8. Bölüm: Ruhefzâ

"....seni ben seçmedim. Edebini görünce kalbim şöyle dedi:"Burada kalıyoruz." "

"Âmine... Âmine.... "
İsmimin fısıldanmasıyla gözlerimi açtım. Hücrem değil, baba ocâğı hiç değil.
"Hadi kalkasın, salat-ı fecr vaktidir... "
Çağıran anam da değil.
Bir er!
Hem de hücremde.
Gözlerimi ovuşturdum ve sıçrayarak doğruldum. Peçem yüzümde değildi. Etrafa bakındım.
Bir er!
Neler olduğunu idrak edemiyor idim.
"Âmine...? "
Peçeme sarıldım ve kapatmaya çalıştım. O er ise beni durdurmaya çalışıyordu.
"Dur, dur, benim Yusuf, helâlin, zevcin.. Âh iffet abidesi zevcem... "
Helalin...
Zevcin...
Öyle ya nikahlandık dün ikindiden sonra...
"Yusuf efendi.... " diye fısıldadım.
"Âmine'm... Nasılcadır hâlin? "
"İyidir,çok şükür. Kusuruma bakmayasın. Ben alışamadım henüz."
"Estağfurullah ne kusuru? Hadi gün doğmadan salât-i fecri edâ edelim. "
Duraksadım.
Ona abdest suyu ısıtmalıydım.
Lâkin bir gâfil gibi ilk günden uyuyakalmıştım.
"Abdestini aldın mı? " diye sordum çekinerek.
Başını salladı tebessümle. Başım eğildi.
"Kusuruma bakmayasın , ben suyu...... "
"Estağfurullah, hem soğuk suyla daha faziletlidir. "
Kalktım ve ben de soğuk suyla abdest aldım. Beraber ilk namazımız idi. Onun arkasında namaza durdum.
Ne güzel tilâvet ediyordu Kur'an'ı.....
Maşallah..
Namaz hiç bitmesin istedim.
Ferdi olarak dua ettik.
Namazdan sonra ise önümüze rahle aldık. Çok heyecanlıydım ondan bir şeyler öğrenmek için. Yeni ilme başlamış talebe heyecanı vardı üzerimde.
"İlk önce ezberlediğimiz Kur'an-ı Azimü'ş-şan'ı tekrar edelim mi? "
Sonunda ezber vereceğim biri.
"Olur, tabii. "
Önümüze Kur'an-ı Kerim'i aldık ve çalışmaya başladık. Amma o hiç tekrar etmiyor gibiydi. Tekrarımın arasında suâl ettim.
"Seninki hazır mı? "
Başını salladı.
Gözlerim büyüdü.
Hangi vakitte hazırladın?
"Tamam o vakit, dinleyeyim seni. "
Başladı lâkin nasıl başladı..
Mest olmuştum...
Akşama kadar, sabahlara kadar onu dinlesem sıkılmazdım.
Dinlerken gayriihtiyari ona nazâr ettim. Dizlerindeki ellerine bakıyordu. Sanki her şey sükut etmiş, bir tek o vardı.
Başını kaldırdı ve bana tebessüm etti. Gelgelelim ona benzer bir ses işittim.
Âmine?.... Âmine? "
Daldığım hayal âleminden uyandım. Yusuf tilâveti durdurmuş , bana nidâ ediyor idi.
"Buyur?!"
"Az evvel bir harf sehvi eyledim. Lâkin düzeltmedin. "

Âh Âmine.
Bir de hocahanım olacaksın.
Hâyâ ederek başımı eğdim.

"Af buyur, ben..dalmışım...."

"Neye daldın bu kadar? "

Sana.

Sana mı diyecektim?

Kur'an tilâvetine, Davudi sesin, nur yüzlü cemâlin çok yaraşır mı diyecektim?

İtiraf edemedim.
"Af buyur, hata ettim. "
"Estağfurullah."
Bir daha başladı. Kur'an'dan başımı hiç kaldırmadım. Her harekeye, harfe diktim gözlerimi.
Erin senden hıfz ettiği Kur'an tekrarını dinlemeni arzu etmişken, sen ise erinin cemâline takıldın Âmine.
Hangi vakit oldu bunlar?
Daha dün nikahlandık.
Neredeyse ağlayacaktım. Hata ettim lâkin kötü bir şey etmedim ki. Sadece helâlime biraz fazla nazâr ettim.
Şer mi bu?

