Bölümler 17Şu an: Beni Özledin mi ?
- 1 Son Nefes256 kelime
- 2 Kırılan Sessizlik2.793 kelime
- 3 İlk Çatlak2.198 kelime
- 4 Fısıltılar1.568 kelime
- 5 İyileşmeyen Yaralar1.113 kelime
- 6 Gerçeğin Gölgesinde882 kelime
- 7 Fırtınadan Önce1.912 kelime
- 8 Seni Buldum1.422 kelime
- 9 Gemişten Gelen2.027 kelime
- 10 Kapının Ardındaki1.803 kelime
- 11 Bir Yalanın İçinde2.548 kelime
- 12 Beni Özledin mi ?5.099 kelime · Okuduğun bölüm
- 13 Seni İstiyoruz1.415 kelime
- 14 Sonunda Geldin1.068 kelime
- 15 Gerçeğe Bir Adım Daha1.606 kelime
- 16 Geride Bırakılanlar1.207 kelime
- 17 Yok Oluşun Başlangıcı2.463 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Anne, ne olur artık konuş benimle!
Sesim evin içinde yankılandı. Annem birkaç adım önümde durmuş, yüzüme bakıyordu. Ama o bakışlarda cevap yoktu. Yalnızca korku vardı.
Bunu görebiliyordum.
Bana bir şeyler anlatmak istiyordu. Belki de yıllardır anlatmaktan kaçtığı bir şey vardı. Fakat her defasında olduğu gibi yine susmayı seçiyordu.
Artık buna dayanamazdım.
— Sabah bana ne demek istedin? Kim buldu beni? Adrian o şeyin ne olduğunu biliyor! Bana kolyemin beni koruduğunu söyledi. Bunu nereden biliyorsun, anne?
Annem başını eğdi.
— Nora, lütfen…
— Hayır! Bana yine böyle söyleme! Herkes bir şeyler biliyor ama kimse bana hiçbir şey anlatmıyor. Benim hayatımda neler oluyor? Neden o şey benim peşimde?
Son soruyu sorarken sesim çatladı.
Nefesim daralmaya başladı.
— Anne, ne olur…
Annem yanıma gelmek için bir adım attı. Fakat o an içimde bir şey koptu.
İki elimle yakasına yapıştım.
— BANA NE BİLDİĞİNİ ANLAT! ANNE, YALVARIYORUM!
Onu bir kez sarstım. Gözlerimden yaşlar akıyordu. Karşımda duran kadın annemdi. Beni büyüten, çocukken geceleri korktuğumda sarıldığım, bir zamanlar dünyadaki herkesten daha fazla güvendiğim kadındı.
Ama şimdi bana yabancı biri gibi bakıyordu.
— Neden susuyorsun? Benim başıma ne geldi? Neden herkes benden bir şeyler saklıyor?
Annemin dudakları titredi.
— Nora…
— Söyle artık!
Sesim son kelimede kırıldı.
Bir anda kollarımın gücü tükendi. Annemin yakasını bıraktım ama ayakta duramadım. Dizlerimin bağı çözüldü ve yere çöktüm.
Ellerimi yüzüme kapattım.
Ağlamamak için kendimi ne kadar zorlasam da artık yapamıyordum. Bütün gün yaşadıklarım, duyduğum o ses, Adrian’ı orada bırakmak zorunda kalışım… Hepsi üzerime yığılmıştı.
— Ben ne yaptım da bunlar benim başıma geliyor? diye fısıldadım. — Ne olur, anne. Bana sadece gerçeği söyle.
Uzun süre hiçbir şey duymadım.
Sonra annem yanıma çöktü.
Bir süre bana dokunmadan bekledi. Ardından titreyen eliyle saçlarımı okşadı. Bu hareketi o kadar tanıdıktı ki ağlamam daha da şiddetlendi.
— Senin çocukluğunla ilgili sana anlatmadığım şeyler var, Nora.
Başımı kaldırdım.
Annemin gözleri dolmuştu.
— Sana herkes gibi normal bir çocukluk yaşadığını söyledim. Sen de buna inandın. Ama geçmiş… Geçmiş bizim bildiğimizden çok daha karanlıktı.
Kaşlarımı çattım.
— Ne demek bu?
Annem derin bir nefes aldı. Konuşmaya başlamadan önce sanki kendini yıllar önce yaşadığı bir şeyin içine girmeye hazırlıyordu.
— Yedi yaşındaydın.
Yedi yaşında…
O yaşa dair anılarım çok bulanıktı. Bazı geceler gördüğüm kâbusları hatırlıyordum. Uyandığımda neden ağladığımı bilmediğim sabahları, annemin beni sakinleştirmek için başucumda oturduğu anları… Ama bunların sıradan çocukluk korkuları olduğunu düşünmüştüm.
— O yaşlarda sık sık kriz geçiriyordun, diye devam etti annem. — Öyle basit ağlama nöbetleri değildi bunlar. Saatlerce ağladığın olurdu. Bazen seni sakinleştiremiyorduk. Baban kucağına alırdı, ben sana sarılırdım. Ne söylesek, ne yapsak fayda etmiyordu.
Annemin sesi giderek kısıldı.
— Doktor doktor gezdik. Testler yapıldı, ilaçlar denendi. Her seferinde bir sorun bulamadıklarını söylediler. Bir süre düzeliyor gibi oluyordun, sonra her şey yeniden başlıyordu. Geceleri uykundan çığlık atarak uyandığın olurdu. Bazen odanda yalnız kalmak istemezdin. Bazen de tam tersine, kimsenin sana dokunmasına izin vermezdin.
Parmaklarımı birbirine kenetledim.
— Bunları neden hatırlamıyorum?
— Bazılarını çok küçük olduğun için unutmuş olabilirsin. Bazılarınıysa… bilmiyorum, Nora. Gerçekten bilmiyorum.
Annem bakışlarını yere indirdi.
— O zamanlar çaresizdik. Seni nasıl iyileştireceğimizi bilmiyorduk. Bir gün aile dostlarımızdan biri bize yaşadığımız bölgede bir kadından söz etti. İnsanların onun yanına çok farklı nedenlerle gittiğini anlattı. Metafiziksel olaylarla ilgileniyormuş. Bazıları onu falcı olarak tanıyordu, bazılarıysa bir cadı olduğuna inanıyordu.
Annem acı bir gülümsemeyle başını salladı.
— Bunlara inanıyor muyduk? Hayır. En azından ben inanmıyordum. Ama artık denemediğimiz hiçbir şey kalmamıştı. Seni rahatlatabileceğini, belki manevi açıdan sana iyi gelecek bir şeyler yapabileceğini düşündük.
