Bölümler 17Şu an: Fırtınadan Önce
- 1 Son Nefes256 kelime
- 2 Kırılan Sessizlik2.793 kelime
- 3 İlk Çatlak2.198 kelime
- 4 Fısıltılar1.568 kelime
- 5 İyileşmeyen Yaralar1.113 kelime
- 6 Gerçeğin Gölgesinde882 kelime
- 7 Fırtınadan Önce1.912 kelime · Okuduğun bölüm
- 8 Seni Buldum1.422 kelime
- 9 Gemişten Gelen2.027 kelime
- 10 Kapının Ardındaki1.803 kelime
- 11 Bir Yalanın İçinde2.548 kelime
- 12 Beni Özledin mi ?5.099 kelime
- 13 Seni İstiyoruz1.415 kelime
- 14 Sonunda Geldin1.068 kelime
- 15 Gerçeğe Bir Adım Daha1.606 kelime
- 16 Geride Bırakılanlar1.207 kelime
- 17 Yok Oluşun Başlangıcı2.463 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Seanstan çıktığımda hava çoktan kararmaya başlamıştı.
Kliniğin kapısından dışarı adım attığım anda yüzüme serin bir akşam rüzgârı çarptı. Bir an olduğum yerde durup derin bir nefes aldım. İçeride geçirdiğim o bir saat boyunca fark etmediğim ağırlık, dışarı çıkar çıkmaz omuzlarıma çökmüş gibiydi.
Ellerimi montumun ceplerine sokup yürümeye başladım.
Adımlarım beni her zamanki gibi otobüs durağına götürürken aklım hâlâ Adrian’ın söylediklerindeydi.
Dissosiyasyon…
Bilinçaltı…
Stres…
Zihnin kendini koruma mekanizması…
Hepsi mantıklıydı.
Hatta fazla mantıklıydı.
Bir yanım, Adrian’ın söylediklerine inanmak için can atıyordu. Belki gerçekten buydu. Belki son haftalarda yaşadığım bütün o garip şeylerin altında yalnızca yorulmuş bir zihin vardı. Belki gördüğüm orman, o eski ev, o insanlar… Hepsi beynimin oluşturduğu görüntülerden ibaretti.
Böyle olması çok daha kolay olurdu.
Ama diğer yanım susmuyordu.
Çünkü rüyalar böyle hissettirmezdi.
Bunu biliyordum.
Bir rüyada olduğumu anladığım anlar olmuştu. Uyanınca hiçbir ayrıntıyı hatırlamadığım geceler de…
Ama bunlar farklıydı.
Ormanın soğuğunu hâlâ tenimde hissedebiliyordum.
Ağaç dallarının kollarımı çizdiğini hatırlıyordum.
O eski evin havasını…
Duvarlarını…
Adamın sesini…
Hepsini dün yaşamışım gibi hatırlıyordum.
Üstelik yalnızca görmemiştim.
Hissetmiştim.
Başkasının acısını, kendi acım gibi hissetmiştim.
Başımı iki yana salladım.
— Saçmalıyorsun, diye mırıldandım kendi kendime.
Belki de gerçekten çok yorulmuştum.
Belki de Adrian haklıydı.
Ama o zaman kolye neydi?
Adımlarım yavaşladı.
Çantamın içinde duran kararmış gümüş kolyeyi düşündüm.
Ardan Bey onu bana neden vermişti?
Neden onu ilk gördüğüm andan beri içimde açıklayamadığım bir his vardı?
Neden Adrian’ın odasına girdiğim anda da aynı hissi yaşamıştım?
Bu soruların hiçbirinin bilimsel bir cevabı yoktu.
En azından şimdilik.
Düşüncelere dalmışken otobüs durağına vardığımı fark ettim.
Başımı kaldırıp durağın tabelasına baktım. Sonra etrafıma göz gezdirdim.
Bir şey garipti.
Kaşlarım hafifçe çatıldı.
Burası şehrin en işlek bölgelerinden biriydi. Akşam saatlerinde normalde kaldırımda yürüyen insanlardan, korna seslerinden ve durakta bekleyen kalabalıktan geçilmezdi.
Ama şimdi…
Neredeyse kimse yoktu.