Tilâveti bitirince benimkini intizar etti. Lâkin aklım başımda değildi. Biraz daha tekrar etmeliydim. Yüzüm asıktı. Ona farkettirmemeli, hemen çalışıp vermeliydim.
"Âmine? "
"Buyur efendi. "
"Nazâr eder misin bana? "
Hayır.
Hâyâ ederim.
Yavaşça kaldırdım gözlerimi. Göz göze geldim gözleriyle. Hâlimi anladı herhal. Yüzü değişti.
"Ne için yağmur yakındır ormanlarına? "
Neredeyse akacak olan gözlerimi sildim.
"Ne yağmuru bey? "
"Âmine, bir hata mı ettik? "
"Estağfurullah efendi, hata bizdedir. " Biraz bekledi.
"Yoksa az önce dediklerime mi müteessir oldun? Üzdüm mü seni? "
"Hayır, ben hata ettim. Daha dikkatli dinlemeli idim tilâvetini. "
Aramızdaki rahleleri kenara çekti ve bana yaklaştı. Ellerini ellerime aldı.
"Hakkını helâl edesin. "
"Ne hakkı , hakkın yoktur üstümde. "
Bir elini yüzümden gözlerime kaldırdı ve başparmağıyla gözümün altını sildi.
"Benim yüzümden müteesir olmanı hiç arzu etmem. De hele ne için böyledir hâlin? "
Söyleyemezdim.
Hayır hayır.
Saklamasam mı?
El değildi o, erdi.
Erimdi.
"Medresede talebeleri çok dikkatli dinler idim.
Lâkin seni dinleyemedim. Kusurumu mazur gör. "
Gözlerimin ta içine bakıyordu.
"Ne için dinleyemedin? " Sükut ettim. Kaçırdım gözlerimi.
Yüzümü kendine çevirdi.
Söylemeli idim artık.
"Senin Kur'an tilâvetin gönlümü mest etti. "
Tebessüm etti.
"Bu yüzden demek."
"Hoşuna gitmesin. Bundan böyle uzun vakit nazâr etmeyeceğim sana. Ezberini de başkasına ver. Aklımı başımdan alıverdin. "
"Tövbe estağfurullah. Sevdalıyım demez de, kusur arar bizde. "
Ne?!
"Öyle bir şeyi iddia etmedim Yusuf efendi. "
"Ne yani, sevmez misin bu fakiri? Az evvel Kur'an tilâvetin gönlümü mest etti dedin. " Gözlerinin ta içine baktım. Hâl hoşuna gitmiş gibiydi.
"Bir de sadece ilmime talebelik etmek için mi nikahlandın benimle? "
"Öyle değil tabii ki efendi. Dedim ya Kur'an tilavetin..." Sabırla bekliyordu.
Derin bir nefes aldım ve hakikât neyse onu söyledim.
"Sen Kur'an okurken gayriihtiyari nazâr eyledim. Gözlerimi çekemedim. Mesrur musun şimdi? "
Ne diye cedelleştim şimdi?
Her zaman yaptığı gibi yine tebessüm etti.
"Elhamdülillah"
Şaşkın şaşkın yüzüne nazâr ettim. Neden böyle demiş idi?
"Başından beri ne diye dolandırırsın lafı ruhefza'm? Desene sevdalıyım sana. "
Ne?!!
Ruhefza?
Ruhefza'm?
Ne demek ki o?
Nereden ta'lim eder böyle lafızları?
Yoksa Konya'dan mıdır?
Sükut ettim.
Belki de sevdalıyım.
"Sükut ettiğine göre, essahtan öyle değil mi? "
"Nedir mânâsı ruhefzanın? "
"Mevzuyu ibdal edersin. "
"Garib gureba isimler takarsın bana. "
"Ruhu okşayan, cana can katan demek. "
Başımı kaldırmadım. Yüzümün güneşte intizâr etmiş gibi al al olduğuna emindim. Şair değildi. Böyle zeyyin lafları ,iltifatları nereden bilirdi?
"Hadi başlayasın ezberine. "
Ezberime biraz bakıp okudum. Bitirdikten sonra biraz tefsir yapmaya başladı. Ona bakarak dinlersem yine aynı sehve, gaflete düşeceğimden emindim. Bu yüzden yalnızca Kur'an'a baktım.
Mütalaadan sonra aş pişirmek için kalktım. Önce güzelce ellerimi yıkadım, biraz da yüzüme sürdüm. Besmele çektim ve dua eşliğinde pişirdim. Sonra onun ayak seslerini işittim. Başımı ona çevirdim.
"Bir şey mi lazımdır? "
"Bir hâtunu ararım, bilir misin? Böyle yeşil bakışlı, nur yüzlü? "
Mıh gibi çakıldım.
İştia'l-i gazab peyda oldu.
Ne demek bir hâtunu ararım?!
"Tövbe estağfurullah, ne dersin sen efendi? Ama ben bilirdim Hümeyra demenden. O, değil mi? Nasıl, benim gibi midir bakışları? "
Yüzüm hâyâmdan sonda öfkeden kızarmıştı. Onun böyle bir şeyi edeceğini de düşünemez idim. O ki namâhreme başını dahi kaldırıp nazâr etmemiş idi. Nasıl deyebilmişti onu? Yoksa eski yavuklusu muydu? Neden yavuklu ise nikahlanmamıştı o vakit? Hatırından düşürememiş miydi?

