19

Kilitli oda.
Yine Yiğit tarafından bu evde mahsur kalmıştım. Beni burada tek başıma bırakıp gitmişti.
Ne kadar bu evin her zerresini bilsem de yine de odaları gezmek istiyordum. Yukarı katta dolaşırken üzerinde "1" yazan oda çok dikkatimi çekmişti. Bu odaya daha önce de bakmak istemiştim ama kapı kilitliydi.
Kapının altındaki küçük boşluktan neon ışık geliyordu. Bu odada ne vardı?
Odaya yaklaşıp kapısını açmaya çalıştım ama kilitliydi. Bu odanın içinde ne olduğunu çok görmek istiyordum. Merakıma yenik düşerek saçıma sıkıştırdığım saç tokamı çıkarıp kapı kilidine soktum. Doğru, hırsız değildim ama sosyal medyadan gördüğüm kadarıyla yapmaya çalışacaktım. Çıt sesi gelince kapıyı açtığımı anladım.
İçeri girdiğimde oda kırmızıydı ve ipe asılmış benim fotoğraflarım vardı. Gördüklerimle gözlerim fal taşı gibi açıldı. Gizlice çekilmiş fotoğraflar. Gülerken, yemek yerken, arkadaşlarımla otururken... Her yerde benim fotoğraflarımı çekmişlerdi.
Yiğit tam bir psikopattı!
Odanın içinde biraz daha ilerleyince duvarda bir şeyleri saklayan siyah çarşafı gördüm. Çarşafı çektiğimdeyse iplerle birbirine işaretlenmiş fotoğraflarım vardı. İçimi bir anlığına korku bürüdü. Yiğit iki yıldır her yerde gizlice fotoğrafımı çekmişti.
bu tam bir psikopatlıktı.
Bu yaptığı çok korkunç bir şeydi. Ve ben böyle bir adama âşık olmuştum.
Yiğit Koçak'dan korkuyorum.
Koşarak odadan çıktım. Merdivenlerden inerken bir anda durdum, Yiğit de merdivenlerden çıkıyordu. Yiğit'i görünce ister istemez bir adım geri attım. Bunu fark edince kaşlarını çattı. "Ne oldu güzelim?" Sesi fazlasıyla yumuşak çıkmıştı. "Bu evden gitmek istiyorum." Ansızın ağzımdan çıkan şeyle Yiğit tepki vermedi. Ne olduğunu anlamaya çalışıyordu. "Nereden çıktı bu-" Konuşmasına izin vermeyerek bağırdım "Bu evden gitmek istiyorum! Senin yanında daha fazla durmak istemiyorum!" Gözlerimden ardı ardına yaşlar süzülürken "Sen psikopatsın. Delisin, deli!" Bir adım daha geri çekilerek aramızda mesafe koydum. "S-senden korkuyorum." Söylediğim şeyle sanki kalbinin "çıt" sesi duyuldu. Konuşmak için ağzını açtı ama konuşamadı. Söylediğim şey Yiğit'i çok incitmişti. Zorla da olsa konuşmayı başardı "Sen benden-" yutkundu, gözlerimin en derinine bakarken devam etti, "korkuyor musun?" Başımı 'evet' anlamıyla sallayınca sanki dengesini sağlayamıyordu.
Kenara çekilerek benim geçmem için yol verdi, eliyle kapıyı göstererek "Git o zaman," dedi. Sesi fazlasıyla kırgın çıkmıştı. Bir adamın sevdiği kadının ondan korkması çok kötü bir şeydi ve ben Yiğit'e bu hissi yaşatıyordum. "Gidersen bir daha gelemezsin." Kendime düşünme zamanı vermeden kapıya doğru ilerledim. Düşünürsem burada kalırdım.
Ardıma bakmadan oradan gittim.

Arkadaşlar o biri bölüm de Yiğit'e Onur demişim kusura bakmayin yeni kitab yazmak istiyorum yanlişlikla yazmişim kusura bakmayin🤍🙏🏽