Anneannenin Evi

SON GECE
6. Bölüm —
Araba karanlık sokaklardan ilerliyordu.
Ahmet direksiyondaydı.
Yanında Burak oturuyordu.
Arkada ise Dilan, Mert, Ela ve Ayça sessizce oturmuş, dışarıyı izliyordu. Kimse konuşmuyordu.
Çünkü herkes aynı şeyi düşünüyordu:
Anneannemin evine ulaşabilecek miyiz? Bir kavşakta Ahmet aniden frene bastı. Önlerinde üç araba birbirine girmişti. Yol tamamen kapanmıştı. Mert öne doğru eğildi.
“Buradan geçemeyiz.”
Ahmet arabayı geri aldı.
“Başka yoldan gideceğiz.”
Burak telefonunu çıkardı.
“Ben bakıyorum.”
Haritayı açtı. Bir süre ekrana baktı.“
Şuradan sağa dön. Sonra ara sokaktan devam ediyor.
”Ahmet direksiyonu çevirdi. Tam o sırada arkalarından bir ses geldi.
GÜM!
Herkes irkildi. Dilan arka cama baktı.Bir adam arabalarının arkasında duruyordu. Ellerini cama vuruyordu.
“Ahmet…”
Adam başını kaldırdı. Yüzünde garip bir ifade vardı. Sonra bir anda arabanın kapısına saldırdı.
GÜM!
Ayça çığlık attı.
“Git Ahmet, GİT!”
Ahmet gaza bastı. Araba hızla ilerledi. Adam geride kaldı. Mert arka camdan bakıyordu.
“Peşimizden gelmiyor.”
Burak derin bir nefes verdi.“
Bunlar ne lan?”
Kimse cevap vermedi. Dakikalar sonra anneannenin mahallesine girdiler.
Dilan camdan dışarı baktı.
“Az kaldı.”
Sesi titriyordu.
“Ev şu ileride.”
Ahmet başını salladı.
“Tamam.”
Bir süre sonra ev göründü. Dilan’ın içi rahatladı.
“İşte.”
Ahmet arabayı evin önünde durdurdu. Herkes aynı anda inmeye hazırlanırken Dilan kapıya baktı.Ev karanlıktı.
“Niye ışıklar kapalı?”
Ahmet:“Belki içeride ışıkları açmamışlardır.”
Dilan arabadan indi. Kapıya doğru yürüdü.
“Anneanne!”
Cevap yoktu.
“Anne!”
Yine sessizlik.
Ahmet arkasından geldi.
“Ben arayayım.”
Telefonunu çıkardı.Önce annesini aradı.
Aranıyor…
Bir süre bekledi.
Açan olmadı. Ahmet’in yüzü değişti.
Bir daha aradı. Yine cevap yoktu.
Dilan ona baktı.
“Ne oldu?”
“Telefonu açmıyor.”
Burak:
“Belki sessizdedir.
”Ahmet başını salladı.“
Hayır. Annem böyle bir durumda telefonu açmadan bırakmaz.
”Dilan kapının koluna uzandı.
Kilitliydi.
“Anneanne!”
Tam o sırada içeriden çok hafif bir ses geldi.
Tık.
Herkes sustu.
Bir daha.
Tık…
tık…
Mert fısıldadı:
“İçeride biri var.”
Ahmet kapıya yaklaştı.
“Anne?”
Cevap yok. Sonra içeriden bir şey yere düştü.
GÜM! Dilan geri çekildi.
“Ahmet…”
Ahmet eliyle herkesi geriye itti.
“Kimse kapıya yaklaşmasın.”
Burak çevreye baktı.
“Arka tarafına bakalım.”
Evin arka tarafına geçtiler.
Mutfak penceresinin biri açıktı.
Ahmet pencereye baktı.
“Buradan girebiliriz.
”Dilan:“Ya içeride biri varsa?”
Ahmet ona baktı.
“İçeridekilerin kim olduğunu öğrenmemiz gerekiyor.”
Burak pencerenin önüne geçti. Tam içeri girecekken…
İçeriden bir ses duyuldu.
“Ahmet?”
Herkes dondu. Ahmet’in gözleri büyüdü.
“Anne?”
Ses tekrar geldi.
“Ahmet…”
Bu kez Dilan da tanımıştı.
“Annem!”
Dilan pencereye koştu.
Ama annesini göremiyordu.
“Anne! Neredesin?”
İçeriden ağlamaklı bir ses geldi.
“Dilan… sakın kapıyı açma.”
Dilan’ın yüzü bembeyaz oldu.
“Anne, neden?”
Cevap gelmedi.
Ahmet pencereyi daha fazla açtı.
İçeri girdi. Ardından Burak.
Sonra diğerleri. Ev tamamen karanlıktı.
Ahmet telefonunun fenerini açtı. Salon boştu. Mutfak boştu. Koridor boştu.
“Anne!”
Dilan annesinin sesini tekrar duydu.
Bu kez üst kattan geliyordu.
“Dilan…”
Ahmet yukarı baktı.
“Anneannenin odasında mı?”
Dilan başını salladı.
“Evet.”
Ahmet merdivenlere yöneldi.Burak arkasından geldi. Mert, Ela ve Ayça da onları takip etti. Dilan en arkadaydı. Tam merdivenin ilk basamağına ayağını koyduğunda telefonu titredi.
Bilinmeyen Numara.
Yeni mesaj vardı.
Dilan ekrana baktı.
Bu kez sadece üç kelime yazıyordu:
“Onlar evde değil.”
Dilan’ın nefesi kesildi. Yavaşça başını kaldırdı. Ahmet ve diğerleri merdivenlerden yukarı çıkıyordu. Dilan telefonunu sıktı.
Çünkü içeriden annesinin sesi geliyordu.
Ama mesaj başka bir şey söylüyordu.
Annesi gerçekten orada mıydı?