Bir an sustu.
— O kadar umutsuzduk ki, Nora… İnsan çaresiz kaldığında normalde inanmayacağı şeylere bile tutunabiliyor.
Kolyemi avucumun içine aldım. Metal, tenime değiyordu.
— Kadının kimdi ?
Annem gözlerini kapattı.
— Kızıl Nare diyorlardı ona .
Bu ismi daha önce hiç duymamıştım.
Annem anlatmaya devam etti.
— Onun yaşadığı yere ailecek gittik. Evinin bulunduğu sokağı dün gibi hatırlıyorum. Daracık bir sokaktı. Evinin dışı diğer evlerden farklı değildi ama kapısından içeri girdiğimizde tuhaf bir sessizlik vardı. İçerisi loştu. Her yerde bizim anlam veremediğimiz eşyalar, kurutulmuş bitkiler, eski kitaplar vardı.
Annemin parmakları dizlerinin üzerinde birbirine kenetlendi.
— Bizi içeri aldı. Önce babanla konuştu. Sonra sana baktı.
Sesi birden duraksadı.
— Nora, o kadının yüzündeki ifadeyi hayatım boyunca unutmadım.
Başımı kaldırıp ona baktım.
— Ne yaptı?
— Hiçbir şey. Yalnızca sana baktı. Sanki karşımızda duran küçük kızı değil de onun arkasında duran başka bir şeyi görüyordu.
İçimde açıklayamadığım bir ürperti hissettim.
Annemin gözleri yeniden doldu.
— Sonra söylediği tek şey şuydu:
Bir an sustu. Sanki o cümleyi yeniden söylemek bile ona ağır geliyordu.
— “Kızınız çok yaşamayacak.”
Nefesim kesildi.
Annem devam etmeden önce gözyaşlarını sildi.
— Baban bunu duyduğu anda yerinden fırladı. Kadının yakasına yapıştı. Ona ne söylediğini, nasıl böyle bir şey söylemeye cüret ettiğini bağırarak sordu. Babanı daha önce hiç o kadar öfkeli görmemiştim.
Annemin bakışları uzaklara kaydı.
— Ama Kızıl Nare hiç istifini bozmadı. Babanın kendisini sarsmasına rağmen korkmadı. Sadece gözlerinin içine baktı ve aynı sakinlikle konuştu.
Annemin sesi neredeyse fısıltıya dönüştü.
— “Kızınızın peşindekiler yaşamasını istemiyor.”
Ellerim buz kesmişti.
— Peşindekiler mi?
Annem başını salladı.
— Evet.
— Kimlerdi onlar?
— Bilmiyorum, Nora. O zaman da bilmiyordum. Kadın bize açıklama yapmadı. Yalnızca seni işaret etti ve…
Annemin gözlerinden bir damla yaş süzüldü.
— “Kızınızın yaşamasını istiyorsanız beni dinleyin,” dedi.
Odanın sessizliği üzerimize çöktü.
— Bunu söylerken o kadar ciddiydi ki, dedi annem. — Baban bile korkmuştu.
Başımı iki yana salladım.
— Peki sonra ne oldu?
Annem cevap vermeden önce bana uzun uzun baktı.
— İşte orası, hayatım boyunca unutamadığım ama keşke hiç hatırlamasaydım dediğim yer, Nora.
Kalbim göğsüme sertçe çarpıyordu.
— Ne yaptı bana?
Annem elimi tuttu. Parmakları buz gibiydi.
— Önce senden odadan çıkmanı istedi. Sonra babanla beni karşısına oturttu. Sana ne olduğunu anlamak için önce seninle ilgili bir şey bilmesi gerektiğini söyledi.
— Ne?
Annem başını kaldırdı. Gözlerini doğrudan gözlerime dikti.
— Seni en çok korkutan şeyin ne olduğunu sordu.
Yutkundum.
— Ne cevap verdiniz?
— Hiçbir şey. Çünkü sen o yaşta korkularını doğru düzgün anlatamıyordun. Ama Kızıl Nare bizim cevap vermemizi beklemedi.
Annemin eli benimkini daha sıkı kavradı.
— Bize dönüp, “Siz kızınızın geceleri neden ağladığını biliyor musunuz?” diye sordu.
Başımı salladım.
— Hayır.
Annemin dudakları titredi.
— “Çünkü o, geceleri yalnızca kâbus görmüyor,” dedi. “Bir şey ona ulaşmaya çalışıyor.”
İçimde bir şeylerin yerinden oynadığını hissettim.
Adrian’ın ofisi gözümün önüne geldi. Kapının ardındaki varlık. Babamın sesi. Bana ulaşmak için kullandığı o korkunç sözler…
Annem bunların hiçbirini bilmiyormuş gibi görünüyordu. Ama anlattıkları, bugün yaşadıklarımla ürkütücü biçimde birbirine bağlanıyordu.
— Anne… O kadın tam olarak ne söyledi?
Annem cevap vermek için ağzını açtı ama kelimeler çıkmadı.
Sonunda gözlerini kolyeme indirdi.
— Sana yardım edebilmek için bir şey yapması gerektiğini söyledi. Ama bunun bir bedeli olacağını da ekledi.
— Ne bedeli?
Annemin yüzündeki korku yeniden belirginleşti.
— Bunu sana hiç anlatmadım, Nora. Çünkü o günden sonra seni kaybetmekten korkarak yaşadım. Her gece odana girip nefes alıp almadığını kontrol ettim. Her ağladığında bir daha durmayacağından korktum. Ve zamanla krizlerin azaldı. Sonra bitti.
Bir an durdu.
— Biz de her şeyin geçtiğine inandık.
— Ama geçmedi, diye fısıldadım.
Annem gözlerime baktı.
— Hayır, kızım. Sanırım geçmedi.
Elimdeki kolyeyi kaldırdım.
— Bunun bununla bir ilgisi var mı?
Annem uzun süre cevap vermedi.
Sonra başını yavaşça salladı.
— Kızıl Nare’nin sana ne yaptığını bilmiyorum. Ama o gün evden ayrılırken babana bir şey söylediğini hatırlıyorum.
Nefesimi tuttum.
— Ne söyledi?
Annemin sesi titredi.
— “Bir gün onu yeniden bulmaya çalışacaklar. O gün geldiğinde, onu koruyan şeyin ne olduğunu hatırlayın.”
Annemin son sözleri odanın içinde asılı kalmıştı.
