2. Bölüm: Vesile

"Kuşkusuz biz insanı zahmetli bir hayat için yarattık"

Beled/4

Ellerim titriyordu. Az kalmıştı, çok az kalmıştı ki biri geldi ve o densiz tüccarı yere serdi.
Yüzüne bakmadım.
Sesinden hiddetli olduğu belliydi.
"Bre gafil! Hâya etmez misin mazluma musallat olmaya! Hele de bir hâtuna! Yürü şimdi, düş önüme! Ya bu diyarı terkedersin ya da sürgüne mahkûm edilirsin. "
Çok şükür Rabb'im. Sana binlerce kez şükürler olsun Rabb'im. İkisi de gitmişti. Gözlerimi sildim ve peçemi düzelttim. Gerisingeri dönüp testileri doldurdum. Zor bela nefes aldım. O er her kimse Allah ondan razı olsun, onu muradına erdirsindi.
Gözyaşlarımı sildim ve üzerimi düzelttim. Eve geldiğimde anam telaşlıydı, komşular da evimizdeydi.
"Ana, ne oldu bu ne hâl? "
"Kızım, Âmine'm! Nerelerdesin? Çok şükür Rabb'im. Yüreğime bir kor düştü sen gelmeyince" Bana sıkı sıkı sarıldı.
"Buradayım ya ana, yanlışlıkla ayağım kayıverdi de testiler döküldü, bir kez daha doldurmaya dönünce geciktim, kusuruma bakmayasın. "

O tüccarı söyleyemedim, söyleyemezdim.

"Ne kusuru kızım, çok şükür iyisin ya, buralar bu sıra tekin değilmiş, ecnebi kervancılar dolaşırmış da Allah'ıma şükür sen iyisin." Duraksadı ve tekrar konuştu.
"Aman yavrum, sen acaba birkaç gün medreseye gitmesen mi? " Gözlerimi açtım.
"Ana, senin ağzın neler söyler, olur mu öyle şey? Ortalık tekin değil diye yavrucakları Kur'an 'dan, derslerinden mi ayıralım? Olmaz öyle şey." Annem bir âh çekti.
"Âh kızım, ne olurdu da bir yuvan olaydı, seni koruyup kollayacak bir erin olaydı da, bizi böyle yüreği ağzında bırakmayaydın. "

"Ana ben ne ettim şimdi? ". Zehra bacı dahil diğer kadınlar da mutabıktı.
" Anan doğru der Âmine kızım, hem yaşın da geldi. "

"Ne varmış canım, günah mıdır sanki? Allah'ın emridir. "

"Âh oğlum olaydı da seni ben alaydım gelin diye hocahanım."

Hasbünallah. Daha fazla dayanamadım.
"Müsaadenizle ". Eve girdim ve peçemi açtım, dış kıyafetimi değiştirip abdest aldım. İkindi namazımı güzelce eda ettim ve Rabb'im'e dua ettim.Yaşadığımı hala atlatamamıştım. Allah kurtarılmamda onu bana vesile kılmıştı. Gözlerim doluyordu. Güzelce sildim. Defalarca şükrettim. Derken anamın ve diğer kadınların söyledikleri hatrıma düştü. İzdivaç güzeldi tabii, yaşım da gelmişti. Ama ben beni korusun da dizimi kırıp evde oturayım diye izdivaç edecek değildim.

"Rabb'im, mutlak koruyucu sensin. Sen bizim Mevla'mızsın. Beni kötü insanlar ve gözlerden koru. Zamanı geldiğinde katından, sevdiklerinin arasından hayırlı bir eş ver, iffetimi korumamı nasip et, beni muhtaç etme. Beni talebelerimden ayırma. Beni anamı, babamı ve bütün inananları hesap gününde bağışla . Şüphesi sen her şeyi gören ve bilensin"

Namazdan sonra akşam için sofra kurduk, babam da geldi ve selam verdi, oturdu. Sessizlik hakimdi. O tüccarın yaptığı edepsizlik er ya da geç öğrenilirdi. Zaten bu Nallıhan'da hiçbir şey gizli kalmazdı. Yemeğimi ağır ağır yedim. Başımı dahi kaldırmadım. Annemlerin öğrenmiş olmasından endişeliydim. Kalbim daralıyordu ve öğrendiklerinde ne yapacaklarını az çok tahmin edebiliyordum.
Yemekten sonra beraber oturduk. Düşünceli olduğumu hissettirmemeliydim. Bir konu açmalıydım ki akılları dağılsın. Ama babam benden önce davrandı. Derin bir nefes aldı.