Durağın karşısındaki dükkânların ışıkları yanıyordu. Uzakta birkaç araba geçiyor, farları karanlığı kısa süreliğine aydınlatıp sonra kayboluyordu.
Fakat durakta benden başka yalnızca yaşlı bir adam vardı.
O da sessizce oturmuş, başını öne eğmişti.
Telefonumu çıkarıp saate baktım.
Geç değildi.
Hatta normalden bile erken sayılırdı.
Çantamın askısını omzuma biraz daha sıkı çektim.
İçimde belli belirsiz bir huzursuzluk oluştu.
Neden bu kadar sessizdi?
Başımı kaldırıp yolun diğer tarafına baktım.
Bir süre hiçbir şey olmadı.
Sonra uzaktan bir otobüsün farları göründü.
İçimden istemsizce bir rahatlama geçti.
Sonunda.
Durağa doğru yaklaşan otobüsü izlerken nedense gözlerim bir an karanlık sokağın ilerisine takıldı.
Orada…
Bir şey varmış gibi hissettim.
Ama ne olduğunu göremedim.
Gözlerimi kıstım.
Boştu.
Sadece karanlık bir sokak ve rüzgârda hafifçe sallanan ağaçların gölgeleri vardı.
Otobüs durağın önünde durdu.
Kapılar açıldı.
İçeri girmek için adım attım.
Tam o sırada içimde, nedenini anlayamadığım o tanıdık his yeniden belirdi.
Sanki biri bana bakıyordu.
Arkamı dönmedim.
Bunun yalnızca zihnimin bir oyunu olduğuna inanmak istedim.
Otobüse bindim ve içerideki boş koltuklardan birine geçip cam kenarına oturdum.
Otobüste yalnızca üç yolcu vardı.
Ben, biraz önce durakta gördüğüm yaşlı adam ve birkaç koltuk ileride tek başına oturan genç bir kız.
Otobüs ağır ağır hareket etti.
Eve varmam biraz uzun sürecekti. Bu yüzden çantamdan kulaklığımı çıkarıp taktım. Arkadan rastgele bir müzik açtım ve başımı cama yaslayarak dışarıyı izlemeye koyuldum.
Şehrin ışıkları camın üzerinde birbirine karışıyordu. Sokak lambaları, dükkân tabelaları ve yanımızdan geçen arabaların farları birkaç saniyeliğine yüzüme vuruyor, ardından geride kalıp karanlığa karışıyordu.
Bir süre hiçbir şey düşünmeden yolu izledim.
Ta ki camdaki yansımamın arkasında bir hareket fark edene kadar.
Gözlerim hafifçe kısıldı.
Yansımadan otobüsün arka tarafına baktığımda yaşlı adamın bana doğru baktığını gördüm.
En azından öyle sandım.
Başımı hızla çevirip arka koltuğa baktım.
Yaşlı adam başını öne eğmiş, telefonuyla bir şeyler yapmaya çalışıyordu. Ekrana dokunuyor, ardından gözlüğünü düzeltip yeniden telefona bakıyordu.
Kaşlarımı hafifçe çattım.
Yanlış görmüş olmalıyım.
Belki de camdaki yansıma beni yanıltmıştı.
Tekrar başımı cama yasladım.
Müzik kulaklarımda çalmaya devam ediyordu.
Birkaç dakika sonra otobüs yavaşladı. Yaşlı adam ayağa kalkıp düğmeye bastı. Kapılar açıldığında ağır adımlarla otobüsten indi.
Onu göz ucuyla takip ettim.
Sokağın köşesinden dönüp gözden kayboldu.
İçimden fark etmeden bir nefes verdim.
Demek ki gerçekten yanlış görmüştüm.
Tekrar başımı cama yasladım.
Bu kez dışarıdaki karanlığa daha dikkatli bakıyordum. Otobüs ilerledikçe şehir yavaş yavaş daha tenha bir hâle geliyordu.
Bir süre sonra camdaki yansımam yeniden gözüme ilişti.
Fakat bu kez…
Bir şey farklıydı.
Yansımanın içinde biri vardı.
Doğrudan bana bakıyordu.
Kalbim bir anda hızlandı.
Başımı çevirmeden birkaç saniye öylece kaldım.