Elimdeki kolyeye baktım. Birkaç saat önceye kadar onun yalnızca eski bir aile yadigârı olduğunu düşünüyordum. Şimdiyse hayatım boyunca bilmediğim bir şeyin tam ortasında duruyordum.
Kafamda yüzlerce soru vardı. Kızıl Nare kimdi? Bana ne yapmıştı? Çocukken yaşadığım krizlerin gerçekten bunlarla bir ilgisi var mıydı?
Ve o varlık…
Beni neden istiyordu?
Annemin yüzüne baktım. Yıllardır aramızda duran mesafeyi bir anda fark ettim. Çocukluğumda bana sarılan, saçlarımı okşayan kadınla karşımda oturan kadın aynı kişiydi ama uzun zamandır birbirimize bu kadar yakın hissetmemiştik.
Babamın ölümünden sonra annem sanki kendini dünyaya kapatmıştı. Benimle konuşuyor, sorularıma cevap veriyor, aynı evin içinde yaşamaya devam ediyordu. Ama hiçbir zaman gerçekten yanımda değildi. Bazen ona bir şey anlatırken beni dinleyip dinlemediğinden bile emin olamıyordum.
Şimdiyse elimi tutuyordu.
Gözlerindeki yaşları silerken parmakları yanağıma dokundu. Ardından yüzümü iki avucunun arasına aldı.
— Seni korumak istedim, Nora. Gerçekten istedim.
Sesi öylesine yumuşaktı ki bir an ne yapacağımı bilemedim.
Bana en son ne zaman böyle baktığını hatırlamaya çalıştım. Ne zaman beni kendine çekip saçlarımı okşadığını, ne zaman yalnızca annem olduğu için yanımda durduğunu…
Hatırlayamadım.
Boğazım düğümlendi. İstemeden ona biraz daha yaklaştım. Annem alnıma küçük bir öpücük kondurduğunda gözlerim yeniden doldu.
Bir yanım ona sarılmak, yıllardır aramızda biriken bütün o sessizliği ortadan kaldırmak istiyordu.
Ama diğer yanım, anlatmadığı şeylerin hâlâ çok fazla olduğunu biliyordu.
Ona soracağım daha onlarca soru vardı. Kızıl Nare’nin benden ne istediğini, kolyenin gerçek işlevini, babamın bu olaylarda nasıl bir yeri olduğunu öğrenmeli adrian ve lena bu insanlar tam olarak kimdi öğrenmem gereken çok fazla soru bilmem gereken çok fazla cevap vardı.
Tam ağzımı açmıştım ki Adrian’ın sesi zihnimde yankılandı.
Dışarı çıktıktan sonra evine git. Lena’yı ara. Annenle seni güvenli bir yere götürmek için gelecek.
Bir anda doğruldum.
— Lena!
Annem şaşkınlıkla yüzüme baktı.
— Ne oldu?
— Telefonun nerede? Lena’yı aramam gerekiyor.
Annem bir an düşündü.
— Odamda. Komodinin üzerinde.
Beklemeden ayağa kalktım ve odasına doğru koştum. Telefonu komodinin üzerinden aldığımda ellerim hâlâ titriyordu. Rehberini açıp Lena’nın adını buldum ve arama tuşuna bastım.
Telefon yalnızca bir kez çaldı.
— Alo?
Lena’nın sesi duyulur duyulmaz konuşmaya başladım.
— Lena, benim. Adrian’ın ofisinde bir şey oldu. Beni oradan çıkardı ama kendisi…
Sözcükler boğazıma takıldı.
Onun başına ne geldiğini bilmiyordum. İyi olduğunu söyleyemezdim. Kötü olduğunu da.
— Nora? Ne oldu sana? Neredesin?
— Evdeyim. Adrian bana seni aramamı söyledi. Annemle beni buradan alman gerekiyor. Bizi güvenli bir yere götürmelisin.
Telefonun diğer ucunda kısa bir sessizlik oldu.
Lena hiçbir şey sormadı.
Ne Adrian’ın nerede olduğunu ne de neden böyle konuştuğumu…
Yalnızca kararlı bir sesle cevap verdi.
— Önemli eşyalarınızı alın. On dakika içinde oradayım.
— Lena, ama—
— Nora, beni dinle. On dakika. Hazır olun ve kapıyı kimseye açmayın.
Telefon kapandı.
Bir an elimdeki ekrana bakakaldım. Lena’nın sesinde alışık olduğum o rahatlık yoktu. Şaka yapmamış, tek bir gereksiz soru bile sormamıştı.
Sanki ne olduğunu bilmese de böyle bir telefon alabileceğini bekliyordu.
Telefonu cebime koyup hızla salona döndüm.
— Anne, Lena bizi almaya geliyor. On dakika içinde burada olacak. Önemli eşyalarımızı toplamamız gerekiyor.
Annem itiraz etmedi. Yalnızca başını salladı.
Ben de odama koştum, dolabın üst rafından sırt çantamı indirdim. Önce birkaç parça kıyafet, ardından kimliklerimizi, cüzdanlarımızı ve ihtiyaç duyabileceğimiz diğer eşyaları çantaya yerleştirdim. Ne kadar süre evden uzak kalacağımızı bilmiyordum. Bu yüzden yanıma almam gereken her şeyi düşünmeye çalışıyordum.
Fakat aklım sürekli Adrian’a kayıyordu.
Şu anda neredeydi?
Beni oradan çıkarmayı başarmıştı ama kendisi de kurtulabilmiş miydi?
Bir süre sonra kapımın önünde bir gölge belirdi.
Başımı kaldırdığımda annemi gördüm.
Kapı eşiğinde durmuş, beni sessizce izliyordu.
— Nora.
— Bir dakika anne, neredeyse bitti.
— Bir şey daha alman gerekiyor.
Elimdeki kıyafeti çantaya yerleştirip ona döndüm.
— Ne?
Annemin yüzü ciddileşti.
— Benim odamda. Komodinin orada bir silah var. Onu da almalısın.
Bir an söylediklerini anlamadım.
— Silah mı?
Annem başını salladı.
— Evet.
Kaşlarım çatıldı.
— Anne, senin nasıl bir silahın olabilir? Ben bunu neden hiç bilmiyorum?
Bakışlarını kaçırdı.
— Babanındı. Ölümünden sonra elime bir daha alamadım. Ama şu an… Şu an onu orada bırakmaya cesaret edemiyorum. Zor durumda kalırsan yanında olsun.
