Bölüm 1 — Son Normal Gün

Bazı günler vardır.İnsan o günün hayatındaki son normal gün olduğunu bilmez.
Dilan da bilmiyordu.
Sabah alarmı çaldığında saat 07.15’ti. Telefonunu eline aldı, alarmı susturdu ve birkaç saniye boyunca tavana baktı. İşe gitmesi gerekiyordu. Her zamanki gibi hazırlanacak, işe gidecek, gün boyunca bitmek bilmeyen işlerle uğraşacak ve akşam olduğunda Ahmet’i görecekti.En azından plan buydu.
Dilan yirmi iki yaşındaydı. Muhasebeciydi. Hayatı dışarıdan bakıldığında sıradan görünüyordu. İş, ev, arkadaşlar, ailesi ve Ahmet…Ama onun için sıradan olan şeylerin aslında ne kadar değerli olduğunu henüz bilmiyordu.Telefonunu tekrar eline aldı. Ekranda Ahmet’in mesajını gördü.
Ahmet: Uyandın mı?Dilan istemsizce gülümsedi.
Dilan: Uyandım. Keşke uyanmasaydım. 😒
Cevap hemen geldi.
Ahmet: Akşama görüşürüz.
Dilan: Görüşürüz.Telefonu yatağın üzerine bıraktı.
Ahmet yirmi üç yaşındaydı. Çalışkandı, ailesine bağlıydı ve bazen Dilan’ı çileden çıkaracak kadar inatçıydı. İkisi birbirlerini çok seviyordu ama ilişkileri her zaman kolay olmamıştı.Aileler, para, iş ve gelecek planları zaman zaman aralarına giriyordu. Yine de her tartışmanın sonunda birbirlerine dönüyorlardı. Çünkü ikisi de diğerinin hayatındaki yerini biliyordu.
Dilan’ın arkadaşları Ayça ve Ela da onun hayatının önemli parçalarıydı. Ayça daha konuşkan ve hareketliydi. Ela ise daha sakin, olayları gözlemlemeyi seven biriydi. Üçü bir araya geldiğinde Dilan’ın bütün sıkıntıları bir süreliğine unutulurdu.
Ahmet’in ise Mert ve Burak adında iki yakın arkadaşı vardı. Mert’in ağzı hiç durmazdı. En ciddi ortamda bile bir şaka bulabilirdi. Burak ise onun tam tersiydi. Daha sakin, daha düşünceli ve olaylara mantıklı yaklaşan biriydi.
Dilan’ın hayatında annesi ve anneannesi de vardı. Özellikle anneannesiyle arasında kelimelerle anlatması zor bir bağ bulunuyordu. Çocukluğundan beri onun yanında kendini güvende hissederdi.
Ahmet’in de kendi ailesi vardı. Annesi, babası, ablası ve küçük kız kardeşi… Ahmet ailesine çok bağlıydı. Bazen ailesiyle Dilan arasında kalması ikisini de zorlayan bir durum oluyordu.Ama o sabah bunların hiçbiri önemli görünmüyordu.
Kimse kavga etmiyordu.
Kimse kaçmıyordu.
Kimse ölümden bahsetmiyordu.
Ankara’da insanlar işe yetişiyor, otobüsler duraklara yanaşıyor, kafelerde kahveler hazırlanıyor, çocuklar okula gidiyordu.Dünya olması gerektiği gibi görünüyordu.
Dilan aynaya baktı, saçlarını düzeltti ve çantasını aldı.Kapıdan çıkmadan önce telefonuna son kez baktı.
Ahmet’ten yeni bir mesaj vardı.
Ahmet: Akşam seni almaya geleceğim.
Dilan gülümsedi.
Dilan: Tamam. ❤️
O gün birbirlerine söyledikleri son sıradan cümle buydu.
Çünkü birkaç saat sonra Ankara’da ilk sirenler çalacaktı.
Ve hiç kimse, bunun sadece bir başlangıç olduğunu bilmeyecekti.