Bu sefer dişlerini gösterecek kadar güldü. Bana yaklaştı.
"Çok şükür, buradaymış, sağolasın hâtun. Zevcini bu kadar sahiplendiğini de bilmiş olduk. "

Beni kastediyordu.
Oyuna gelmiştim.
"Estağfurullah... Rabb'im.. "
"Sen bana hâlâ itimâd etmezsin değil mi? "
"Öyle değil, ben bir lahzâda.... Nasıl beni böyle oyuna getirirsin Yusuf? "
"Oyuna getirmedim Âmine'm ,sahih olanı söyledim. Tanıdığım tek hâtunsun. Bildiğim tek yeşil bakışlı, tek nur yüzlü, tek hâtunsun. "
Doğruya doğru, hoşuma gitti. Başımı eğdim ve tebessüm ettim. Bir de şu yanaklarım allanmasa.
Bu sefer bir şey demedim. Sofrayı kurarken bana yardım etmeye başladı.
"Ne yaparsın efendi, otur, ben yaparım. "
"Sünneti yapmamı engellemeyesin helâlim. "

Mâni olmadım. Peygamberimiz(s.a.v.) de eşlerine yardım ederdi.

"Ellerin dert görmesin, Allah soframıza bereket versin. "
"Âmin."
"Müsaaden olursa bir ziyaret edelim isterim ailelerimizi, aşiretimizi. Dualarını alalım biiznillah. "
Başımı salladım. Bu izdivaçtan sonra yapılan, hayır duaları alınan bir gelenekti.
Dış elbisemi, örtümü değiştirip peçemi taktım. O önden yürüdü, ben de peşi sıra yürüdüm.

Önce benim aileme gittik ve ellerini öptük.
"Oy benim kuzum, hoşsafa geldiniz. "
"Nasıldır hâlin vâlidem? "
"Elhamdülillah yavrum. "
Aynı soruyu pederime de ilettim. Çok şükür iyilerdi.
Bir süre oturduktan sonra Yusuf'un ailesine gittik. "Selamün aleyküm. "
Pederi hemen ayağa kalktı. Zehra ana da çok mesrurdu.
"Ve aleyküm selam, hoş geldiniz , safalar getirdiniz. "
"Hoş safa geldiniz, maşallah size. "
"Nasılcadır hâliniz? "
"Elhamdülillah güzel kızım. Bildiğiniz gibi. Şükür Rabbim'e. "
Biraz da akrabalara gittik. Ben hâtun tarafına, Yusuf ise er tarafına gitmişti.
"Selamün aleyküm. "
"Ve aleyküm selam Âmine kızım. Hayırlı olsun izdivacın. "
"Allah razı olsun. Nasılcasınız? "
"Çok şükür, Rabb'imize hamd olsun. Eee, nasıl gider izdivaç? "
"Elhamdülillah. Çok yenidir henüz. "
"Olur, olur. Allah hânenize huzur, sağlık, bereket versin. Allah size tertemiz, hayırlı evlatlar versin. Aranıza muhabbeti yerleştirsin. "
"Âmin. Allah razı olsun. "

Oradan kalktıktan sonra hânemize gittim. Öğle vaktiydi. Dış esvabımı ibdal edip hâne esvabımı giydim. Yusuf efendi de camide olmalı idi. Namazımı ferdi eda ettim. Namazdan sonra da hâneyi paklamaya geçecektim ki kapı çaldı.