Söyledikleri beni daha da şaşırtmıştı. Babamın eşyalarının bir kısmını hâlâ saklıyorduk ama bana hiç böyle bir şeyden söz etmemişti.
— Peki nerede?
— Komodinin içinde. Gizli bir bölmesi var.
Annemin odasına doğru ilerledim.
— Tamam. Alıp geliyorum.
Yatak odasına girdiğimde önce komodinin çekmecelerini açtım. İçlerinde birkaç eski fotoğraf, ilaç kutuları ve annemin yıllardır kullandığı küçük eşyalar vardı. Ancak bir silah göremedim.
Alt çekmeceyi de kontrol ettikten sonra doğruldum.
— Anne, burada silah yok!
Cevap gelmedi.
Başımı kapıya çevirdim. Annem orada değildi. Muhtemelen salona dönmüştü, diye düşündüm. Şimdilik bunu önemsemedim. Silahın yerini bulup bir an önce Lena’yı beklememiz gerekiyordu.
Yeniden komodine eğildim. Önce çekmeceleri çıkardım, sonra içeriyi elimle yokladım. Arka köşeye uzandığımda parmaklarım sert, küçük bir nesneye dokundu.
Çektim.
Avucumda eski, pirinç renkli bir anahtar duruyordu.
Kaşlarımı çattım. Anahtarın üzerinde hafif kararmalar vardı; uzun zamandır kullanılmadığı belliydi.
Komodinin yan tarafını dikkatle inceledim. İlk bakışta sıradan, koyu renkli ahşap bir mobilyadan başka bir şey değildi. Ancak parmaklarımı kenar boyunca gezdirince, ahşabın yüzeyindeki ince bir çizgiyi fark ettim. Çizgi, komodinin yan panelini çevreleyen neredeyse görünmez bir birleşim yeriydi.
Biraz daha yaklaştım.
Anahtar deliği, panelin alt tarafına ustalıkla gizlenmişti. Komodinin önünden bakıldığında görünmüyor, ancak yanından ve belli bir açıyla eğilince seçilebiliyordu.
Şaşkınlıkla başımı salladım.
— Ben bunu yıllarca nasıl fark etmedim?
Anahtarı kilide yerleştirdim. İlk denemede dönmedi. Hafifçe geri çekip yeniden yerleştirdim ve bu kez yavaşça çevirdim.
İçeriden belli belirsiz bir tık sesi geldi.
Ardından panelin kenarı birkaç milimetre dışarı çıktı.
Nefesimi tuttum.
Parmaklarımı aralığa geçirip paneli kendime doğru çektim. Komodinin yan tarafındaki ince ahşap bölüm, küçük bir kapak gibi açıldı. İçeride, koyu renkli kumaşa sarılmış uzun bir nesne duruyordu.
Kumaşı dikkatlice açtım.
Bir tabancaydı.
Metal yüzeyi loş ışıkta mat bir parlaklıkla görünüyordu. Siyah, sade gövdesinin üzerinde yılların bıraktığı ince izler vardı. Kabzası koyu renkliydi; kenarları kullanımdan dolayı hafifçe aşınmıştı. Silahın yan tarafında, ışık vurduğunda belli olan birkaç küçük çizik seçiliyordu.
Onu orada öylece görmek tuhaf bir histi. Babamın yıllar önce kullandığı bir eşya, annemin odasındaki gizli bir bölmede saklanmıştı. Üstelik annem, ben çocukken bu komodinin önünden kaç kez geçtiğimi düşünürsem, varlığını benden uzun yıllar boyunca gizlemeyi başarmıştı.
Tabancayı kumaşın üzerine bıraktım.
Bir süre ona bakakaldım. Sonra kumaşı yeniden etrafına sardım ve çantamın içine yerleştirdim. Onu kullanmayı bilmiyordum. Umarım hiçbir zaman öğrenmek zorunda kalmazdım.
Paneli kapatıp anahtarı cebime koydum. Odadan çıkarken anneme seslendim.
— Anne, buldum! Hadi, hemen gitmemiz gerekiyor.
Cevap gelmedi.
Salona doğru yürüdüm.
— Anne?
Yine ses yoktu.
Adımlarımı yavaşlattım. Annem az önce kapımın önünde durmuştu. Benden silahı almamı istemişti. Nereye gitmiş olabilirdi?
Salona girdim. Koltuk boştu.
Mutfak da boştu.
İçime soğuk bir his yayıldı.
— Anne?
Bu kez sesim daha yüksek çıkmıştı.
Evin içinde dolaşıp onu aradım. Banyoya baktım, koridorun sonundaki odaya yöneldim. Hiçbir yerde yoktu.
Sonra balkon kapısının aralık olduğunu fark ettim.
Perde hafifçe hareket ediyordu.
Kalbim hızlandı.
Yavaşça balkona doğru ilerledim.
Annem oradaydı.
Balkon korkuluğunun birkaç adım gerisinde durmuş, sokağın karşısına bakıyordu. Sırtı bana dönüktü. Omuzları hareketsizdi; sanki nefes almayı bile unutmuş gibiydi.
— Anne?
Beni duymadı.
Bir adım daha attım.
— Anne, ne yapıyorsun? Lena birazdan gelecek. Gitmemiz gerekiyor.
Hâlâ cevap vermiyordu.
Sesimdeki endişe giderek büyüdü. Yanına yaklaşırken bakışlarını takip ettim ve sokağın karşısına baktım.
Önce ne gördüğümü anlayamadım.
Karşı kaldırımda bir adam duruyordu.
Sokak lambasının ışığı yüzünün yalnızca bir kısmına vuruyordu. Uzun boyluydu; üzerinde koyu renkli, eski kesimli bir palto vardı. Paltonun yakası boynuna kadar kalkmış, elleri ceplerine girmişti. Başını hafifçe öne eğmişti ama gözleri doğrudan bizim balkonumuza bakıyordu.
Adamın duruşunda tuhaf bir şey vardı.
Ne yürüyen insanlara benziyordu ne de birini bekleyen sıradan birine. Sanki oraya bir yere gitmek için gelmemişti.
Sanki yalnızca bizi görmek için oradaydı.
Yüzünü daha iyi seçebilmek için gözlerimi kıstım.
Teninin rengi sokak lambasının altında solgun görünüyordu. Yüz hatları keskin, yanakları çöküktü. Saçları koyu renkti ve alnına dağılmış birkaç tutam dışında geriye doğru taranmıştı. En çok da gözleri dikkatimi çekti. Bulunduğumuz mesafeden renklerini seçemiyordum ama bakışlarında insanın içini huzursuz eden bir sabitlik vardı.