Sonra gözlerimi yavaşça camdaki yansımaya kaldırdım.
Genç kızdı.
Yaşlı adam değil.
Genç kız.
Kahverengi gözlerini dimdik üzerime dikmişti.
Ne telefonuna bakıyordu ne de dışarıyı izliyordu.
Sadece beni izliyordu.
Yüzünde hiçbir ifade yoktu.
Ne merak…
Ne şaşkınlık…
Ne de sıradan bir yolcunun tesadüfi bakışı.
Hiçbir şey.
Sadece o donuk, duygusuz bakış.
Boğazım kurudu.
Başımı yavaşça çevirip gerçekten ona baktım.
Göz göze geldik.
Kız hâlâ bana bakıyordu.
Kımıldamadan.
Gözlerini bile kırpmadan.
İçimde soğuk bir ürperti dolaştı.
Kulaklığımdaki müzik bir anda çok uzaktan geliyormuş gibi hissettirdi.
Neden bana bakıyordu?
Kaşlarımı hafifçe çatıp bakışlarımı kaçırdım.
Belki de tesadüftü.
Belki birkaç saniye sonra başka tarafa bakacaktı.
Ama bakmadı.
Camdaki yansımadan hâlâ onu görebiliyordum.
Bana bakmaya devam ediyordu.
Bu kez içimdeki huzursuzluk korkuya dönüşmeye başlamıştı.
Ve nedense, az önce Adrian’ın söyledikleri aklıma geldi.
Zihniniz size yardım çığlığı atıyor olabilir.
Dudaklarımı birbirine bastırdım.
Ama bu kez gördüğüm şeyin zihnimin bir oyunu olmadığını biliyordum.
Çünkü karşımda gerçekten oturan bir kız vardı.
Ve o kız…
Beni izliyordu.
Eve varmam için daha beş, belki on dakika vardı.
Ama o kızın bakışları artık dayanabileceğimden çok daha fazlasıydı.
Ne zaman gözlerimi cama çevirsem onu görüyordum. Başımı çevirip baktığımda da aynı şekilde bana bakıyordu.
Sonunda dayanamadım.
İneceğim duraktan iki durak önce ayağa kalktım.
Otobüsün durmasını beklerken ellerimi birbirine kenetlemiş, gözlerimi yere dikmiştim. Kalbim hâlâ hızlı hızlı atıyordu.
Kapılar açılır açılmaz indim.
Otobüs yeniden hareket etti.
Birkaç adım attıktan sonra istemsizce arkamı döndüm.
Otobüs hâlâ gözümün önündeydi.
Ve kız…
Bu kez yüzünü tamamen cama doğru çevirmişti.
Bütün dikkatini bana vermişti.
Otobüs uzaklaştıkça bile gözlerini üzerimden çekmedi.
Sanki otobüsün içindeki herkes, şehirdeki bütün sesler ve hareketler bir anda yok olmuştu.
Sadece o kız vardı.
Ve gözleri.
Otobüs köşeyi dönüp gözden kaybolana kadar öylece baktım.
Stresten sanki olduğum yere çivilenmiş gibiydim. Ne yapacağımı bilmiyordum.
Ama otobüs tamamen gözden kaybolduğu anda aklım başıma geldi.
Hemen yürümeye başladım.
Adımlarım giderek hızlandı.
Her birkaç saniyede bir arkamı dönüp bakıyordum.
Kimse yoktu.
Yine de birinin beni takip ettiği hissinden kurtulamıyordum.
— Sakin ol… Sakin ol, Nora, diye fısıldadım kendi kendime.
Sesim bile bana ait değilmiş gibi geliyordu.
Sokaklar her zamankinden daha uzun görünüyordu.
Sanki eve giden yol hiç bitmeyecekti.
Oysa yalnızca birkaç dakika geçmişti.
Bana saatler olmuş gibi geliyordu.
Sonunda apartmanın önünü gördüm.
Derin bir nefes aldım.
Kapıyı açıp hızla içeri girdim. Merdivenleri neredeyse koşar adımlarla çıktım. Anahtarlarımı çantamdan çıkarırken ellerimin titrediğini fark ettim.
Kapının önüne geldiğimde anahtarı kilide sokmakta birkaç kez zorlandım.
