GİRİŞ

Sokaklar, kelimelerin susup sadece adımların konuştuğu o saatlerde hep aynı kokardı: Islak beton, paslanmış demir ve bitmek bilmeyen bir huzursuzluk. Bu mahallede insanlara ya bir soyadı ya da bir yara izi bırakırlardı; bazıları ise her ikisiyle birden doğardı.

Camın arkasında, dışarıdaki puslu havaya bakan Meyra, o yara izlerinin en sessiz ama en derindeki temsilcisiydi. Annesinin gölgesinde geçen yılların ona bıraktığı o kalın, aşılmaz duvarlar; dış dünyadan gelen her gürültüyü boğuyor, ruhunu kasvetli bir zindana çeviriyordu. O zindanın kapısını çalabilen tek bir kişi vardı: Hazal. Hazal, mahallenin o ağır, boğucu havasına inat kahkaha atan, flörtöz ve hayat dolu tavırlarıyla Meyra’nın buz tutmuş dünyasına sızan tek güneş ışığıydı. Ne olursa olsun arkasını dönmeyen, o ölümüne sadakatle Meyra’nın saltanatının ortağı olan bir dost...

Mahallenin diğer ucunda ise dünyanın yükünü omuzlamış başka bir adamın soluğu vardı: Ali, namı diğer Mert Ali. Annesinin ona öğrettiği o bükülmez mertlikle sokaklarda ayağını sert basan Ali, hayatın karşısına çıkardığı her haksızlığa kılıç çekmeye hazırdı. Onun o karanlık ve patlamaya hazır dünyasını dengede tutan ise en büyük dayanak ve sarsılmaz kalkan Meyra’nın varlığıydı. Ali, Meyra’nın soğuk duvarlarının ardındaki o büyük yangını gören tek adamdı.

​Camın arkasından dışarıdaki puslu havayı izleyen Meyra, o yara izlerinin en sessiz, en soğuk ama en yakıcı temsilcisiydi. Geçmişin travmaları ve Nevin’in gölgesinde geçen yıllar, onun etrafına buzdan sarsılmaz duvarlar örmüştü. Dış dünyaya karşı ketum, mesafeli ve ulaşılmaz duran bu kadının kalbindeki en büyük gerçeklik ise Ali’ydi. Meyra için hayat, tek bir adama endeksliydi: Ali. Herkes Ali için bir şeyler yapabilirdi ama Ali için gözünü kırpmadan canını verecek, onun uğruna dünyayı gözü kapalı yakacak bir numaralı isim sadece ve sadece Meyra’ydı.

İki ayrı yangın, tek bir kaçınılmaz son... Meyra’nın buz tutmuş dünyasıyla Ali’nin fırtınalı sokağı kesiştiğinde, birbirleri için göze alacakları şeylerin sınırı olmayacaktı.