Bize bakarken bir kez bile gözlerini kırpmamıştı.
Sonra başını hafifçe yana eğdi.
Dudakları yavaşça aralandı.
Ve gülümsedi.
Bu, bir insanın başka bir insanı gördüğünde yüzünde beliren sıradan bir gülümseme değildi. Dudaklarının iki kenarı gereğinden fazla yukarı kıvrılmış, yüzünde soğuk ve rahatsız edici bir ifade oluşmuştu. Sanki bizi görmek onu mutlu etmişti.
Sanki uzun zamandır beklediği bir şey sonunda gerçekleşmişti.
Ardından elini cebinden çıkardı.
Bize doğru yavaşça salladı.
Bir an nefes almayı unuttum.
— Anne…
Sesim güçlükle çıkmıştı.
Annem kıpırdamadı.
Yanına yaklaşıp kolunu tuttum.
— Anne, içeri gel. Hemen.
Onu kendime doğru çekmeye çalıştım ama sanki beni duymuyordu bile. Gözleri hâlâ karşı kaldırımdaki adamdaydı.
— Anne, ne olur! Bana bak!
Sonunda başını çok az çevirdi.
Yüzündeki ifadeyi gördüğüm anda içimdeki korku daha da büyüdü.
Annemin gözleri kocaman açılmıştı. Dudakları titriyordu. Yüzünden kan çekilmiş gibiydi.
— Nora…
Sesi öylesine zayıftı ki onu duymak için biraz daha yaklaştım.
— Ne oldu anne?
Annem yeniden adama baktı.
Sonra bana döndü.
— Baban…
Kaşlarımı çattım.
— Ne?
Annemin parmakları kolumu kavradı. O kadar sıkı tutuyordu ki canım acıdı.
— Baban burada, Nora.
Bir an hiçbir şey söyleyemedim.
Sanki duyduğum cümle zihnime ulaşmış ama anlamı henüz yerini bulamamıştı.
— Ne diyorsun sen ?
Başımı hızla sokağın karşısına çevirdim.
Adam hâlâ oradaydı.
Bize bakıyordu.
Ve o korkunç gülümsemesi yüzünden silinmemişti.
— Anne, o babam değil. Babam öldü.
Bunu söylerken sesimin neden titrediğini bilmiyordum. Belki de kendimi ikna etmeye çalışıyordum.
Annem başını iki yana salladı.
— Hayır… Hayır, Nora. O…
Bileğimi bırakıp korkuluğa doğru bir adım attı.
Hemen onu kolundan yakaladım.
Annemin kolunu sıkıca kavrayıp onu korkuluktan uzaklaştırdım.
— Anne, kendine gel! Ne olur bana bak!
Birkaç adım geriye çekildi ama gözlerini karşı kaldırımdaki adamdan ayıramıyordu. Bileğini bıraktığımda sendeleyecek gibi oldu. Hemen omuzlarından tuttum.
— Anne, o babam değil. Babam öldü. Bunu sen de biliyorsun!
Sözlerim ağzımdan çıkar çıkmaz pişman oldum. Annemin yüzüne baktım. Gözleri hâlâ aynı noktaya sabitlenmişti. Sanki söylediklerimi duymuyordu bile.
Sonra bir şey oldu.
Annemin dudakları yavaşça kıvrıldı.
Önce bunun ağlamaktan yüzünün aldığı tuhaf bir ifade olduğunu düşündüm. Fakat gülümsemesi genişledikçe içimdeki korku da büyüdü. Gözlerinden yaşlar süzülmeye devam ediyordu ama yüzünde, yıllardır görmediğim kadar belirgin bir sırıtış vardı.
— Anne…?
Bana döndü.
Gözlerindeki boşluk karşısında olduğum yerde kaldım. Birkaç saniye önce korkudan titreyen kadın gitmişti. Şimdi karşımda duran annemin yüzünde anlaşılmaz, neredeyse çocuksu bir sevinç vardı.
Başını hafifçe yana eğdi.
— Baban geliyor, Nora.
Kanımın çekildiğini hissettim.
— Ne?
Annemin sırıtışı biraz daha genişledi.
— Baban geliyor, kızım.
Sesindeki mutluluk o kadar gerçekti ki bir an ne söyleyeceğimi bilemedim. Annem, babamın ölümünden sonra onun adını bile söylemekte zorlanmıştı. Yıllarca fotoğraflarına bakmaktan kaçınmış, onunla ilgili bir şey anlattığımda sessizce odadan ayrılmıştı.
Şimdiyse babamın geleceğini söylüyordu.
Sanki yıllardır beklediği biri birazdan kapıdan içeri girecekmiş gibi.
— Anne, lütfen… Beni korkutuyorsun.
Elimi yanağına koydum.
— Bana bak. Benim, Nora. Hadi, içeri girelim.
Elimi tuttu ama bana bakmadı. Gözleri yeniden sokağın karşısına kaydı.
Adam hâlâ oradaydı.
Başını kaldırmış, balkonumuza bakıyordu. Yüzündeki o rahatsız edici gülümseme hiç değişmemişti.
Sonra yavaşça arkasını döndü.
Apartmanımıza doğru yürümeye başladı.
— Hayır, hayır… diye fısıldadım.
Annemin elini daha sıkı tuttum.
— Anne, içeri giriyoruz. Hemen.
Onu balkondan uzaklaştırmaya çalıştım ama bu kez bana karşı koydu. Ayaklarını yere sabitlemiş gibi kıpırdamadan duruyordu.
— Bırak, Nora.
Sesi sakindi.
Fazlasıyla sakindi.
— Baban geliyor.
— O adam babam değil!
Sesim yükseldi. Annem bir anlığına yüzüme baktı. Sırıtışı kaybolmadı ama gözlerinin derinliklerinde bir şey kıpırdadı. Sanki beni tanımakta zorlanıyordu.
Ardından başını yeniden sokağa çevirdi.
Adam apartmanın girişine ulaşmıştı.
Kapının önünde durdu. Başını kaldırıp son kez balkonumuza baktı.
Göz göze geldik.
O an, yüzündeki ifadenin yalnızca bir gülümseme olmadığını anladım. Bizi tanıyordu. Buraya yanlışlıkla gelmemişti. Bizi bulmak için gelmişti.
Ve annem onu bekliyordu.
Adam elini kapıya uzattı.
Apartmana girdi.
Kapı arkasından yavaşça kapandı.
Annem derin bir nefes aldı. Yüzündeki sırıtış, sanki sonunda istediği bir şey gerçekleşmiş gibi yumuşadı.
