- D.

Son Gece
8. Bölüm
Dilan telefonun ekranına bakakaldı.
“ONLAR SİZİ BULMADAN ÖNCE EVİ TERK EDİN.”
Mesajın altında yalnızca tek bir harf vardı.
D.
— Bu ne demek? diye fısıldadı Ela.
Kimse cevap vermedi.
Ahmet telefonu Dilan’ın elinden aldı ve mesajı birkaç saniye daha inceledi.
— Bunu kim gönderdiyse bizi izliyor olabilir.
Dilan’ın yüzündeki ifade değişti.
— Ama kim?
Ahmet cevap vermeden telefonunu cebine koydu.
— Önce aşağıya bakalım.
Merdivenlere doğru ilerlediler.
Ahmet önden yürüyordu. Dilan hemen arkasındaydı. Koridorun sonuna geldiklerinde Ahmet bir anda durdu.
Dilan da durdu.
— Ne oldu?
Ahmet parmağını dudaklarına götürdü.
Sessizlik.
Sonra…
Tık.
Ses anneannesinin odasından gelmişti. Ahmet birkaç adım geri çekilip Dilan’ın önüne geçti.
— Burada kal.
— Ahmet…
— Bir dakika.
Dilan itiraz edecekken Ahmet kapıya yaklaştı.
Kapının koluna uzandı. Tam o sırada içeriden sert bir ses geldi.
GÜM!
Kapı yerinden sarsıldı. Dilan istemsizce geri çekildi. Ahmet hemen dönüp onun kolundan tuttu ve kendisine doğru çekti.
— Geri.
Bu kez sesinde şaka yoktu.
Burak, Mert, Ela ve Ayça da merdivenlerin başında donup kalmıştı.
GÜM!
Kapı yeniden sarsıldı. Mert’in yüzü bembeyaz oldu.
— İçeride ne var?
Ahmet cevap vermedi. Gözleri kapıdaydı.
Sonra kapının altından yavaşça koyu renkli bir sıvı sızmaya başladı.
Dilan’ın nefesi kesildi.
— Kan…
Ahmet Dilan’ın önüne tamamen geçti.
— Bakma.
Dilan onun omzunun arkasından görmeye çalıştı.— Anneannem olabilir.
Ahmet bu kez ona döndü.
— Bilmiyoruz.
Kısa bir sessizlik oldu.
— Ama şu an kapıyı açmayacağız.
Dilan onun yüzüne baktı. Ahmet’in eli hâlâ Dilan’ın bileğindeydi.
Sıkmıyordu.
Sadece bırakmıyordu.
Kapının içinden garip bir hırıltı yükseldi.
Ela geri çekildi.
— Bu ses…
Ahmet başını merdivenlere çevirdi.
— Aşağı.
Kimse hareket etmeyince bu kez daha alçak sesle konuştu.
— Hadi.
Herkes merdivenlere yöneldi. Dilan son kez kapıya baktı. Kapı sessizleşmişti. Tam merdivenin son basamağına geldiklerinde telefonu yeniden titredi.
Dilan ekranı açtı.
Yeni mesaj:
“GEÇ KALDINIZ.”
Gönderen yine aynıydı.
D.
Dilan’ın yüzü bembeyaz oldu.
Ahmet telefonu onun elinden aldı.
Ekrana baktı.
Sonra Dilan’a.
— Telefonunu kapat.
— Neden?
— Çünkü bizi bulabiliyorlarsa, nerede olduğumuzu da biliyor olabilirler.
Ahmet telefonu cebine koydu. Dilan hiçbir şey söylemedi.
Ama bu kez Ahmet’in hemen yanında yürüdü.
Ve elini kendiliğinden tuttu.