Bölümler 17Şu an: Seni İstiyoruz
- 1 Son Nefes256 kelime
- 2 Kırılan Sessizlik2.793 kelime
- 3 İlk Çatlak2.198 kelime
- 4 Fısıltılar1.568 kelime
- 5 İyileşmeyen Yaralar1.113 kelime
- 6 Gerçeğin Gölgesinde882 kelime
- 7 Fırtınadan Önce1.912 kelime
- 8 Seni Buldum1.422 kelime
- 9 Gemişten Gelen2.027 kelime
- 10 Kapının Ardındaki1.803 kelime
- 11 Bir Yalanın İçinde2.548 kelime
- 12 Beni Özledin mi ?5.099 kelime
- 13 Seni İstiyoruz1.415 kelime · Okuduğun bölüm
- 14 Sonunda Geldin1.068 kelime
- 15 Gerçeğe Bir Adım Daha1.606 kelime
- 16 Geride Bırakılanlar1.207 kelime
- 17 Yok Oluşun Başlangıcı2.463 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Hayatta en çok neyden korktuğumu hiçbir zaman tam olarak bilememiştim. Çünkü korktuğum çok fazla şey vardı.
Karanlık. Yalnızlık. Aras’ın başına bir şey gelmesi…
Bunlar korkularımdan yalnızca birkaçıydı. Hayatım boyunca sevdiklerimi kaybetmekten, bir gün yapayalnız kalmaktan korkmuştum. Ama hiçbir zaman kendi hayatım için korkmamıştım.
Ta ki şu ana kadar.
Kapının ardındaki şey beni öldürmek istiyordu. Bunu biliyordum. Ne istediğini, neden peşimde olduğunu ya da içeri girmeyi başarırsa bana ne yapacağını bilmiyordum. Bildiğim tek şey, o kapının arkasında insan olmayan bir şeyin beklediği ve benim onunla aramda yalnızca birkaç santimlik bir tahta parçasının bulunduğuydu.
İlk kez ölümden bu kadar korkuyordum.
Hayatımın bir gün son bulacağını elbette biliyordum. Herkes gibi ben de bunu düşünmüş, zaman zaman ölümün nasıl bir şey olduğunu merak etmiştim. Ama bunların hepsi uzakta duran, bir gün mutlaka gerçekleşeceğini bildiğim hâlde kendime yakıştıramadığım düşüncelerdi.
Şimdiyse ölüm, kapımın hemen ardında duruyordu.
Nefes alışverişlerim düzensizleşirken silahı kavrayan ellerimin titremesine engel olamıyordum. Gözlerimi kapıdan ayıramıyordum. Bir an bile dikkatim dağılırsa her şeyin biteceğine inanıyordum.
Lena’yı arayalı on dakika olmuştu.
On dakika.
Bana yalnızca beş dakikaya orada olacağını söylemişti ama hâlâ ortalıkta yoktu. Telefon elimdeydi; gözlerim durmadan ekrana kayıyor, onun aramasını bekliyordum. Belki yoldaydı. Belki bir aksilik çıkmıştı. Belki de…
Hayır. Bunu düşünmeyecektim.
Lena gelecekti. Gelmek zorundaydı.
Kapının ardındaki varlık, sanki zihnimden geçenleri duyuyormuş gibi histerik bir kahkaha attı. Ardından anlaşılmaz sözler mırıldanmaya başladı. Bir an sonra sesi yeniden yükseldi; öfkeli, boğuk ve insanın içini ürperten bir sesle bağırıyordu.
Aynı anda kapıya yumruklarını indirmeye devam ediyordu.
Her darbe koridoru dolduruyor, kapı kasası inliyordu. Önüne çektiğim ayakkabılık hafifçe yerinden oynadı.
Silahı daha sıkı kavradım.
Ne kadar dayanabilirdim, bilmiyordum.
Ama kapı açılırsa ne olacağını biliyordum.