— Geldi, Nora, diye fısıldadı.
Elimi bırakıp koridora doğru yürümeye başladı.
Onu hemen kolundan yakaladım.
— Nereye gidiyorsun?
Annem durdu. Başını çevirip bana baktı.
— Babanı karşılamaya.
İçimdeki korku artık dayanılmaz bir hâl almıştı.
Annemin yüzüne, sonra açık balkon kapısına baktım. Onu içeri sürükleyip kapıyı kilitlemek istiyordum.
Tam o sırada apartman boşluğundan bir ses yükseldi.
Ayak sesleri.
Yavaş, ağır ve düzenli.
Merdivenlerden yukarı çıkıyordu.
Bir basamak.
Sonra bir diğeri.
Annem elimi tuttu ve parmaklarımı sevgiyle sıktı. Yüzünde hâlâ o tuhaf gülümseme vardı.
— Korkma, kızım, dedi. — Bu kez bizi bırakmayacak.
Ayak sesleri bir alt kattaki sahanlıkta durdu.
Nefesimi tuttum.
Ardından yeniden başladı.
Bu kez bizim katımızdaydı.
Annemden önce kapıya ulaştım.
Kapıyı hızla kapatıp kilidi çevirdim. Yetmedi. Bir kez daha kilitledim, ardından kapının önündeki ayakkabılığı bütün gücümle sürükleyerek kapıya dayadım. Mobilyanın zeminde çıkardığı ses, evin sessizliğinde rahatsız edici bir gürültüye dönüştü.
Tam geri çekilecektim ki kapı çaldı.
Tak. Tak.
Annem bir anda arkamdan sıyrılıp kapıya doğru koştu.
— Geldi, Nora!
Sesindeki sevinç o kadar gerçekti ki bir an ne yapacağımı bilemedim. Yüzünde beliren gülümseme, yıllardır görmediğim bir mutluluğun izlerini taşıyordu. Sanki annem, uzun zamandır beklediği birine nihayet kavuşmuştu.
Ama bu mümkün değildi.
Annemin omuzlarını kavrayıp onu kendime çevirdim. Onu kendine getirmek istercesine sertçe sarstım.
— Anne! Kendine gel! Kendine gel be kadın!!!
Annem kaşlarını çatarak yüzüme baktı. Birkaç saniyeliğine gerçekten beni duyduğunu sandım.
— Ne diyorsun sen, Nora?
Aklımın içi karmakarışıktı. Bir yandan annemi bu hâlden nasıl çıkaracağımı düşünürken bir yandan da kapının ardındaki şeyi durdurmanın bir yolunu arıyordum.
Sonra kapının öteki tarafından bir erkek sesi yükseldi.
— Ben geldim, karıcığım. Açsana kapıyı.
Kanım çekildi.
Bu ses…
Bana ait olmayan bir anıyı değil, çocukluğumdan beri içimde taşıdığım bir boşluğu dolduran o tanıdık sesi duymuştum. Babamın sesiydi. Kelimeleri söyleyiş biçimi, sesindeki yumuşaklık, hatta karıcığım derken kullandığı ton bile aynıydı.
Gözlerimi kapatıp derin bir nefes almaya çalıştım.
Hayır.
Bu, babam değildi.
Adrian’ın söyledikleri zihnimde yankılandı.
Onlar korkularını biliyor, Nora. Sevdiklerini de. Sana en çok acı verecek şeyin ne olduğunu biliyorlar.
Kapının ardındaki varlık, her neyse, sesleri taklit edebiliyordu. Önce annemin sesini, sonra Aras’ınkini, ardından babamınkini kullanmıştı. Şimdi de annemi kandırmaya çalışıyordu.
Ya da çoktan kandırmıştı.
Annem yeniden kapıya yöneldiğinde bileğini yakaladım.
— Oraya gitmiyorsun.
— Bırak beni, Nora! Baban kapıda bekliyor!
— O babam değil!
— Saçmalama! Kendi babanı tanımıyor musun sen?
Ne cevap vereceğimi bilemedim. Çünkü ben de bir anlığına o sesi tanımıştım. Kalbimin en savunmasız yerine dokunmuş, yıllardır duymayı özlediğim bir sesi geri getirmişti.
Fakat özlem duyduğum şey, kapının ardında bekleyen bir canavara dönüşmüş olamazdı.
Annemin kolunu bıraktım ve hızla çantamın yanına gittim. Fermuarı açarken ellerim titriyordu. İçindeki eşyaları aceleyle kenara itip babamdan kalan tabancayı çıkardım.
Metal gövdesi avucuma değdiğinde içimdeki korku azalmadı. Aksine, ne kadar çaresiz olduğumu daha iyi anladım.
Tabancayı bir elimde tutarken diğer elimle annemin telefonunu aldım. Lena’yı aramak için ekrana dokundum, ancak arama başlamadan önce annemin sesini duydum.
kendi kendine şarkı mırıldanıyordu
Başımı kaldırdım.
Annem yatak odasına geçmişti. Aynanın karşısında duruyor, saçlarını toplamaya çalışıyordu. Birkaç dakika önce kapıya koşan, gözleri parlayan o kadındı yine. Sanki evde hiçbir tehlike yoktu. Sanki kapının ardındaki adam gerçekten babamdı ve annem yalnızca onu karşılamaya hazırlanıyordu.
— Anne, ne yapıyorsun sen?
Annem aynadaki yansımama bakarak gülümsedi.
— Baban geldi ya, kızım. Güzel görünmem lazım.
İçimde bir şey buz kesti.
Annemin sesinde en ufak bir şüphe yoktu. Korku yoktu. Tereddüt yoktu. Yalnızca yıllardır kaybettiği birine kavuşacak olmanın sevinci vardı.
Oysa annem babamın öldüğünü biliyordu.
Onun cenazesini görmüştü. Yıllarca yokluğuyla yaşamıştı. Bu yaratıklar bizi ustaca kandırmayı nasıl beceriyordu .
Bir adım attım, sonra durdum.
Adrian’ın ofisinde yaşadıklarım gözümün önüne geldi. Kapının ardındaki varlık, insanların seslerini kullanabiliyordu. Beni korkutmak için en zayıf noktalarımı seçiyordu. Annemin bu hâli de tesadüf olamazdı.
Annem artık kendi düşüncelerine güvenemiyor olabilirdi.
Belki de kapının ardındaki şey, onun zihnine ulaşmıştı.
