10 bölüm

Yarın olmuştu, odada sadece ben ve başucumda uyuyan Yiğit vardı. Bütün gece başucumda beklemişti.Oturur pozisyon almak için kıpırdadım. O da hemen uyanmıştı. Gerçekten de çok hafif uykusu vardı.Apar topar, "Noldu, bir şeyin mi var? Ağrın sızın? Başın ağrıyor mu?" deyip arkamdaki yastığı düzeltmeye çalıştı. Bu davranışlarına dayanamayıp güldüm. Benim için gerçekten de endişeleniyordu.
Ama beni kaçırmıştı!!
Güldüğüm için hemen somurttum. Beni kaçıran adama iyi davranmayacaktım! Gülüşümün sonlandığını görüp kaşlarını çattı. "Neden bir anda yüzünü astın? Bir sorun mu var?"
Evet, bir sorun var," dedim soğuk sesle. Endişeyle yerinde kıpırdadı. "Nedir sorun?" Ellerimi göğsümde birleştirdim. "En büyük sorun sensin." Bir anda susup gözlerimin içine baktı
Tek sorunun ben olayım zaten." Ben bu adama ne söylesem söyleyeyim, hiç bırakmayacak, değil mi peşimi?
Beni ne zaman bırakmayı düşünüyorsun?"
Evet, bu sorunun cevabını merak ediyorum, çünkü sonsuza kadar bu adamla kalamam!
Hiç tereddüt etmeden başını hayır anlamında salladı.
"Son nefesime kadar bırakmayı düşünmüyorum."
Soğuk ellerini ellerimin üstünde hissedince irkildim.
Gözlerimin derinine bakıp, "Seni seviyorum," dedi.
Benim sevdiğim başka biri var, o yüzden de kalbimde sana ait yer yok!"
İki yılda hayatıma kim girebilir ki? Hepsini öldürüyordu zaten...
Yine de belki bu yalanı söylersem peşimi bırakırdı.
Kaşlarını hemen çattı, yüzündeki damarlar belirginleşmeye başladı.
"Kim lan!"
Sustum.
"Kim ulan, kim o siktiğimin puştu!!"
Kimse kim, sana ne!"
Bugün bütün kozlarımı oynuyorum.
"Emily beni sinir etme! Sana söylüyorum, kim o adam!"
Bir şey demeyeceğimi anlayıp ayağa kalktı.
"Söyleme sen! Elinde sonunda bulacağım o iti
Emily beni sinir etme! Sana söylüyorum, kim o adam!"
Odada sinirden volta atıyordu, elini yüzünde birleştirmiş, sakinleşmek için derin derin nefes alıyordu, tabii pek de başarılı olamıyordu.
Biraz da olsa sakinleştikten sonra kalktığı yere tekrar oturdu.
"Emily..." Konuştukça daha da sinirleniyordu.
"Bana o adam kim, söyle!"
Sesi o kadar gür çıkıyordu ki korkmamak mümkün değildi.
Normal bakışları bile insanı korkutmaya yeterdi; sinirliyken hiç söylemiyorum bile.
Kızgın bakışları hem beni hem de hiç olmayan o adamı öldürmek istiyordu.
İyi halt yedin Emily!
Zaten hep kendi kazdığım kuyuya düşmüşümdür. Bendeki şans kimsede yok mübarek.
Tamam, öncelikle sakin oluyorum.
Kıskançlık ateşi her yanını sarmış gibiydi. Hatta 'gibisi' az kalır, tamamen sarmıştı.
Bu kadar kıskanacağını düşünmemiştim.
"Söylemiyor musun şimdi o adamın kim olduğunu?"
Başımı iki yana hayır işaretinde salladım.
Hiç vakit kaybetmeden, "Halil!" diye kapının dışındaki korumasını çağırdı.
Halil koşarak içeri girdi, apar topar:
"Efendim, Yiğit bey"?
Bu tam bir psikopatlık.
Özel hayata istismar!
Bu da ne demek oluyor böyle?
Gittiğim her yerde iki metre uzağımda bir koruma da geldiğini bilmiyordum!
Bu ne demek oluyor?! Benim özel hayatım olamaz mı?!
Sinirden elimi sıkıp açarken Yiğit', Halil denen adama:
"Dediğimi yap!" diye bağırınca Halil başını sallayıp dışarı çıktı.
Adam çıktığında o kadar gözüm dönmüştü ki sinirden zangır zangır titriyordum.
Benim özel hayatıma kimse giremez!
Bu adamlar benim odamı da izliyordur!
Hatta evimde kamera bile vardır!!
"Ne cüretle?!" diye bağırdım Yiğit'e
Ne cüretle peşime adam takarsın!"
Sesim o kadar yüksek çıkmıştı ki, ilk defa bu kadar çok birine sesimi yükseltmiştim.
"Sen kim oluyorsun da beni takip ettiriyorsun?! Abicim bi sal beni, sal! Gözünü seveyim, sal!"
Bu sefer o da sinirlenmişti.
"Abicim?" dedi şaşkınca.
Bu kadar sözümden bir tek 'abicim'e mi takılmıştı?
Bu adam beni deli edecekti!