Kapının Ardında

Son Gece
9. Bölüm
Telefonun ekranı karardı.
Dilan birkaç saniye boyunca öylece kaldı.
Ahmet onun elini bırakmadan merdivenlerden aşağı inmeye devam etti.
Evin girişine geldiklerinde Burak kapının önünde durdu.
— Dışarı çıkamayız.
Ahmet başını kaldırdı.
— Neden?
Burak kapıyı gösterdi.
Kapının kilidi açıktı.
Ama kapının önünde dışarıdan sürülmüş gibi duran ağır bir dolap vardı.
Mert kaşlarını çattı.
— Bunu biz koymadık.
Kimse konuşmadı.
Ahmet dolaba yaklaşıp hafifçe itti.
Kıpırdamadı.
— Birlikte kaldırmamız lazım.
Burak yanına geçti. İkisi dolabı çekmeye çalışırken Dilan evin içine baktı.
Bir şey eksikti.
Ayakkabılık…
Anneannesinin ayakkabıları yoktu.
— Ahmet.
Ahmet hemen ona döndü.
— Ne oldu?
Dilan ayakkabılığı gösterdi.
— Anneannemin ayakkabıları yok.
Ahmet birkaç saniye baktı.
— Belki evden çıkmıştır.
Dilan başını salladı.
— Ama hırkası odadaydı.
Ahmet cevap vermedi. Tam o sırada üst kattan bir ses geldi.
Tak…
Herkes dondu.
Ardından bir şey merdivenlerden yuvarlandı.
Tak tak tak tak…
Bir telefon.
Merdivenin son basamağında durdu.
Dilan’ın telefonu değildi.
Ahmet hemen Dilan’ın önüne geçti.
— Kimse yaklaşmasın.
Burak telefonu yerden aldı.
Ekran açıktı.
Arama ekranında tek bir isim vardı.
ANNEANNE
Dilan’ın kalbi hızlandı.
— Aç.
Ahmet başını iki yana salladı.
— Dur.
Telefon çalmaya devam etti.
Anneanne arıyor.
Dilan’ın gözleri doldu.
— Ya gerçekten oyduysa?
Ahmet bir an tereddüt etti.
Sonra telefonu Burak’tan aldı.
Dilan’ın elini bırakmadan aramayı açtı.
— Alo?
Karşı taraftan hiçbir ses gelmedi.
Sadece nefes.
Yavaş.
Düzensiz.
Sonra çok uzaktan bir kadın sesi duyuldu.
— Dilan…
Dilan’ın yüzü değişti.
— Anneanne?
Ahmet hemen telefonu hoparlöre aldı.
— Anneanne, neredesin?
Cevap gelmedi.
Bir süre sadece hırıltılı nefes sesi duyuldu.
Sonra kadın tekrar konuştu.
— Eve… gelme…
Dilan’ın gözlerinden yaş süzüldü.
— Anneanne, neredesin?
Ses bu kez daha zayıftı.
— Kaç…
Telefon bir anda kapandı.
Sessizlik.
Dilan hareket edemedi.
Ahmet telefonu indirdi.
— Buradan çıkıyoruz.
— Ama
— Dilan.
Ahmet’in sesi sakindi.
— Şimdi çıkıyoruz.
Dilan başını salladı.
Dolabı kaldırmaya çalıştılar. Tam o sırada üst kattan çok sert bir çarpma sesi geldi.
GÜM!
Sonra bir tane daha.
GÜM!
Mert merdivenlere baktı.
— O şey kapıyı kırdı mı?
Kimse cevap vermedi. Üçüncü çarpışta evin içindeki ışıklar bir anda söndü.
Karanlık.
Ayça’nın çığlığı duyuldu.
— Telefonların ışığını açın!
Herkes telefonuna uzandı.
Ahmet’in telefonu yandığında ilk baktığı kişi Dilan oldu.
— Buradasın, değil mi?
— Buradayım.
Ahmet elini uzattı.
Dilan tuttu.
Tam kapıya yöneldikleri sırada üst kattan bir ses geldi. Bu kez kapının kırılma sesi değildi. Ayak sesiydi. Yavaşça merdivenlerden iniyordu.
Tak…
Bir adım.
Tak…
Bir adım daha.
Kimse nefes almıyordu.
Ahmet Dilan’ı arkasına aldı. Burak ışığı merdivenlere çevirdi. İlk başta hiçbir şey görünmedi.
Sonra…
Merdivenin başında bir gölge belirdi. İnsan şeklindeydi. Ama başı garip bir açıyla yana eğilmişti. Ve hareketsiz duruyordu.
Dilan’ın eli Ahmet’in elini daha sıkı kavradı.
Ahmet fısıldadı:
— Geri git.
Gölge bir adım attı.
Işık yüzüne vurdu. Ve Dilan onu gördü.
Anneannesinin evinde bulmayı umduğu kişiyi değil…
Tanımadığı, kanlar içinde bir yüzü. Adamın gözleri tamamen açıktı. Ama sanki kimseyi görmüyordu. Sonra ağzından boğuk bir hırıltı çıktı.
Ve bir anda merdivenlerden aşağı doğru koşmaya başladı.