Eğer kapı açılırsa annemin hiç düşünmeden ona koşacağını biliyordum. Onu durdurmaya çalışsam bile bana karşı koyabilirdi. Anneme zarar vermek istemiyordum ama onu korumak için başka bir yol bulmalıydım.
— Anne, bir dakika burada bekle. Tamam mı? Hemen geleceğim.
Annem cevap vermedi. Saçlarını toplamaya devam etti.
Sessizce yatak odasının kapısına yaklaştım. Gözleri aynadaydı; beni fark etmedi. Kapıyı yavaşça kapattım. Ardından kilidi çevirdim.
Klik.
Annemin dönüp baktığını bile görmedim. Zaten kapının kilitlendiğini duyduğundan da emin değildim. Öylesine dalmıştı ki sanki çevresindeki dünya onun için çoktan silinmişti.
Anahtarı kilitten çıkarıp cebime koydum.
Bunun onu sonsuza kadar güvende tutmayacağını biliyordum. Ama en azından kapının ardındaki şey içeri girerse annemin ona doğru koşmasını engelleyebilirdim.
Şimdilik elimden gelen tek şey buydu.
Koridora döndüğüm anda kapı yeniden tıklandı.
Tak. Tak.
Bu kez ses daha yavaştı. Daha sabırlı.
— Nora?
Olduğum yerde donakaldım.
— Kızım, açsana kapıyı. Ben geldim.
Babamın sesiydi.
Aynı ses. Aynı şefkatli ton.
Gözlerimi kapatıp dişlerimi sıktım. Göğsüm öyle hızlı inip kalkıyordu ki nefeslerimi kontrol etmekte zorlanıyordum.
— Kapat o boktan çeneni! diye bağırdım. — Babamın sesini kullanmaya cüret etme!
Bir an sessizlik oldu.
Kapının ardındaki varlık cevap vermedi.
Bu sessizlik, duyduğum her şeyden daha korkutucuydu.
Elimdeki tabancaya baktım. Parmaklarımın titremesini durdurmaya çalışarak onu kendimden uzakta tuttum. Babamın sakladığı bu silahı hayatımda ilk kez elime alıyordum. Ne yapacağımı tam olarak bilmiyordum; yalnızca kapının ardındaki şeyin içeri girmesine izin veremezdim.
Derin bir nefes aldım ve silahın boş olmadığını fark ettim. İçinde mermi vardı.
Bu düşünce beni rahatlatmadı.
Çünkü karşımdakinin ne olduğunu bilmiyordum. Bir insan mıydı? Yoksa insan gibi görünen, sesleri taklit edebilen o şeylerden biri miydi?
Silahın beni koruyup koruyamayacağını bile bilmiyordum.
Annemin odasından hala mırıldanma sesleri geliyordu . Lena hâlâ telefonu açmamıştı. Kapıyla aramda yalnızca birkaç adım vardı; kapının arkasındaysa onun sesini kullanan bir varlık bekliyordu.
— Nora, dedi babamın sesi yeniden. Bu kez daha alçak, daha kırgın.
— Beni neden içeri almıyorsun, kızım?
Boğazım düğümlendi.
Ardından kapı kolu yavaşça aşağı indi.
Kilide takıldı.
Bir kez daha denedi.
Sonra kapının öteki tarafından, babamın sesiyle fısıldadı:
— Beni özlemedin mi?
Kapının kolu yeniden aşağı indi.
Bir kez.
İki kez.
Ardından kapı sarsıldı. Önce hafifçe, sonra bütün gücüyle.
Gözlerimi kapıdan ayırmadan silahı daha sıkı kavradım. Ellerim titriyordu. Bunu durdurmak için parmaklarımı kabzanın etrafında sıktım ama nafileydi. Korkuyordum. Hem de hayatımda hiç olmadığım kadar.
Yine de kendimi toparlamak zorundaydım.
Silahı kısa bir anlığına aşağı indirip mekanizmasını kontrol ettim. İçinde mermi vardı.
Tekrar kapıya doğrulttum.
Sonra annemin telefonunu kaldırıp yine Lena’yı aradım. Parmaklarım ekranda kayarken yanlışlıkla başka bir yere basmaktan bile korkuyordum.
Bir kez çaldı.
İki kez.
Tam umudumu kaybetmeye başlamıştım ki telefon açıldı.
— Nora?
— Lena…
Sesim titredi. Adını söyler söylemez boğazım düğümlendi. Birkaç saniye önce kendime hâkim olmaya çalışırken şimdi tek bir kelimeyi bile düzgün söyleyemiyordum.
— Nora, ne oldu?
— Burada… Burada o şeylerden biri var, Lena!
Kapı arkamda bir kez daha sarsıldı. İrkilerek ona döndüm.
— Sakın kapıyı açma! diye bağırdı Lena. — Sakın, anladın mı? Beş dakikaya oradayım. Lütfen dayan!
— Lena, içeri girerse ne yapacağım? Ne yapmam lazım? Söyle bana! O şey içeri girerse ne yapacağım ben?
Karşı tarafta kısa bir sessizlik oldu. Ardından Lena’nın derin bir nefes aldığını duydum.
— Lena?
Cevap vermedi.
— Lena!
— Bir dakika, Nora! Bir dakika, sus da düşünmeme izin ver!
Kapıdan gelen sesler arasında onun nefes alışını duymaya çalışıyordum. Telefonu o kadar sıkı tutuyordum ki parmaklarım acımaya başlamıştı.
— Nora, beni iyi dinle. İçeri girerse yapabileceğin hiçbir şey yok.
Olduğum yerde kaldım.
— Ne demek hiçbir şey yok?
— Bir eğitimin yok, Nora! Bu piçlerin karşısında kendini korumayı bilmiyorsun. Böyle bir şeyle ilk kez karşılaşıyorsun. Sana saldırırsa ölüsün!
Sözleri yüzüme çarpılmış bir tokat gibiydi.
— Harika! Gerçekten harika, Lena! Tam da duymaya ihtiyacım olan şey buydu!
— Gerizekâlı Adrian! Ona daha erken açıklamamız gerektiğini söylemiştim. Söylemiştim!
Adrian’ın adını duymak öfkemi yeniden alevlendirdi. Olan biteni anlamak için ona gitmiştim. Bana yardım edebileceğini düşünmüştüm. Ama şimdi evimde, babamın sesini kullanan bir canavarla karşı karşıyaydım ve ne yapacağım hakkında en ufak bir fikrim yoktu.
