Yeni bölüm

Yanıma gelen Yiğit’di. Yerde ağlayan halimi gördüğünde üzgün bir hal almıştı. Yanıma gelip ellerini yüzüme gezdirdi. Hemen geri geri gittiğimde bana öylece baktı.Neden ağlıyorsun?” dedi endişeli bir sesle.Sinirli sinirli, “Sence neye ağlıyor olabilirim!?” dedim. “Beni buraya hapsedip gittin, ne yapacağın belli değil, 3 yıldır peşimi de bırakmıyorsun, nasıl psikopatsın sen!Yere çömelmiş, ellerimi dizlerimin üstüne koyup birleştirmiştim.Ağlama.” Ağlamama dayanamıyormuş gibiydi. “Kurbanın olayım ağlama.” dedi ama sesinde bir duygu yoktu.”
Sulu gözlerle ona baktım. “Neden kaçırdın beni! Senin yüzünden 3 yıldır düzgün hayat yaşamıyorum! Nereye gidersem gideyim beni takip ediyorsun, evime kamera yerleştirmediğin ne malum!”
Derin bir of çekip ayağa kalktı. “Özel alanına girecek kadar delirmedim henüz. Bana âşık olana kadar seni burada tutacağım, ister inan ister inanma.”Sonra gözyaşlarımı parmağıyla göstererek, “Tabii ağlaman biraz işimi zorlaştıracak ama 3 yıl bekledim, bir süre daha beklerim.”
Bağırarak ayağa kalktım. “Sana asla ama asla âşık olmayacağım! Seni sevmiyorum, anla artık, an-la! İstemiyorum seni!”
Ne kadar öfkesini saklamaya çalışsa da öfkeliydi, hem de haddinden fazla. Yine dibime girerek, “Onu zaman gösterecek.” dedi, sonra ayrılmadan, “Sana temiz pijamalar getirecekler, onları giy ve uyu. Ve rica ediyorum, ağlama.”
Başım çok kötü ağrıyordu. Bu gün bitsin, bu kâbustan uyanayım istiyordum. “Ağlamam seni neden bu kadar rahatsız ediyor?”Hiçbir şey demeden çıktı gitti.12–13 dakika sonra bana pijamalarımı getirdiler ve yatağıma geçip uyudum.14:56
Uyandım. Kendi odamda olmayı çok isterdim ama o adamın beni getirdiği odadaydım. Üzerimi falan değiştirmeden kapıyı açmaya çalıştım, zorlanmadan açıldı, kapıyı kilitlememişti. Bu kaçmak için bir fırsat olabilirdi.
Etrafa baktığımda yanımda bir sürü oda
ve aşağıya inen bir merdiven vardı. Yavaş adımlarla merdivenden indim, etrafa baktım, ev çok şık bir evdi.
Aşağıya indiğimde etrafta kimse yoktu. Bahçeye, odalara, her yere baktım, evde benden başka hiç kimse yoktu, bu beni mutlu etmişti. Kapıyı açtığımda gördüğümle şok olmuştum: en az kapının önünde 300 koruma vardı, evin etrafında dizilmişlerdi. Olduğum evin sokağını tamamen kapatmış korumalar vardı.
Korumalar beni görür görmez bir adam yanıma yaklaştı.Bir ihtiyacınız var mı Emily Hanım?”
Ağzım açık kalmıştı. Kaçmamam için bütün önlemleri almıştı.
Soğuk tavırla, “Hayır yok.” dedim.
Tam gitmeye hazırlanırken korumalardan birini gözüm ısırmıştı: bu yan komşum Ceren’di, bana karşı çok mülayimdi. Arkadaşım sayılırdı kendisi. Ama burada ne işi vardı?
Yanına yaklaştım.
Ceren?” dedim.
Oysa beni görünce yüzü tedirginleşmişti.
Soğuk ifadeyle,
Efendim Emily Hanım?”
Oysa beni görünce yüzü tedirginleşmişti.
Soğuk ifadeyle,
Anlamsız ifadeyle ona bakıyordum.
“Senin burada ne işin var?” Meraklı gözlerle ona bakarken, oysa dümdüz bir noktaya bakıyordu.
“Ben burada çalışıyorum Emily Hanım.”
Ne? Ne demek burada çalışıyordu? 3 yıllık komşum ya!
Bir dakika, bir dakika...
Ne yani, o psikopat kendi korumalarından birini benim komşum mu yapmıştı?!