BÖLÜM 31 – GİZLİ GEÇİT

Saat 02.16

Komiser Murat Aydın, eski cep telefonunu delil torbasına koydu.

Telefon hâlâ sıcaktı.

Bu tek bir anlama geliyordu.

Katil...

Dakikalar önce buradaydı.

Belki de onları perde arkasından izlemişti.

---

Elif, telefonun bulunduğu gizli bölmeyi incelemeye başladı.

Duvara hafifçe vurdu.

Tok... Tok... Tok...

Son bölümde ses değişti.

Tak...

Boşluk vardı.

Levye getirildi.

Çürümüş tahta söküldüğünde arkasında dar bir tünel ortaya çıktı.

Tünelin duvarları eski kırmızı tuğlalardan örülmüştü.

Tavana yıllar önce döşenmiş elektrik kabloları sarkıyordu.

Komiser el fenerini yaktı.

"Herkes dikkatli olsun."

---

Saat 02.31

Tünel yaklaşık elli metre boyunca devam ediyordu.

Duvarlarda tebeşirle çizilmiş ok işaretleri vardı.

Bazıları silinmişti.

Bazıları ise yeni çizilmiş gibiydi.

Yusuf durdu.

"Komiserim..."

Duvara kazınmış küçük bir yazı bulmuştu.

«"Çıkış yok."»

Komiser yazının hemen altını inceledi.

Başka bir cümle daha vardı.

Çok daha eskiydi.

«"Her çıkış başka bir giriştir."»

---

Tünelin sonunda demir bir kapı vardı.

Kapının üzerinde eski pirinç bir levha asılıydı.

KAZAN DAİRESİ

Müdür şaşkınlıkla konuştu.

"İmkânsız..."

"Neden?"

"Bu kapı yıllar önce örüldü."

Ama kapı örülmemişti.

Sadece görünmeyecek şekilde gizlenmişti.

---

Kapı açıldı.

İçerisi eski kazan dairesiydi.

Paslanmış borular tavana kadar uzanıyordu.

Fakat odanın ortasında dikkat çekici bir düzen vardı.

Tozun içinde tek bir ayak izi bile yoktu.

Her yer temizlenmişti.

Elif diz çöktü.

"Biri burayı düzenli olarak kullanıyor."

Komiser çevresine baktı.

Duvarlardan biri diğerlerinden daha yeniydi.

İnce bir çatlak dikkatini çekti.

Çatlağın arasından beyaz bir kâğıt görünüyordu.

Duvarın tuğlası çıkarıldı.

İçinden küçük bir metal kutu çıktı.

Kutunun içinde onlarca kaset vardı.

Her birinin üzerine tarih yazılmıştı.

1999...

2001...

2007...

2015...

2020...

Ve en son...

2026

Komiser'in yüzü ciddileşti.

"Bu sadece eski bir sır değil."

"Katil..."

"...yıllardır kayıt tutuyor."

---

Kasetlerden biri hemen oynatıldı.

Üzerinde 2020 yazıyordu.

Hoparlörden boğuk bir erkek sesi geldi.

«"Bugün yine geldim."»

«"Kimse beni hatırlamıyor."»

«"Belki de haklılar."»

«"Çünkü ölü kabul edilen biri..."»

«"...zamanla gerçekten görünmez oluyor."»

Kayıt kesildi.

Odadaki sessizlik ağırlaştı.

Bu ses...

Ne Efe'ye...

Ne doktora...

Ne de müdüre aitti.

İlk kez, yıllardır gölgelerde yaşayan bilinmeyen bir kişinin sesi duyulmuştu.

---

Tam o sırada Yusuf telsizine baktı.

Yüzündeki ifade değişti.

"Komiserim..."

"Nedir?"

"Nöbetçi ekip Serkan'ın telefonundan sinyal aldı."

"Nereden?"

Yusuf haritayı açtı.

Sinyal...

Okuldan gelmiyordu.

Tam karşıdaki, yıllardır kullanılmayan eski öğrenci yurdundan geliyordu.

Komiser derin bir nefes aldı.

"Katil bizi ilk kez okulun dışına çıkarıyor."

Elif silahını kontrol etti.

"Bu tuzak olabilir."

Komiser kapıya yöneldi.

"Olabilir."

"Ama Serkan gerçekten oradaysa..."

"...gideceğiz."

Dışarı çıktıklarında gökyüzü tamamen kararmıştı.

Eski yurt binası, okulun karşı yamacında karanlığın içinde sessizce yükseliyordu.

Pencerelerinden yalnızca biri açıktı.

Ve o pencerede...

Bir anlığına...

Bir insan silueti göründü.

Sonra perde yavaşça kapandı.