62. bölüm · STRAY KİDS ~ İMKANSIZIN SAHİBİ
BÖLÜM 62
CHA'DAN
Bangchan ile bahçedeki salıncakta oturmuş, sohbet ediyorduk.
Daha çok telefona girip gördüğümüz komik videoları birbirimize gösteriyorduk.
Ya da komik anılarımızı anlatıyorduk.
Onu sonsuza kadar dinleyebilirdim.
Bangchan:
-İçeri gidelim mi?
Ben:
-İçeride ne yapacağız?
Bangchan:
-Odama gideriz
Ben:
-Odana mı?İyi de, ben orada ne yapacağım?
Bangchan:
-Ben nereye gidersem, sende oraya geleceksin Cha
Ben:
-Tamam...Benim için sorun olmaz
Bangchan:
-Gel, bakalım
Bangchan elimi tutarak beni içeri götürdü.
Merdivenlerden çıkarken üyeler bize bakıyorlardı.
Jeongin elindeki yastığı Seungmin'e vurarak konuşmaya, dalga geçmeye başladı.
Jeongin:
-Baksana, odaya gidiyorlar
Seungmin:
-Jeongin, Dünya'da kal, lütfen
Changbin:
-Jeongin, bizde gidelim mi?
Jisung:
-Beyler, sakin olun
Bangchan:
-Çocuklar, ayıp oluyor ama
Jeongin:
-Tamam...Kusura bakma yenge
Kıkırdadım.
Jeongin'i seviyordum, espri anlayışı çok güzeldi.
Onu kim sevmez ki?
Bangchan hem gülüyor, hemde odasına doğru yürüyordu.
Odasına vardığımızda kapıyı kapattı.
Ben:
-Ee...Ne yapacağız şimdi?
Bangchan:
-Bilmem...Ne yapalım?
Bakışmaya başladık.
Ben:
-Balkona...Ç-çıkalım mı?
Elimle işaret ettim, kapıyı.
Elimi tutup indirdi.
Bangchan:
-Daha yeni dışarıdan geldik Cha
Ben:
-Hava alırız
Bangchan:
-Niye?Burası havasız saha mı?
Ben:
-Hayır
Bangchan:
-Benden neden kaçıyorsun Cha?Neler oluyor?
Elimi bıraktı.
Ben:
-Hayır, kaçmıyorum
Bangchan:
-Kaçıyorsun, sabah da bir gariplik vardı sende
Ben:
-Ne?H-hayır...Bangchan ben senden kaçmıyorum
Bangchan:
-İyi, peki...Tamam, o zaman
Ben:
-Ne?
Bangchan:
-Madem, benden kaçmıyorsun...
Ben:
-Ne?
Gülmeye başladı.
Ben:
-Ne oluyor Bangchan?İyi misin?
Bangchan:
-Tamam...Bana doğruyu söyle
Ben:
-Iı...Tamam, söylerim, ne istiyorsun bakalım?
Bangchan:
-Yılbaşı gecesinde yaşadıklarımız için mi benden utanıyorsun?
Ben:
-Iıııı...Şey, aslında...Dur, bir dakika, biz ne yaşadık ki?
Bangchan:
-Bilmiyormuş gibi yapma Cha
Ben:
-Hayır, öpüştük bunu biliyorum ama sabah uyandığımda yatağımdaydım ve elbiselerimle beraberdim...Eun da aynı şekilde, Bangchan neler oldu?
Bangchan:
-Birşey olmadı
Tek kaşımı kaldırıp baktım.
Bangchan:
-Bak, idoller gittikten sonra üyeler ile beraber ortalığı toparladık, sonra hep beraber oturduk ve birşeyler içtik, biraz sohbet ettikten sonra...Aslında Eun ve Lee Know ne yaptılar bilmiyorum ama sen zaten arabada uykuya dalmıştın, yani bende seni odana getirdim o kadar
Ben:
-Hmm...Anlaşıldı
Bangchan:
-Hah, üstünü değiştirmemi beklemiyordun değil mi?
Gözlerimi kısarak ona baktım.
Bangchan:
-Ah, bunu söylememeliydim...Herneyse, söyle bakalım
Ben:
-Tamam, aslında çekiniyor olabilirim
Bangchan:
-Bunda utanılacak birşey yok güzelim
Ben:
-Tamam, utanmıyorum
Bangchan:
-Ee...
Ben:
–Ne ee?
Bangchan:
–Madem, utanmıyorsun...
Ben:
–Ne?
Göz ucuyla bakmaya başladı.
Ben:
–Ben aşağı iniyorum
Bangchan:
–Aşağı mı?
Ben:
–Evet, aşağı iniyorum
Kapıya doğru ilerledim.
Ve açtım.
Açtığım gibi önüme düşen Seungmin'i ve hemen üzerine düşen Jeongin'i gördüm.
Seungmin:
–Off, Jeongin!?
Bangchan:
–Çocuklar?
Kahkaha patlattım.
Ben:
–Siz bizi mi dinliyordunuz?
Yerde yatan ikili bize baktılar.
Jeongin:
–Tamam...Azıcık şüphelenmiş olabiliriz
Bangchan:
–Azıcık?
İkili ayağa kalktı.
Ben:
–Tamam...Peki, şüpheleriniz gerçekleşti mi?
Seungmin:
–Maalesef ki, hayır
Odadan çıktık.
Bangchan kapıyı kapattı ve söylenmeye başladı.
Bangchan:
–Bir kere de rahat bırakın ya
Jeongin:
–Bize ne?
Bangchan:
–Ya hep kapıda durmak zorunda mısınız?
Jeongin:
–Bana ne?
Seungmin:
–Kusura bakma dedeciğim ama bizler genç insanlarız
Bangchan:
–Biliyor musun Seungmin?Fazla konuşmak iyi değildir
Seungmin:
–Hıhım
Aşağı indik.
Changbin ayaklarını koltuğun üzerine uzatmış, üzerine kumandayı koymuş, battaniye'nin altında televizyon izliyordu.
Ben:
–Jisung nerede?
Changbin:
–Ne bileyim ben?
Koltuklara oturduk.
Changbin'in açtığı diziyi izlemeye başladık.
Güzel ve keyif vericiydi.