"Kızım, kulaklarım bir şeyler işitir bu günlerde. "

Kekelememeye çalıştım.Kalbim çarpmaya başladı.
"Hayrolsun babacığım. "
"Sen dışarıdayken musallat olurlarmış sana, doğru mudur? "
Yutkundum. Başım eğikti.
Öğrenmişti. Dedikodular mı yayıldı acaba? Anama baktım. O da bana kızar gibi baktı.

"Doğrudur babacığım, size söyleyecektim lâkin, bir türlü yapamadım. Kusurumu mazur görün. "
Babam iç çekti. "Estağfurullah kızım, senin burada bir kusurun yoktur. Kusur o densizdedir. Birkaç kişi görmüştür. Yusuf efendiymiş imdadına yetişen"
Donakaldım ve sustum. Yusuf efendi mi?
Anamla bakıştılar.
"Baba, beni medreseden ayırmazsın değil mi? "
Babam yine derin bir nefes aldı ve bana döndü.
"Kızım, Âmine'm, sen bizim gözümüzün nuru, evimizin bereketisin. Nazarımızda iffet abidesisin. Senden yana bir şüphemiz yoktur, bilirsin, Allah şahittir ki Kelâmullah'ı öğretmekten daha üstün bir ilim ve amel de yoktur. Lâkin buranın kervanı bitmez. Benim ananla seni korumaya da gücüm yetmez..." Gözlerinin ta içine nazar ettim. Anamın ona söylemiş olabileceğini düşünüp hemen girdim söze.
"Allah bana yeter baba, nasipten öte yol yoktur lâkin ben korunmak için yoluma ilk çıkan bir erle nikahlanacak değilim . Allah-u Teala beni de iffetimi de korur. "
Birden deyivermiştim sanki onu söyleyeceğini anlamış gibi. Ya asıl maksadı bu değildiyse?
Babam tebessüm etti.
"Allah seni hayırla yaşatsın kızım. Derdim seni yoluna ilk çıkanla nikahlamak değildir. Derdim seni de iffetini de korumaktır. Birkaç gün izin mi versen talebelere? " Yüzüm düştü.
"Baba, senin lafının üzerine laf söylemek istemem lâkin bu kul hakkıdır. Kendi derdim sebebiyle pırıl pırıl talebeleri Kur'an-ı Azim'üş-şan'dan ayıramam. Bu hakka giremem. Her zamanki gibi ağzım dualı, besmeleyle varıp geleceğim. Allah'ın izniyle bir şeycikler olmaz. "
Babam sustu. Beni dikkatlice dinliyordu. Anamla yine bakıştı ve onayladı.

Yatsı namazından sonra odama çekilip tefekküre daldım. Ne yapacaktım? İnşallah kimse bilmezdi bugün neler olduğunu. Ama burası çok küçük bir yer değildi ve o kadınlar başıma gelenleri eğer Yusuf Efendi anasına söylediyse duymuş olabilirlerdi.
Döşeğime uzandım ve sağ tarafıma yattım. Uyuyakalmıştım.
İmsak vakti girmeden kalktım ve teheccüd namazını eda ettim. Yine Rabbim ile baş başaydım.
"Allah'ım, şüphesiz sen her şeyi gören, her şeyi bilensin. Ne olur beni talebelerimden ayırma, tez vakitte güzelce Kelâmını ezberleyip amel edebilmelerini nasip et. Senden başka Mevlâ, senden başka sığınak yoktur. Hakkımda ve haklarında hayırlılarını nasip et. Köy meydanında dedikodu çıkmasına müsaade etme. Bizleri affet ve rızana uygun yaşamamızı nasip et. " Ellerimi yüzüme sürdüğümde yine gözlerimin aktığını farkettim.
Sabah namazından sonra anama sofrada yardım ettim ve dış kıyafetlerimi giyip medresenin yolunu tuttum.
İki adım atmıştım ki birden kalabalıklaşan çarşıda beni görmeleriyle dedikodular başlamıştı.
"Yusuf efendi imdadına yetişmiş derler. "
"Yusuf efendi hocahanımı mı gözler, nereden bilmiştir başının dertte olduğunu? "
"Aslan gibi yiğit, iyi etmiş, çarşı ecnebi dolmuştur bu sıralar. "
"Yoksa..."
Bunu söyleyen kişiyi duyunca duraksadım. Ne diyecekti? Tövbe çektim. Ne olur Rabb'im.. Dedikodular fitneye dönmesindi.

Selamün aleyküm! Nasıl buldunuz??? İlk kitabım ve belli başlı hatalarım olabilir. Mazur görün lütfen:)

Bilmeyenler için;Âmine 'nin peçe takıyor olması ve erkeklerle konuşmaması İslam dininin zorladığı bir şey değil, iffetli ve takvalı oluşundandır.
Güzel yorumlarınızı bekliyorum! Allah'a emanet.