Ve ilk kez, hayatımın sona ermesinden deli gibi korkuyordum.
Varlık hâlâ kapıyı yumruklarken kanımla çizdiğim sembolle garip bir şey olmaya başladı.
Sembol, aralıklarla yanıp sönüyordu.
Bir an belirginleşiyor, ardından neredeyse tamamen silikleşiyor ve birkaç saniye sonra yeniden parlıyordu. Bunun iyiye işaret olmadığına kesinlikle emindim. Lena’nın söylediği gibi, sembol onu yalnızca kısa bir süreliğine durduracaktı. Fakat bu sürenin ne kadar olduğunu bilmiyordum.
Ya tükenmek üzereyse?
Kapının ardındaki şey, sanki endişemi fark etmiş gibi yumruklamayı bıraktı.
Bir anda sessizliğe gömülen koridorda kendi nefes alışverişlerimi duydum. Silahı kapıya doğrultmuş, gözlerimi sembole dikmiştim. Sonra o iğrenç, şeytani ses yeniden duyuldu.
— Nora…
Adımı öyle sakin söylemişti ki bir an irkildiğimi bile fark etmedim.
— Nora’cığım, beni duyuyor musun?
Sesindeki yapay şefkat midemi bulandırıyordu.
— Duyduğunu biliyorum. Lütfen cevap ver.
Söylediklerine karşılık verip vermemek konusunda fazlasıyla tereddüt ediyordum. Belki de susmalıydım. Adrian, bu varlıkların korkularımı ve sevdiklerimi kullanarak beni kandırmaya çalıştıklarını söylemişti. Onunla konuşmak, bana zarar vermesi için yeni bir fırsat yaratabilir miydi?
Bilmiyordum.
— Nora? Hadi ama, bir cevap ver. Böyle sessiz kalman beni üzüyor.
Sesinde öyle bir kırgınlık vardı ki neredeyse karşımdakinin gerçekten üzgün olduğuna inanacaktım.
Neredeyse.
— Senin gibi özel biriyle tanışmamızın bu kadar şiddetli ve öfke dolu olması beni de üzüyor, biliyor musun?
Bir an gözlerimi kırpıştırdım.
Özel biri mi?
Ne saçmalıyordu bu?
Söylediklerinin ardında bir anlam aramaya çalışırken kapıdaki sembol yeniden parladı. Bu kez ışık biraz daha uzun sürdü. Ardından tekrar soldu.
Daha fazla dayanamadım.
— Ne istediğini söyle, yaratık!
Kapının ardından bir kıkırdama yükseldi.
Sanki çok komik bir espri yapmışım gibi gülüyordu. Üstelik kahkahasında en ufak bir öfke yoktu. Bu sakinliği, az önce kapıyı yumruklayan hâlinden çok daha ürkütücüydü.
— Yaratık mı? Ah, Nora! Çok ayıp. Gerçekten çok ayıp.
Dişlerimi sıktım.
— Ne?
— Bize yaratık denmesini pek tercih etmiyoruz. Oldukça kaba bir tanımlama, sence de öyle değil mi? Biraz daha düşünceli olabilirdin.
Şaka yapıyor olmalıydı.
Kapımın ardında beni öldürmekle tehdit eden, babamın sesini taklit eden ve az önce kapıyı yerinden sökecekmiş gibi yumruklayan şey, şimdi bana nezaket kurallarını mı öğretiyordu?
Aklımı kaçırmak üzereydim.
— Ne düzeni, ne nezaketi? Kafa ütülemeyi bırak artık! Ne istiyorsun benden?
Bu kez varlık hemen cevap vermedi.
Kısa bir sessizliğin ardından sesi yeniden duyuldu.
— Seni istiyoruz, Nora.
Kaşlarım çatıldı.
— Beni mi?
— Evet, seni.
Silahı tutan ellerim yeniden gerildi.
— Neden? Beni neden istiyorsunuz?