Sonunda kapıyı açtım.
İçeri girer girmez kapıyı arkamdan kapatıp kilitleyebildiğim kadar kilitledim.
Bir süre sırtımı kapıya yaslayarak öylece kaldım.
Derin bir nefes verdim.
Sonunda evdeydim.
Güvendeydim.
En azından öyle olduğuma inanmak istiyordum.
Tam o sırada mutfaktan Aras’ın sesi geldi.
— Abla, sen mi geldin?
Gözlerimi kapatıp kısa bir nefes aldım.
Sesindeki sıradanlık, az önce yaşadığım o tuhaf korkuyla o kadar zıttı ki istemsizce dudaklarımın kenarı kıvrıldı.
— Bizden başka bu eve gelen mi var, Aras? diye cevap verdim, alayla dalganın birbirine karıştığı bir ses tonuyla.
Mutfaktan bir anda Aras’ın histerik kahkahası yükseldi.
— Doğru diyorsun!
Başımı iki yana sallayıp yavaş adımlarla mutfağa doğru ilerledim.
Ama içimdeki o huzursuzluk hâlâ geçmemişti.
Ve nedense…
Sanki o kahverengi gözler hâlâ üzerimdeymiş gibi hissediyordum.
Mutfağa girdiğimde Aras’ı tezgâhın başında klasik bisküvili pasta hazırlarken buldum.
— Vay be! dedim şaşkınlıkla. En sevdiğim.
Aras, elindeki malzemelerle uğraşmaya devam ederken başını bile kaldırmadan cevap verdi.
— Biliyorum.
Sonra bir anda yaptığı işi bırakıp bana döndü.
— Ya oturuyordum abla, dedi. Sonra bir anda düşündüm. “Canım ablam, bir tanecik ablam ne sever?” dedim. “Kalkayım da ablacığıma sevdiği pastadan yapayım. Bir de el yapımı güzel bir limonata hazırlayayım,” dedim.
Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.
— Ne istiyorsun, yalaka? Söyle.
Aras ela gözlerini bana çevirip sırıttı.
— Beni çok iyi tanıyorsun, abla.
Elindeki malzemeleri tezgâha bıraktı. Uzun vücudunu tamamen bana doğru çevirdi.
Bir an tereddüt etti.
Sonra yüzündeki sırıtış yerini daha ciddi bir ifadeye bıraktı.
— Ablam… Cihan ve ben, bir de birkaç arkadaşım… Okuldaki münazara yarışmasını kazandık, biliyorsun.
— Biliyorum.
— İşte ödül olarak bize iki, üç günlük bir tatil ayarladılar.
Sözlerine heyecanla devam ederken ellerini birbirine kenetledi.
— Tüm masraflar karşılanıyor. Öyle bilinmeyen bir yere falan gitmiyoruz gerçekten. Şehirden sadece iki saat uzaklıkta küçük bir butik otel var. Orada kalacağız. Başka bir yere de gitmeyeceğim. Gerçekten otelin dışına çıkmayacağım, söz veriyorum.
Bir an durdu.
Sonra gözlerini doğrudan gözlerime dikti.
— Ama veli izni lazım gitmem için.
Heyecanlı gözlerle vereceğim cevabı beklemeye başladı.
Ben ise bir süre hiçbir şey söylemeden ona baktım.
On altı yaşındaydı.
Daha çocukluğuyla gençliği arasında olması gereken bir yaştaydı.
Ama son zamanlarda sanki yaşından çok daha fazlasını taşımak zorunda kalmıştı.
Ben evin ortasında bayıldığımda okuldan izin alıp yanımda kalmış, işlerimle ilgilenmişti. Hatta Ardan Bey’in yanına bile gidip benim yapmam gereken işleri tamamlamıştı. Ardan Bey çalışmasına izin vermemişti ama Aras onu bir şekilde ikna etmişti.
Bütün bunları düşününce içimde bir şey burkuldu.
Kardeşimin gençliğini ailemizin yükünü taşıyarak geçirmesini istemiyordum.
Benim yüzümden bazı şeylerden vazgeçmesini hiç istemiyordum.
Karşımdaki heyecanlı yüzüne baktım.
Vereceğim cevapla o yüzün bir anda düşmesini düşünmek bile içimi acıtıyordu.
