İlk Gece

SON GECE
4. Bölüm
Dünden çok daha fazlaydı.
Siren sesleri gecenin sessizliğini parçalıyor, ardından bir başka siren daha duyuluyordu.
Dilan yatağının kenarında öylece oturuyordu.Telefon hâlâ elindeydi.
Ekranda tek bir mesaj vardı:
Bilinmeyen Numara:
Geç kaldın.
Dilan mesajı tekrar tekrar okudu. Tam telefonu bırakacakken dışarıdan bir çığlık duyuldu.
Dilan irkildi.
Pencereye doğru yürüdü.
Perdeyi hafifçe araladı.
Sokak normal görünüyordu.
Ama bir şey farklıydı. Apartmanın önünde her sabah kuyruğunu sallayarak dolaşan köpek yoktu.
Onun yerine kaldırımın ortasında, hareketsiz duran bir adam vardı. Dilan kaşlarını çattı. Adamın üstü başı kan içindeydi. Bir süre öylece durdu.
Sonra başını yavaşça kaldırdı.
Dilan’ın nefesi kesildi.
Adam doğrudan apartmana bakıyordu.
Aynı saatlerde Ahmet, Burak, Mert, Ela ve Ayça birlikteydi. Televizyon açıktı. Ama haber spikerinin sesi sürekli kesiliyordu.
“Yetkililer vatandaşların—”
Ekran karardı.Sonra tekrar geldi.
“—evlerinden çıkmamalarını—”
Görüntü yeniden gitti. Mert kumandayı televizyona doğru fırlattı.
“Bu ne lan?”
Burak telefonuna baktı.
“İnternet de doğru düzgün çekmiyor.”
Ela sessizce sordu:
“Dışarıda ne oluyor?”
Kimse cevap vermedi. Tam o sırada Ayça’nın telefonu çaldı.
Ekranda Dilan yazıyordu.
Ayça hemen açtı.
“Dilan?”
Karşıdan birkaç saniye boyunca sadece nefes sesi geldi.
“Dilan, ses versene.”
Sonunda Dilan fısıldadı.
“Ahmet nerede?”
Ayça şaşırdı.
“Burada.”
Telefonu Ahmet’e uzattı.
Ahmet hemen aldı.
“Dilan?”
“Ahmet…”
Dilan’ın sesi titriyordu.
“Ben dışarıda bir şey gördüm.”
Ahmet ayağa kalktı.
“Ne gördün?”
Dilan cevap vermeden önce perdeye tekrar baktı.
Adam artık orada değildi.
“Bilmiyorum.”
“Dilan, ne oldu?”
“Bilmiyorum ama… buraya gel.”
Ahmet hiç düşünmeden montunu aldı.
Burak ayağa kalktı.
“Nereye gidiyorsun?”
“Dilan’ın yanına.”
“Ben de geliyorum.”
Mert de ayağa kalktı.
“Ben de.”
Ela ve Ayça birbirlerine baktılar. Ayça çantasını aldı.
“Biz de geliyoruz.”
Ahmet kapıya yöneldi.
“Tamam. Ama dikkatli olun.”
Kapıyı açtılar.Apartmanın koridoru bomboştu.Ve merdivenlerden aşağı inerken…
bir şeyin sürüklendiğini duydular.
Şşşrrt…
Herkes durdu.
Mert fısıldadı:
“Duydunuz mu?”
Kimse cevap vermedi. Ses tekrar geldi.
Şşşrrt… şşşrrt…
Bu kez daha yakındı. Burak telefonunun fenerini açtı. Işığı merdiven boşluğuna tuttu. Kimse yoktu.
Ama yerde…kan izleri vardı.
Ela’nın yüzü bembeyaz oldu.
“Bu kan mı?”
Ahmet eğilip baktı.
“Evet.”
Bir anda aşağıdan bir ses yükseldi.
Boğuk.
İnsan sesine benzeyen ama tam olarak insan olmayan bir ses.
Herkes donup kaldı. Sonra merdivenlerin karanlığından biri çıktı.
Yavaşça.
Sallana sallana.
Başını öne eğmişti. Üzerindeki kıyafetler kan içindeydi.Ayça geri çekildi.
“Ahmet…”
Adam başını kaldırdı.
Gözleri bomboştu.
Ağzından koyu bir sıvı akıyordu.
Ve bir anda—
koşmaya başladı.
“KAÇIN!”
Ahmet bağırdı.
Herkes aynı anda merdivenlerden yukarı doğru koşmaya başladı.
Adam arkalarından çığlık atarak geliyordu.
Ama o artık…
insan gibi hareket etmiyordu.