— Ah, Nora… İnan bana, bu gerçekten çok uzun bir mesele. Sana anlatmak istediklerimiz var. Hem de çok şey.
Sesindeki o yapay neşenin altında bir şeyler gizliydi. Bunu hissedebiliyordum. Söylediği her kelimeyi dikkatle seçiyor, sanki beni bir şeye ikna etmeye çalışıyordu.
— O yüzden şöyle yapalım, dedi. — Gel, seninle bir anlaşma yapalım.
İstemeden kısa bir kahkaha attım. Daha doğrusu, korkudan ve öfkeden çıkan boğuk bir sesti bu.
— Seninle anlaşma mı yapacağım?
— Neden olmasın?
— Az önce beni öldürmekle tehdit ediyordun!
— Ah, o konu…
Sanki önemsiz bir ayrıntıdan söz ediyormuş gibi iç çekti.
— Bazen kendimi ifade etme biçimim yanlış anlaşılabiliyor.
— Sen gerçekten manyaksın .
— Olabilir. Ama şu an konumuz bu değil, değil mi?
Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım. Onunla konuşmak, korkumu bir nebze olsun bastırıyordu. En azından artık ne zaman saldıracağını tahmin etmeye çalışmak yerine söylediklerine odaklanabiliyordum.
Ama bunun da bir tuzak olabileceğini biliyordum.
— Anlaşman ne? diye sordum.
Varlık hiç beklemeden cevap verdi.
— Sana da annene de zarar vermeyeceğim.
Kalbim bir anlığına hızlandı.
Annem.
— Bunun karşılığında ne istiyorsun?
— Çok basit, Nora. Kapıyı açacaksın ve yanıma geleceksin. Sonra oturup güzelce konuşacağız. Sana kim olduğumuzu anlatacağım. Hatta…
Sesi bir anlığına alçaldı.
— Sana senin kim olduğunu da anlatacağım.
Nefesim boğazımda düğümlendi.
Silahı tutan ellerimin titremeye başladığını hissettim.
Senin kim olduğunu anlatacağım.
Bu sözleri anlamlandıramıyordum. Ben kim olduğumu bilmiyor muydum? Nora Haleydim Yirmi sekiz yaşındaydım. Bir annem, bir kardeşim vardı. Bir kitapçıda çalışıyordum. Geçmişimde unutmak istediğim acılar, açıklayamadığım bayılmalar ve son zamanlarda hayatımı altüst eden korkunç olaylar vardı.
Peki, bunların bilmediğim bir tarafı mı vardı?
— Saçmalıyorsun, diye fısıldadım.
— Öyle mi düşünüyorsun?
Sesi yeniden o ürkütücü sakinliğe büründü.
— Peki, Nora. Söyle bakalım… Neden bütün bunlar senin başına geliyor? Neden seni bulmak için bunca yolu aştık? Neden seninle konuşmak için bu kadar sabır gösteriyoruz?
Cevap vermedim.
Çünkü hiçbir cevabım yoktu.
Kapıdaki sembol yeniden yanıp söndü. Bu kez ışığı gözle görülür biçimde zayıflamıştı.
Varlık bunu fark etmiş gibi hafifçe güldü.
— Zamanımız azalıyor, Nora. İkimizin de.
Yutkundum.
— sana güvenmemi mi bekliyorsun?
— Hayır, sevgili Nora. Güvenmeni beklemiyorum.
Bir an durdu.
— Yalnızca merak etmeni bekliyorum.
Gözlerim istemsizce sembole kaydı. Kanım kapının üzerinde kuruyordu. Saniyeler geçtikçe onu durduran şeyin gücü tükeniyor gibiydi.
Lena hâlâ gelmemişti.
Annem odanın içinde sessizdi.
Ve kapının ardındaki varlık, benim hakkımda bilmediğim şeyleri bildiğini iddia ediyordu.
Kafayı yiyecektim. Kesinlikle kafayı yiyecektim.
