Kaçış

Son Gece
10. Bölüm
Adam merdivenlerden aşağı doğru koşmaya başladı.
Dilan ne olduğunu anlamadan Ahmet onu kendine doğru çekti.
— Dilan, geri!
Ahmet onu arkasına aldı. Burak hemen yanlarına geçti.
— Ne yapacağız?!
Adam merdivenin sonuna geldiğinde bir an durdu. Başını kaldırdı. Gözleri üzerlerindeydi.
Ama bakışında hiçbir ifade yoktu.
Sadece…
Açlık.
Bir anda üzerlerine doğru atıldı.
— KOŞUN!
Herkes aynı anda kapıya yöneldi.
Burak ve Mert dolabı çekmeye başladı.
— Çabuk! Çabuk!
Ahmet Dilan’ı kolundan tutup kapıya doğru götürdü.
— Ayağına dikkat et!
Dilan sendeledi.
Ahmet hemen durup onu tuttu.
— İyi misin?
— İyiyim.
— Tamam, devam.
Arkalarından boğuk bir hırıltı geldi. Adam onlara yaklaşmıştı.
Ela çığlık attı.
— GELİYOR!
Ahmet arkasını döndü.
Adam Dilan’a doğru uzanıyordu. Ahmet hiç düşünmeden önüne geçti ve adamı omzuyla itti.
Adam birkaç adım geriye savruldu. Ama yere düşmedi. Sadece başını kaldırdı.
Sanki hiçbir şey olmamış gibiydi.
Ahmet’in yüzü gerildi.
— Bu normal değil.
Burak bağırdı:
— KAPI AÇILDI!
Dolap kenara çekilmişti.
Herkes dışarı çıktı.
Dilan kapıdan geçerken Ahmet elini sırtına koyup onu öne doğru yönlendirdi.
— Sen devam et.
— Ya sen?
— Geliyorum.
Dilan birkaç adım attı.
Sonra arkasına baktı.
Ahmet hâlâ kapının önündeydi. Adam yeniden üzerine doğru geliyordu. Ahmet kapıyı kapatmaya çalıştı. Adam bir anda kapıya çarptı.
GÜM!
Ahmet sendeledi.
Dilan geri dönmek için hareketlendi.
— Ahmet!
Ahmet başını kaldırdı.
— Geri dönme!
Sesi sertti.
Dilan olduğu yerde kaldı.
Burak Ahmet’in yanına koştu. Birlikte kapıyı tuttular.
GÜM!
Kapı yeniden sarsıldı.
— Tut şunu! diye bağırdı Burak.
Ahmet bütün gücüyle kapıya yüklendi.
Sonunda kapı kapandı.
Mert yerde bulduğu ağır demir parçayı kapının koluna sıkıştırdı. İçeriden birkaç saniye boyunca çarpma sesleri geldi.
Sonra…
Sessizlik.
Herkes nefes nefese kalmıştı.
Dilan hemen Ahmet’in yanına koştu.
— İyi misin?
Ahmet başını salladı.
— İyiyim.
Dilan onun koluna baktı.
Gömleğinin üzerinden kan sızıyordu.
— Ahmet…
— Bir şey yok.
— Kanıyor.
Ahmet koluna baktı.
Kapı kapanırken kolunu kenara sıkıştırmıştı.
— Çizik sadece.
Dilan çantasından peçete çıkardı.
— Ver kolunu.
Ahmet itiraz etmedi.
Dilan yarayı bastırırken Ahmet ona baktı.
— Sen iyi misin?
Dilan başını kaldırdı.
— Ben mi? Sen yaralandın.
— Sana bir şey oldu mu diye soruyorum.
Dilan birkaç saniye sustu.
— Hayır.
Ahmet başını salladı.
— Tamam.
O sırada Burak evin pencerelerine baktı.
— Burada daha fazla kalamayız.
Mert sokağın başını kontrol etti.
— Ama nereye gideceğiz?
Kimsenin cevabı yoktu.
Dilan bir anda telefonunu çıkardı.
Ekranda yeni bir bildirim vardı.
Herkes ona baktı.
Mesaj yine aynı kişidendi.
D.
Bu kez yalnızca üç kelime yazıyordu:
“Babanızı bulun.”
Dilan’ın yüzündeki bütün renk çekildi.
— Babam…
Ahmet mesajı okudu.
Dilan’a baktı.
— Babanla ilgili bir şey mi biliyorlar?
Dilan cevap veremedi.
Çünkü yıllardır kimsenin konuşmadığı bir isim, ilk kez bu kadar açık bir şekilde karşısına çıkmıştı.
Babası.