorsun?”Livia taşı ona gösterdi.“Bunun yüzü var.”Valen taşa baktı.“Yok.”“Var.”“Yok.”“Valen.”“Livia.”“Bak.”Valen tekrar baktı.“Bu taş.”Livia başını salladı.“Sen romantizmden anlamıyorsun.”Valen kaşını kaldırdı.“Taşa romantizm mi?”“Evet.”Biraz ileride Riven kahkahayı bastı.“Ben bu kızı özlemişim.”Neyra onun yanında oturuyordu.“Sen de hiç değişmedin.”Riven gururla:“Değişmek zorunda değilim.”Neyra ona baktı.“Bazen gerçekten çekilmezsin.”Riven gülümsedi.“Ama sevgilinim.”Neyra’nın yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.“Maalesef.”“Maalesef mi?”“Evet.”Riven dramatik bir şekilde kalbine dokundu.“Kalbimi kırdın.”Neyra güldü.“Senin kalbin kurt adam kalbi. Dayanır.”Elara ve Lucien ise biraz uzakta oturuyordu.Aslında oturuyorlardı.Ama konuşmuyorlardı.Livia onlara baktı.“Bunlar kavga etmiyor.”Riven başını çevirdi.“Garip.”Neyra:“Kesin bir şey oldu.”Lucien uzaktan seslendi.“Buradayım ve sizi duyuyorum.”Elara hemen:“Ben de.”Livia sırıttı.“Tamam, normale döndüler.”Lucien:“Ne demek normale döndüler?”Elara:“Boş ver.”Lucien:“Sen boş ver.”Elara:“Sen sus.”Lucien:“Tamam.”Elara şaşırdı.“Gerçekten mi?”Lucien gülümsedi.“Sen istedin.”Elara birkaç saniye ona baktı.Sonra başını çevirdi.“İyi.”Ama yüzündeki gülümsemeyi saklayamadı.Livia ayağa kalktı.“Bir şey yapalım.”Valen:“Ne?”“Bilmiyorum.”“Bu bir plan değil.”“Benim planlarım genelde böyle.”Riven ayağa kalktı.“Bir yarış yapalım.”Neyra ona baktı.“Ne yarışı?”“Kim ağaca önce ulaşacak?”Livia’nın gözleri parladı.“Ben varım.”Valen:“Sen kaybedersin.”Livia ona döndü.“Bana meydan mı okuyorsun?”“Evet.”“Tamam.”Elara da ayağa kalktı.“Ben de.”Lucien:“Sen mi?”Elara ona baktı.“Bir sorun mu var?”“Yok.”“Güzel.”Riven gülmeye başladı.“Bu yarış değil, savaş olacak.”Neyra:“Kesinlikle.”Birkaç saniye sonra hepsi aynı anda koşmaya başladı.Livia önden gidiyordu.“BEN KAZANIYORUM!”Riven:“Daha yarış bitmedi!”Neyra kahkaha atıyordu.Lucien ve Elara yan yana koşuyordu.“Çekil önümden!”“Sen çekil!”“Ben senden önce geldim!”“Hayır!”Valen ise birkaç adım gerideydi.Livia ona döndü.“Yavaşsın!”Valen’in gözleri hafifçe parladı.Bir saniye sonra hızlandı.Livia’nın yanından geçti.Livia’nın gözleri büyüdü.“BU HİLE!”Valen arkasına bakmadan:“Vampirim.”“Ben de insanım!”“Biliyorum.”Livia kahkaha atarak peşinden koştu.Sonunda herkes ağacın yanında toplandı.Livia nefes nefese yere oturdu.“Bir daha…”Durdu.“Bir daha yarış yapmayacağım.”Riven güldü.“Kaybettin.”Livia ona baktı.“Bunu hatırlatmayı bırak.”Neyra yanına oturdu.“Yarın yine yaparsın.”Livia:“Evet.”Neyra:“Biliyordum.”Gece ilerledi.Kimse ayrılmadı.Hepsi aynı yerde kaldı.Livia Valen’in yanında oturuyordu.Neyra Riven’ın elini tutuyordu.Elara Lucien’e yaslanmıştı.Lucien sessizce gülümsüyordu.Livia hepsine baktı.Sonra:“Bir şey fark ettim.”Valen:“Ne?”“İlk geldiğimde hepinizden korkuyordum.”Riven:“Benden hâlâ korkmalısın.”Livia güldü.“Sen mi?”“Evet.”Neyra:“Kimse seni ciddiye almıyor.”Riven:“Ben kendimi ciddiye alıyorum.”Herkes güldü.Livia tekrar Valen’e baktı.“İlk geldiğimde buradan gitmek istiyordum.”Valen sustu.“Şimdi?”Livia etrafına baktı.Riven.Neyra.Lucien.Elara.Sonra Valen.“Şimdi gitmek istemiyorum.”Valen’in bakışları yumuşadı.“Kal.”Livia gülümsedi.“Kalacağım.”Bir süre sessizlik oldu.Ama bu kez kimse sessizlikten rahatsız değildi.Çünkü herkes oradaydı.Birlikte.Livia başını Valen’in omzuna yasladı.Valen ona baktı.“Ne yapıyorsun?”“Uyuyacağım.”“Burada mı?”“Evet.”“Ormanın ortasında?”“Veyrith’te ev diye bir şey yok ki.”Valen:“Doğru.”Livia gözlerini kapattı.“İyi geceler.”Valen hafifçe gülümsedi.“İyi geceler.”Riven:“Ben de yatıyorum.”Neyra:“Sen zaten yarım saattir uyukluyorsun.”“Yalan.”“Gözlerin kapalı.”“Dinleniyorum.”Elara:“Bunlar gerçekten çok garip.”Lucien:“Biz normal miyiz?”Elara ona baktı.“Hayır.”Lucien güldü.“İyi.”Veyrith’in sonsuz gecesinde dört çift göz değil…Altı insanın hikâyesi aynı yerde devam etti.Livia artık başka bir dünyaya dönmeyi düşünmüyordu.Valen artık onu kaybetmekten korkmuyordu.Riven ve Neyra birbirlerini bulmuştu.Elara ve Lucien ise birbirlerine tahammül edemeye ede…Birbirlerini sevmişti.Ve Veyrith…Artık kimsenin kaçmak istediği bir yer değildi.Burası onların hikâyesinin başladığı yerdi.Kavgalarının.Kahkahalarının.Hatalarının.Özürlerinin.Aşklarının.Dostluklarının.Ve sonunda…Birlikte kaldıkları yerin.Livia gözlerini kapatırken son kez etrafına baktı.Sis.Ağaçlar.Karanlık.Ve yanında sevdiği insanlar.Gülümsedi.“Sanırım…”Valen:“Ne?”Livia gözlerini kapattı.“Burası gerçekten evim.”Valen onun elini tuttu.Ve Veyrith’in sonsuz gecesinde…Kimse gitmedi.Kimse kaybolmadı.Kimse yalnız kalmadı.Çünkü bazı hikâyelerin en güzel sonu…Herkesin hâlâ orada olmasıdır.
SON
VEYRYTH BİTTİ. Ama bazı hikâyeler kitap bittiğinde değil, son sayfayı kapattığında başlar