Yeni bölüm

Gözlerimi hafif hafif açtığımda, koluma ahtapot gibi yapışıp uyuyan Yiğit ’i gördüm. Uyandırmak istemiyordum. Sol elimde serum olduğu için sağ elimle saçlarına hafif hafif dokundum. Bunu neden yaptığımı kendim de bilmiyordum ama saçları çok güzeldi.Bu hafif dokunuşumla uyandı. Hemen elimi saçından çektim. “Uyanmışsın.” dedi gözlerini uykudan arındırmaya çalışarak “Ağrın sızın var mı? Korumalara söyledim, sana yiyecek getirecekler. Hiçbir şey yememişsin.”Bu kadar düşünceli olduğunu bilmiyordum. Elini yanağıma değdirdiğinde hareket edememiştim. “Sana bir şey olmasına katlanamam. Bir daha asla böyle yapma.” dedi. Eli yüzümde gezinirken gözlerimin içine bakıyordu. Bu sözleri kalbimi pır pır ettiriyordu. Girdiğim transdan çıktıktan sonra elini tutup yüzümden çektim, yönümü başka tarafa çevirdim.Bir şey diyemeden, bir koruma elinde tepsiyle içeri girdi. Bir elinde poşet vardı, içinde birçok ilaç. Diğer elinde ise tepsi üzerinde çorba, su — klasik hasta yemeği.Yatakta oturur pozisyona geçtim, arkama bir yastık koydum. Yiğitin korumanın elinden tepsiyi alıp kucağıma koydu. "Ben asla bunu yemem!" dedim. Kaşıkla çorbadan alıp ağzımla aynı hizaya getirdi. "Hadi gülüm, yorma beni. Aç ağzını." dedi sakince. Eli havada beklerken açmak ve açmamak arasında kalmıştım. Gözlerine baktığımda, bana yalvarırcasına bakıyordu. Ağzımı hafif açtım, o da kaşığı ağzıma koydu. Çorba sıcaktı, bu yüzden ağzım yana yana yuttum. Elimi hafif salladım. "Sıcak" dedim.Bu sefer kaşığı doldurunca önce üfledi, sonra bana verdi. Eliyle beni beslemesine eriyip kül olmuştum ama belli etmiyordum.Yemeğimi yedirdikten sonra ilaçlara baktı. "Şunu akşam yemekten sonra at diyor." dedi. İlaçtan birini eline alıp suyu bana uzattı. Bu ilgisi çok hoşuma gitmişti. Bu kadar mı seviyordu beni?Hayatta birilerinin seni sevmesi çok güzel bir şey. Ve ben, sevgi görmemiş biri olarak, sevilmek zaafımdı. Annem ve babam yoktu. Trafik kazasında onları kaybetmiştim, daha 5 yaşındayken. Babaannem gile köye gidiyorduk yandan gelen araba bizim arabaya çarpmış, direğe vurup takla atmıştık. O kazadan yalnızca ben sağ çıkmıştım. Bazen diyordum, keşke o kazada ben de ölseydim en azından anne ve babamla gökyüzünde buluşurduk.Doğru arkadaşlarım vardı, yalnız değildim. Ama bana karşı bu kadar ilgili birini hiç görmemiştim ya da görme şansım olmamıştı.Bu gece yorgun olduğum için sorun çıkarmak istemiyordum. Bağırıp çağırmayı bu akşam bir kenara koymuştum, sadece huzur istiyordum. Ama yarın öyle olmayacaktı. Yine laf dinlemez, huysuz, cinnet moduma geçeceğimden emindim.