Ne olup bittiğine hâlâ anlam veremiyordum. Zihnim, yaşadıklarım için mantıklı bir açıklama bulmaya çalışıyordu ama ne kadar uğraşırsam uğraşayım hiçbir yere varamıyordum. Son birkaç gündür hayatım, anlamlandıramadığım olaylar silsilesine dönüşmüştü. Artık gerçek ile kâbus arasındaki çizgiyi ayırt etmekte bile zorlanıyordum.
Normalde olsa bütün bunların bir açıklamasını bulana kadar uğraşırdım. Sorular sorar, cevaplar arar, önüme çıkan her ihtimali değerlendirirdim.
Ama şu anda tek bir şey istiyordum.
Hayatta kalmak.
Bunun için de kapının ardındaki varlığa karşı bir şeyler yapmalıydım.
Elbette gidip kapıyı açmayacaktım. Beni kandırmaya çalıştığı apaçık ortadaydı. Sözlerine inanıp kapıyı açarsam kendi sonuma kendi ayaklarımla yürümüş olurdum. Buna izin veremezdim.
Ama ne yapabilirdim?
Elimde bir silah vardı, fakat karşımdakinin bundan etkilenip etkilenmeyeceğini bile bilmiyordum. Kapıyı koruyan sembol de her geçen saniye biraz daha sönüyordu. Lena’nın gelmesine daha ne kadar vardı, hiçbir fikrim yoktu.
Tek yapmam gereken onu oyalamaktı.
Lena gelene kadar bir şekilde dayanmalıydım.
Bakışlarımı kapıdaki sembolden ayırıp derin bir nefes aldım. Ardından aklıma gelen ilk şeyi yaptım.
Konuşmaya başladım.
— Diyelim ki sana inandım. Diyelim ki gerçekten kim olduğumu bildiğini varsaydım. Neden şimdi? Neden bunca zamandır değil de tam şu anda karşıma çıktınız?
Kapının ardından hafif bir kıkırdama yükseldi.
— Ah, Nora… Soruların hiç bitmiyor, değil mi?
— Cevap vermekte bu kadar zorlanıyorsan belki de anlattıkların koca bir yalandır.
Sözcükler ağzımdan çıkar çıkmaz pişman oldum. Ya onu öfkelendirirsem? Ya sabrı tükenirse?
Fakat varlık yalnızca güldü.
— Beni kızdırmaya mı çalışıyorsun, sevgili Nora?
Silahı biraz daha sıkı kavradım.
— Hayır. Sadece söylediklerinin ne kadar saçma olduğunu anlamanı sağlamaya çalışıyorum.
— Peki, öyle olsun. Madem bu kadar merak ediyorsun, sana küçük bir ipucu vereyim.
İstemeden nefesimi tuttum.
— Seninle ilk kez karşılaşmıyoruz, Nora.
Kalbim göğsümde sertçe çarptı.
— Ne demek bu?
— Zamanı geldiğinde anlayacaksın.
Gözlerimi devirdim. Harika. Bir de gizemli konuşuyordu. Sanki hayatımda yeterince sorunum yokmuş gibi!
— İnsan gibi konuşmayı bir denesen? Her cümlenin sonuna bilmeceler eklemek zorunda mısın?
— Ama bu çok eğlenceli.
Dişlerimi sıktım.
Bu şey gerçekten benimle dalga geçiyordu.
Ve ben, hayatımda ilk kez, karşımdakinin ne kadar tehlikeli olduğunu bilmediğim hâlde onunla konuşarak zaman kazanmaya çalışıyordum.
Bakışlarım yeniden kapıdaki sembole kaydı.
Işığı neredeyse tamamen sönmüştü.
Lena, lütfen. Neredesin?
İçimden aynı cümleyi tekrar tekrar geçirirken yeniden kapıya döndüm.
Ne olursa olsun, o kapıyı açmayacaktım.
En azından Lena gelene kadar.
Bölüm etkileşimi
