Son Nefes

Kanın sıcak olacağını düşünürdüm
Yanılmışım.
Mermer zemine çökerken hissettiğim tek şey soğukluktu.
Parmaklarımı karnımdaki yaraya bastırdım.Kan durmuyor,ellerimin arasından kayıp gidiyordu.Nefes almak bile fazlasıyla acı veriyordu artık.Sarayın büyük salonu gözlerimin önünde bulanıklaşıyordu.
Bir kaç saat önce burada müzik vardı .Bana eğilen lordlar ,önümde diz çöken elçiler ,geleceğe dair verilen sözler vardı.
Şimdi ise yanlızca sessizlik ve ölüm var.
Başımı zorlayarak kaldırdım ,kalabalığa dikkatlice baktım.Gözlerim tek bir kişiyi aramak için salonda dolaşıyordu.
Herkes geri çekilmişti;muhafızlar,soylular,hizmetkarlar…..
Sanki görünmez bir duvar onları benden ayırıyordu .
Ama sonra onu gördüm
Kalabalığın ötesinde duruyordu.
Gözlerini benden ayırmadan .
Bi an için çoçukluğum geldi aklıma .
Sarayın bahçesinde koştuğumuz günler .
Birbirimize verdiğimiz sözler .
Birlikte güldüğümüz geceler .
Birlikte ağladığımız anlar .
İnsan ölürken böyle şeyler mi hatırlıyordu ?
Komik.
“Neden?”diye sordum .
Sesim neredeyse duyulamayacak kadar zayıftı .
Ama yine de duyduğunu biliyordum.
Çünkü yüzündeki ifade değişti .
Sanki ona da bir hançer saplamışım gibi .
Elbette cevap vermeyecekti .Ne beklemiştim ki?
Bu sarayda kimse gerçeği söylemezdi zaten .
Dudaklarımdan kan aktığını hissedebiliyordum.
Kalbim yavaşlıyordu .
Her nefes bi öncekinden daha zordu .
Korkmam gerektiğini düşündüm .
Ama korkmuyordum .
Yanlızca öfkeliydim .
Ölmemden de kötü olan bir şey varsa,güvendiğim insanların bomboş,ruhsuz gözlerle can çekiştiğimi izlemeleriydi
Başımı soğuk zemine yavaşça geri koydum ve gözlerim kapanmadan son kez ona baktım o anda yüzünde gördüğüm şey zafer değildi .
Pişmanlıktı .
Derin ,ezici ,insanı boğaz bir pişmanlık .
Bu hikaye burda bitmeyecekti .
Henüz değil
Karanlık üzerime düşerken son düşüncem buydu
sonra gözlerim tamamen kapandı.
Kendimi ölümün soğuk ama tatlı kollarına bıraktım .