VALESTİR’İN SESSİZLİĞİ

“Bir karakter, kendisini yaratan kişiye başkaldırırsa ne olur?”

Derin Yalın için yazmak, gerçek dünyanın karmaşasından kaçmanın en güzel yoluydu. Kendi yarattığı evrenlerde krallıklar kuruyor, savaşlar başlatıyor ve karakterlerinin kaderini tek bir cümleyle değiştirebiliyordu.

Ta ki bir gece, öldürmeye karar verdiği karakteri bu sona itiraz edene kadar.

Aren Ravenor.

İhanete uğramış, sürgüne mahkûm edilmiş ve kendi yaratıcısı tarafından ölüme terk edilmiş bir prens.

Onun hikâyesi çoktan yazılmıştı.

En azından Derin öyle sanıyordu.

Ancak bilgisayar ekranında beliren esrarengiz mesajlar, karanlığın içinden yükselen bir çağrı ve gerçek olamayacak kadar canlı rüyalar, Derin'i kendi kaleminden doğan dünyanın tam ortasına sürüklediğinde hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.

Çünkü Remeltu, onun yazdığı kadar masum değildi.

Karakterleri sandığı kadar itaatkâr, sırları bildiği kadar basit değildi.

Ve ölümünü yazdığı sürgün prens, kurtuluşunu istemek yerine önce yaratıcısından hesap sormaya kararlıydı.

Artık bir tarafta kendi kaderini değiştirmek isteyen bir prens, diğer tarafta yazdığı hikâyenin kontrolünü kaybeden bir yazar vardı.

İkisi de birbirinden nefret etmekte haklıydı.

Ama kader, onları aynı savaşın içine sürükleyecek kadar acımasızdı.

Peki, bir yazar kendi yarattığı dünyanın içinde kaybolursa… hikâyenin sonunu kim yazar?