Sonunda gülümsedim.
— Tamam.
Aras birkaç saniye ne dediğimi anlamamış gibi yüzüme baktı.
— Gerçekten mi?
Başımı salladım.
— Gerçekten.
Bir anda yerinden fırladı.
— Abla!
Kollarını boynuma dolayıp bana sıkıca sarıldı.
— Teşekkür ederim! Teşekkür ederim, abla!
Gülerek onu kendimden uzaklaştırmaya çalıştım.
— Tamam, bırak artık beni! Boyumu geçtin zaten. Sarılırken boğuluyorum.
Aras hemen geri çekildi.
— Tamam, tamam!
Sonra aklına bir şey gelmiş gibi odasına doğru koşmaya başladı.
— İzin kâğıdını getiriyorum!
— Getir, imzalayayım!
Aras’ın odasına doğru koşan ayak seslerini duyarken istemsizce gülümsedim.
Ama birkaç saniye sonra bakışlarım salona kaydı.
Annem balkonda oturuyordu.
Her zamanki gibi…
Sessiz.
Hareketsiz.
Boş gözlerle dışarıyı izliyordu.
Yüzüne vuran sokak lambasının solgun ışığı, onu olduğundan daha yorgun gösteriyordu.
Gülümsemem yavaşça kayboldu.
Bir süre olduğum yerde durup onu izledim.
— Anne… diye seslendim.
Başını çevirmedi.
Balkondan içeri giren serin hava perdeleri hafifçe hareket ettiriyordu.
Annem hâlâ dışarı bakıyordu.
Sanki karşısındaki şehirde bizim göremediğimiz bir şeyi izliyormuş gibi.
Yıllardır böyleydi, diye düşündüm.
Babam öldüğünden beri annem bir daha hiç gerçekten mutlu olmamıştı.
Ne benim mutluluğuma ortak olmuştu ne de Aras’ın.
Bazen güzel bir haber verdiğimde yüzünde beliren o kısa, silik ifadeyi bile mutluluk sayıp sayamayacağımı bilmiyordum.
Bunu düşündükçe hâlâ içimi burkan bir şey vardı.
Yavaş adımlarla annemin yanına gittim.
— Anne… Hava buz gibi. Lütfen gel, içeri geçelim.
Kolundan tutup oturduğu sandalyeden yavaşça kaldırdım. Hiç itiraz etmedi. Sanki ne söylediğimi duymuyor, yalnızca beni takip ediyordu.
Onu salondaki kanepeye oturttum.
Elini tuttum.
Parmakları buz gibiydi.
— Anne, buz gibi olmuşsun ya…
İç çekerek kanepenin üzerinde duran battaniyeyi aldım ve omuzlarına örttüm.
Annem hiçbir şey söylemedi.
Ben de karşısına oturup televizyonun kumandasını elime aldım.
Bir süre kanalları gezdirdikten sonra yıllardır yayınlanan eski bir dizinin tekrarına denk geldim.
Çocukken annemin benimle birlikte izlemeyi sevdiği diziydi.
O zamanlar bölümleri kaçırmazdık.
Bazı sahnelerde birlikte güler, bazılarında birbirimize bakıp yorum yapardık.
Şimdi ise annemin hâlâ o diziyi sevip sevmediğinden bile emin değildim.
Yine de açtım.
Televizyondan tanıdık jenerik müziği yükseldi.
Annemin gözleri ekrana doğru çevrildi.
Ama yüzünde hiçbir değişiklik olmadı.
Ben de yanına oturdum.
Bir süre sessizce televizyonu izledik.
Ekrandaki karakterler gülüyor, konuşuyor, hayatlarına devam ediyorlardı.
Bizim evimizde ise yıllardır eksik olan bir şey vardı.
Ses değil.
Hayat.
Başımı koltuğun arkasına yasladım.
Annemin elini battaniyenin üzerinde tutmaya devam ettim.
Belki de bazen insan sevdiği birini iyileştiremezdi.
Sadece yanında oturabilir, üşüyen ellerini ısıtabilir ve onun hâlâ yalnız olmadığını hatırlatabilirdi.
Ben de elimden gelenin bu olduğunu biliyordum.
Bölüm etkileşimi