— Buradan kurtulduğumuz an bana ne olduğunu anlatacaksınız! dedim. Bu kez sesim korkudan değil, öfkeden titriyordu. — İkiniz de! Bana ne sakladığınızı, bunların ne olduğunu, neden peşimde olduklarını… Her şeyi anlatacaksınız!
— Nora, söz veriyorum. Ama şimdi—
Lena sustu.
Kapıdan gelen sesler değişmişti.
Varlık, birkaç saniye önce kullandığı o kırgın baba sesini bir kez daha tekrarlıyordu.
— Beni neden içeri almıyorsun, kızım?
Ardından histerik bir kahkaha yükseldi.
Ses, babamınkine benzemeye devam ediyordu ama artık içinde babama ait hiçbir şey kalmamıştı. Kahkaha uzadıkça uzuyor, insanın içini bulandıran bir çarpıklıkla koridora yayılıyordu.
GÜM!
Kapı sarsıldı.
GÜM! GÜM!
Varlık, kapıya belirli aralıklarla vuruyordu. Her vuruşta ayakkabılık biraz daha yerinden oynuyor, kapının kilidi gıcırdıyordu.
— Beni neden içeri almıyorsun, kızım? diye tekrarladı.
Ardından bir kez daha güldü.
Dişlerimi sıktım.
— Lena, bir şey yap!
— Nora, beni dinle.
Sesindeki değişiklik dikkatimi çekti. Az önceki telaşlı hâli gitmişti. Sanki birdenbire aklına bir şey gelmişti.
— Yapacağın şeyi sorgulama. Sadece yap, tamam mı?
— Ne yapacağım?
— Elini kes. Bir miktar kan yeterli. Kanını kapıya bir daire oluşturacak şekilde sür. Sonra dairenin içine büyükçe bir X çiz.
Kaşlarımı çattım.
— Ne?
— Duydun beni! Dairenin içine bir X çiz. Bu onu yok etmez ama ben gelene kadar oyalar. Başka hiçbir şeyle uğraşma, Nora. Hemen yap!
Kapı bir kez daha sarsıldı.
Sabahtan beri yaşadıklarımı düşününce sorgulamaya artık gerek dahi duymadım .
Çünkü artık saçma olanla mantıklı olan arasında bir ayrım yapabilecek durumda değildim.
— Tamam, dedim.
Telefonu kapatıp mutfağa koştum.
Çekmecelerden birini açarak elime ilk gelen bıçağı aldım. Bir an durup avucuma baktım. Bunu gerçekten yapacak mıydım?
Arkamdan gelen gürültü, düşünmeme fırsat vermedi.
Derin bir nefes aldım.
Sonra avucumda küçük bir kesik oluşturdum.
— Ah!
Bıçağı hemen tezgâha bıraktım. Canım yanmıştı. Hem de beklediğimden fazla.
— Bu acıttı, diye mırıldandım kendi kendime.
Elimi göğsüme yakın tutarak koridora döndüm. Kapının önüne ulaştığımda kalbim yeniden hızlanmaya başladı. Varlık hâlâ kapıya vuruyordu. Arada bir babamın sesiyle bir şeyler söylüyor, sonra kendi kendine gülüyordu.
Artık tek bir saniyem bile yokmuş gibi hissediyordum.
Kanayan avucumu kapıya bastırdım.
Önce bir daire çizdim. Elim titrediği için şekil düzgün olmadı ama umursamadım. Ardından dairenin içine büyük bir X çizdim.
Son çizgiyi de tamamladığım anda…
Her şey sustu.
Vuruşlar kesildi.
Kahkahalar kayboldu.
Koridora öyle bir sessizlik çöktü ki kendi kalp atışlarımı duyabiliyordum.
Elimi kapıdan çektim ve birkaç adım geriledim. Nefesimi tutmuş, ne olacağını bekliyordum.
Sonra kapının öteki tarafından bir ses geldi.
Bu kez babamın sesi değildi.
Annemin de değildi.
Aras’ın hiç değildi.
Duyduğum ses o kadar derin ve boğuktu ki insan sesine benzetmekte zorlanıyordum. Sanki aynı anda birden fazla boğazdan çıkıyor, her kelimede başka bir şeye dönüşüyordu.
— Bu beni yalnızca kısa bir süre durduracak, Nora.
Boğazımdaki düğüm büyüdü.
— İçeri girdiğim an öleceksin.
Cevap vermedim.
Ona istediğini vermeyecektim. Korktuğumu zaten biliyordu. Sesimi duyurmak, onunla konuşmak ya da söylediklerine karşılık vermek zorunda değildim.
Yavaşça kapıdan uzaklaştım. Silahı yeniden iki elimle kavrayıp kapıya doğrulttum.
Bir yandan da Lena’nın gelmesini bekliyordum.
Beş dakika.
Bana yalnızca beş dakika dayanacağımı söylemişti.
Duvar saatine baktım. Saniyeler ilerliyordu ama zaman sanki yerinde sayıyordu.
Binamız oldukça eskiydi. Dar koridorları, yıpranmış duvarları ve her adımda ses çıkaran merdivenleri vardı. binada benden ,annemden ve arastan başka kimse kalmazdı. Yalnızca başka bir dairede oturan adam hafta sonları uğrardı; onun dışında koridorlar çoğu zaman sessizliğe gömülürdü.
Şimdi o sessizlik, üzerime kapanan bir tuzak gibiydi.
Bağırıp yardım isteyebileceğim kimse yoktu.
Kapının ardındaki şey bunu biliyor muydu?
Bilmiyordum.
Tek bildiğim, elimdeki silahın beni ne kadar koruyabileceğinden emin olmadığım ve annemin yatak odasında hâlâ o tuhaf transın içinde bulunduğuydu.
Onu orada yalnız bırakmıştım.
Bu düşünce içimi kemiriyordu.
Ama kapıyı açamazdım.
Ne olursa olsun açamazdım.
Kapının ardındaki varlık bir süre sessiz kaldı. Ardından kapıya çok hafifçe vurdu.
Tak.
Dudaklarımı birbirine bastırdım.
Tak.
Silahı biraz daha yukarı kaldırdım.
Sonra babamın sesi yeniden duyuldu.
— Nora, kızım…
Gözlerimi kapattım.
— Seni çok özledim.
İçimde bir şey parçalanır gibi oldu.
Ama bu kez ağlamadım. Ona cevap vermedim. Yalnızca nefesimi düzenlemeye çalışarak namluyu kapıya tutmaya devam ettim.
Çünkü o sesin babama ait olmadığını biliyordum.
Ve Lena gelene kadar yapabileceğim tek şey beklemekti.
Bölüm etkileşimi
