Bölüm 10

Mina, kafeden ayrılıp hastaneye döndüğünde içindeki huzursuzluk hâlâ geçmemişti. Hızlı adımlarla idari birime inip eksik olan son evrakları masaya bıraktı.
‎“Tamamdır galiba?” dedi, sesi biraz yorgun çıkıyordu.
‎Personel dosyalara göz gezdirdi. “Evet Mina Hanım, şimdi her şey tamam. Teşekkürler.”
‎Mina derin bir nefes alarak koridora çıktı. Kafasında hâlâ Aras ve o aniden ortaya çıkan Selinay vardı. Kendi kendine, “Seni ilgilendirmez” diye mırıldandı ama içindeki o tuhaf sıkışma hissini bir türlü atamıyordu. Biraz olsun kafasını dağıtmak için hastanenin geniş lobisine doğru yürümeye başladı. Tam o sırada, lobideki oturma alanının yakınlarında zarif, güler yüzlü bir hanımefendi gözüne çarptı. Kadın, elindeki su şişesini açmakta zorlanıyordu.
‎Mina anlık bir refleksle kadının yanına yaklaştı.
‎“Yardım edeyim mi?”
‎Hanımefendi başını kaldırıp gülümserken, gözlerindeki sıcaklık Mina'nın hemen içini ısıttı. “Çok memnun olurum tatlım, ellerim bugün biraz zayıf düştü galiba.”
‎Mina şişenin kapağını kolayca açıp kadına uzattı. “Buyurun.”
‎“Çok teşekkür ederim,” dedi kadın, sesindeki o yumuşak tonla. “Sen yeni hemşirelerden biri olmalısın, yüzünü daha önce burada görmemiştim. Adın ne?”
‎“Mina,” dedi genç kız, istemsizce gülümseyerek. “Daha yeni başladım, alışmaya çalışıyorum diyelim.”
‎“İstanbul'a yeni geldin yani?” diye sordu kadın merakla. “Nasıl, korkuttu mu seni bu koca şehir?”
‎Mina başını iki yana salladı. “Korkutmaktan ziyade... diyelim ki biraz şaşırtıyor. Her şey çok hızlı.”
‎Kadın anlayışla başını salladı. “Haklısın. Ama bu hastane gibidir burası; dışarıdan karmaşık görünür ama içinde kendi dengesini bulur.” Tam o sırada kadının telefonu çalmaya başladı. Ekranına baktıktan sonra hafifçe güldü. “Bak, çapkın oğlum arıyor, kesin yine aşağıda unuttu beni.”
‎Mina kibarca gülümsedi. “Görevinizin başından alıkoymayayım sizi.”
‎Kadın tam cevap verecekken arkalarından tanıdık, tok bir ses duyuldu:
‎“Anne, seni kapıda bekliyorum dedim, sen nereye kayboldun yine?”
‎Mina'nın kanı başlığına sıçradı sanki. Olduğu yerde donakaldı.
‎Kadın arkasını dönüp gelen kişiye baktı. “Şurada çok tatlı bir kızla sohbet ediyorduk Aras, acele ettirme anneni.”
‎Aras...
‎Aras, annesinin yanına doğru adımlarken gözü Mina'ya çarptı. Yüzündeki o rahat, hafif alaycı ifade bir anda silindi. Yerini şaşkınlığa bıraktı.
‎Lale Hanım iki genci süzdü. “Aa, yoksa siz tanışıyor musunuz?”
‎Mina yutkundu. Gözleri Aras'ın üzerinde kilitlenmişti. Zihnindeki bütün parçalar bir saniye içinde tıkır tıkır yerine oturdu; Lale Hanım'ın rahatlığı, Aras'ın hastanedeki konumu... Ama şu an burada tartışmak istemiyordu. Derin bir nefes alıp zoraki bir gülümsemeyle Lale Hanım'a baktı.
‎“Tanışıyoruz Lale Hanım. Ama benim şimdi servise dönmem gerekiyor. Memnun oldum.”
‎Arkasını dönüp hızla uzaklaşırken, Aras'ın arkasından seslendiğini duydu ama durmadı. İçindeki fırtınayı bastırmak için tüm günü hastanede koşturarak geçirdi.
‎Aradan birkaç gün geçti. Mina, şehrin karmaşasından kaçmak ve biraz nefes almak için o ilk gün Aras'la buluştukları, kadim sokak arasındaki o huzurlu kafeyi keşfetmişti. Mekânın ahşap masaları, mis gibi kahve kokusu ve sakin atmosferi o kadar hoşuna gitmişti ki, burası kısa sürede İstanbul'daki favori sığınağı haline gelmişti.
‎Yine bir öğleden sonra, pencere kenarındaki masaya oturmuş, önündeki deftere dalgın dalgın bir şeyler karalayıp kahvesini yudumluyordu.
‎“Buraya oturabilir miyim?”
‎Sesin sahibini duymak için başını bile kaldırmasına gerek yoktu. Aras, cevap vermesini beklemeden karşısındaki sandalyeyi çekip oturdu. Üzerinde yine o rahat gömleği vardı, bakışları ise keskin ve netti.
‎Mina başını defterden kaldırıp soğuk bir bakış attı. Hiçbir şey söylemedi, kahvesinden bir yudum aldı.
‎Aras ellerini masada birleştirip doğrudan gözlerinin içine baktı. “Hastanede kaçtın.”
‎Mina alayla güldü. “Kaçmak mı? Sadece işim başımdan aşkındı.”
‎“Mina,” dedi Aras, sesindeki o hafif alay tonu yerini ciddiyete bırakarak. “Annemle öyle karşılaşmayı ikimiz de beklemiyorduk.”
‎Mina kalemi masaya bıraktı. Bardağına baktığı gözlerini yavaşça Aras'a çevirdi. İçindeki o kırgınlık artık saklanamayacak kadar yüzüne yansımıştı.
‎“Gerçekten hastane sizin mi?” diye sordu, sesi fısıltı gibi ama keskin çıktı.
‎Aras hafifçe başını salladı. “Evet.”
‎Mina'nın dudakları acı bir gülümsemeyle kıvrıldı.
‎“Neden söylemedin?”
‎Aras bir an duraksadı. “Bir önemi var mıydı ki?”
‎Mina'nın içi acıdı ama bunu belli etmemek için dikleşti.
‎“Benim için vardı,” dedi, sesi titrememesine özen göstererek. “En azından... biraz dürüst olabilirdin. Sana güvenirdim falan...”
‎Cümlesini tamamlayamadı. Boğazına düğümlenen o haksızlık hissi, geçmişteki yaralarıyla birleşip yüzüne çarpmıştı yine. Herkes mi saklardı bir şeyleri? Herkes mi sonradan altından başka bir gerçek çıkarıyordu?
‎Aras cevap veremedi. İlk defa, o her şeye bir lafı olan adam kelimeleri bulamadı. Mina'nın gözlerindeki o güven duvarının örüldüğünü, hatta yıkıldığını çok net görmüştü. Aras masaya doğru biraz daha eğildi ama Mina başını başka yöne çevirdi.
‎O kafenin o sakin ve güzel atmosferi, aniden aralarındaki bu gerginlikle buz kesmişti. Mina çantasını alıp kalktı, Aras'ın arkasından seslenmesine aldırmadan kafeden çıktı.
‎